< Biblíufyrirspurn úr Matteusi

Spurningar sem sameiginlegar eru Matteusi og öðrum guðspjöllum eru ræddar í Matteusi eða í kafla um guðspjöllin.

S: Í Mt, hvaða einkenni einkenna þessa guðspjall?

S: Matteus leggur áherslu á Krist sem lofaðan konung, sem innleiðir Guðs ríki og er uppfylling lögmálsins. Kristur er uppfyllt vonin. Af öllum guðspjallarskrifurum sýnir Matteus mest hvernig spádómar Gamla testamentisins uppfyllast í Kristi. Um þriðjungur Matteusarguðspjallsins er prédikun, og guðspjallið virðist skipulagt í kringum fimm stórar ræðu.

Varðandi tungumál sagði Papías, lærisveinn postula Jóhannesar, að Matteusarguðspjallið hafi fyrst verið skrifað á hebresku/arameísku. Jesús er "mynd" Ísraels, og sumir telja að Matteusarguðspjallið noti midrashíska aðferð sem gyðingar þess tíma þekktu.

Varðandi falskar trúarbrögð er Matteusarguðspjallið 20:1-16 gott vers til að útskýra náð fyrir mormóna og vitni Jehóva. Matteusarguðspjallið 18:21-35 er einnig gott til að sýna mormónum að við getum engan veginn byrjað að endurgjalda Jesú fyrir náð hans með góðum verkum okkar.

Sp.: Í Matteusi, hvernig voru sumar spádómarnir sem nefndir eru í þessari bók um Krist?

S: Áður en svarað er spurningunni skulum við fyrst telja upp nokkrar af þeim spádómum sem um ræðir.

1. Guð kallar börn Ísraels út úr Egyptalandi (Hósea 11:1; Matteus 2:15)

2. Rakel grætur börnin sín í Ráma (Jeremías 31:15; Matteus 2:18)

3. Spádómur um Sebúlon og Naftalí (Jesaja 9:1,2; Matteus 4:15-16)

4. Að greiða Sakaríasi 30 silfurstykki og gefa þau keramanninum (Sakaría 11:12-13; Jeremías 32:6-9, Matteus 27:9-10)

Svarið: Matteusarguðspjallið, meira en hin guðspjöllin, var skrifað fyrir gyðinga sem þekktu Gamla testamentið og midrash-aðferðir. Snemma kirkjufræðingurinn Papías skrifaði að Matteusarguðspjallið hafi upphaflega verið skrifað á hebresku, ekki grísku. Matteus, með því að vísa til barna sem koma út úr Egyptalandi, Rakels sem grætur yfir börnum sínum o.s.frv., er að gera eitthvað með ásetningi hér. Hann er að sýna hvernig líf messías Ísraels samsvarar lífi barna Ísraels. Við gætum hugsað spádóma sem einangraðar spádómslýsingar sem rætast, en það er of takmarkað sjónarhorn. Matteus sýnir að líf Ísraelsbarna almennt var spádómur um Jesú.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 344-345 og Bible Difficulties and Seeming Contradictions bls. 168 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Matteusi, ólíkt öðrum guðspjöllum, er [meðal annars] reynt að lýsa Jesú sem herra sem er nánast tilfinningalaus og felur oft tilfinningar sínar, á meðan hin guðspjöllin sýna Jesú sem manninn með allar tilfinningar sínar, viðbrögð og, að því er virðist, veikleika. Af hverju?

S: Forsendan í þessari spurningu er röng. Jesús er hvorki "íssköldur" né felur tilfinningar sínar þegar hann harmar yfir Jerúsalem í Matteusi 23:37-38. Það er alls ekki "íssköldt". Ég sé ekki að neinn af guðspjöllunum sýni neinar "galla" hjá Jesú. Jesú var svangur, hann grét, hann fann til og hann var í kvalarþjáningu á krossinum. Þetta voru þó ekki gallar, heldur mannlegt eðli.

Sp.: Í Matteusi 1:1-17, hvað var tilgangurinn með ættartali Jósefs aftur til Davíðs, þar sem María var mey þegar Jesús fæddist?

S: Að rekja ættir aftur til Davíðs var mikilvægt til að staðfesta rétt Jesú til að vera konungur yfir Ísrael. Þó Jósef hafi ekki verið líffræðilegur faðir Jesú var hann í öllum skilningi löglegur faðir hans. Þannig rætðust loforðin við Davíð bæði í skilningi löglegs föður og sonar og líffræðilega í gegnum ættir Maríu í Lúkasi. Asimov's Guide to the Bible, bls. 780, vekur þetta mál. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 18 og Believer's Bible Commentary bls. 1203–1204 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 1:2-17 hvers vegna eru 27 kynslóðir frá Davíð til Jesú, en í Lk 1:3:23-31 eru taldar 42 kynslóðir?

S: Þó að ekki séu endilega nákvæmlega sömu fjöldi kynslóða í ættartré Jósefs og Maríu, hefur Matteus án efa nokkur bil. Þar sem "sonur" getur þýtt karlkyns afkomendur, er hér ekkert vandamál. Jekónía (Jehójakín) ríkti um 604 f.Kr., svo það voru 14 kynslóðir frá Davíð til Jekónía á um 400 árum, eða 29 ár á hverri kynslóð. Frá 604 f.Kr. til 4 f.Kr. mætti búast við 20 og hálfri kynslóð, en Matteus nefnir aðeins 13, sem gerir 46 ár á hverja kynslóð.

Kannski nefndi Matteus ekki fleiri en 14 kynslóðir eftir útlegðina vegna þess að hann þekkti ekki hin nöfnin, og hann skrifaði aðeins um það sem hann vissi. Eða hann notaði þrjá hópa af fjórtán nöfnum sem minnisaðferð.

Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 69, greinir frá "tilviljuninni" að nafn Davíðs í hebreska masorétíska textanum (dwd) nemi 4 + 6 + 4 = 14.

S: Í Mt 1:3,5,6, af hverju er minnst á fjórar konur: Támar, Rahab, Rút og konu Úría (Batsebu)?

S: Í fyrsta lagi var í fornu heimi afar óvenjulegt að telja konur í ættartölu eftir karllegg. Þó að við vitum ekki nákvæmlega ástæðu Matteusar og Guðs, getum við tekið eftir nokkrum atriðum.

Frægar: Þessar fjórar konur voru "frægar" í því að þær voru þekktar öllum Gyðingum.

Erlendir: Rahab og Rút voru báðar útlendingar (þ.e. framandi) sem gengu til liðs við Guðs lýð, sem undirstrikar að Jesús var af blönduðum uppruna. Batseba var gyðingur; hún var gift Úría Hetítanum.

Framsækin: Tamar lék hlutverk vændiskonu til að freista Júda. Rahab var fyrrverandi vændiskona. Batseba og Davíð frömdu framhjáhald, og Davíð morð. Ef Guð getur notað þessa einstaklinga í löglegu ættartengslunum (Jósefs), og alla nema Batsebu í líffræðilegum ættartengslunum (Möríu), þá getur Guð notað hvern sem er, sama hversu mikið þeir hafa klúðrað. Á hinn bóginn var Jákob svikari, og Manasse var algerlega illur konungur, sem síðar iðraðist.

Furðuleg þögn: Matteus hefði getað nefnt þrjár virðulegar konur: Söru, Rebekku og Rakel, en hann sleppir þeim og einbeitir sér í staðinn að þessum konum.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 724, The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 63, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 66 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 18 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 1:5, þar sem langamma Davíðs var Rút Móabítan, hvernig gat Davíð verið í söfnuðinum, þar sem 5M 23:3 segir að Móabít geti ekki komist í söfnuðinn fyrr en í tíundu kynslóð?

S: Fyrst það sem líklega er ekki svarið, og síðan svarið.

Sennilega ekki svarið: Jafnvel þótt það að Davíð væri með söfnuðinum hafi verið gegn 5. Mósebók 23:3, skráir Biblían samt sem áður að Davíð hafi verið með fólkinu og tilbeðið með því. Fólk gat gert rangt úr vanþekkingu. Til dæmis gerði Jósúa sáttmála við Gibeonítana, og það var gegn Guðs lögum. Þegar það var gert vildi Guð þó að þeir héldu sáttmálanum. Raunar leyfði Guð í forsjá sinni að þeir gerðu þessa mistök og notaði Gibeonítana síðar.

Svarið: Má halda því fram að Davíð hafi hér ekki vanvirt 5. Mósebók 23:3.

1. Fólk rakst ættir sínar til föðurættarmanna, ekki móðurættarmanna. Þannig er mögulegt (en ekki víst) að 5. Mósebók 23:3 hafi verið ætluð að gilda um karlkyns forfeður.

2. Rút "skiptist á þjóðerni". Hún sagði við Naómí: "Þitt fólk verður mitt fólk og þinn Guð minn Guð." Þó að fólk í dag geti skipt um ríkisborgararétt ef bæði það og nýja ríkið samþykkja, var þetta enn dramatískara; Guð leyfði henni, líkt og Rahab, að verða ein af hinum útvöldu Ísraels.

Spurning: Í Matteusi 1:8, var Joram faðir Ússía, eða var hann langafi í 1 Króníkubók 3:11-12?

S: Í raun bæði, ef orðin eru notuð í samhengi sínu. Gyðingar skildu orðið faðir einnig sem forfeður (eins og í Postulasögunni 7:19; 1. Konungabók 15:24; 22:50; 2. Konungabók 15:38), rétt eins og sonur merkti einnig afkomanda.

Kóngur Jóram var langafi kóngs Ússía. Sjá Bible Difficulties and Seeming Contradictions bls. 58 og When Critics Ask bls. 325 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 1:9 hvers vegna var Ússía faðir Jótams þegar 2 K 15:1-7 og 1 Kr 3:12 segja að Azarja hafi verið faðir Jótams?

S: Ússía var annað nafn yfir Azaríu, eins og sjá má í 2. Konungabók 15:32, 34; 2. Króníkubók 26:1-23; 27:2; Jesaja 1:1; 6:1; 7:1. Margir konungar höfðu bæði persónulegt nafn og konunglegt nafn sem þeir fengu síðar. En fyrir bæði konunga og ekki-konunga væri þetta ekki talið óeðlilegt hjá: Abram/Abraham, Sarai/Sara, Jacob/Israel, Ben-Oni/Benjamin, Zaphenath-Paneah/Joseph, Hoshea/Joshua, Gideon/Jerubbaal, Ammiel/Eliam, Bathsheba/Bath-shua, Azariah/Uzziah, Abijam/Abijah, Jehóahaz sonur Jósíahs/Shalúms, Elíakím/Jehójakím, Jehójakín/Jekonías/Konías, Sédekías/Mattaníah, Hananía/Sadrak, Míseák/Mesak, Azarja/Abed-Nego, Daníel/Belsasar, Símon/Pétur, Jósef/Barnas, og Sáúl/Páll.

Sjá When Critics Ask bls. 325-326 og Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 316-317 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 1:11,16, hvers vegna sýnir ættartalið að Jesús hafi komið frá bölvaðri ætt Jekoníasar/Jójakíms, eins og segir í Jer 22:28-30 og Jer 36:30? (Sjá einnig 1 Króníkubók 3:16). Jekónía (Jehóiakín) og faðir hans Jehóiakím voru báðir bölvaðir af Guði sjálfum, sem sagði að enginn afkomandi þeirra myndi sitja á Davíðs hásæti. Hvernig gat Jesús verið Messías, ætlaður til að ríkja að eilífu á Davíðs hásæti, ef hann ætti rætur að rekja til annars hvors þeirra?

S: Ættartala Jósefs í Matteusi sýnir reyndar að Jósef var af bölvaðri ætt. Þetta væri alvöru vandamál ef Jósef hefði verið líffræðilegur faðir, því Jeremías spáði að Jókíachin myndi ekki eiga afkomendur á hásæti Davíðs. Hins vegar sýnir ættartala Maríu í Lúkasi að Jesús var EKKI líffræðilegur afkomandi Jekóníahs og Jehojakíms, því forfeður Maríu skildu sig frá konungsættinni. Þegar litið er til baka sjáum við að Davíð og Sálómón fengu dálítið mismunandi loforð. Aðeins Jósef var afkomandi Sálómóns, en bæði Jósef og María voru afkomendur Davíðs.

Að auki, í Matteusi 1:16, hljómar "af hverjum" (of whom) á ensku þannig að það gæti átt við Maríu, eða Jósef, eða báða. En á grísku er "af hverjum" sérstaklega í kvenkyni eintal, sem þýðir að Jesús var eingöngu af Maríu.

Sögulega svaraði Irenæus, biskup í Ljóni í Gallíu, þessari andmælum gegn ættartali Jósefs í Matteusi í Irenæusar verki Á móti villutrú, bók 3, kafli 21.9, bls. 453–454, sem skrifað var á árunum 182–188 e.Kr.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 18 og Believer's Bible Commentary bls. 1204 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 1:17, var þetta virkilega 3 x 14 = 42 kynslóðir, eða aðeins 41 kynslóð, eins og guðleysinginn (Capello) og efahyggjulega Asimov's Guide to the Bible bls. 777-778 segja?

S: Það eru þrjú sett af 14 nöfnum, en þau eru ekki samanlagðar, þar sem fyrsta listinn er frá Abrahami og upp með og innifalið Davíð, en annar listinn er frá Davíð til útlegðarinnar. Nú gætum við átt í vandræðum ef Matteus hefði haldið því fram að það væru 42 kynslóðir, en Matteus sagði aldrei að summan væri 42. Matteus nefndi líklega í framhjáhlaupi þrjú sett af 14 nöfnum sem minnisgríma. Fólk hefur einnig tekið eftir því að stafir í nafninu Davíð nema 14.

Fyrsti kristni rithöfundurinn sem við vitum um að hafi séð þessi þrjú "dularfullu bili" var Klemens frá Alexandríu (193–202 e.Kr.) í Stromata, bók 1, kafli 21, bls. 334

Sjá When Critics Ask bls. 326 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 69 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 1:17, hvernig stendur á því að svo mörg nöfn voru skorin út?

S: Ritningin segir það ekki, en mörg nöfn voru sleppt. Til dæmis voru aðeins tvö nöfn á milli Nahshon og Hezron og tímabilið var 400 ár. Hluti ástæðunnar gæti einfaldlega verið sá að Matteus þekkti ekki nöfnin. En hann hefði getað fengið fleiri nöfn úr 1 Króníkubók ef hann hefði viljað. Kannski var ætlun hans ekki að týnast í smáatriðum hvers nafns, heldur að taka með nægjanleg nöfn til að sýna fram á að ættleiddur faðir Jesú væri sannarlega afkomandi Davíðs, og því hefði Jesús eðlilegan rétt til að vera konungur Ísraels. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 1, bls. 64–65 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 1:17 og Lk 1, hvers vegna fara ættartölin tvö í sitthvoru lagi eftir Salómón en sameinast aftur hjá Seeltíel?

S: Vafasöm Asimov's Guide to the Bible, bls. 939, nefnir þetta. Matteus 1:12 nefnir Jekónja (Jehójakín), Sealtíel og Serúbabél, en Lúkas nefnir Neri, Sealtíel og Serúbabél. Beina ástæðuna fyrir muninum má finna í 1 Króníkubók 3:17-19. Kóngalínan, sem nánast alltaf gekk frá föður til sonar, fór í staðinn frá Shealtiel til Zerubbabel, sonar Pedaiah, bróður Shealtiels.

Ástæðan er ekki tilgreind, en það er líklegt að Sæltíel hafi ekki átt son, eða að minnsta kosti engan lifandi son, þegar hann dó. Þess vegna tók Sæltíel líklega son bróður síns til arfs. Fræðimenn telja annaðhvort að Pedaía hafi dáið og Sæltíel hafi ættleitt Sereubabel sem munaðarleysingja, eða að Sæltíel hafi einfaldlega fært konungsættina til Sereubabel vegna þess að hann átti engan son.

Spurning: Í Matteusi 1:18-19, af hverju myndi Jósef íhuga að skilja Maríu ef þau voru ekki þegar gift?

S: Jósef taldi líklega að annaðhvort myndi skömm falla á hann ef menn héldu að þau hefðu átt kynmök fyrir hjónaband, eða skömm á báða ef hann leyfði Maríu að hitta aðra menn. Þess vegna er skiljanlegt að Jósef hafi viljað slíta trúlofuninni.

En af hverju myndu þau skilja ef þau voru ekki gift enn? Siðir þeirra voru öðruvísi en okkar. Karlmaður og kona voru bundin við trúlofunina, þótt þau hefðu ekki kynmök fyrr en eftir brúðkaupið. Í þeirra menningu var trúlofun einungis hægt að slíta formlega með skilnaði.

Eitt árs biðtími gat sannað að konan væri trúföst og ekki ólétt með barn sem ekki var barn eiginmanns hennar. En þegar engillinn birtist Jósef tók hann Maríu strax til sín heim.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1205, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 20, og The Expositor's Bible Commentary bindi 1, bls. 68-69 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 1:18 var María þungað af Heilögum Anda, eða var Jesús ávöxtur lendar Davíðs í Postulasögunni 2:30?

S: Meyjan María var mey; Biblían segir að Heilagur Andi "skyggði" Maríu, ekki á kynferðislegan hátt. Jósef var aðeins löglegur ættleiðingarfaðir Jesú, ekki líffræðilegur faðir. En Jesús var líffræðilega afkomandi Davíðs í gegnum Maríu, þar sem Lúkasarguðspjallið 3:23-37 er ættartala Maríu. Aðrir verslar sem segja að Jesús sé sonur (afkomandi) Davíðs eru Mt 12:23; 15:22; 20:30; 21:9,15; Markús 10:47-48; 12:35; Lúkas 18:38-39; 20:41; Jóhannes 7:42; 2. Tímóteusarbréf 2:8; Opinberunarbókin 5:5; 22:16.

Spurning: Í Mt 1:20; 2:12; 2:13; 2:19; 2:22; 27:19, af hverju nefnir Matteus drauma en hinir guðspjallsskrifararnir gera það ekki, eins og fram kemur í Asimov's Guide to the Bible, bls. 795?

A: Matteus nefnir aðeins fjögur eða fimm drauma:

Þrír eða fjórir draumar í bernsku Jesú: Matteus 1:20 (taktu Maríu sem eiginkonu þína); 2:12 (farið ekki aftur til Heródesar); 2:13 (farið til Egyptalands); 2:19 (snúið aftur til Názaret); 2:22 (farið ekki til Júdeu). Matteus 2:22 gæti verið sérstakur draumur, eða sami draumur og Matteus 2:19.

Í réttarhöldum Jesú, kona Pílatusar í Matteusi 27:19.

Markús og Jóhannes fjalla ekki um bernsku Krists, svo ekki er að vænta að þeir skrifi um þessi drauma. Þar sem Lúkas segir ekkert um vitringana og (næstum) ekkert um Jósef, er ekki hægt að krefjast þess að hann skrifi um þá drauma.

Þá stendur eftir eitt tilfelli í Matteusi (konan Pílatusar) sem er smáatriði sem ekki er skráð í hinum guðspjöllunum.

Á grundvelli þessa geturðu hins vegar ekki dregið þá ályktun að hinir höfundarnir hafi verið á móti því að skrá drauma. Í Postulasögunni 16:9 sá Páll um nóttina sýn af manni frá Makedóníu sem bað hann um að koma og hjálpa þeim.

Spurning: Er Mt 1:23 rangþýddur miðað við Jesaja 7:14 með því að nota orðið "mey" eins og efasemdamaðurinn Asimov segir í Asimov's Guide to the Bible, bls. 781?

S: Nei. Ekki aðeins getur hebreska orðið þýtt annaðhvort "mey" eða "ungmey", heldur viðurkenndi Asimov sjálfur á bls. 780 að Septúaginta þýddi þetta orð sem parthenos, sem þýðir mey. Auðvitað trúir Asimov ekki á nein kraftaverk í Biblíunni, svo hann myndi ekki velja að trúa því að Jesaja vísi til meyjar.

Sp.: Nafnið "Emmanúel" í Matteusi 1:23, hvar kemur það fyrir í spádómsbókum eða bókum Gamla testamentisins? Hvernig tengist það Jesú? Og af hverju finnum við það ekki í hinum guðspjöllunum?

S: Titillinn Emmanúel er í messíasspádómi Jesaja 7:14. Af öllum guðspjallarskrifurum er Matteus sá sem leggur mest áherslu á uppfyllingu spádóma, svo það er ekki óvænt að hann nefni þetta.

Eftirfarandi átta fyrstu kristnu mennirnir skrifuðu einnig um Jesaja 7:14 sem messíasspádóm: Justin Martyr (um 138–165 e.Kr.), Irenaeus frá Lyon (182–188 e.Kr.), Tertullíanus (207–220 e.Kr.), Origenes (225–253/254 e.Kr.), Novatian (250-257/258 e.Kr.), Cyprianus frá Kartagó (um 246-258 e.Kr.), Athanasius frá Alexandríu (um 318 e.Kr.) og Laktantíus (um 303-325 e.Kr.). Sjáwww.biblequery.org/history/churchhistory/WhatEarlyChristianTaughtOnDoctrine.html (eða .docx) fyrir tilvitnanirnar.

Sp.: Í Mt 1:23 og Lk 1:26-35, hvernig gat Jesús, fæddur úr mey, verið afkomandi Davíðs?

S: Þrjú atriði ber að hafa í huga í svari.

1. Jesús var ekki líffræðilegur sonur Jósefs. Hefði hann verið það, hefði Jeremías 29:32 verið ósönn spádómur.

2. Jesús var sonur Jósefs samkvæmt lögum. Í dag verður maður sem giftir konu með barn faðir barnsins samkvæmt lögum, þótt hann sé ekki líffræðilegur faðir.

3. Jesús var líffræðilegur sonur Maríu, afkomandi Davíðs.

Jesús tilheyrði húsi Davíðs samkvæmt lögum í gegnum Jósef, en var lífeðlisfræðilega af Davíði í gegnum Maríu.

Spurning: Í Mt 1:23, hvað er svo lykilatriði við að Jesús sé "Emmanuel", eða Guð með oss?

S: Þetta er mikilvægur punktur þessa kafla, sem kemur ekki jafn áberandi fram í restinni af Matteusi. Hér eru tveir þættir.

Guð tók á sig hold sem maður. Jesús var Emmanúel, "Guð með oss". Á þann hátt sem enginn á jörðinni getur fullkomlega skilgreint, kaus Guð að lækka sig niður til jarðar og lifa sem fullkominn maður (Hebr. 2:6, 14, 17), með raunverulegu mannlegu líkama, sem hafði raunverulegar mannlegar þarfir (Jóh. 19:28), og raunverulegar mannlegar tilfinningar (Lúk. 22:42). Jesús virtist ekki bara vera maður; hann var heldur 100% maður, jafn mannlegur og þú eða ég, nema að Jesús var syndalaus (Hebr. 4:15). En samtímis á jörðinni var Jesús enn 100% Guð. Jesús mátti freistast, en myndi aldrei syndga (Hebríum 4:15, Matteus 4:3-12; Markús 1:13; Lúkas 4:2-13). Eins og segir í The Tony Evans Bible Commentary, bls. 865, var Jesús "guðdómur í bleyju".

Jesús býr í okkur. Jesús er enn í dag Emmanúel, "Guð með oss". Í gegnum starfsemi Heilags Anda býr Kristur í okkur. Guð segir okkur ekki aðeins hvað við eigum að gera og segja, heldur segir Filippíbréfið 2:13 að það sé Guð sem vinnur í okkur. Þegar við komum til Krists klappaði Guð okkur ekki á bakið og sagði: "Vel gert hingað til, þú ert núna á eigin spýtur." Þetta er heldur upphaf sambands sem er nánara en hjónaband, að eilífu við brúðgumla kirkjunnar, Krist.

Spurning: Í Matteusi 1:25, þar sem Jesaja sagði að hann skyldi kallast Ímannúel, af hverju kölluðu þeir hann Jesús?

S: "Jesús" á hebresku er það sama og Jósúa, sem þýðir "Drottinn bjargar". Jesús er viðeigandi nafn, en við köllum hann Guð með oss. Kínverskur kristinn vinur minn var áhyggjufullur um þetta. Hann hafði bæði kínverskt nafn og enskt nafn. Ég sagði honum að móðir hans hefði gefið honum kínverska nafnið, en hann væri kallaður enska nafninu í Ameríku. Það er ekki óalgengt að maður hafi tvö nöfn, eða nafn og titil.

S: Í Mt 1:25, átti María önnur börn?

S: Síðasta orðasamband þessa verss væri bæði merkingarlaust og villandi ef Jósef og María hefðu aldrei átt náið samband.

Auk þessa verss skrá Matteusarguðspjallið 12:46; 13:55-56; Markúsarguðspjallið 6:3; Jóhannesarguðspjallið 7:3-5; Postulasagan 1:14; 1. Korintubréf 9:5; Galatabréfið 1:19; og (óbeint) Júdásbréfið 1 einnig að Jesús hafi átt bræður. Kirkjusaga Eusebíusar (318 e.Kr.) 2:23 og 3:20 segir einnig að fjórir bræður Jesú hafi verið Jakob (sem kallaður er Réttlátur), Jóses (eða Jósef), Júdas og Símon.

Eitt kaþólskt svar er að Jósef hafi átt börn úr fyrra hjónabandi, en ekki Maríu. Hins vegar er engin heimild í kirkjusögu fyrir því að Jósef hafi verið giftur áður, né að nokkur bræðra Jesú hafi verið annað en synir Maríu og Jósefs. Ef Jesús hefði átt eldri hálfbróður með Jósefi, þá hefði eldri hálfbróðurinn haft rétt til hásætisins, en ekki Jesús. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 299, fyrir frekari upplýsingar.

Annað kaþólskt svar er að orðið "bræður" í Miðjarðarhafsmenningum gat þýtt frændur og nánir ættingjar á svipuðum aldri, ekki einungis bræður í beinan ættleid. Hins vegar er vandkvæðalegt að færa það sem kann að gilda um seinni tíma Ítali og aðra þjóðir yfir á Ísraelsmenn.

Eftir biblíuna voru elstu þekktu kristnu rithöfundarnir sem sögðu að María hefði átt börn Hegesippus (170–180 e.Kr.), Origenes (undarlegur kennari) (225–253/254 e.Kr.) og Eusebius frá Kesaría (318–325 e.Kr.). Hegesippus gefur okkur áhugaverða smáatriði: hann nefnir bróður Jesú að nafni Júdas, sem "bar vitni um trúna á Krist á tímum Domítíanusar". Fimm bindi skýringa áverkum kirkjunnar, kafli 1, bls. 764. Eusebíus frá Kesaríu (318–325 e.Kr.) segir að fjórir bræður Jesú hafi verið Jakob (sem kallaður var Réttlátur), Jóses (eða Jósef), Júdas og Símon. Kirkjusaga Eusebíusar 2:23; 3:20. Eftir Níkeja kenndi Helvidius/Helvetius (fyrir 383 e.Kr.) einnig það.

Eftir Biblíuna voru fyrstu þekktu kristnu rithöfundarnir sem sögðu að María hefði nokkurn tíma verið mey, eða eitthvað þvílíkt, Hippolytus (225-235/236 e.Kr.), Pétur frá Alexandríu (306,285-311 e.Kr.) og gefið í skyn hjá Orígenes (undarlegur kennari) (225-253/254 e.Kr.) Hér er það sem Orígenes sagði á árunum 246–248 e.Kr.: "Sumir segja, byggt á hefð í Fjórða guðspjallinu eftir Pétur, eins og það er titlað, eða "Bók Jakobs", að bræður Jesú hafi verið synir Jósefs með fyrri konu sem hann kvæntist áður en hann kvæntist Maríu. Nú vilja þeir, sem þetta segja, varðveita heiður Maríu sem meyjar til enda,… Og mér þykir það samræmast skynsemi að Jesús hafi verið frumgróður meðal manna af þeirri tærleika sem felst í hreinlífi, og María meðal kvenna; því það væri ekki guðhrætt að eigna nokkrum öðrum en henni frumgróður meyjaréttarins." Orígenes: Skýringar á Matteusi, bók 10, kafli 17, bls. 424

Eftir Níkeja kenndu Athanasius (331 e.Kr.), Ambrosius frá Mílanó (340–397 e.Kr.) og Jeróm (383 e.Kr.) að María hefði ætíð verið mey. Hins vegar var Ambrosius skýr á því að Jesús þurfti enga aðstoð til að miðla milli manns og Guðs, og María skyldi ekki dýrkuð (Um Heilagan Anda, bók 3, kafli 11, nr. 80, 381 e.Kr.). Hann sagði: "Og láti enginn beina þess til meyjar Maríu; María var musteri Guðs, ekki Guð musterisins. Og þess vegna á einungis sá að vera tilbeðinn sem vann í sínum musteri."

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 81, og Believer's Bible Commentary, bls. 1206, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:1-4,9-12, hversu margir vitringar voru nákvæmlega?

A: Ritningin segir það aldrei. Fólk heldur oft að það hafi verið þrír einfaldlega vegna lagsins "We Three Kings of Orient Are" og þess að það voru þrjár gjafir, en það hefði getað verið hvaða fjöldi vísindamanna sem er. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 865, Evangelical Commentary on the Bible bls. 726, The New Unger's Bible Dictionary bls. 799 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 21 fyrir í grundvallaratriðum sömu svarið.

Hugmyndin um að það hafi verið þrír konungar á rætur sínar að rekja til Orígenes (225-253/254 e.Kr.), en flestar aðrar þjóðsögur um vitringana komu fram á 6. öld og síðar. Hugmyndirnar um að nöfn þeirra hafi verið Kaspar, Melkior og Balthasar, að þeir hafi verið frá Eþíópíu, eða að einn hafi komið frá hverri mannategund, voru allar seinni tíma uppfinningar. Ef þeir voru "mágusar", ætt presta í zóroastrískri trú, þá væru þeir líklega frá Persíu (nútíma Íran) eða Mesópótamíu (nútíma Írak). Hins vegar, ef mágus merkir einfaldlega trúarlegan embættismann, þá gátu þeir verið frá öðrum stöðum líka.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 85, The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 73, og Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary, bls. 140 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:1, hvenær komu vitringarnir?

S: Ritningin gefur einungis til kynna að það hafi stundum verið eftir fæðinguna. Jesús fæddist í fjós (sem hefði getað verið hellir). En þegar vitringarnir komu í Matteusi 2:11 voru þeir í húsi. Matteus notar hugtakið "ungt barn" paidion, í stað orðsins "ungabarn" brephos. Þar sem Heródes drap öll ungbörn í Betlehem sem voru tveggja ára eða yngri, var þetta áður en Heródes komst að því að vitringarnir myndu ekki snúa aftur til hans. Því hefði það getað verið mánuðum eða jafnvel um það bil ári eftir fæðinguna. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 20, fyrir frekari upplýsingar.

Auk þess var ekki óþekkt að færa konungi gjafir. Þegar Níger var keisari Rómar kom konungur Armeníu, Tirídates, til Rómar árið 66 e.Kr. með gjafir handa Nígeri. Sjá Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary, bls. 131, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:1-4,9-12, hverjir voru vitringarnir?

S: Magíarnir voru trúarleiðtogar frá Mið-Austurlöndum sem stunduðu stjörnuspeki. Þó að Biblían tilgreini ekki að það hafi verið þrír magíar, eru til þrjár skoðanir á hverjir "jólamagíarnir" voru.

Upprunalega, eins og levítarnir voru prestakynstur meðal Ísraelsmanna, voru seinni tíma magarnir prestakynstur meðal Meda samkvæmt Heródótusi. Þetta er sambærilegt við levítana sem prestakynstur meðal Ísraelsmanna. Mágusarnir færðu fórnir við bál, túlkuðu drauma og stunduðu stjörnuspeki. Þó að enska orðið "magician" komi frá "Magi", er engin sönnun, fyrir utan eina tilvísun hjá Heródótusi, fyrir því að þeir hafi stundað galdra. Medíumenn voru fjölgyðistrúar (ekki zóroastrískir). Þegar í Daníel 5:11 er talað um mágusa, er átt við þessa mágusa.

Síðar, eftir að Magus sem kallaður var "falskur Bardiya" tók völdin á persneska hásætinu í sjö mánuði árið 522 f.Kr., skipti kóngur Kambýses út mörgum Medískum Magum fyrir persneska Magur. Persnesku Magarnir voru zoroastrískir. Zoroastristar trúðu á jafnverðuga og gagnstæða guðlega veru, eina góða sem táknuð var af ljósi og hina illa sem táknuð var af myrkri. Á fjórðu öld f.Kr. og eftir hana trúðu zoroastristar á upprisu. Grikkir sögðu almennt að mágjarnir væru zoroastristar. Klemens frá Alexandríu taldi að mágjarnir sem komu til Betlehem væru zoroastristar. Í efahyggjulegu verki Asimov's Guide to the Bible, bls. 788, er aðeins vísað til þeirra sem mágjanna.

Um tíma Krists kölluðu Grikkir einnig kaldeumenn sem stunduðu stjörnuspeki Magi. Margir stjörnuspekingar ferðuðu vestur til að kenna, þar á meðal babýlóníski Beróssus, sem kenndi á grísku eyjunni Kos eftir árið 281 f.Kr. Tacitus segir að Magíarnir stunduðu galdra, og Plínus heldur því fram að galdrar hafi byrjað með Zoroaster. Snemmbúinn kirkjufræðingur Origen, meðal margra gagnrýna sinna á villutrúarmanninn Celsus, sagði að Celsus hefði ekki greint á milli Maga og Kalda í Origen gegn Celsus, bók 1, kafli 58, bls. 422. Nýja alþjóðlega orðabókin um Biblíuna, bls. 612, nefnir þá sem Magana.

Óháð nákvæmum uppruna "jólakonunga" í Mið-Austurlöndum stunduðu magíarnir stjörnuspeki. Sjá Wycliffe Bible Dictionary bls. 1067–1068 og sérstaklega kaflann um magíana í Persíu og Biblíunni bls. 467–491 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:2, var öðrum stjórnendum einnig boðið upp á himnesk merki?

Svar: Sagður var að halastjarna hefði birst við fæðingu Néra (15. desember 37 e.Kr.) samkvæmt Suetonius (de Divinatione 1.47) og konungs Mithridatesar af Pontus (135 f.Kr.). Halastjörnur sem sjást með berum augum birtast um 2 til 5 sinnum á öld. Halley-kometinn birtist á 75 ára fresti, meðal annars árið 87 f.Kr. og 12/11 f.Kr. Sjá Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary bls. 131 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 83 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 2:2, hvaða himnesk "tákn" voru til staðar á þessum tíma?

S: Hér eru nokkur náttúruleg fyrirbæri.

Halley-koman kom í 12/11 f.Kr. (Lagrange nefndi þetta, en það er of snemmt til að vera viðeigandi.)

Samstillt stöðu reikistjarnanna Júpíters (sem táknaði konungsvald) og Satúrnussar (sem táknaði Gyðinga) var árið 7/6 f.Kr. Kepler (fyrir 1630 e.Kr.) var fyrstur til að nefna þetta, þó að hann kaus frekar kenningu um ofurnövu.

Halastjarna eða nýr stjarna sem kínverskir stjörnufræðingar nefndu árið 5/4 f.Kr.

Hins vegar fór stjarna, eins og virtist, fyrir þeim og stöðvaðist yfir húsinu í Matteusi 2:9-10. Þó gríska orðið geti einfaldlega þýtt bærinn en ekki húsið, samkvæmt The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 88, geta hvorki reikistarnasamband Júpíters og Satúrnusar né halastjarna gert það. Óháð því hvort þeir tóku strax eftir samstöðu eða halastjörnu eða ekki, þegar þeir komu til Palestínu var engill yfirnáttúrulega að nota ljós til að leiða þá.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 85, og Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary, bls. 132, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 2:6 af hverju stendur "ekki lítill", þar sem Mík 5:2 segir "lítill" í masoretíska textanum en "mjög lítill" í Septuaginta?

Skríblarnir sögðu þetta, og þótt þeir hefðu getað einfaldlega haft rangt fyrir sér, sérstaklega ef þeir voru að þýða orðrétt, var merking þeirra hér rétt. Í Míka 5:2 stendur: "Þú, Betlehem Efrata, sem ert minnst meðal þúsunda Júda, úr þér mun koma fyrir mig sá sem á að verða höfðingi í Ísrael…" (Orðrétt þýðing Green) Meginatriði Míka 5:2 er að þótt Betlehem væri lítið að stærð, muni það verða stórt að mikilvægi. Því voru lögfræðingarnir ekki á villigötum þegar þeir sögðu að Betlehem myndi hafa mikið mikilvægi þrátt fyrir litla stærð sína.

Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 318–319 og When Critics Ask bls. 327 fyrir viðbótarsvör.

Spurning: Í Matteusi 2:6, hvernig ber að bera "magi" fram?

S: Það er borið fram "MA-ji" með báðum sérhljóðum löngum samkvæmt Wycliffe Bible Dictionary.

Q: Í Mt 2:6 af hverju stendur "stjórnendur/höfðingjar", þar sem í Mík 5:2 segir "þúsundir" í masoretíska textanum og í Septuaginta?

S: Fjórir þættir til að huga að í svari.

1) Í Míkásar 5:2 stendur: "Þú, Betlehem Efrata, sem ert minnst meðal þúsunda Júda, af þér mun hann koma til mín, til að verða höfðingi í Ísrael…" (Orðrétt þýðing Green) Meginatriðið er að þótt Betlehem hafi verið lítið að stærð mun það verða stórt að mikilvægi.

2) Hebreska orðið fyrir "þúsundir" (fleirtala) í Míkah 5:2 er 'alapim. Samsvara þess á grísku er chiliasin. Hebreska orðið fyrir stjórnendur/höfðingja (fleirtala) er 'allupe. Gríska samsvarandi orðið er hegemosin. Þó að grísku orðin séu algjörlega ólík, eru hebresku orðin næstum því eins nema hvað varðar sérhljóðin. Gamla testamentið var upphaflega skrifað án sérhljóða; þau voru ekki bætt við fyrr en um 700 e.Kr. Þetta bendir til þess að þeir hafi ekki verið að lesa úr grísku sjötugum þýðingunni, heldur annað hvort úr hebresku, arameysku eða hugsanlega annarri grískri þýðingu.

3) Þetta var sagt af prestum og lögfræðingum. Þeir gátu gert mistök, eða þeir gátu verið að vitna fyrir Heródi í grískri þýðingu annarri en LXX. Líklegra er þó að þeir hafi verið að þýða munnlega úr hebresku yfir á arameysku eða grísku eftir því sem á leið.

4) En í raun gerðu prestarnir og lögfræðingarnir enga mistök við að miðla merkingu: litla Betlehem er EKKI minnst í mikilvægi fyrir þann höfðingja sem kemur þaðan.

Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 318–319, The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 88, og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 72 fyrir viðbótarsvör.

Spurning: Í Matteusi 2:8 og 12, skipaði Guð vitringunum að standa ekki við orð sitt við Heródes, þar sem þeim hafði verið sagt að snúa ekki aftur til hans?

A: Heródes var áhyggjufullur, því hann átti aldrei að verða konungur í upphafi. Faðir hans var Edómítur, móðir hans Arabía, og hann var aðeins nýverndur til gyðingdóms. Þegar hann varð konungur árið 40 f.Kr. tók það þrjú ár og rómverska aðstoð að bæla uppreisnir gegn honum. Þegar Heródes bað vísindamennina um að koma aftur til hans, hafði hann greinilega þegar planað að eyða þessum konungi og reyndi að fá þá til að taka þátt í illu áformi sínu. Það kom sennilega ekki til hugar Heródesar að meðan hann var reiður vísindamönnunum fyrir að blekkja hann, hafði hann fyrst reynt að blekkja þá með því að segja að hann vildi einnig tilbiðja Jesú. Að auki var Betlehem aðeins um 5 mílur (9 km) suðaustur af Jerúsalem. Varðandi vísindamennina, eins og segir í Believer's Bible Commentary bls. 1207: "Enginn sem mætir Kristi með einlægum hug snýr nokkurn tíma aftur sama leið."

Tímarform spurningarinnar merkir ekki "hvar er sá sem að lokum mun verða konungur Gyðinga", heldur "hvar er sá sem nú er lögmætur konungur Gyðinga", samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 86.

Þrjú atriði til íhugsunar í svari.

1. Í Matteusi 2 er hvergi sagt að vitringarnir hafi lofað Heródi að þeir myndu koma aftur.

2. Í Matteusi 2 er hvergi sagt að vitringarnir hafi sagt Heródi að þeir ætluðu að koma aftur. Jafnvel þótt þeir hefðu gert það, breyttist ætlun þeirra eftir drauminn.

3. Jafnvel þótt þeir hefðu lofað Heródi, þarf ekki endilega að efna loforð ef:

3a) Það var lofað undir blekkjandi skilyrðum,

3b) Þú lofar einhverju sem er beinlínis andstætt vilja Guðs.

3c) Að standa við loforðið þýðir að saklaus einstaklingur muni deyja.

Til dæmis, segjum sem svo að maður biðji þig um að hringja í hann þegar kona fer út úr húsinu sínu, því hann segir að hann vilji leggja blóm á þröskuldinn hjá henni, og þú lofar að gera það. Síðar kemst þú að því að maðurinn hefur rænt nokkrum húsum og hyggst ræna húsi hennar. Þegar þú sérð konuna yfirgefa húsið, ættir þú þá að hringja í ræningjann, því það er það sem þú lofaðir? Nei!

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 21–22, the Believer's Bible Commentary bls. 1207, Ulrich Luz's Matthew 1–7: A Commentary bls. 136, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 84 og The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 69 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:11, þar sem stjörnuspeki er röng, af hverju fylgdu vitringarnir stjörnunni?

S: Fyrst skulum við læra aðeins um Mágusa og síðan sjá hvað þetta kennir okkur um Guð.

Mágusarnir voru ætt presta frá Mídíu, svipað og ísraelskir prestar komu frá Léví. Þú getur lesið meira um mágusana í hinni frábæru bók Persia and the Bible. Mágusarnir voru þekktir fyrir stjörnuspeki.

Spádómurinn um stjörnu sem kemur út úr Júda nær allt aftur til Balaams í 4. Mósebók 24:17.

Stjörnuspeki er á móti Biblíunni: Magíarnir vissu líklega ekki að Gamla testamentið segir að stjörnuspeki sé röng (3. Mósebók 19:26; 20:27; 5. Mósebók 18:11-14; 2. Konungabók 17:16; 21:3,5; 2. Króníkubók 33:3-6). Á hinn bóginn spáði stjarnan ekki komu Krists, hún tilkynnti hana.

Hér er það sem hinn snemma kirkjufræðingur Tertullían (198–220 e.Kr.) skrifaði um stjörnuspámenn í On Idolatry, kafli 9 (bindindi 3, bls. 66): "Þú veist ekkert, stjörnuspámaður, ef þú veist ekki að þú eigir að vera kristinn. Ef þú vissir það, hefðir þú einnig átt að vita að þú ættir engan þátt lengur að eiga í þeirri starfsemi þinni sem, í sjálfu sér, spáir fyrir um lífsstig annarra og gæti kennt þér um eigin hættu. Enginn hlutur né hlutdeild er fyrir þig í því kerfi þínu. Hann getur ekki vonast til himnaríkis, sá sem misnotar himininn með fingri sínum eða galdrastaf."

Guð sagði aldrei að hann væri bundinn við að nota eingöngu góð úrræði til að laða fólk til sín. Stundum notar Guð sannarlega illgjörn úrræði, eins og babýloníska herinn (Habakkúk 1:6,13). Guð getur notað sjúkdóma, illa menn og jafnvel óviljandi synd (eins og með spekinga) til að laða fólk til sín.

Mest undarlegt af öllu er að Guð hefur notað viljandi synd trúaðra til að bjarga þeim sömu trúaðu. Þú getur lesið allt um þetta í frásögninni af Jósef og bræðrum hans, í 1. Mósebók 37 og 50, og sérstaklega í 1. Mósebók 50:20. Reyndar getur Guð unnið allt saman fyrir hið góða (Rómverjabréfið 8:28) og í þeim tilgangi sem hann hefur fyrir augum (Efesusbréfið 1:11).

Að lokum, eins og það að Guð notaði rán Jósefs í þágu sínu réttlætir ekki rán, þá réttlætir það ekki stjörnuspeki að Guð noti hana í þágu sínu.

Sjá Complete Book of Bible Answers bls. 55, Hard Sayings of the Bible bls. 353–354, Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 317–318, When Critics Ask bls. 326–327 og When Cultists Ask bls. 93 fyrir viðbótarsvör.

Sp.: Í Mt 2:11, er einhver merking í gjöfunum?

S: Gjafirnar voru metnar á mikið fé, og það hefði verið mikilvægt til að styðja þá í Egyptalandi í tvö ár. En umfram það gefur Biblían engin sérstök merking. Sumir hafa ályktað að gullið sé viðeigandi vegna þess að það táknar konungsvald. Róynd var hluti af blöndunni fyrir reykelsi sem prestarnir notuðu. Mýra er bitur efni, dýrmætt við að undirbúa lík fyrir graf. Einnig eru til aðrar skoðanir. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 89, og Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary, bls. 138, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:15 og Óseasi 11:1, hvernig er "Úr Egyptalandi kallaði ég son minn" spádómur um Krist?

Svar: Hósea 11:1 var fyrst notað um ísraelsku þjóðina. Matteus notar ekki aðeins Hósea 11:1, heldur marga aðra vers úr Gamla testamentinu til að sýna að líf Krists var samhliða lífi Ísraelsmanna (nema syndinni). Matteus er að skrifa til Gyðinga sem þekktu Gamla testamentið vel, og hann virðist nota það sem gyðingaskólar þess tíma myndu þekkja sem midrashíska tækni. Hann notaði gyðinglega midrashíska túlkun til að varpa ljósi á merkingu og beitingu hvers orðs.

Auk þess segir Fíló að um eina milljón gyðinga hafi búið í Egyptalandi á hans tíma, um 40 e.Kr.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 22, the New International Bible Commentary bls. 1122, og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 90, 91-92 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:16, er til önnur frásögn um að konungur Heródes mikli hafi slátrað börnum í Betlehem?

S: Betlehem var lítið þorp; þetta hefði getað verið aðeins nokkrir tugir barna drepnir, og það var lítið miðað við aðrar afturkallanir sem Heródes var frægari fyrir.

Mörg eru mál sem við myndum ekki vita að hafi gerst, né hvernig þau gerðust, nema fyrir eina sögulega heimild. Til dæmis eigum við enga heimild um innrás Rómverja í Gallíu, né hvernig þeir lögðu hana undir sig – nema eina heimild, ritverk Júlíusar keisara. Á sama hátt eru engar frásagnir utan kristni um krossfestingu Jesú; aðeins er minnst í hliðarröðum á því að Kristur hafi verið tekinn af lífi (þ.e. sætt hinni öfgakenndu refsingu).

Í þessu tilfelli, fyrir utan Biblíuna, eru aðrir rithöfundar sem nefna Heródes mikla slátrun smábarnanna fyrir Níke:

Justin Martyr í samtali við Trypho, kafli 78, bls. 238 (um 138–165 e.Kr.) nefnir að vísindamenn heimsóttu Heródes og að Heródes drap öll börnin í Betlehem.

Írenæus frá Lióni (182–188 e.Kr.) segir að [Guð] "fjarlægði þau börn sem tilheyrðu húsi Davíðs, sem höfðu það farsæla hlutskipti að fæðast á þeim tíma, svo að hann gæti sent þau á undan inn í ríki sitt" Írenæus, Á móti villitrúum bók 3, kafli 16.4, bls. 442

Origenes (225–254 e.Kr.) segir að Heródes hafi drepið öll ungbörn í Betlehem og nágrenni í þeirri von að drepa konung Gyðinga. Í riti sínu Á móti Celsusi, bók 1, kafli 61, bls. 423, nefnir hann að við fæðingu Krists hafi börn tveggja ára og yngri verið drepin vegna hans.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) (gefið í skyn, engin tilvísun í Heródes) nefnir að við fæðingu Krists hafi ungbörn tveggja ára og yngri verið drepin fyrir Krists sakir. Bréf 55, kafli 6, bls. 349

Pétur frá Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) nefnir ungbörnin sem Heródes slátraði vegna Krists. Canonical Epistle Canon 13 bls. 277

Eftir árið 325 e.Kr.

Hegemonius (miðja 4. öld) segir að á tíma Jesú hafi Heródes drepið "alla [ungbarn] drengi meðal Gyðinga." Umræðan við Manes k.44 bls.220

Í hnotskurn: "Það er rétt að Jósefus, fræðari okkar um gyðingasögu, segir ekkert um morðið á hinum saklausu; og það er einnig rétt að þær tilvitnanir í verk sagnfræðinga sem raunverulega nefna þennan atburð eru svo seint á tímum og svo líklegar til að hafa verið dregnar úr Matteusiarguðspjallinu að þær hafi litla þýðingu. En rök þöggunarinnar eru í þessu tilviki algjörlega án þyngdar. Engu að síður, frá okkar sjónarhóli, væri morðið á ungum börnum sérstaklega grimmdarfullur glæpur sem yrði að nefna í hvaða nákvæmri frásögn sem er af samtímaviðburðum — jafnvel, kannski, í Chicago! En í fornöld, þegar barnaútkasta var algeng framkvæmd sem vísað er til, til dæmis í einum af óbókmenntalegum papýrusum, á mjög óformlegan hátt sem venjulegs þáttar í daglegu lífi,¹ , og barnamorð voru sennilega ekki talin neitt sérstakt hryllingsatriði. Enn fremur eigum við ekki að ýkja fjölda ungbarna sem drepin yrðu. Ef Betlehem var lítið þorp, eins og líklega var, hefði fjöldi karlkyns barna þar undir tveggja ára aldri ekki numið nema tuttugu til þrjátíu. Í blóðgæsum og grimmdarverkum sem einkenndu síðustu ár valdatíðar Heródesar hefði fjöldamorð tuttugu barna í óþekktu þorpi vel getað farið fram hjá eina sagnfræðingnum okkar. En jafnvel þótt Jósefus hefði vitað af atburðinum, og jafnvel þótt hann hefði talið hann í sjálfu sér verðugan til umræðu, var í þessu tilviki sérstök ástæða til þagnar hans. Atburðurinn snerist um gyðinglegar messíasvonir; og án efa forðaðist Jósefus viljandi að minnast á slíkt í þeirri sögu sem hann skrifaði fyrir rómverska lesendur. Það er því engin ástæða til að ætla að ef morðið á hinum saklausu hefði í raun átt sér stað, hefði Jósefus endilega fært það inn í söguritun sína.

En einnig þarf að segja eitthvað jákvæðara. Þó að morðið á hinum saklausu sé ekki beint staðfest í veraldar sögu, samrýmist það nákvæmlega því sem við vitum um eðli Heródesar á síðustu árum hans. Heródes mikli var fær konungur, en á síðustu árum valdatíðar sinnar hóf hann ofsóknarferil sem náði nánast brjálæði. Aðgerðir hans við að láta drepa eigin börn og ástkæru eiginkonu sína, og áætlun hans (sem einungis dauði hans stöðvaði) um að slátra helstu borgurum Jerúsalem í leikhúsinu, bera nákvæmlega þá eiginleika villtrar og tilgangslausrar blóðþorsta sem birtast í slátrun saklausra barna í Betlehem. Aldrei hefur saga verið jafn fullkomin í anda persónunnar og þessi. Almennt má segja að erfiðleikarnir sem hafa komið fram í þögn veraldar­sögunnar um hinn blóðuga gjörning í Betlehem komi í raun niður á núlli." J. Greshem Machen, The Virgin Birth of Christ, kaf. 10, bls. 239

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1208 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 94 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 2:16, fyrir utan morðið á ungbörnunum í Betlehem, var Heródes mikli nokkurn tíma grimmur við nokkurn annan?

S: Já. Í Asimov's Guide to the Bible, bls. 799, segir að erfitt sé að trúa því að morðið hafi nokkurn tíma átt sér stað. Hins vegar, þar sem sagan hefur sýnt að meira siðmenntaða tuttugasta öldin var meðal annars Pol Pot í Kambódíu, Idi Amin í Úganda, Hitler, Stalín og Mao Tse-Tung, er ekki erfitt að trúa því að Heródes hefði gert þetta.

Sjáðu fyrri spurningu um sex rithöfunda fyrir Níke-þingið sem skrifuðu um morðið á ungabörnunum. Að auki skaltu ekki rugla saman Heródi mikla, sem réð þegar Jesús fæddist, og Heródi Antípas, sem Jesús talaði við rétt áður en hann var krossfestur.

Eðli Heródesar mikla var slíkt að hann drap marga á sínum 36 stjórnárum. Heródes lét drepa eiginkonu sína Mariamne og tvo eiginmenn systur sinnar Salóme. Hann kyrktist mági sinn í Jórdanfljóti og lét drepa tengdamóður sína Alexandreu. Hann drap Hyrkanus, síðasta af Hasmóníumættinni. Hann drap marga faríseum og margar aðalsættir. Gyðingarnir Jehuda ben Saripha og Mattathias ben Margoloth voru brenndir lifandi. Heródes lét drepa eigin syni, Alexander og Aristóbúlos. Hann lét drepa hundruð gyðingleiðtoga á dánardegi sínum. Þar sem Heródes, eins og flestir gyðingar, borðaði ekki svínakjöt, hvatti það rómverska keisarann til að segja að hann myndi frekar vilja vera svín Heródesar en sonur hans. Á grísku er orðið "grísamóðir" (kvengrísi) huos en orðið "sonur" huios. Fimm dögum áður en Heródes dó lét hann son sinn Antipater drepa. (Þrír yngri synir, Arkelaos, Heródes Antípas og Filippus, lifðu hann af). Það er ljóst að Heródes hafði siðferðislega veikleika til að láta drepa ungbörnin. Miðað við allt annað "fréttastaffið" sem Heródes framleiddi gæti morðið á ungbörnum í litlu þorpi virst minna fréttnæmt.

Eftir að Heródes dó árið 4 f.Kr. braust út uppreisn, og Arkelaos sendi her til Jerúsalem og drap 3.000 manns á einum degi. Þegar Arkelaos og Heródes Antípas fóru til Rómar, kom Sabínus, umboðsmaður keisaragjaldeyrisins, til að endurskoða skattana. Hann tók 400 talentur úr musterissjóðnum. Uppreisn varð árið 9 e.Kr. og sýrlskar herdeildir undir forystu Kvintíliusar Várusar bættu úr henni.

Í 17. bók Gyðinga fornleifa Jósífúsar, kafli 213 [ix.3], og í bókinni The Bible as History, bls. 358, segir að tunglmyrkri hafi orðið þegar Heródes mikli lést, sem myndi staðsetja andlátið 12./13. mars árið 4 f.Kr.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 23 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 84 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:16, voru aðrir konungar jafn slæmir og Heródes?

A: Sumir gætu sagt að Heródes væri ekki ólíkur mörgum nútímamönnum; hann hafði engan pláss fyrir annan konung en sjálfan sig og myndi nota öll tiltæk úrræði til að tryggja það, sama hverjir aðrir slösuðust.

Sumir konungar voru betri en aðrir, en sumir voru mjög illir. Til dæmis myrti Parþíukonungurinn Phraates IV föður sinn, Orodes II, árið 37 f.Kr. Rómverjar sendu honum ítalska þrælkonu að nafni Musa. Phraates átti son með henni, Phraataces (= Phraates V). Musa eitraði eiginmann sinn, Phraates IV, árið 2 f.Kr. Hún giftist síðan sínum eigin syni árið 2 e.Kr. Phraates V var settur í útlegð árið 4 e.Kr. Þetta er samkvæmt Encyclopaedia Britannica 1972.

Spurning: Í Matteusi 2:18, hvernig rætist spádómur Jeremíasar um Rakel í Jesú?

S: Í 1. Mósebók 35:16-19 dó Rakel við fæðingu Benjamíns. Þegar Jeremías skrifaði þessi orð um Rakel, konu Jakobs, var hún þegar látin í meira en 1.000 ár. Orð Jeremíasar hafa ekki tvær merkingar heldur eina með tveimur uppfyllingum auk þriðju uppfyllingar í 1. Mósebók. Merking Jeremíasar er sú að eins og Rakel hefði verið harmrækin yfir dauða og þrælahaldi afkvæma sinna, hvort sem það hefði verið af Egyptum eða Babýloníumönnum, svo yrði hún einnig harmrækin yfir dauða afkvæma sinna af hendi Heródesar. Á tímum Jeremíasar endurtók spámaðurinn orðið til að spá fyrir um sömu sorgartilfinningar vegna taps Gyðinga sem voru í útlegð í Babýloníu, nálægt gröf Rakelar.

Matteus notar einnig sömu orð til að sýna missinn vegna dauða smábalda Betlehem, sem var nálægt gröf Ráchelu.

Ef efasemdarmaður hefur vandamál með að Matteus noti orð Jeremíasar, gæti hann haft jafn stórt vandamál með að Jeremías noti orð úr Fyrstu Mósebók. Kjarni málsins er þessi: rétt eins og Gyðingar á tímum Jeremíasar skildu túlkunina með því að segja að þrældómurinn tengdist sorg Rakelar í Fyrstu Mósebók, myndu Gyðingar á dögum Jesú skilja þessa tegund Midrash-túlkunar sem Matteus notaði.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 866–867, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 91–92 og The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 75–76 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 2:22, þar sem synir Heródesar mikla réðu bæði í Júdeu og Galíleu, hvers vegna ákvað Jósef að fara til Galíleu fremur en Júdeu?

S: Vafasöm Asimov's Guide to the Bible bls. 800 bendir á tvær gagnlegar athuganir hér.

1. Archelaus, sem réði sem konungur í Júdeu frá 4. f.Kr., hefði getað heyrt um Jesú, ungbarnakonung, og verið ákafur til að drepa hann líka. Herodes Antipas, sem var tetrark í Galíleu, hefði getað haft aðra afstöðu.

2. Asimov bendir á að Archelaus hafi verið svo andúðlegur að Gyðingar og Samarítar, sem voru óvinir hvor öðrum, sameinuðust í áskorun sinni til Rómar um að fjarlægja hann. Þegar Heródes dó hafði Archelaus aðeins ríkt í 10 ár. Á hinn bóginn ríkti Heródes Antípas friðsamlega í Galíleu í yfir 40 ár.

Hins vegar er mun augljósari ástæða í Lúk. 2:39. Jósef var frá Nazaret, ekki Betlehem. Jósef var ekki einungis að fara til lands hins vægari stjórnanda, heldur var hann einnig einfaldlega að snúa aftur til þess staðar sem hann kom frá.

S: Í Mt 2:23, er það arkeólógískt séð satt að engin merki séu um bæinn Názaret, eins og einn guðleysingi hélt fram?

A: Nei. Guðleysinginn Frank Zindler hélt þessu fram í grein sinni "Where Jesus Never Walked", samkvæmt bókinni The Case for Christ, bls. 102 (bls. 137–138 í vasaprentun). Talmúdíinn nefnir 63 aðrar borgir í Galíleu (en ekki Názaret), og Jósefus nefnir 45 aðrar borgir í Galíleu (en ekki Názaret). Názaret er nefnd í byrjun 4. aldar e.Kr. og í gyðinglegum ritum frá um það bil 7. öld e.Kr.

Hins vegar hafa fornleifafræðingar fundið leifar í Násaret sem rekja má aftur til ársins 900 e.Kr. (eftir að Salómón hóf ríkisstjórn sína) og fram á grísku-rómversku og bysantínsku tímabilin. Árið 1962 fannst áletrun í Sesarea um vaktaskipti presta. Í áletruninni kemur fram: "... Mamliah ... Násaret ... Akhlah ... Migdal [Magdala]" Í bókinni The Case of Christ, bls. 103, er nefnt að eftir Jerúsalem árið 70 e.Kr. hafi fornleifafræðingar fundið arameíska skrá yfir presta sem voru fluttir til annarra staða, og einn þeirra var skráður sem fluttur til Názaret. Grafir frá fyrstu öld hafa fundist rétt fyrir utan Názaret. Að lokum fundust fornleifar frá fyrirkristnum tíma árið 1955 undir kirkju tilkynningsins í Názaret í dag.

Nazareth var einnig litið niður á vegna þess að, samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 23, hýsti Nazareth rómverska herdeild fyrir norðurhluta Galíleu.

Sjá https://www.ministrymagazine.org/archive/1975/12/nazareth-attested-in-caesarea-fragments og New International Bible Commentary bls. 1123 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 2:23, samkvæmt fornleifafræðingum, hversu stórt var Názaret?

S: Samkvæmt The Case for Christ bls. 103–104 var Názaret mjög ómerkilegur bær. Hann var um 60 ekrur að stærð, með hámarksíbúafjölda um 480 þegar Jesús fæddist.

S: Í Mt 2:23, hvar er spáð að Jesús yrði kallaður Nasaretmaður?

S: Fyrst munum við gefa svar hins snemma kirkjufræðings Tertullianusar (sem er líklega rangt) og síðan líklegasta svarið.

Tertullían svaraði þessu árið 207 e.Kr. í verki sínu, *Á móti Marcion* (bók 4, kafli 7). Þó að masoretska textinn í Klageljóðunum 4:7 segi: "höfðingjar hennar voru hvítari en snjór", segir sjötugatúlkan: "nazarítar hennar voru hvítari en snjór". Tertullían nefnir þetta sem merkingu bæði "nazarítar" (þeir sem leggja fram eið fyrir Guði um að forðast áfengi, dauða lík og aðra óhreinindi) og "nazarenskir", þeir sem koma frá Nasaret.

Tertullían sagði: "Kristur Skapara varð að kallast Nasareumaður samkvæmt spádómi; þess vegna kalla Gyðingar okkur einnig, einmitt af þeirri ástæðu, Nasareum eftir honum. Því að við erum þeir sem um er ritað: 'Nazírararnir hennar voru hvítari en snjór;'"

Greinin: Messías er nefndur "greinin" í Jesaja 11:1, Jeremía 23:5, 33:5; og líklega Sakarja 3:8; 6:12. Stafirnir í orðinu "grein" eru þeir sömu og í orðinu "nazarenskur", og hebreska Gamla testamentið var upphaflega skrifað án sérstafa. Ennfremur nefnir The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 23, að orðið "grein" bar með sér hugmyndina um ómerkilegan upphafspunkt, og viðbrögð faríseanna sýndu að Názaret hafði sömu merkingu.

Sjá When Critics Ask bls. 328 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 97 fyrir frekari upplýsingar.

S: Var það rangt hjá Mt 2:23 að halda því fram að Jesús væri frá Nasaret og þar með uppfyllti Gamla testamentið (Jesaja 11:1, Sakarías 6:12 og aðrir kaflar), eins og hinn efaskeiði Asimov's Guide to the Bible bls. 801-802 segir?

S: Alls ekki. Fyrst er það sem Asimov segir, og svo svarið.

Í tortryggna Asimov's Guide to the Bible bls. 801–802 kemur fram að "Matteus kunni að sjá hér skylt 'nazarensku'. (Í raun eru orðin tvö alveg eins á hebresku, þar sem sérhljóð voru ekki skrifuð.) Asimov, bls. 802, segir: "að Matteus "sé að leika sér að orðaleik, í besta falli, og vísi ekki til neinnar raunverulegrar spádóms um að Messías myndi búa í Nazaret."

Svarið er að Gamla testamentið segir að Messías muni kallast "grein" án þess að tilgreina eina eða fleiri ástæðu. Matteus 2:22 takmarkar ekki að Jesús sé einnig Guðs "grein", úr hvorri kirkja hans myndi vaxa.

S: Í Mt 3:1-4, hvernig myndu þeir hugsa um eyðimörkina?

A: Þetta var þurrt og öryrkt svæði, en ekki eins og Sahara-eyðimörkin. Þar var ekki hægt að rækta uppskeru án umfangsmikillar áveitu, en hægt var að ala kindur og geitur ef til voru staðir til að veita þeim vatni. Þetta var ekki staður þæginda og spennu, heldur tómur, einmana og kyrrláttur staður fjarri siðmenningu. Ísraelsmenn dvöldu í eyðimörkinni þegar þeir undirbjuggu næstu kynslóð til að ganga inn í Lofaða landið. Páll var í eyðimörkinni í Arabíu áður en hann hóf þjónustu sína.

Í dag leiðir Guð stundum trúaða út í eyðimörkina. Þetta er ekki staður spennu heldur kyrrðar. Hann þarf ekki að vera staður virkrar þjónustu, þó að í tilfelli Jóhannesar hafi hann verið slíkur staður, og fyrir fólkið staður iðrunar og helgunar. Hann getur verið staður undirbúnings.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 867 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 3:4 og Markúsarguðspjallinu 1:6, voru skordýrin sem Jóhannes skírari át hreint eða óhreint fæði?

A: Það voru bæði hreinar og óhreinar skordýrategundir, og guðspjöllin segja það ekki sérstaklega. Við getum þó gert ráð fyrir að Jóhannes, sem var hlýðið Gyðingur, hafi borðað þá hreinu tegund. Hreinar dýrategundir innihéldu "hoppara" með vængi og liðkenndum fótum, þar á meðal skordýr og grashoppara, samkvæmt 3. Mósebók 11:21-22 og 5. Mósebók 14:21. Óhrein dýr innihéldu "flugdýr" samkvæmt 4. Mósebók 11:20,23 og 5. Mósebók 14:19. Enn í dag myndu fátækari menn safna hreinum skordýrum, fjarlægja vængi og fætur, sjóða þau og borða.

Sjá The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 80 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 3:4 og Markúsi 1:6, át Jóhannes skírari skordýr sem kallast engisprettur, eða merkir það að hann hafi étið af engisprettutré?

S: Hér er það sem fornu og nútímalegu heimildirnar segja um gríska orðið fyrir skordýr: akrides.

Ebionítar (fornt villutrúarbragð) reyndu að gera Jóhann að grænmetisætara. Þess vegna sögðu þeir að um væri að ræða hunangskex, egkrides, í stað skordýra.

Tatían gerði samantekt yfir fjögur guðspjöllin sem kallast Diatessaron og notaði orðið "mjólk" í stað "skordýra".

Theophylact 173 listar nokkrar möguleika, þar á meðal plöntuna melagron.

Ýmsir munkar hafa kallað karóbtréð brauðtré heilags Jóhanns, því þeir héldu að þetta væri "skordýratré".

Þeódór frá Mopsuestia, kannski sem svar við þeim sem sögðu þetta vera eitthvað annað, sagði að þetta væru skordýr sem höfðu vængi.

Vandamálið með þessar túlkanir er að engar handritgerðir Biblíunnar virðast segja að þetta hafi verið annað en "skordýr". Snemma kristnir menn, svo sem Klemens frá Alexandríu, skrifuðu um Matteus 3:4 og sáu enga ástæðu til að líta á skordýrin sem annað en skordýr.

Nútíma heimildir sem segja að skordýrin séu skordýr eru meðal annars The NIV Study Bible bls. 1445, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 104, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 102 og New Bible Dictionary bls. 744.

Upplýsingar um aðrar skoðanir eru fengnar úr bók Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary, Augsburg Fortress 1989, og The Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 80-81.

S: Í Mt 3:4, Mk 9:3 og Post 22:20 (KJV), hvað þýðir "raiment" og hver er "fuller"?

S: Raiment þýðir fatnaður og fuller er sá sem vinnur við að þvo föt.

Spurning: Í Mt 3:6, af hverju skírði Jóhannes aðra?

A: Það var algengt að fólk skírði sjálft sig í sérstakri skál fyrir það tilefni þegar það gekk í gyðingdóm. En þetta er elsta dæmið sem við höfum um að einn maður skíri annan. Í Gamla testamentinu er minnst á að úða vatni til hreinsunar í Esekíel 36:25-27 og að Guðs andi sé hellt út í Esekíel 39:29 og Jóel 2:28.

Jóhannes sagði að hann skírði til iðrunar, til að snúa fólki aftur til Guðs og gera veg fyrir Messíasinn. Þegar jarðneskur konungur ætlaði að heimsækja fjarlæga borg í ríki sínu, fóru vegavinnumenn mánuðum saman út og lagfærðu veginn. Á svipaðan hátt var Jóhannes þar til að laga brautina í hjörtum fólksins fyrir komu Messíasarins.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið bls. 24 og The Expositor's Bible Commentary bindi 9 bls. 286 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 3:7-9, af hverju talaði Jóhannes svo harkalega við faríseana og sadúkearana?

S: Jóhannes kallaði fólk til iðrunar, til að játa og yfirgefa gamla háttinn sinn. Þó að farísear og sadúsear kæmu, vissi hann að flestir þeirra væru ekki komnir með það að markmið. Í versta falli voru þeir komnir til að rannsaka skrítinn kennara og kannski til að finna ástæðu til að losa sig við hann. Jafnvel í besta falli voru þeir að reyna að safna nokkrum ábendingum til að bæta við núverandi hátt sinn. Jóhannes er ekki að segja að þeir þurfi bara að bæta við þekkingu sína; þeir þurfa að iðrast og snúa sér frá því að treysta á stað, hefðir, samtök sín eða stöðu sína innan þeirra. Áður en skógareldur kviknar reyna ormar að flýja; þeim er þó erfitt að komast langt. Þetta er eins og að flýja reiði Guðs án iðrunar. En Jóhannes sagði ekki að þeir mættu ekki sitja áfram og hlusta. Ef farísear og sadúsear voru einlægir í vilja sínum til iðrunar, gátu þeir einnig valið að láta skíra sig.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 867–868, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 82–83 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 103 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 3:9, af hverju notaði Jóhannes orðalagið "segjið ekki við ykkur sjálf", og hvernig ljúga sumir við sjálfa sig í dag?

S: Jóhannes er að fjalla um lygi, en hver er að ljúga? Öldungir geta ljúgað að okkur og aðrir geta ljúgað að okkur, en auk þess segjum við okkur sjálfum oft lygar. Það er samt sem áður lygi, jafnvel þótt við séum einu sem heyrum lygið. Við getum logið með því að segja "þessi synd er ekki svo slæm" eða "Guð skilur að ég dvel hér" þegar Guð kallar okkur til iðrunar og að við förum. Aðrir segja "alltaf er nógur tími" eða "ég er í grundvallaratriðum góður maður, svo ég þarf ekki að breytast."

Spurning: Í Matteusi 3:9, hvernig gæti Guð reist upp börn Abrahams úr steinum ef hann vildi?

S: Guð almáttugur getur gert hvað sem er, jafnvel breytt lífslausum steinum í börn með afrit af genum Abrahams. Einnig er hér orðaleikur. Bæði á hebresku og arameísku er orðið fyrir "steina" mjög líkt orðinu fyrir "börn".

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 103 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 3:10, hvað var tilgangurinn með að Jóhannes skírari nefndi að öx væri lögð að rótum trésins?

S: Sumt í lífinu er óafturkræft, eins og að höggva niður tré. Eftir að þú byrjar geturðu ekki afturkallað það sem hefur verið gert. Á sama hátt var þetta þeirra síðasta tækifæri áður en þeir yrðu afskornir. Tími þeirra var liðinn.

Sp.: Í Mt 3:11, hvernig á það við um vitnisburð okkar að Jón játaði að hann væri ekki að gefa alla myndina?

S: Jóhannes var nauðsynlegur forveri, til að snúa fólkinu aftur til Guðs áður en Jesús kom. Jóhannes vildi ekki að fólkið trúði orðum hans og héldi að það væri allt sem það þyrfti að gera. Nei, Jóhannes var aðeins "forrétturinn" en Jesús var "aðalrétturinn". Jafnvel þá eru til nokkrir einstaklingar í sögunni sem hunsuðu orð Jóhannesar hér. Þessir einstaklingar tilheyra Mandaeum, trú sem mýrar-Arabar í suðurhluta Íraks iðka. Þeir trúa því að Jóhannes skírari hafi verið frá Guði, en að Jesús hafi það ekki verið.

Í dag þurfum við að deila fagnaðarerindinu með einhverjum þar sem hann er staddur. Ef hann trúir ekki að Guð sé til, eða að aðeins einn Guð sé til, þurfum við að einbeita okkur að því. Kannski koma aðrar staðreyndir síðar fram, eins og að við séum öll syndarar, að Jesús dó á krossi fyrir syndir okkar, og að við þurfum að taka Jesú sem Drottin og Frelsara okkar. En þegar við þurfum að fresta því að miðla hluta af fagnaðarerindinu, annaðhvort vegna tíma eða andlegrar stöðu einstaklingsins, ættum við að segja þeim að það sem við höfum sagt sé ekki öll sagan; meira er enn á leiðinni.

Spurning: Í Matteusi 3:11, hvernig skírir Jesús kristna með Heilögum Anda og eldi?

S: Boðskapur Jóhannesar minnir okkur á spádóm Jóelsbókar 2:28-29 um Heilagan anda og hreinsunina sem nefnd er í Malakíasar 3:2-5. Trúendur eru skírðir með Heilögum Anda þegar þeir trúa fyrst á Krist. Þó að nútímalega orðalagið "skírn með eldi" þýði erfiða reynslu, er það ekki merkingin hér, því það er Jesús, ekki ofsóknarmenn, sem skírir, og það er með eldi, ekki í eldi.

Það eru þrjár skoðanir á hvað "eldur" þýðir.

(ólíklegt) Annað skírn með Heilögum anda: Aðeins er notað eitt fornafn, þ.e. það segir "með Heilögum anda og eldi" en ekki "með Heilögum anda og með eldi". Því vísar þetta sennilega ekki til annars atburðar.

(ólíklegt) Pinjatíð: Postularnir höfðu loga birtast yfir höfðum sínum þegar þeir prédikuðu á Pinjatíð, og þessi túlkun myndi þýða að Jóhannes skírari hafi spáð fyrir um Pinjatíð. Ritgerð um endurskírn (um 250–258 e.Kr.) k. 2 bls. 668 kennir þessa skoðun. NIV Study Bible bls. 1446 segir: "Sýnt á dramatískan hátt á hvítasunnu (Post 1:5,8; 2:1-13; 11:16), þó að hér geti 'eldur' vísað til komandi dóms (sjá v.12)." En það vísar líklega ekki til Pinthátíðar af sömu ástæðu og það vísaði ekki til fyrstu skírnarinnar. The Believer's Bible Commentary bls. 1211 bætir við að þetta sé ólíklegt vegna þess að eldur er jafngildur dómi í næsta vers.

(ólíklegt) Hreinsunarverk Heilags Anda: The New Geneva Study Bible bls.1508 og Evangelical Commentary on the Bible bls.727 aðhyllast þessa skoðun. Origen (225-254 e.Kr.) aðhylltist einnig þessa skoðun í Commentary on John bók 6 kafla 16-17 bls.366-367. Hins vegar er þetta ólíklegt þar sem heyklífin er brennt í óslokknandi eldi í Matteusi 3:12. Í Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 104–105, er sagt að þetta sé sú skoðun, vegna þess að einn forsetningur í grísku myndi benda ekki til tveggja skírna (andinn fyrir trúaða og dómeldur fyrir vantrúaða) heldur einnar skírnar (andinn og hreinsunareldur).

(ólíklegt) Dómseld fyrir verk kristins manns var túlkun Basilis frá Kappadókíu (357–378/379 e.Kr.) í On the Spirit k.15.36 bls.22.

Helvíti fyrir þá sem hafna Jesú: Sjá Today's Handbook for Solving Bible Difficulties bls. 150–152 fyrir þá skoðun að þetta þýði að Jesús muni skíra trúaða með Heilögum anda og þá sem hafna Jesú með dómseldi. Jóhannes Krýsómómos (dáinn 407 e.Kr.) kenndi þessa skoðun í prédikunum um Matteusarguðspjallið, prédikun 11, köflum 6–7, bls. 71–72, og lagði áherslu á samfelldni við aðrar viðvaranir Jóhannesar um eld. Í bókinni The Expositor's Greek New Testament, bindi 1, bls. 84, segir að Jóhannes hafi einbeitt sér að þremur hlutum: vatni, vindi/anda og eldi. Jóhannes skírði með vatni, Messías myndi skíra trúaða með anda, og skírn með eldi myndi tortíma í dómi þeim sem ekki tóku þátt í vatni og anda. Írenæus frá Lióni (182–188 e.Kr.) notar þennan vers til að tala um dóm Guðs yfir vantrúuðum í Irenaeus, Á móti villutrúum, bók 4, kafli 4.3, bls. 466. Tertullían (198–220 e.Kr.) segir að skírn með vatni sé til frelsunar, en falsk og veik trúa sé skírð með eldi, til dóms (Um skírnina, kafli 10, bls. 674).

Einhvers konar eldur dómstundar í endatímanum þegar Jesús snýr aftur. The Believer's Bible Commentary bls. 1211 heldur þessari skoðun.

Fleiri merkingar: The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 25 segir að þetta vísi bæði til dómgjafar og hreinsunar trúaðra. Theodotus, líklega montanisti bls. 124 (um 240 e.Kr.), segir að eldurinn sé einfaldlega eyðandi þáttur, sem hreinsar burt hið illa hjá trúaða og (líklegast) eyðir öðrum.

Ótilgreint: Eftirfarandi tilgreindu þennan vers en nefndu ekki sérstaka skoðun.

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) í Samræðum við Trypho Gyðinginn, kafli 49, bls. 219

Hippolytus (222-234/5 e.Kr.) í Ræðu um hina heilögu birtingu, kafli 3, bls. 235

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) í Ritgerðum Kýpríanusar, Ritgerð 12, kafli 1.12, bls. 511

Ágústínus frá Hippo (388–430 e.Kr.) ræðir þennan vers en nefnir ekki neina sérstaka skoðun (Harmony of the Gospels, bók 2, kafli 12.26, bls. 117).

Sjá NET Bible fótnótu við Matteus 3:11 fyrir frekari upplýsingar um mismunandi sjónarmið.

Spurning: Í Mt 3:12, hvernig virkar úrvalið?

S: Þegar þú uppskerð hveiti er meirihluti af því sem þú uppskerð óæt. Þú hefur góða fræið umkringt hýðinu, sem er fest við stöngulinn. Fyrst er rúllun, þar sem naut ganga á kornin til að aðskilja fræin, sem eru þéttari, frá öllu öðru. Síðan gætirðu notað tvítennu eða viftusleif, sem einnig er kölluð viftufan, til að varpa blöndunni upp í loftið svo vindurinn blási óætilegu hýði burt frá ætlu fræjunum.

Myndin hér er sú að uppskerpa hveitisins gefur þér mikið magn af efni, en aðeins lítill hluti af því er í raun gagnlegur. Já, það að skera hveitistokkana er bæði mikilvægt og tímafrekt, en að skilja hveitið frá kornspónunum er jafn mikilvægt og tímafrekt. Að fá fólk til að bregðast jákvætt við fagnaðarerindinu er mikilvægt, en það er í mesta lagi aðeins helmingur verksins að gera allar þjóðir að lærisveinum.

Sjá The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 84, The Tony Evans Bible Commentary, bls. 868, og The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 105 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 3:14, af hverju vildi Jesús láta skírast og af hverju vildi Jóhannes hindra hann?

S: Auðvitað hafði Jesús ekkert synd að iðrast, en Jesús samkenndi sér við okkur á allan hátt. Eins og við fylgjum fordæmi Jesú, var Jesús skírður. Jesús staðfesti einnig þjónustu Jóhanns hér.

En skulum líta aftur á þessa vers frá sjónarhóli Jóhannesar. Meginmarkmið í lífi Jóhannesar var að boða iðrun og að fólk gerði opinbera yfirlýsingu um að iðrast og fylgja Guði með vatnsskírn. Jóhannes var fylltur af Heilögum Anda frá fæðingu og hann vissi að skilningur hans var réttur. Hann vissi að Jesús var syndalausi Messías. Þess vegna var Jóhannes undrandi á því að Jesús vildi láta skíra sig.

Sjónarhorn Jóhannesar var rétt, en of einfaldgert. Jóhannes sá að Jesús þurfti ekki að iðrast og taldi það fáránlegt að forveri hans skírði Messíasinn sjálfan. Jóhannes hafði rétt fyrir sér í sínum sjónarmiðum. En það sem Jóhannes sá ekki var að til að uppfylla alla réttlætið samkenndi Jesús sig við okkur á allan hátt. Jesús var meiri en Jóhannes skírari; Jesús neitaði því ekki. En Jesús auðmýkti sig og kom til að þjóna, svo í vers 15 skipaði Drottinn í meginatriðum Jóhannesi skírara að leyfa Jesú að taka að sér hið auðmjúka sæti hér.

Hér opinberast eitthvað dýrmætt um hjarta Jóhanns. Jóhann, þótt hann væri ekki hundrað prósent réttur, sá eina lífsverkefni sitt sem að prédika fyrir og skíra þá sem þurftu að iðrast. Að skíra Jesú féll utan þess hugarheims sem Jóhann hafði um lífsstarf sitt. Var það mikilvægara fyrir Jóhannesi að þjóna Guði með því að uppfylla það sem hann taldi Guðs gefna tilgang sinn, eða var mikilvægara að fylgja og hlýða Drottni hvert sem hann leiddi? Þó að Jóhannes hefði ekki skýra skilning á öllu, að minnsta kosti ekki fyrr en síðar, kaus hann hið síðara. Við eigum einnig ekki aðeins að fylgja Guði, heldur fylgja Guði án forsendna.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 868, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 85–86, the Evangelical Commentary on the Bible bls. 727, the Believer's Bible Commentary bls. 1212, og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 107–108 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 3:16 af hverju þurfti "æ, vesalings Jesús (friður sé með honum) að bíða í þrjátíu ár eftir fæðingu sína til að fá gjöf Heilags Anda við skírn sína úr höndum Jóhannesar skírara", þegar gjöf Heilags Anda "er svo ódýr að 75.000.000 "endurfæddir" Kristnir menn í Ameríku eru einnig að montast af þessum eignarhlut" og í Lk 1:15 var Jóhannes skírari fylltur heilögum anda frá fæðingu. (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

A: Í fyrsta lagi sem hlið athugasemd, beið Mohammed FERTIU ára áður en hann hélt því fram að hann væri spámaður. Deedat ruglar saman ókeypis og ódýru, og Deedat virðist hafa gleymt biblíulegum kenningum um guðdóm Krists. Deedat hefur aldrei fengið gjöf Heilags Anda, svo hann veit ekki muninn á gjöf Heilags Anda og Heilaga Anda sem birtist sjónrænt á Jesú sem dúfa.

Ókeypis en ekki ódýrt: Gjafin var mjög dýr, hún kostaði dauða Jesú. En Guð gefur hana frjálslega öllum sem trúa fagnaðarerindi sínu.

Guðdómur Krists: "Fátæki" Jesús þurfti ekki að bíða í þrjátíu ár; ekki aðeins var náð Guðs með Jesú sem barn (Lúk. 2:40), heldur er Jesús Guð sjálfur, og Faðirinn var í honum. Jesús þurfti ekki að fyllast af Heilögum Anda eins og við; Faðirinn og Jesús sendu Heilagan Anda til okkar.

Að Heilagur Andi hvíldi á Jesú er ekki gjöf Heilags Anda: Deedat túlkar rangt að Jesú hafi verið fylltur af Heilögum Anda við skírn sína; þar stendur ekki að Jesú hafi verið fylltur af Heilögum Anda við skírn sína. Heldur hvíldi Heilagur Andi á Jesú í holdlegri mynd, sýnilegur sem dúfa. Þegar kristnir menn eru fylltir af Heilögum Anda hvílir Heilagur Andi ekki á þeim sem dúfa, svo þetta er eitthvað annað.

Að lokum skulum við bera saman reynslu Jesú og Mohammeds.

1. Múhameð, sem hadítarnir segja að hafi sem spámaður verið settur undir illan galdur.

1a. Labid bin el-Asim gyðingurinn setti Mohammed undir galdra. Ibn-i-Majah bindi 5 nr. 3435 bls. 60-61

1b. Samkvæmt Sahih Muslim bindi 3, bók 24, nr. 5428–5429, bls. 1192–1193, var Mohammed settur undir illt galdra. Sjá einnig Bukhari bindi 8, bók 73, kafli 56, nr. 89, bls. 57 og Bukhari bindi 8, bók 73, kafli 59, nr. 400, bls. 266.

2. Múhameð óttaðist gröfarpínu fyrir sig.

2a. Gyðingakona sagði við Mohammed: "Megi Allah vernda þig fyrir pyntingum gröfarinnar." Eftir það bað Mohammed um vernd gegn pyntingum gröfarinnar. Sunan Nasa'i bindi 2, nr. 1479, bls. 281–282

2b. "'A'isha sagði: Heilagi spámaðurinn (friður sé með honum) kom inn í húsið mitt þegar gyðingakona var hjá mér og hún sagði: Veistu að þú munt verða sett til prófs í gröfinni? Boðberi Allah (friður sé með honum) skjálfaði (við að heyra þetta) og sagði: Það eru einungis gyðingar sem verða settir til prófs. 'A'isha sagði: Nokkrar nætur liðu og síðan sagði sendiboði Allah (friður sé með honum): "Vissir þú að mér hefur verið opinberað: 'Þið munið verða dregnir til saka í gröfinni'?" 'A'isha sagði: "Ég heyrði sendiboða Allah (friður sé með honum) leita hælis fyrir pyntingum gröfarinnar eftir þetta." Sahih Muslim bindi 1, bókur 4, nr. 1212, bls. 290

2c. Abu Huraira sagði: "Ég heyrði sendiboða Allah (friður sé með honum) leita hælis gegn pyntingum gröfarinnar eftir þetta (eftir opinberunina)." Sahih Muslim bindi 1, bók 4, nr. 1213, bls. 290

2d. "Hún ('A'isha) sagði: Aldrei sá ég hann (hinna helga spámann) síðar nema hann leitaði verndar gegn pyntingum gröfarinnar í bæn." Sahih Muslim bindi 1, bókur 4, nr. 1214, bls. 290

2e. "Masruq sagði frá þessari hadít á grundvelli 'A'isha sem sagði: Aldrei bað hann (hin helga spámaður) eftir þetta bæn sem ég heyrði hann ekki biðja um vernd fyrir pyntingum gröfarinnar." Sahih Muslim bindi 1, bók 4, nr. 1215, bls. 291

2f. Mohammed leitaði hælis undan pyntingum gröfarinnar. Sunan Nasa'i bd. 2 nr. 2065 bls. 535; bd. 2 nr. 2069 bls. 537; bd. 2 nr. 2071 bls. 538

Nú gæti múslimi verið sammála, ósammála eða, líklegast, ekki verið meðvitaður um hvað þessir hadítar segja. Hvort sem er, þá eru þeir hvorki sammála né ósammála mér, því ég er einfaldlega að greina frá því sem viðurkenndir sunnískir hadítar segja.

Í hnotskurn sendi Jesús okkur Heilagan anda. Von mín er að þú verðir laus undan illu, laus undan ótta við kvalir gröfarinnar og biðjir Guð að veita þér Heilagan anda.

S: Í Mt 3:16 og Mk 1:10 hver sá dúfuna?

S: Bæði Matteus 3:16 og Markús 3:16 segja að Jesús hafi séð dúfuna, og í Jóhannes 1:32 segir að Jóhannes skírari hafi einnig séð dúfuna. Þessar versur tilgreina ekki hverjir aðrir sáu dúfuna, svo fjöldinn gæti einnig hafa séð hana.

S: Margir segja að "engin saga um Jesú án guðfræði". Þannig sjáum við í skírnaratburðinum, til dæmis, Jesú vera skírðan, anda líkt dúfu stíga yfir hann og himneska rödd: "Þú ert hinn elskaði sonur minn, sem ég hef þóknun á" (Mk 1:11). Þetta atvik átti kannski ekki sér stað eins og það er skrifað í guðspjöllunum, þ.e. allt í einu, heldur smám saman, á meðan á lífi, dauða og upprisu Jesú stóð. Þannig vísar andinn sem stigu yfir Jesú til nýrrar aldar sem var að koma. Einnig gefa hið opna himininn, niðurkoma hins Heilaga Anda, rödd Föðurins og nærvera Messíasar til kynna að síðustu dagarnir væru farnir að brjótast fram og að frelsun væri handan við hornið. Hvað finnst þér um það? Heldurðu að skírn Jesú hafi verið allegórísk táknræn? Af hverju? Eða af hverju ekki?

A: Í fyrsta lagi hef ég aldrei heyrt orðalagið "engin saga um Jesú án guðfræði". Spurningin hljómar nánast eins og hún ásaki evangelíuhöfundana um að vera óheiðarlegir og leiða fólk villandi; ég trúi því að þetta hafi átt sér stað eins og skrifað er um í evangelíunum. Ég trúi því að guðspjallskrifararnir hafi gefið okkur sanna frásögn, með þeirri nákvæmni sem þurfti. Ef þeir segja að Jesús hafi verið skírður af Jóhannesi skírara og að þetta hafi gerst, þá trúi ég að þeir hafi verið heiðarlegir og að þetta hafi gerst. Það er fínt að segja líkingar, en ef einhver kynnir sem sögu eitthvað sem er ekki satt, þá er það villandi, ekki sannleikur.

Spyrjandinn gaf enga ástæðu fyrir því að hann vildi efast um sannleika guðspjallanna, svo ég get ekki fjallað um ástæður efasemda hans ef engar ástæður eru gefnar.

S: Styður Mt 3:16-17 þá kenningu að Faðirinn, Sonurinn og Heilagur Andi séu þrír aðskildir persónur, eins og mormónar hafa haldið fram (Talmadge, 1977 bls. 39-40)?

S: Nei. Þetta sýnir að þeir eru aðgreindir, en það sýnir ekki að þeir séu aðskildir. Frekar en að vera á móti þrenningarkenningunni, er þessi kafli mikilvægur til að styðja þann hluta hennar að þrír séu aðgreindir. Þessi kafli talar þó á móti módelisma og "Oneness Pentecostalism". Sjá When Cultists Ask bls. 93-95 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 4:2, hvað er svo kaldhæðnislegt við þjónustu Jesú í Matteusi?

S: Jesús er svangur hér (Matteus 4:2), en hann gaf öðrum að borða (Matteus 14:13-21; 15:29-39).

Jesús þreytist (Matteus 8:24) en hann býður öðrum hvíld (Matteus 11:28).

Jesús er sonur konungs (Matteus 17:24-26), en hann greiðir skatta (Matteus 17:27).

Jesús er sakaður um að beita krafti frá djöflinum (Matteus 12:24), en Jesús rekur út illvætti (Matteus 12:22-23).

Jesús deyr dauða glæpamanns og syndara (Matteus 27:37-38), en hann bjargar okkur frá syndum okkar (Matteus 1:12).

Jesús er seldur fyrir þrjátíu silfurstykki (Matteus 26:15) en gefur líf sitt sem lausnargjald fyrir marga (Matteus 20:28).

Jesús neitar að breyta steinum í brauð (Matteus 4:4:3-4), en gefur táknrænt eigin líkama sinn sem brauð fyrir sitt fólk (Matteus 26:26).

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 112 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 4:3 og Lk 4:3-4 var Jesús svangur og faðirinn hafði ekki fóðrað hann, svo hvað væri rangt við að Jesús bakaði brauð sjálfur?

S: Jesús hafði skuldbundið sig til föstu, og Faðirinn gat viðhaldið honum, þar sem maður þarf að borða innan 40 daga til að lifa. En Jesús var gífurlega svangur, og hann gat notað yfirnáttúrulega kraft sinn til að borða ef hann hefði viljað. En Jesús ætlaði ekki að nota yfirnáttúrulega kraft sinn né gera neitt utan vilja Föður síns. Og Faðirinn sendi að lokum engla til að þjóna Jesú í Matteusi 4:11.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 869 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 88-89 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 4:5-6 og Lk 4:9-12, hvað snérist þessi freisting um?

A: Í fyrsta lagi sýnir þetta að Satan þekkir ritninguna og getur jafnvel reynt að nota hana sér til framdráttar til að fá fólk til að falla. Þar sem Jesús er sonur Guðs vissi hann að hann yrði varinn ef hann stökkaði af. Landfræðilega séð er Musterið staðsett við Kidrónardalinn, og hæsti punktur musterisins niður að botni Kidrónardalsins er um 450 fet.

Þessi freisting er áhugaverð að því leyti að hún hefði ekki brotið neinn lögmál Gamla testamentisins og hefði í raun styrkt málið um að sannfæra fólk um að hann væri Messías. Þannig að í stað þess að leiða til slæms hlutar er þetta "guðólöglegur skammleið" að góðu marki. Auðvitað hefði það einnig höfðað til hroka Jesú um að sýna sig og auka vinsældir hans. Ennfremur hefði það verið eins og að reka Guð í horn til að neyða hann til að vernda þig. Við vitum auðvitað að Guð vill ekki að við gerum slæma hluti; "markmiðið réttlætir ekki aðferðirnar" þegar kemur að því að nota skammleiðir til að gera góða hluti. Svo, ef þú ert seinn í kirkjuna, ættir þú þá að aka hratt? Ef þú vilt gefa meira fé til þjónustunnar, ættir þú þá að svindla í skattskilum og nota það fé? Eins og segir í The Tony Evans Bible Commentary, bls. 869: "Guð þarf ekki aðstoð Satans til að koma þér þangað sem hann vill að þú farir."

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 729 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 89-90 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 4:8 og Lk 4:6-8, hvernig gat Satan boðið Jesú heiminum, þar sem Jesús var Guð og átti þegar heiminn, eins og trúleysinginn (Cappello) heldur fram?

S: Þetta er áhugaverð spurning. Í svari þarf að huga að fjórum atriðum.

1. Jesús var enn Guð, en hann tæmdi sjálfan sig af fúsum og frjálsum vilja þegar hann kom til jarðar, eins og Filippíbréfið 2:7 og Jóhannesarguðspjallið 17:5 sýna.

2. Guð "á" vissulega heiminn, eins og Psalmar 24:1 sýna. Engu að síður, þegar Jesús tæmdi sig af dýrð sinni og kom til jarðar, tók hans eigið fólk ekki við honum, eins og Jóhannesarguðspjallið 1:10-11 sýnir.

3. Þó að Guð hafi haldið æðstu völdum sínum, veitti hann mannkyninu vald til að ráða yfir þessum heimi, samkvæmt 1. Mósebók 1:28.

4. Þó að Guð sé lögmætur eigandi, hefur Satan tímabundið verið veittur mikill völd yfir þessum heimi, eins og 1. Jóhannesarbréf 5:19 sýnir. Samkvæmt 2. Korintubréfi 4:4 er guð þessa aldar Satan. Satan er höfðingi þessa heims í Jóhannesarguðspjallinu 12:31; 14:30, 16:11; Efesusbréfinu 6:12; og Kólossubréfinu 1:13.

5. Að lokum er Satan hinn mikli blekkingarmeistari, svo ekki má byggja neina kenningu á því sem Satan hélt fram, og þess vegna svarar þessi vers ekki spurningunni. Þó að Satan sé höfðingi heimsins, og á þeim grundvelli gæti maður haldið að Satan hefði getað staðið við þetta, getur Satan ekki gert neitt nema það sem Guð leyfir, svo Satan gæti ekki haft þá frelsi. En þar sem djöflar og freisting hafa gefið fólki svo mörg brotin loforð, er engin vísbending um að Satan muni hér "verða heiðarlegur" eða að faðir lyga myndi einu sinni reyna að efna það sem hann lofaði.

Samantekt: Guð á eignarréttinn vegna bæði fortíðar sköpunar og eilífs fullveldis. Jesús gaf tímabundið upp hið síðara þegar hann kom til jarðar. En frá falli mannsins hefur Satan völdin, þó ekki æðstu stjórn á þessum heimi.

Sjá The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 90–91 fyrir frekari upplýsingar.

S: Nei. Í Jesaja 14:12-15, sem var skrifað fyrir útlegðina, er einnig fjallað um uppreisn Lúsifers.

S: Nei. Jesaja 14:12-15, sem var skrifað fyrir útlegðina, fjallar einnig um uppreisn Lúsifers.

Q: Í Matteusi 4:14-16, tilheyra Jesaja 9:1 og Jesaja 9:2 saman, eða var Matteus að villu að setja þau saman?

S: Þau tilheyra saman því að Jesaja 9:1 er tengiliður milli beggja hluta.

Skeptíski Asimov's Guide to the Bible, bls. 816, segir að Jesaja 9:1 tilheyri fyrri hlutanum og sé í raun nefndur Jesaja 8:23 í nútímajúðskum biblíum og New Jerusalem Bible. Jesaja 8:22 og 9:1 tengjast, því Jesaja 8:22 talar um fólk í myrkri en Jesaja 9:1 um að ekki verði lengur myrkur.

Hins vegar talar Jesaja 8:22 um fólk sem verður rekið í myrkur, Jesaja 9:1 segir að ekki verði lengur myrkur fyrir Sebúlon og Naftali, og Jesaja 9:2-7 lýsir hvernig fólkið sem var í myrkrinu mun sjá mikla ljósið.

Það er áhugavert að Asimov reynir að segja að þeir sem voru í drungum en munu fá hann af sér í Jesaja 9:1 tengist ekki þeim sem voru í myrkri og hafa séð mikla ljósið í næsta vers.

Sjá When Critics Ask bls. 329 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 4:15-16, hvernig tengist spádómurinn um Sebúlun og Naftali í Jesaja 9:1-2 Jesú?

S: Það tengist á tvo vegu.

Æskuár: Jesús eyddi mestum æskuárum sínum í Galíleu, vestan við Galíleuvatn.

Fyrstu þjónustan: Fyrstu þjónusta Jesú var í Galíleu, aðallega vestan við Galíleuvatn. Þetta svæði var forfeðraland Sebúlún og Naftalí.

Gríska orðið fyrir "rofaði" hér, aneteilen, þýðir ekki að ljósið hafi skinið annars staðar og síðan færst til Galíleu. Heldur skein ljósið fyrst skært þar. Þetta er samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 117.

Spurning: Í Matteusi 4:18-22 og Markúsi 1:16-20, hvað getum við lært af þessum veiðimönnum?

A: Jesús hafði dvalið nokkurn tíma í Galíleu, og þeir voru kallaðir til hjálpræðis fyrr, í Jóhannesarguðspjalli 1:35-42. Hér voru þeir kallaðir til þjónustu. Þessir veiðimenn hættu aldrei að veiða. Það er bara þannig að það sem Jesús bað þá um að veiða var annað. Eins og segir í The Tony Evans Bible Commentary, bls. 870, ef þú ert ekki að veiða, þá ert þú ekki að fylgja. Þú gætir sagt að þú sért ekki kölluð(n) til að vera boðberi fagnaðarins eða prestur (að annast aðra) vegna þess að þú varst ekki kölluð(n) til fullt starf í þjónustu. Hugleiddu þetta: hver einasti kristinn maður er kölluð(n) til fullt starf í þjónustu, þó ekki endilega launað fullt starf. Þú gætir verið kölluð(n) til að annast móður þína eða fjölskyldu þína í fullu starfi, til að þjóna fátækum og öðrum í kringum þig, til að vera guðlegt fyrirmynd og leiða aðra í þjónustu.

Sjáðu Believer's Bible Commentary, bls. 1214, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 5:4, hvað á fólk að harma hér?

S: Hér er ekki tilgreint hvort um sé að ræða sorg yfir örlögum hinna týndu, sorg yfir persónulegu tapi eða aðra sorg. Óháð því getur það vísað til þess að syrgja yfir þeim hlutum sem vaxa Guðs hjarta í skilnað. Kristinn rithöfundur A.W. Tozer sagði: "Nokkuð nákvæm lýsing á mannkyninu gæti verið fengin fyrir þann sem ekki þekkir það, með því að taka Sæluboðin, snúa þeim við og segja: 'Hér er mannkynið ykkar.'" (The Believer's Bible Commentary bls. 1216)

Margir hafa í dag engan skilning á sorgmæddi; algengt orðtak sem er ekki biblíulegt er "engin eftirsjá". Í öðru lagi höfðu þessi og næstu boðorð Jesú í raun engan sess í réttlætislegri hugarhætti faríseanna.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 29 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 870 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:5, Mt 11:29; Mt 21:5; 1 Pét 3:4, hvað er nákvæmlega blíðlyndi?

S: Mýkt tengist blíðskapi og því að krefjast ekki þess að fá sinn vilja. Það er að vera reiðubúinn til að þjóna, ekki bara láta þjóna sér. Jesús var hógvær.

En blíðlyndi er ekki veikleiki. Hugsaðu um villta hest sem hefur verið taminn. Hesturinn er enn sterkur og hraður, en í stað þess að gera bara það sem hann vill, hlýðir hann knapanum og samþykkir að vera ríðinn. Venjulega, ef úlfur eða stór köttur kemst á hest, þá er búið með hestinn nema hann losi sig hratt við hann. En hesturinn hefur bæði traust og hlýðni til að láta mann ríða sér.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 871 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 29 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:6, hvað táknar hungur og þorsti hér?

A: Hefurðu lyst, ástríðu fyrir andlegri vexti? Eða tekst þér ekki að vaxa, ekki vegna þess að þú borðar ekki, heldur vegna þess að þú fyllir magann með röngu fæði?

Það eru nokkrar leiðir til að skoða þetta. Í fyrsta lagi vísar það myndlíkingarlega til þeirra sem hafa sterka löngun til réttlætis, fyrir sig sjálfa, aðra, kirkju sína, þjóð sína og heiminn. Í öðru lagi getur það vísað bókstaflega til þeirra sem verða að vera án matar og vatns til að vinna verk Guðs. Í þriðja lagi getur það vísað til þeirra sem fasta fyrir þessar sakir. Fastandi felur almennt ekki í sér að drekka ekki vatn, svo fyrsta merkingin er meginmerkingin.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 871, the Believer's Bible Commentary bls. 1216 , The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 134 og The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 98-99 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 5:7, hvað þýðir miskunn í þessu vers?

A: Miskunn getur þýtt að láta einhvern komast undan refsingu, en hér merkir það að hjálpa öðrum sem þurfa á hjálp að halda og geta ekki hjálpað sér sjálfir. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1217 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 5:8, 1 Jn 3:2 og Opinb 22:4, hvernig munu hreinir menn sjá Guð, þar sem í 2M 33:23 og öðrum versum stendur að enginn maður geti séð Guð og lifað?

A: Frá falli mannsins hefur enginn daulegur, syndugur maður getað séð Guð og lifað. Hins vegar munum við sjá Guð augliti til auglitis á himni. Á meðan reynum við af fremsta megni að lifa góðu og ekta lífi á jörðinni. Eins og segir í The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 135: "Hin hreinu í hjarta munu sjá Guð – nú með augum trúar og að lokum í blinda birtu dýrðarinnar, í ljósi hennar getur engin svik verið til." Sjá When Critics Ask, bls. 403-404, og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 871, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:9, hvaða góðar leiðir getum við farið til að vera friðarskaparar í dag?

S: Friður er nauðsynlegur milli einstaklinga, á vinnustaðnum, innan hóps, milli hópa, í stjórnmálum og milli landa. Eitt af fyrstu skrefunum er að læra af guðhræddum friðarsinnum. Taktu eftir ekki bara því sem þeir segja, heldur líka því sem þeir hefðu getað sagt en kusu að segja ekki. Áminntu aðilana um það sem þeir eiga sameiginlegt og spurðu þá hvort munurinn á þeim sé svo mikill að hann krefjist aðskilnaðar. Jesús sagði að heimurinn muni vita að við séum hans vegna kærleika okkar (Jóhannesarguðspjallið 17:21).

Í líkama Krists höfum við skipun (virkt) "að varðveita einingu anda í böndum friðarins" (Efesarusbréfið 4:3), á sama tíma og við skiljum okkur frá þeim sem lifa í stöðugu synd (1 Korintubréf 5:13) og hafna öllum kennurum sem kenna villutrú (1 Tímóteusarbréfið 6:5 og 2 Tímóteusarbréfið 3:5).

Spurning: Í Matteusi 5:13, hvernig geta kristnir verið salt?

A: Salt er bætt við mat í litlu magni til að gera eitt af fimm hlutum. Það er áhugavert að við erum ekki saltílátið sem dreifir salti Krists. Heldur erum við sjálf saltið. Kristnir menn eru á sama hátt salt jarðarinnar á fjórum sviðum.

Líf - Salt er nauðsynlegt til að við lifum. Í Vestur-Afríku, í borginni Timbuktu, þar sem gull var mikið, seldist eitt pund af salti á eitt pund af gulli. Þar sem kristnir menn hafa líf Krists í sér eiga þeir að sýna það líf fyrir þennan heim. Guð notar prédikun okkar, kærleika og þjónustu til að leiða aðra til sín til að gefa þeim líf.

Bragð - Salt gefur mat bragð og gerir hann ljúffengan. Á sama hátt erum við ilmur Krists (2 Korintubréf 2:15-16) fyrir þeim sem eru frelsaðir. Guð lítur einnig niður og fagnar þegar hann sér kristna í þessum heimi sem fylgja honum.

Geymsluvara - Þegar ekki er til kæling er salt einnig mikilvægt til að varðveita mat með því að hemja bakteríur. Kristnir menn eiga á sama hátt að vera salt og ljós í þessum heimi með varðveitandi áhrifum með því að standa gegn synd.

Fórn - Í 3. Mósebók 2:13 skyldu fórnir vera kryddaðar með salti. Við skulum einnig lifa lífi okkar sem fórn fyrir Guði.

Þorsti – salt gerir fólk þyrst og þess vegna bjóða margir barir upp á saltan mat. Með lífi okkar ættum við einnig að vekja fólk til að "þyrsta" eftir að heyra um vonina sem býr í okkur: Krist.

Eins og veraldlegi rómverski rithöfundurinn Plínus eldri (dáinn á Esju árið 79 e.Kr.) sagði í Náttúrufræði 31.102: "Ekkert er gagnlegra en salt og sólskin." Margar sinnum voru rómverskir hermenn borgaðir mánaðarlega með salti. Þeir gátu notað það sem þeir vildu og selt afganginn auðveldlega. Sal er latneska orðið fyrir salt og laun þeirra kölluðust salarium, sem er uppruni enska orðsins "salary".

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 872, Now That's a Good Question bls. 248-249, Hard Sayings of the Bible bls. 430-431, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 29, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 138, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 101, The Evangelical Commentary on the Bible bls. 729, og The Believer's Bible Commentary bls. 1217-1218 fyrir frekari upplýsingar.

S: Talir Mt 5:13 um fólk sem þekkir guðdóm sinn í sjálfu sér og hjálpar öðrum að þekkja sinn guðdóm líka, eins og sumir nýaldarsinnar segja? (Spangler, 1981, 80).

A: Alls ekki; salt er ekki guðdómur. Að halda því fram að við gætum orðið eins og Guð er einungis einn af elstu lygum sem manninum var sagt í Eden. Við erum sköpuð til að elska og þjóna Guði að eilífu, ekki til að verða hvorki aðskildir guðir sem á að tilbiðja, né hluti af Guði sem á að tilbiðja.

Þessi undarlegi skilningur virðist gleyma því að Jesús var gyðingur og gyðingdómurinn var einhugarkerfa. Sjá fyrri spurningu um hvað salt táknar og When Cultists Ask bls. 95–96 fyrir ítarlegra svar.

S: Í Mt 5:14a erum við ljós heimsins, eða er Jesús ljós heimsins eins og segir í Jóhannesarguðspjallinu 9:5?

S: Bæði: Jesús færði ljósið til heimsins, og við berum ábyrgð á að vera speglar ljóssins frá Jesú. Páll talar um þetta í 2 Korintubréfi 4:6-7. Jesús sagði að hann væri ljós heimsins "á meðan ég er í heiminum" í Jóhannesarguðspjallinu 9:5. Líkami Jesú er núna á himni, ekki í þessum heimi, en nærvera hans er enn í heiminum í gegnum Heilagan Anda í okkur. Hvað gerir ljósið nákvæmlega? Það gerir ekkert annað en að skína. En þegar það skín, lýsir það öðrum og veitir leiðsögn á veginn. Vertu því þú sjálfur og skín. Sjá When Critics Ask bls. 329, The Tony Evans Bible Commentary bls. 872, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 29 og The Believer's Bible Commentary bls. 1218 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:15, hvað er ljósið á ljósastikunni?

S: Það erum við og vitnisburður okkar um Jesú, ljós heimsins. Nema ofsóknir séu fyrir hendi eigum við ekki að fela það að við séum kristnir, og við ættum alltaf að vera reiðubúin að deila þeirri von sem er í okkur (1. Pétursbréf 3:15). Við eigum ekki að safna sannleikanum fyrir okkur sjálf, heldur deila honum með öðrum. Matteusarguðspjallið 5:15 segir ekki bara "lát ljós ykkar skína", heldur "lát það skína fyrir mönnum". Því miður er allt of auðvelt fyrir trúaða að finna afsakanir fyrir því að deila ekki fagnaðarerindinu. Við verðum að gæta þess að leita ekki að afsökunum.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1218 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 103 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:17 og Postulasögunni 10:10-16, þar sem Jesús sagði að hann myndi ekki afnema neitt í lögmálinu, af hverju fylgja kristnir menn þá ekki matarvenulögmálum Gamla testamentisins eins og múslimar gera að sögn?

S: Þó hvorki kristnir menn né múslimar haldi matarvenjum Gamla testamentisins, gera kristnir menn það ekki vegna þess að þeir hlusta á Jesú. Fimm atriði til íhugsunar í svari.

Á þessum tíma hlýddu lærisveinar Jesú matarvenjum Gamla testamentisins. Jesús sagði reyndar að hvorki einn strákur né einn stafur myndi hverfa fyrr en allt væri uppfyllt.

Staðreynd upprisu Jesú breytti grundvallaratriðum í því hvernig Guð kom fram við börn sín. Engill tilkynnti Pétri, postula Jesú, að Guð hefði gert allt fæði hreint í Postulasögunni 10:9-16. Athugið að þar stendur ekki að þessi dýr hafi ætíð verið hrein, heldur að Guð hefði gert þau hrein.

Jafnvel múslimar sem koma þessari andmælum fram verða sjálfir að viðurkenna að sumum matarvenjureglum Gamla testamentisins skuli ekki fylgt. Múslimar telja sig geta borðað kameldýrakjöt (og Mohammed gerði það), en 3. Mósebók 11:3-8 og 5. Mósebók 14:6-8 banna að borða það.

Hlustaðu á Jesú í Matteusi 15:10,17-20 og Markúsi 7:14-15. Jesú sagði að það sem kemur út úr manni geri hann óhreinan, ekki það sem fer inn í hann. Markúsarguðspjallið 7:19 sýnir að með þessu lýsti Jesú öllum matvörum hreinar. Ef við köllum Jesú spámann, ættum við að hlusta á orð hans.

Rödd úr himni skipaði Pétri að eta í Postulasögunni 10:10-16, sem sýndi honum að matarboðin giltu aðeins til fórnar Jesú, en ekki eftir hana. Við ættum að hlýða rödd engils Guðs og postula Jesú.

Að lokum ættum við ekki að hunsa það sem spámenn Guðs sögðu, heldur hlusta á þá.

Spurning: Í Matteusi 5:17, þar sem Jesús sagði að hann myndi ekki afnema neitt í lögmálinu, af hverju eru gyðinglegir hátíðisdagar ekki lengur haldnir?

A: Fjórir þættir sem þarf að hafa í huga í svari.

1. Siðferðiskröfur lögmálsins í Gamla testamentinu gilda um alla og hafa ekki breyst.

2. Fórnin má segja að séu fyrir alla í dag í einum skilningi, því Jesús er æðsti prestur okkar og hann framkvæmdi alla þá fórn sem þarf.

3. Hátíðardagarnir, sem voru ætlaðir gyðingum og fólust í fórnum, eru ekki haldnir af öðrum en gyðingum eftir dauða Krists.

4. Ef múslimi nefnir þessa andmæli, má spyrja hvers vegna múslimar fylgi heldur ekki guðlegum hátíðardögum í Gamla testamentinu, ef þeir telja að kristnir eigi að fylgja gyðinglegum hátíðardögum Gamla testamentisins.

Sjá Bible Difficulties and Seeming Contradictions bls. 234-235, When Cultists Ask bls. 96-98, og When Critics Ask bls. 329-330 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:18, hvað eru jot og títill?

S: Í hebresku letri er jot, eða yod, tíunda og minnsta stafurinn í hebreska stafrófinu. Hann er í grundvallaratriðum punktur með litla, bogadregna línu sem kemur út efst og litla, bogadregna línu sem kemur út neðst. Títill er lítill punktur. Á ensku er "tittle" allt sem greinir stóru F frá stóru E og P frá R. Sjá Believer's Bible Commentary, bls. 1218, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:20, hverjir eru ritarnir og farísearnir og hvaða stigi réttlætis njóta þeir?

S: Í Mt 5:20 voru ritarnir venjulega innan sadúseumanna, en farísearnir voru á móti þeim. Í stjórnmálum voru sadúseumenn meðal þeirra gyðinga sem vildu sættum við Róm, en farísearnir voru á móti því. Farísearnir voru lítill hópur, 5.000 til 6.000 manns, en þeir voru mjög áhrifamiklir vegna þess að fólkið leit upp til þeirra. Sadúsear neituðu almennt líkamlegri upprisu og sögðu að aðeins fyrstu fimm bækurnar væru ritning. Postulasagan 23:8 segir einnig að Sadúsear neituðu englum og öndum. Það er mikilvægt að Jesús ákærði Sadúsea fyrir að þekkja hvorki ritninguna né mátt Guðs. Hann ákærði faríseana aldrei fyrir að þekkja ekki ritninguna.

Þó að skrifararnir og farísearnir reyndu að láta eins og þeir væru réttlátir, var Jesús ekki að staðfesta að þeir væru réttlátir né að segja að ekkert gott væri í þeim. Jesús sagði ekki að ekkert gott væri í þeim, heldur að þeir væru ekki nógu góðir. Heldur sagði hann að fólk þyrfti meiri réttlæti en það hafði til að komast inn í himnaríki. Þetta gefur til kynna þrjú atriði:

a) Ritu lærðir og farísear skorti þá réttlætisgjörð sem þurfti til að komast inn í himnaríkið

b) Fylgjendur Jesú áttu að vera réttlátari en þeir

c) Í raun hefur enginn, einn og óstuddur, næga réttlæti til að komast inn í himnaríki. Jesús bendir á þetta nánar í 6. og 7. kafla. Lærisveinarnir áttuðu sig loks á þessu í Markúsarguðspjallinu 10:26-27.

d) Ef enginn er nægilega réttlátur, skaltu ekki líta niður á syndara því þú ert líka syndari. Til undrunar faríseanna borðaði Jesús með mörgum tollheimtumönnum og syndurum í Matteusi 9:9-12.

Írenæus gefur í verki sínu Á móti villutrúum (182–188 e.Kr.), bók 4, kafli 13, bls. 477, viðbótarsvar. Hér er samantekt af fjórum atriðum hans:

1) Þó að skrifarar og farísear trúðu á Föðurinn, eigum við einnig að trúa á Soninn.

2) Við verðum ekki aðeins að segja, heldur einnig að gera; því skrifararnir og farísearnir sögðu en gerðu ekki.

3) Við verðum ekki aðeins að forðast illverk, heldur einnig girndir þeirra.

4) Jesús kenndi okkur ekki hluti sem stóðu gegn lögmálinu, heldur hluti sem uppfylltu það. Jesús eyðilagði ekki lögmálið, heldur uppfyllti, stækkaði og veitti því meiri vídd.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 146–147 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 5:21, af hverju drepa menn, dýr, glæpamenn o.s.frv., þar sem Jesús sagði ekki að drepa?

S: King James-útgáfan þýddi þetta sem "drepa" þegar gríska orðið phoneuo getur þýtt morð. Sá sem gerir þetta, phoneus, er morðingi eða ásasín, ekki afturkallari eða dýramorðingi. Ef einhver hefði virkilega talið að "þú skalt ekki drepa" í Gamla testamentinu vísaði til dýra og aftöku glæpamanna, myndi misskilningur þeirra á þessu orði gera allt fórkerfi Gamla testamentsins að óskiljanlegu ráðgátu fyrir þá.

Sp.: Í Mt 5:22, af hverju sagði Jesús að við ættum ekki að kalla neinn fífl, þar sem hann sjálfur og aðrir gerðu það í Mt 23:17; Lk 24:25; 1 Kor 15:36; Gal 3:1?

S: Jesús sagði ekki "heimsk" eða "heimskingja", heldur notaði hann í raun arameiskt slangurorð sem þýðir "tóma haus", svipað og bandaríska slangurorðið "airhead". Jesús kallar fólk einnig "heimskulegt", "blinda leiðbeinendur" (Matteus 23:16) og jafnvel "þjófa og ræningja" og "eðlur". Jesús valdi orð sín vandlega og gerði engan smán á fólki.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 358–359 fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Mt 5:22 sagði Jesús: "Sá sem kallar mann fífl, mun verða í hættu á helvítiseldi". En hann gerði það sjálfur ítrekað, eins og sjá má í Mt 23:17, Lk 11:40 og Lk 12:20. Ætti hann þá ekki líka að vera í hættu á helvíti? Hann braut jú eigin lög!

S: Nei, af tveimur ástæðum.

a) Við eigum ekki að láta aðra kalla okkur Drottinn né leyfa öðrum að tilbiðja okkur, og það á við um Jesú. Því er það sem Jesús kenndi okkur ekki endilega gildandi um hann sjálfan. Á hversdagslegra plani, þegar ég set reglu fyrir gælufuglinn minn, til dæmis að hann má aðeins borða úr fuglafóðrara, þarf ég þá að fylgja þeirri reglu líka?

b) Jesús sagði í raun ekki "heimskingja" (þetta er parafrasa), heldur var upprunalega notað orðið raca sem best er þýtt sem "tóma haus". Jesús kallaði fólk heimskulegt, í þeim skilningi sem heimskulegt fólk er í Orðskvæðunum, en hann gaf ekki í skyn að haus þeirra (eða líf) væri ekki neitt virði.

Spurning: Í Matteusi 5:25-26, af hverju er svo oft erfitt að semja við andstæðinginn?

S: Oft þýðir það að annar eða báðir aðilar þurfi að viðurkenna sekt sína eða að þeir hafi haft rangt fyrir sér, en hroki fólks gerir það tregt til.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1220 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Styður Matteusarguðspjallið 5:26 kenningu rómversk-kaþólsku kirkjunnar um hreinsunareldinn, eins og kennarinn Ludwig Ott kenndi?

S: Nei, af sjö ástæðum.

Engin umfjöllun um lífið eftir dauða: Hér er hvorki minnst á hreinsunareldinn né neitt annað eftir dauða.

Jafnvel sumir kaþólikkar, svo sem fyrrverandi kardínáli Ratzinger (páfa Benedikt XVI), myndu ekki vera sammála. Hér er það sem hann sagði: "Hreinsistöðin er ekki einhvers konar ofurjarðneskur fangabúðir þar sem fólk er neytt til að þola refsingar á meira eða minna handahófskenndan hátt. Frekar er þetta innri nauðsynleg umbreytingarferli þar sem einstaklingur verður fær um Krist, fær um Guð [þ.e. fær um fullkomna einingu við Krist og Guð] og þannig fær um einingu við alla samveru heilagra" (bók Ratzingers Eschatology (1990) bls. 230. Hluti af þessu er einnig vitnað í When Cultists Ask bls. 98–99)

Hebríum 10:10-15 kennir tvö atriði: 1) Kristur hefur þegar fullkomnað fórn sína í Hebríum 10-12, og 2) Kristur hefur fullkomnað okkur að eilífu með fórn sinni í Hebríum 10:13-15. Segjum Kristi ekki að fórn hans hafi ekki verið nægilega góð, nægilega fullkomin, eða að hún hafi ekki lokið verkinu sem Hebríubréfið segir okkur að hann hafi lokið.

Rómverjabréfið 8:1 segir: "Þess vegna er nú engin fordæming fyrir þá sem eru í Kristi Jesú…" (BSB)

2 Pétur 1:11 segir að eftir dauða muni við fá ríka og gnægðarmikla móttöku í himnaríki. (Ekki hlýja móttöku né eldheitri, logandi móttöku). Sálarkvíni væri ekki mjög gestrisin "verönd" að himnaríki.

2 Korintubréf 5:8 segir: "Við erum því fullviss og kýsjum fremur að vera fjarri líkamanum og heima hjá Drottni." (BSB) Á sama hátt segir Filippíbréfið 1:23 að Páll muni annaðhvort lifa áfram í holdi eða "fara burt og vera með Kristi." Við munum vera með Guði um leið og við deyjum, ekki í hreinsistöð með loforð um himnaríki frestað.

Fyrstu kristnir menn, fyrir Níkeu, heyrðu aldrei um hreinsunareld og sáu vissulega ekkert slíkt í þessu versi. Í yfir 5.235 ritum sem við höfum frá tímabilinu fyrir Níkeu vantar þessa túlkun á Matteusi 5:26 og hugmyndina um einhvers konar eldheitt hreinsunarferli trúaðra eftir dauða algjörlega.

Sjá When Cultists Ask bls. 98-99 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 5:27-29, hversu víðtækt er bann við framhjáhaldi?

A: Þetta er ekki bara eitthvað sem gift manneskja getur gert. Frekar segir Jesús "hvern sem er". Það snýst ekki bara um að fremja verkið; heldur snýst það jafnvel um að horfa með girnd á einhvern, eða mynd eða myndband af einhverjum, þar á meðal en ekki takmarkað við klám og strippklúbba. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 873 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 5:29, er Helvíti meðvitað kvalarstaður eða bara gröf?

A: Það er bæði. Gríska orðið Hades er sambærilegt hebreska orðinu Sheol. Í Matteusi 5:29 er augljóslega um stað að ræða sem þú vilt ekki fara til, svo samhengi er "Helvíti" þar sem þeir sem deyja frá Guði fara.

Lúkasarguðspjallið 16:22-23 sýnir að þar verða kvalir (basanois á grísku) (Lúkas 16:23,28), meðvitund (Lúkas 16:23) og þjáning í logum (Lúkas 16:24,25). Ótrúaðir eru ekki bara þar; þeir eru líka eilíft refsaðir þar. Matteus 25:41,46; Opinberunarbókin 14:9-11; ~19:3; ~22:15

Matteusarguðspjallið 13:40-42,50 segir að þar muni vera grátur og tönnegging Í eldsofninum. (ekei "þar" á grísku þýðir þar, "á þeim stað", ekki þar "mun það eiga sér stað".

2. Þessaloníkubréf 1 kennir að þetta sé eilíft tortíming; útilokuð frá augliti Drottins og dýrðlegu valdi hans.

Opinberunarbókin 14:9-11 segir að þeir sem tilbiðja dýrið verði pyntaðir með eldi og brennisteini (brennisteinseld) í nærveru lambsins og engla hans.

Ótrúaðir munu upplifa sársaukafulla meðvitund eftir dauða (Opinberunarbókin 20:10; Lúk. 12:5; 13:28; 16; Esekíel 32:31-32; Matteus 3:12; 5:21; 13:42,50; 22:13; 25:41; Jesaja 50:11).

Ótrúaðir munu farast (Lúk. 13:3,5; Jóhannesarguðspjallið 3:16; 2. Þessaloníkubréf 2:9) og verða eyðilögð (2. Þessaloníkubréf 1:9; 2. Pétursbréf 3:16; Matteusarguðspjallið 10:28; 1. Korintubréf 3:17; Filippíbréfið 1:28; Jakobsbréfið 4:12; Opinberunarbókin 11:18).

Sjá When Cultists Ask bls. 99–100 og When Critics Ask bls. 331–332 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:34, af hverju lagði Jesús áherslu á eiðsvörun hér?

S: Gyðingar á tímum Jesú og síðar höfðu skrýtnar skoðanir á eiðum. Mishnah Shebuoth fjallar um þetta. Mishnah Sanhedrin 3.2 og Mishnah Tosephta Nedarim 1 (upphaflega úr SBK 1:321-336). Eiðar voru ekki bindandi ef eið var tekið "við himin og jörð", "við gull musterisins" eða "við Jerúsalem". En það var bindandi að sverja "við musterið" eða "átt að Jerúsalem". 5. Mósebók 6:13 segir að þegar sverja skal, skuli það gert í nafni Guðs. En Jesús er að breyta því hér. Jesús segir að hætta alfarið að sverja; látið "já" ykkar vera "já" og "nei" ykkar "nei". Essíumennirnir forðuðust einnig að sverja.

Auk þess litu margir Grikkir hornauga eiðsvörn. Sófókles, Choerilus Epicus, Plutarchus, Epiktetus (forðastu eftir fremsta megni) og Quintilianus voru á móti eiðsvörn. Pýþagóras sagði að eiða skyldi eiða sjaldan og síðar neituðu pýþagóreumskir að leggja eiða. Á miðöldum og í siðaskiptunum neituðu valdensíumenn og margir endurdópistar að leggja eiða. Sjá Ulrich Luz, Matteus 1-7: Skýringarrit, bls. 314, 316, 320, fyrir frekari upplýsingar um þetta.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 153-154 og Believer's Bible Commentary, bls. 1222 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:34 eigum við ekki að sverja, en í Dt 10:20 eigum við að sverja við Guðs nafn?

S: Þegar rannsakað er Biblían er mikilvægt að þekkja almennan samhengi; í þessu tilfelli hvað tilheyrir Gamla testamentinu og hvað Nýja testamentinu. Jesús afnumið eða breytt fimm boðorðum Gamla testamentisins og einni tilvitnun í Matteusi 5:21-48. Hér er yfirlit yfir það sem Jesús sagði.

Að auki endurómar Jakobsbréf 5:12 Matteus 5:34 um að við eigum ekki að leggja eiða í dag.

Jesús sýndi einnig að öll matvæli séu nú hrein í Markúsarguðspjallinu 7:19, sem endurómar í Postulasögunni 10:9-16.

Spurning: Í Mt 5:39-40, hvernig eiga kristnir menn að snúa hinni kinninni?

A: Að fá högg í kinnina er ekki aðeins sárt, heldur einnig móðgun. Gyðinglega traktatið Mishnah Baba Kamma 8:6 fjallar um þetta. En kristnir menn eiga ekki að lifa eðlilegu lífi heldur yfirnáttúrulegu. Við eigum að leyfa okkur að vera viðkvæm (en ekki treysta heimskufullt illgjörningum), viðurkenna að við getum treyst Guði til að gæta okkar og fjölskyldu. Stundum gera múslimar og aðrir grín að þessari kenningu Jesú. En engu að síður eigum við, eins og þessi kenning, að standa út í hefndargjarnum, syndugum heimi.

Sjá Now That's a Good Question bls. 522–524 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 136 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 5:39, hvers vegna standa kristnir menn gegn illu?

S: Engin vers í Biblíunni segir að kristnir menn megi ekki standa gegn neinu illu. Frekar segir Matteus 5:39 sérstaklega að ekki skuli standa gegn manni sem gerir illt gegn þér. Við eigum ekki að leita hefndar né hefna okkur á fólki. Við eigum að standa gegn djöflinum í Jakobsbréfinu 4:7 og 1. Pétursbréfi 5:9. Eins og Jeremía í 7:6 og 22:16 eigum við að tala fyrir hönd kúgaðra. Í Gamla testamentinu segir Orðskvæði 28:4 að réttlátir "takast á við" hina óguðu sem yfirgefa lögin. Í 3. Mósebók 5:1 segir að það sé synd að neita að bera vitni fyrir dómstólum um illt sem við höfum séð. Við verðum að varðveita okkur fyrir fölskum kennurum (1. Jóhannesarbréf 2:26; 3:7; 4:1; 2. Jóhannesarbréf 7–8; Opinberunarbókin 2:16; 2. Pétursbréf 2:2; Postulasagan 20:28–29). Við eigum að afmá rangfærslur rangra kennara (1. Tímóteusarbréf 1:3; Títusarbréf 1:9–11; Júdasbréfið 3). Við eigum að berjast fyrir trúna (Filippíbréfið 1:27; 4:3).

Sjá New International Bible Commentary bls. 1127 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 5:42 og Lk 6:29-30, ættu kristnir menn að gefa öllum sem biður þá um eitthvað?

S: Já: þessi kenning er ekki erfið í skilningi, en hún er krefjandi í framkvæmd. Kristnir menn eiga að telja aðra jafnvel mikilvægari en sjálfa sig (Filippíbréfið 2:3). Við eigum að elska náunga okkar eins og okkur sjálf, svo auðvitað eigum við ekki að gefa manni eitthvað sem myndi skaða hann (eins og fíkniefni), jafnvel þó hann biðji um það. En ef við sjáum einhvern í raunverulegri neyð, ættum við að reyna að sjá til þess að þarfir hans séu uppfylltar. Þetta gildir óháð því hvort sá sem þarf á hjálp að halda sé annar kristinn maður eða ekki.

Að elska náunga okkar eins og okkur sjálf gefur í skyn að það sé í lagi að elska okkur sjálf líka. Hins vegar eru margir sekir um að elska sig meira en aðra, gefa minna en þeir ættu, elska sig ekki of lítið og gefa meira en þeir ættu.

Sjá When Critics Ask bls. 332-333 fyrir viðbótarsvar.

Sp.: Í Mt 5:43, hvar stendur "elskaðu náunga þinn og hatraðu óvin þinn"?

S: Þetta er ekki í Gamla testamentinu, og Jesús sagði aldrei að svo væri. "Elska næsta þinn" er í 3. Mósebók 19:18, en ekkert er um að hata óvin þinn. En gyðingar höfðu oft heyrt það því það var ritháttrarhefð samkvæmt Nýju Genfarnámsbiblíunni bls. 1513, sem og í When Critics Ask bls. 333, sem bætir við að Jesús hafi ekki sagt að það væri í Gamla testamentinu af mjög góðri ástæðu: það var ekki þar.

Í Qumran-sectinu sagði Reglugerð þeirra að meðlimir þyrftu að sverja að elska Synina ljóssins (þ.e. Qumran-sectið) og hata til eilífðar Synina myrkursins. Sjá Understanding the Dead Sea Scrolls bls. 165 fyrir frekari upplýsingar.

Frjálshyggjufilosófinn Friedrich Nietzsche taldi að kærleiki til óvina væri veikleiki og óheiðarleiki. Sigmund Freud taldi að kærleikur til óvina "sé tilraun menningar-ofvitunnar til að breyta þörf fyrir árásagirni í sektarkennd og þannig berjast gegn henni, tilraun sem reyndist vissulega árangursrík en er óvæg gagnvart hamingju." Sigmund Freud, "Menning og óánægja hennar" í Standard Edition af Complete Psychological Works of Sigmund Freud, bindi 21, bls. 57–145. Mao Tse-tung sagði: "Við getum ekki elskað óvini okkar, við getum ekki elskað félagslega illska og markmið okkar er að útrýma þeim." Mao Tse-tung: An Anthology of His Writings bls. 260. Þetta er tekið úr Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary bls. 350, 351. Sumir höfundar litu ekki vel á kenningu Jesú um að elska óvini sína.

Sp.: Í Mt 5:48 getum við verið fullkomin?

S: Eins og demantur skín öðruvísi frá mismunandi hliðum, sýnir Biblían fjórar hliðar á þetta mál. Einföld svör við þessari víðtæku spurningu eru: Já, já, nei og já.

Já eftir dauða: Við ættum að hugleiða sannleikann um að við munum vera syndlaus, fullkomlega heilög á himni. Við ættum að hlakka til þess, og ef þér finnst þér leitt að skilja eftir sumar syndir ykkar, þá er eitthvað að andlegu göngu ykkar. Eftir dauða, og aðeins eftir dauða, munum við að fullu ná fram því sem segir í Matteusi 5:48.

Já, dómslega: Guð faðirinn hefur lýst okkur sýknuðum og sekt syndarinnar hefur verið fyrirgefin með dauða Jesú á krossi. Hebrearabréfið 10:14 segir okkur sérstaklega að við krossinn hafi Jesús "fullkomnað" þá sem helgaðir eru. Rómverjabréfið 4:17 minnir okkur á að Guð okkar kallar hluti sem ekki eru, eins og þeir væru. Þó að við höfum syndgað gegn Guði og séum verðskuldaðir Helvíti, ef Guð lofar okkur fyrirgefningu og syndlausu lífi í Himnaríki, þá eru loforð Guðs 100% örugg. Á einn hátt hafa allir sem hafa treyst á Krist, og dauða hans og upprisu líkama, verið úrskurðaðir hafa náð fram því sem stendur í Matteusi 5:48.

Enginn á jörðinni er fullkominn núna, en við reynum samt: við munum ekki verða syndlaus fullkomin á jörðinni, og hver sem heldur að hann hafi náð því blekkir sjálfan sig, eins og segir í 1. Jóhannesarbréfi 1:8. Jafnvel Páll var ekki fullkominn, eins og hann segir í Filippíbréfi 3:12. Þó að við munum ekki ná syndlausri fullkomnun á jörðinni, eigum við samt að leggja okkur fram um að reyna að ná syndlausri fullkomnun og kristilegri líkamsgerð, en ekki láta okkur bugast þegar við mistökumst, eins og allir trúuðu gera enn. Því var boðorð Jesú í Matteusi 5:48 ekki einungis framtíðarloforð og yfirlýsing, heldur boðorð sem við eigum að reyna af alvöru að uppfylla í dag.

Já, við getum verið fullkomin í vilja Guðs: Við getum verið "fullkominn" trúmaður, í skilningi að vera fullgerður og nákvæmlega þar sem Guð vill að við séum. En rétt eins og "fullkomið" barn á ekki að vera barn að eilífu, er fullkomnun hér einfaldlega spurningin: "erum við að ná áfanga á vegferð okkar til að verða líkara Kristi á þessu lífi?" Orðið fullkominn er notað í þessum skilningi í 1. Jóhannesarbréfi 2:5 og Filippíbréfinu 3:15. Þannig að þótt við eigum að reyna að hlýða Matteusi 5:48 að fullu í lífi okkar í dag, og þrátt fyrir að við munum óhjákvæmilega bregða, getum við samt haft gleði og fullkominn frið með því að dvelja í Guði núna.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið, bls. 33, fyrir frekari upplýsingar og When Cultists Ask, bls. 100–101, fyrir viðbótarsvar.

Spurning: Í Mt 6:1-4, eigum við að gera góðverk í leyni, eða láta ljós okkar skína fyrir mönnum eins og segir í Mt 5:16?

S: Bæði. Við eigum að vera iðin við að gera góðverk. Hins vegar eiga það ekki að vera verk okkar sjálfra, heldur Jesú, sá sem býr í okkur, sem aðrir sjá þegar þeir sjá okkur. Við eigum að vera speglar Krists. Ljós okkar á að skína, ekki við sjálf.

Það er forréttindi að Guð hafi valið okkur til að gefa honum dýrð með því að starfa í gegnum okkur. Sjá Bible Difficulties and Seeming Contradictions bls. 233-234 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 6:1-4, þegar gefið er Guði, hvernig á kristnir menn þá ekki að láta hægri höndina vita hvað sú vinstri er að gera?

S: Rétt eins og við eigum ekki að gera mikið úr góðum verkum okkar gagnvart öðrum, eigum við heldur ekki að gera mikið úr þeim fyrir Guði. Ekki brjóta afturhandlegginn á þér með því að klappa þér of fast á bakið. ;-) Hugsaðu ekki um hvernig þú sért að gera Guði greiða. Ekki halda ranglega að þú sért að auðga Guð, sem á allt engu að síður, eða hversu heppinn Guð er að hafa bjargað þér. Við erum bjargaðir ekki vegna neins verðleika okkar, heldur vegna þess að Guð sá hversu hjálparvana við vorum og elskaði okkur engu að síður í náð sinni. Sjá Now That's a Good Question bls. 581-582 fyrir aðra en viðbótarlegra svör.

Sp.: Í Mt 6:1-4, þar sem við eigum ekki að gefa almusur fyrir framan menn, af hverju tilkynna kristnir menn þá góðgerðir til skatts og af hverju eiga sumir byggingar eða önnur minnismerki skráð á nafn sitt?

A: "Fyrir mönnum" (fleirtala) merkir opinberlega, svo skýrslugjöf um góðgerðir til skattafrádráttar er í lagi. Ef einhver gefur peninga til þess að bygging eða minnisvarði verði reistur í nafni hans, þá fær hann umbun sína á jörðinni. Ef einhver reisir minnisvarða í nafni annars, og sá fyrrnefndi er annaðhvort ómeðvitaður um það eða gerði ekkert til að hvetja til þess að hann yrði reistur í nafni hans, þá á þessi vers ekki við um hann.

Spurning: Í Matteusi 6:5-6, þar sem við eigum að biðja í leyni, af hverju vilja margir kristnir menn opinberar bænir í skólum?

S: Biblían gefur mörg dæmi um einka- og persónulegar bænir. Hún gefur þó einnig dæmi um hóppræður, svo sem í Jósúa 7:6-9. Hægt er að hafa sameiginlega bæn þar sem aðeins einn talar, eins og í 1. Konungabók 8:22-53. Í þessum dæmum um opinberar bænir taka allir þátt í bæninni, hvort sem þeir tala eða ekki.

Í Postulasögunni 16:25-26 biðja og syngja Páll og Sílás saman á stað þar sem aðrir geta séð til þeirra. Þar sem þeir eru í fangelsi hafa þeir þó engan valkost um staðsetningu.

Kristnir gátu séð hverjir aðra biðja saman í Postulasögunni 2:42; 12:12; 13:3; 14:23; 20:36, svo það er í lagi.

Það sem við sjáum ekki samþykkt er að biðja opinberlega til sýnis, eða biðja opinberlega þar sem sumir í mannfjöldanum tóku ekki þátt, kannski vegna þess að þeir trúa ekki á Guð.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1224 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 6:5-7, er Jesús að fordæma allar opinberar bænir?

A: Nei, þessi vers segir það ekki. Hann fordæmir frekar bænir sem eru eingöngu til sýnis. Reyndar bað Jesús opinberlega í Jóhannesarguðspjallinu 11:41-42.

Í Gamla testamentinu bað Salómón mjög opinberlega bæn í 1. Konungabók 8:22. Jesús er ekki á móti opinberum bænum, heldur á móti sýndarbæn, þ.e. bæn til þess að vera séð í almannagrafíma. Sjá When Critics Ask bls. 333-334 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 6:7, ættum við nokkurn tíma að endurtaka bænir?

S: Það er í lagi að endurtaka bænir, svo lengi sem þær hafa merkingu fyrir þig þegar þú biður. Ef þú ert ekki að biðja þær af einlægni, þá skaltu ekki eyða tíma í að biðja þær. Í bæn eða tilbeiðslu er í lagi að endurtaka orðasamband, eins og gert er í sumum sálmum. Sjá Now That's a Good Question bls. 207-210 og Today's Handbook for Solving Bible Difficulties bls. 411-412 fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Mt 6:7-8, eigum við þá ekki að nota tómt endurtekningar, eða eigum við að biðja stöðugt eins og ekkjan var dæmi um í Lk 18:5,7?

A: Að biðja stöðugt þýðir ekki endilega að þú þurfir að nota endurtekningar. Þú getur sagt mismunandi hluti í bæn þinni þegar þú biður.

Jesús sagði ekki að endurtekningar væru rangar, aðeins ef um tómar eða merkingarlausar endurtekningar er að ræða. Sumar endurtekningar eru í lagi ef þær eru merkingarfullar. Sem dæmi, sjá Sálm 118:1-4. Þannig að ef kirkjuþjónusta notar nokkur sömu atriðin á hverri viku er það í lagi svo framarlega sem það er merkingarfullt. Sjá Bible Difficulties and Seeming Contradictions bls. 236-237 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Matteusi 6:7-8, af hverju biðja margir kristnir menn, sérstaklega þeir sem tilheyra hefðbundnari guðsþjónustuhefðum (kaþólskum, epískopalískum, anglikanskum, lútherskum o.s.frv.), mörg sömu atriðin aftur og aftur á hverjum sunnudegi?

A: Það er í lagi að segja sama hlutinn mörgum sinnum ef það hefur merkingu fyrir þá í hvert skipti. Jesús gagnrýndi ekki endurtekningar hér, heldur tómar (merkingarlausar) endurtekningar. Í sumum sálmum, svo sem í Sálmi 136, er notuð endurtekning. Jesús varaði okkur við því að endurtekningar geti verið merkingarlausar, en það þýðir ekki að allar endurtekningar séu merkingarlausar.

Bænir eins og "Heil Maria" eru ekki góðar, því þær beinast að Maríu en ekki Jesú. En jafnvel þótt við hefðum svipaðar "Heil Jesú"-bænir væru þær heldur ekki góðar, og það myndi gera ráð fyrir að við fengjum blessun í hlutfalli við hversu oft við endurtökum lærðar setningar.

Sjá nánar Ulrich Luz, Matthew 1-7: A Commentary, bls. 366.

S: Í Mt 6:9 og Jk 3:9, kölluðu gyðingar Guð oft "föður okkar"?

S: Það var vissulega algengt. Fræg gyðingleg ritgerð sem kallast Áttatíu og átta blessanir, sem var lokið um 110 e.Kr., inniheldur 44 stuttar bænir til Guðs, hver þeirra byrjar á "föður vor, konung vor". Sjá The Expositor's Greek Testament bindi 4, bls. 453 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 6:9-13 og Lk 11:1-4, hvað kenndi Jesús í Faðursmálinu?

S: Hér er mjög stutt yfirlit.

Faðir vor: Við biðjum Guð Föðurinn. Jesús er Guð (Hebreum 1:8-9), svo bænir til Jesú eru líka í lagi, eins og Stefán gerði í Postulasögunni 7:59.

sem er á himnum: Þó að Guð sé alls staðar á sama tíma, skaltu aldrei gleyma að Guð er yfirnáttúrulegur. Hásæti hans er fjær okkur en stjörnurnar.

Helgað sé nafn þitt: Ekki hugsa að Guð sé bara vinur eða "pal". Mundu hver Guð er.

Ríki þitt komi: Þess konar bæn er oft vanrækt í dag. Auk lofs/dýrkunar, játningar, þakkargjörðar og ákallan fyrir sjálfan þig og aðra, er að biðja um að ríki Guðs komi sem fyrst. 1. Þessaloníkubréf 4:18 er aðeins ein vers sem sýnir að við eigum að þrá ríki hans. Vers sem sýna að við eigum að vera á verði og bíða eftir ríki hans eru meðal annars 1. Þessaloníkubréf 4:18, 2. Pétursbréf 3:13 og 1. Pétursbréf 4:7.

Þessi setning gefur ekki til kynna kæruleysislega afstöðu. Þvert á móti tjáum við með henni brennandi löngun til að sjá Guðs ríki koma sem fyrst.

Vilji þinn megi verða: Við eigum að biðja fyrir vilja Guðs, ekki bara eyða tíma í eigingirndarlegar langanir okkar (Jakobsbréf 4:3). Þegar við viljum það sem er best fyrir Guðs ríki, hverjum teljum við að sé best til þess fallinn að ákveða það; okkur eða Guði?

Á jörðinni sem það er á himni: Við þurfum ekki að biðja um að vilji Guðs sé fullnægt á himni, þar sem engin freisting er, en við þurfum að biðja um að hinn æskilegi vilji Guðs Almáttugs sé fullnægt á jörðinni. Himinninn er okkar viðmið fyrir hversu mikið við viljum að vilji Guðs sé hlýtt.

Gef oss í dag: Við eigum að biðja um að fá þarfir okkar, ekki bara langanir. Þó að guðlausir ríkir kunni að fá allt sem þeir þurfa fjárhagslega og meira til án bænanna, eigum við að hunsa það og biðja Guð um þarfir okkar. (Sjá Orðskvæði 30:7-9.) Augljóslega er engin áætlun um að biðja fyrir því sem við þurfum fyrir alla vikuna á einum degi, svo að við getum vanrækt bænir á næstu sex dögum.

Við daglegan brauð: Biðjið daglega fyrir nauðsynjum okkar, ekki gráðgi okkar. Ekki biðja bara einu sinni fyrir allar nauðsynjar lífsins heldur biðjið daglega. Í þessari bæn er engin beiðni um óskir okkar og eigingirndarfullar langanir, eins og Jakobsbréf 4:3 sýnir. Þetta er bæn um það sem við raunverulega þurfum.

Fyrirgefðu okkur syndir okkar: Við þurfum fyrirgefningu fyrir orð, gjörðir og athafnaleysi að utan. Auk þess þurfum við fyrirgefningu fyrir hugsanir okkar og hreinsun fyrir syndugum löngunum innan okkar. Sumir segja ranglega að við eigum ekki að biðja Guð um að fyrirgefa okkur þegar við höfum orðið kristnir og þegar okkur hafi þegar verið fyrirgefið. Þessi bæn sýnir annað. Jakobsbréfið 5:16 sýnir einnig að biðja fyrir trúað til þess að syndir hans verði fyrirgefnar (framtíð). Fyrirgefning synda byggist á dauða Krists á krossi, ekki á orðum okkar, en fyrirgefning hefur fortíð, nútíð og framtíð sem allt tengist krossinum. Samkvæmt New International Bible Commentary bls. 1127 er besti þýðinginn hér "syndir"; að kalla þær einfaldlega "misgjörðir" er ekki mjög nákvæmt.

Eins og við fyrirgefum þeim sem syndga gegn okkur: Guðs fyrirgefning fyrir þá sem iðrast og snúa sér til Hans er fullkomin. Svona ætti fyrirgefning okkar gagnvart öðrum að vera.

Auk þess er Drottins bæn einnig tilvitnuð í Diatessaron eftir Tatían, kafli 9:32–41, bls. 58, og í fyrstu kristnu ritum, í On Prayer eftir Origen, kafli 18.1, bls. 65, og í Didache, kafli 8, ANF, bindi 7, bls. 379. Didache bætir við að bænin skuli vera sögð þrisvar á dag.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1224–1225 og Ulrich Luz, Matthew 1–7: A Commentary bls. 369 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 6:9-13 og Lk 11:2-4, af hverju ættum við að biðja?

S: Bæn er hvorki til að upplýsa alvitran Guð, veita almáttugum kraft né breyta hjarta ákaflega kærleiksríks Guðs. Hún er heldur boðorð, forréttindi til að tala við Guð og loforð um að Guð muni hlusta á bænir okkar. Bæn er undursamleg, því að alráður Guð hefur ekki aðeins samþykkt hana, heldur var það hann sem upphaflega kom með þá hugmynd að hann leyfi bænunum okkar að "verða áhrifaríkar" (Jakob 5:16) til að Guð breyti hlutunum.

Sjá Handbók dagsins til að leysa erfiðleika í Biblíunni, bls. 299–302, og Hið fullkomna bók Biblíusvara, bls. 160, fyrir viðbótarsvör.

Sp.: Í Mt 6:10 og Lk 11:2 geturðu útskýrt hvers vegna í KJV eru tvö orðin "in" og himinn og jörð raðað öðruvísi en í grísku og öðrum þýðingum, þar sem stendur "on" og "in"?

Svar: Í Matteusi 6:10 í KJV stendur: "Ríki þitt komi. Vilji þinn verði á jörðu sem á himni."

Í Matteusi 6:10 eru engar marktækar handritsútgáfur, og grísku textinn er eins og þú nefnir. Í Lúkasi 11:2 er handritsútgáfa, en hún er ekki eins og í KJV heldur.

Allavega, gríska textinn segir "í himni" og "á jörðu". Svona er það í NKJV, NIV, bókstafslegri þýðingu Green og nánast öllum öðrum þýðingum nema KJV. Ég veit ekki af hverju KJV þýddi "in" fyrir bæði, þó ég geti gert ráð fyrir að þá hafi "in earth" mögulega þýtt hið sama og "on earth" í dag. Ég veit ekki af hverju orðin voru skipt um stað; kannski töldu þýðendur KJV að orðin hljómuðu betur þannig, en engin stoð er fyrir því í grískunni. Þó að þetta sé dæmi um að KJV sé ekki eins nákvæm og hún ætti að vera, er þetta í raun ekki villa, þar sem merkingin er engu að síður skýr.

Ég tel að KJV hafi verið góð þýðing, unnin af guðhræddum mönnum fyrir rúmlega 400 árum, en við höfum betri þýðingar í dag.

S: Í Mt 6:13, af hverju ættum við að biðja um að Guð leiði okkur ekki í freistingu, þegar Jms 1:13 segir að Guð freisti engan?

S: Merkingin kemur betur fram eins og margir Bretar segja þessa bæn: "bjargaðu okkur í klukkustund þörfar." Guð freistar okkur ekki, en hann leyfir okkur að verða freistað, eins og Jesús var, og eins og Páll var freistaður til örvæntingar í 2 Korintubréfi 1. Guð prófar okkur, en hann leyfir ekki að við verðum freistað umfram það sem við getum borið (1 Korintubréf 10:13a). Þegar við erum freistaðar og okkur finnst við vera komnar nærri því að ráða ekki við meira, getum við beðið til Guðs og Hann mun finna leið til að við komumst undan eða leið til að styrkja okkur. Sjá When Critics Ask bls. 334 fyrir viðbótarsvar.

Spurning: Í Matteusi 6:14-15, eigum við að fyrirgefa öðrum misgjörðir þeirra eða öll syndir þeirra?

S: Yfirbrestir hér þýða syndir, svo enginn munur er á.

S: Í Mt 6:16-18, ættu kristnir menn að fasta?

S: Já, fastan er leið trúaðra til að miðla ákafa tilfinninga okkar gagnvart Guði.

Við eigum að fasta til dýrkunar (Postulasagan 13:2-3); til að biðja um hjálp (Jesaja 58:3-9; Postulasagan 14:23; Sálmur 35:13; Nehemía 1:4; Ester 4:3,16; 1 Konungabók 21:27; Esra 8:23), og fyrir einstaklings- og hópsiðrun (Nehemía 9:1; Daníel 9:3; Jónas 1:14; 2:12-15; Jónas 3:5).

Við eigum ekki að fasta vegna hefðar (Sakaría 7:5) né til sýnis (Matteus 6:16-18).

Það er í lagi að svelta sig til að léttast, en það er ekki fasti þar sem aðalmarkmiðið er annað. Ofáti, skipt af föstu, er hvorki sérstaklega hollur né samkvæmt ritningunni.

Sjá Now That's a Good Question bls. 229-230, New Dictionary of Christian Ethics and Pastoral Theology bls. 377-378, og 1001 Bible Questions Answered bls. 463-464 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 6:19-21, af hverju eiga kristnir peninga og aðra fjársjóði á jörðinni?

S: Að gefa Guði er ekki valkvætt fyrir trúaða (Malakías 3:10-12). Við eigum að gefa til verka Drottins (2 Korintubréf 8:1-8; 9:6-11; Orðskvæði 3:9,10; 11:24; 1 Korintubréf 16:2; Títusarbréf 2:13). Það er mikilvægt fyrir okkur að hjálpa fátækum og öðrum til að hjálpa öðrum (Orðskv. 11:24-25; 14:21; 24:11-12; 28:22; 29:7; 31:9,20; 2 Kor. 9:6-7).

Fjöldi versanna í Biblíunni hvetur okkur til að gefa fátækum og öðrum: Orðskvæði 11:24-25; 14:21; 19:9-10,17; 21:13; 22:9; 24:11-12; 29:7; 31:9,20; Sálmur 41:1; Jesaja 58:7-8,10; Jeremía 5:28; 22:16; Matteus 6:2-4; 19:21; Galatabréfið 2:10; Efesusbréfið 4:28; 1. Tímóteusarbréf 6:18-19; Jakobsbréf 1:27; 5. Mósebók 15:11; Sálmur 68:5; Jób 29:12-13; 1. Jóhannesarbréf 3:17-19; Postulasagan 4:32-35

En viðurkenndu einnig að auður geti verið blessun frá Guði, samkvæmt Orðskvæðum 28:20. Fyrir kristna er rétt að gera eftirfarandi.

a) Átt persónulegar eignir (2. Tímóteusarbréf 4:13).

b) Við eigum að sjá fyrir fjölskyldu okkar (1. Tímóteusarbréf 5:4,8; Orðskvæði 31:13-15; Markúsarguðspjallið 7:10-13; ~Lúkasarguðspjallið 15:18-30).

c) Sjá fyrir þjónum okkar (1 Korintubréf 9:4-12; 1 Tímóteusarbréf 5:18; Galatabréf 6:6)

d) Sjá fyrir okkur sjálfum (Títus 3:14).

e) Greiðið skatta ykkar (Matteus 22:17; Rómverjabréfið 13:7).

f) Að safna fyrir framtíðina (Orðskv. 6:6-8; 10:5; 31:16; Lúk. 15:18-30; Títus 3:14).

g) Skilum arf eftir okkur til barna okkar (Orðskv. 13:22; 17:2; 19:14; Sálmarnir 17:14).

h) Við eigum að annast eignir okkar (sem stundum krefst aukins fjár) (Orðskv. 12:10,11,27). Við eigum að þekkja ástand eigna okkar, því þær geta tapast vegna vanrækslu (Orðskv. 27:23-24).

En það er ekki rétt að gera hluti af gráðgi eða ótta. Ef þú ert tryggður svo mikið að þú getir séð fjölskyldu þinni betur fyrir eftir dauða en á meðan þú ert á lífi, þá eru forgangsröðun þín í óreiðu. Sjá umfjöllun um Orðskvæði 3:9 fyrir ítarlega umræðu um réttmæta og ranga afstöðu og notkun peninga.

Sp.: Getur Mt 6:22 vísað til einhvers konar andlegs "þriðja auga", eins og sumir nýræsis-aðhyllendur halda fram?

A: Enginn fyrrverandi kristinn maður, né nútíma maður, hefur nokkru sinni túlkað þennan kafla á þennan hátt. Ef þetta hefði verið það sem raunverulega var átt við, eins og fáeinir halda fram, þá hefði Guð mistekist að miðla á þann hátt að nokkur kristinn maður gæti skilið. Þegar við túlkum textann eigum við ekki að spyrja: "get ég látið hann merkja þetta eða hitt", heldur frekar: "hvað ætlaði Guð okkur að miðla?" Margir gera hið fyrrnefnda vegna þess að til eru syndir skynsemi jafnt sem syndir vilja og hjarta. Sjá When Cultists Ask bls. 101 fyrir viðbótarsvar.

S: Í Mt 6:24, hvað er Matteus að segja um Guð og peninga?

A: Hér er verið að tala um húsbændur. Guð sem húsbóndi krefst fullkominnar þjónustu og hlýðni okkar. Að elta peningana krefst einnig fullkominnar þjónustu.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 178–179; New International Bible Commentary, bls. 1128; og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 33 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 6:25-26, af hverju heldurðu að Guð segi okkur að hafa ekki áhyggjur af lífi okkar?

S: Þessar versur segja ekki að við eigum aldrei að hugsa um líf okkar eða ekki að skipuleggja, heldur að hafa ekki áhyggjur af því. Fuglar vinna reyndar mjög hart, byggja hreiður, annast unga sína o.s.frv., en hafa samt ekki áhyggjur af því.

S: Í Mt 6:26, þar sem það að Guð fylgist með fuglunum er dæmi um umhyggju hans, hvaða aðstoð getum við þá vænst frá Guði?

S: Þessi vers merkir ekki "ekki hugsa nokkurn tíma um" heldur "ekki hafa áhyggjur af". Guð viðheldur fuglum loftsins með virku þátttöku þeirra í að afla sér fæðu. Hér eru fimm atriði sem vert er að hafa í huga í svari.

1. Ekkert gerist nema það sem Guð leyfir (Job 1:12; 2:6).

2. Við munum eiga í vanda (2. Tímóteusarbréf 3:12; Jakobsbréf 1:2; Jóhannesarguðspjallið 16:33 o.s.fr.), en Guð mun styrkja okkur og hugga okkur í mótlætum okkar (2. Korintubréf 1:4-5).

3. Guð leyfir ekki að trúuðum verði sett freistni umfram það sem þeir geta borið. (1 Korintubréf 10:13)

4. Sumir trúaðir munu þjást ofsóknir, og sumir jafnvel deyja. (1. Pétur 1:6)

5. Dáinn hinna heilögu er dýrmætur í augum Drottins (Sálmur 116:15). Jafnvel þótt við deyjum óréttlátan, sársaukafullan dauða mun Guð samt sem áður annast okkur á himni, og núverandi þjáningar okkar eru ekkert í samanburði við gleði himinsins (sjá 1 Korintubréf 2:9)

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 179, The Tony Evans Bible Commentary, bls. 876, og Believer's Bible Commentary, bls. 1226-1227, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 6:33 hvað er Jesús að segja hér?

S: Jesús er ekki að segja að þeir hafi ekki einnig verið að leita að öðrum góðum hlutum. En Jesús er að segja að leita fyrst að Guðs ríki. Eins og segir í The Tony Evans Bible Commentary bls. 867, í hafnabolta geturðu snert aðra og þriðju grunn og heimagrunn án þess að vera snertur, en ef þú missir fyrsta grunninn skiptir það engu máli; þú ert úti.

S: Kennir Matteusarguðspjallið 6:33 að við eigum að gera meintan innri guðdóm okkar að æðstu forgangsatriði, eins og sumir nýræsis-aðdáendur segja?

S: Nei, við höfum enga innri guðdóm. Við erum sköpuð í Guðs mynd, og trúaðir (bæði karlar og konur) eru synir Guðs, en við höfum engan guðdóm í okkur sjálfum. Þessi vers segir ekkert um guðdóm okkar, né neitt annað sem er okkar. Í staðinn kennir það okkur að leita að ríki Hans og réttlæti Hans. Það er enginn annar Guð en einn, eins og hver einhyggju­gyðingur myndi segja þér, og Jesús var gyðingur og staðfesti að aðeins einn sanni Guð væri til, og við eigum að hlýða orðum hans. Við eigum að lúta ritningunni frekar en að beygja hana til að lúta okkar eigin skoðunum. Sjá When Cultists Ask bls. 101–102 fyrir ítarlegra svar.

Sp.: Í Mt 7:1-2, Lk 6:37 og Jn 7:24 hvernig eigum við þá ekki að dæma aðra, þar sem okkur er sagt að dæma í Jn 7:24, 1 Kor 5:12 og 1 Kor 6:2-5?

S: Biblían samþykkir að dæma gjörðir, en ekki að setjast í dóm yfir fólki. 1 Korintubréf 6:5 notar annað grískt orð, diakrinai, en hin fyrir "að dæma". Það vísar til kristins gerðardómara sem kveður upp dóm í borgaralegu máli milli kristinna manna.

Gríska orðið sem notað er í hinum köflunum, krinete, hefur fjölbreyttari merkingu. Í Matteusi 7:1-2 og Lúkasi 6:37 segir að við eigum ekki að dæma aðra (engin umræða um að dæma ekki hluti eða gjörðir). Með öðrum orðum, við eigum ekki að dæma gildi annarra, dæma hversu góðir kristnir þeir eru eða hversu vondir syndarar þeir eru. Látið Guð sjá um það; við þurfum ekki að dæma. En þótt við eigum að fjarlægja bjálkann úr okkar eigin auga áður en við reynum að fjarlægja flísina úr auga bróður okkar, ættum við samt að reyna að fjarlægja flísina úr auga bróður okkar. Hér koma tvennt til greina. Í fyrsta lagi tvískinnungurinn sem felst í því að hafa meiri áhyggjur af flís bróður þíns en bjálkanum í eigin auga. Í öðru lagi að þú sérð flísina ekki nógu vel til að fjarlægja hana ef þú ert með bjálka í auganu. Þó að Jesús hafi notað ýkjur er það samt ótrúlegt í raunlífinu hvernig fólk getur séð galla hjá öðrum en verið alveg blindt fyrir sama galla hjá sjálfu sér.

Í Jóhannesarguðspjallinu 7:24 er einnig notað orðið krinete þar sem segir: "Hættið að dæma eftir útliti og byrjið að dæma réttlátt." (BSB)

Það er ábyrgðarleysi að segja öðrum að Matteus 7:1 kenni um að afsala sér allri dómsgreiningu, til þess að óhlýða restinni af Matteusi 7. Við eigum að þekkja hundana og svínin (Matteus 7:6) og við eigum að vera ávextaskoðarar í Matteusi 7:16-20.

Varðandi morð á öðrum, helförina, fólk sem stundar kynlíf með dýrum og börnum o.s.frv., gætu sumir sagt að við ættum ekki að þröngva siðferði upp á fólk, eða í raun ekki dæma um hvað er rétt og rangt. Þetta er ekki það sem Biblían kennir.

Sjá Now That's a Good Question bls. 163-164, Handbók dagsins til að leysa erfiðleika í Biblíunni bls. 369-371, Biblíuþekkingarútskýringin: Nýja testamentið bls. 33, Nýja alþjóðlega biblíuútskýringin bls. 1129, Trúmanns biblíuútskýringin bls. 1227-1228, Evangelísku biblíuútskýringin bls. 730-731 og Nýja Genfarnámsbiblían bls. 1515 fyrir viðbótarsvör.

S: Í Mt 7:1-5, eiga kristnir menn ekki að dæma, eða eigum við að dæma eins og segir í 1 Kor 6:2-5?

S: Við eigum ekki að dæma aðra, þar með talið verðleika þeirra, en við eigum að greina góðar og slæmar gjörðir eins og 1 Korintubréf 6:2-5 kennir. Þó að sum orðin séu þau sömu á grísku (úr krino), er samhengi annað.

Sp.: Í Mt 7:6, hvað átti Jesús við með því að kasta ekki perlum sínum fyrir svín (grísum)?

S: Ekki gefa það sem er dýrmætt þeim sem kunna ekki að meta það og gætu notað það til að snúa sér gegn þér og ráðast á þig. Þetta hugtak um að kasta ekki perlum liggur að baki Orðskvæðum 9:7-9, þar sem við eigum ekki að reyna að leiðrétta háðsmann eða óguðlegan mann. Jesús gerði ekki mörg kraftaverk fyrir vantrúaða. Einnig er betra fyrir mann að þekkja ekki veg sannleikans en að þekkja hann og snúa baki við honum, eins og segir í 2. Pétursbréfi 2:20-22.

Skoðum breitt svið mögulegra túlkana og þröngvum það svo saman til að ákvarða bestu valið eða valkostina sem samræmast ætluðu merkingu.

Orðið "casting" gæti þýtt:

C1. Ekki kasta getur þýtt ekki þvinga.

C2. Ekki nöldra.

C3. Ekki gera neina tilraun til að kenna.

C4. Vertu mjög varkár og segðu aldrei frá.

Hér er sögnin "cast" í þolmynd, svo Jesús átti ekki við að fela perlur sínar, fela að þú sért kristinn eða láta engar perlur liggja eftir á jörðinni. Því er þetta ekki C4.

Perlur gætu þýtt:

P1. Guðlegt kennslu

P2. Boðskapur fagnaðarerindisins

P3. Eitthvað sem hefur verðmæti, sérrétti eða þátttöku í helguðum hlutum. Bókin Hard Sayings of the Bible, bls. 370–371, hefur þessa skoðun.

P4. Það gæti einnig þýtt að þegar kirkjan er ofsótt skuli ekki afhjúpa aðra kristna með því að gefa nöfn þeirra upp hvern sem er.

Jesús kenndi siðferðislega fræðslu opinberlega, svo það þýðir líklega ekki P1.

Áður en svín geta þýtt:

S1. Þeir sem meta þessi atriði ekki (Hard Sayings of the Bible bls. 370-371).

S2. Þeir sem eru ekki tilbúnir til að læra (The NIV Study Bible)

S3. Ótrúaðir sem ekki hafa virkan vilja til að læra.

S4. Ótrúaðir sem neita að læra

S5. Heiðingjar (samkvæmt efahyggjulegu Asimov's Guide to the Bible bls. 833–835). Hins vegar nefnir Matteus heiðingja sem trúðu, svo þetta á ekki við um heiðingja almennt.

"Swine" var niðrandi heiti, svo mjög líklegt er að ætlaðar merkingar innihaldi þá sem neita að læra.

Þannig að besta valið gæti verið C1 + C2 + C3, og P2 + P3, og S1 + S2 + S3 + S4.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 370–371 og Now That's a Good Question bls. 585–586 fyrir viðbótarsvör.

Spurning: Í Mt 7:7-11, af hverju fá menn ekki allt sem þeir vilja?

S: Guð er mun meira en bara alheims jólasveinn. Fólk fær ekki alltaf það sem það vill, að minnsta kosti af fimm ástæðum.

1. Fólk biður ekki um þau (Jakobsbréf 4:2)

2. Verður að biðja Guð, ekki annan. (~5. Mósebók 5:6-7)

3. Verður að biðja í anda og nafni Jesú (Kólossubréfið 3:17; Jóhannesarguðspjallið 14:13-14; 15:16; 16:26).

4. Guð heyrir ekki hið illa (Orðskv. 15:29; 1. Pétur 3:12; Jesaja 1:15; Jeremía 11:14; 14:12; Míkah 3:4).

5. Þeir berjast gegn Guðs lýð (Sálmur 18:41; 1. Samúelsbók 22:16-17; 28:6).

Sjá einnig svarið við næstu spurningu.

Sp.: Þar sem í Mt 7:7-8 stendur að sá sem biður fær og sá sem leitar finnur, hvers vegna leita þeir orð Drottins í Am 8:12 en finna það ekki?

S: Fyrst það sem er ekki svarið og síðan svarið.

Ekki svarið: Jesús sagði þessi orð öldum eftir Amos, og hlutirnir eru öðruvísi á tímum Nýja testamentisins en áður. Einnig var 400 ára þögn, þar sem engin ritning var gefin, rétt fyrir komu Jesú. Að lokum var þekkingin sem Jesús gaf okkur ekki tiltæk einu sinni fyrir guðhrædda menn sem lifðu fyrir Jesú. En þótt öll þessi þrjú atriði séu sönn, missa þau af hinni tímalausu sannleika og hinni viðvörun sem er meginatriði Amosar 8:12-14.

Svarið: Það eru tvö stig svarsins.

Nánar tiltekið vísaði Amos 8:12-14 til þeirra (aðallega Samarítumanna) í landinu [Ísrael] sem eltu goðin í norðurríkinu jafnt sem Guð. Svo lengi sem þeir reyndu að fylgja báðum, myndu þeir ekki finna orð Guðs.

Almennt er Amos 8:12-14 viðvörun fyrir alla menn. Matteus 7:7-8 þýðir ekki að spyrja bara hvern sem er; það þýðir að þú verðir að spyrja hinn eina sanna Guð. Ef þú vilt blanda sannleika Guðs saman við lygar goðanna og annarra trúarbragða, munt þú verða fyrir hungri í sannleika, en ekki fá fullnægju sannleikans. Þú verður að leita að Guði af öllu hjarta þínu, ekki þannig að hluti hjarta þíns leiti að Guði en hluti hjarta þíns leiti að goðum.

Sp.: Í Mt 7:7-11, af hverju fá kristnir ekki alltaf það sem þeir biðja Guð um í nafni Jesú?

A: Guð svarar sumum bænunum "já", sumum "nei" og sumum "bíða". Þegar ekkert svar berst, eða ekki það svar sem við viljum, er gott að hugsa um hvers vegna. Við getum ekki vitað um hvert tilvik, en almennt eru að minnsta kosti 21 ástæða sem varða okkur, aðstæður og Guð.

Við:

1. Bæn til rangs guðs, goðs. 1. Konungabók 18:26-29

2. Beiðnir ættu ekki að vera um eyðslu á ástríðum okkar. Jakobsbréf 4:3

3. Beiðnir verða að vera um góða hluti. Matteus 7:11

4. Það er ekki vilji Guðs að þær verði uppfylltar. Markús 14:36

5. Við verðum að bíða. Daníel 10:12-14

6. Bænir okkar eru einfaldlega tóm endurtekning. Matteus 6:7

7. En samt verðum við að [merkingarbærlega] halda áfram. Lúk. 11:5-10, 18:1-7

8. Við geymum synd í hjörtum okkar (Sálmur 66:18-19), snúum daufum eyrum að fátækum (Orðskvæði 21:13), eða erum illgjarn (Orðskvæði 15:29, Jesaja 59:1-3). Guð heyrir okkur ekki þegar við kjósum að hlusta ekki á hann (Sakaría 7:11-14 og gefið í skyn í Orðskvæðum 28:9).

9. Við þurfum sjálfsagi. 1. Pétur 4:7

10. Við höfum syndgað, til dæmis með skilnaði. Malakías 2:13-14

11. Við hunsum Guð og lögmál hans. Sakaríás 7:13; Orðskvæði 28:9

12. Við hunsum ákall fátækra. Orðskvæði 21:13

13. Við erum ekki tillitsöm við eiginkonur okkar. 1. Pétur 3:7

14. Guð mun ekki heyra ef þau eru enn að dýrka skurðgoð líka. Esekíel 8:8-18

15. Höndum þeirra er blóð spýtt. Jesaja 1:15

16. Guð veit hvaða prófanir eru bestar. 2 Korintubréf 12:7-9

17. Guð agi okkur. 2 Samúelsbók 12:16-18;22-24

Aðstæður:

1. Á sínum tíma gæti Guð veitt bænina, en nú er ekki enn rétti tíminn. Habakkúk 2:3

2. Það gæti verið að við þurfum að breytast á einhvern hátt, eða að einhver annar þurfi að breytast. 1 Samúelsbók 1:10-12; 2. Mósebók 2:23-24

Guð:

1. Guð gæti svarað bæn okkar með "nei"

2. Guð gæti leyft okkur að verða sett í prófraun.

Stundum, eins og bókin um Jób og Daníel 10:2-3,12-14 sýnir, höfum við engan hugmynd um allt sem er að gerast bak við tjöldin. En við vitum að þolinmæði okkar og þrautseigja dýrka Guð.

S: Í Mt 7:12a, hvaða dæmi eru um gullna reglu?

A: Athugið að hér er ekki sagt "bræður", þ.e. samtrúarmenn, heldur nágrannar, bæði trúaðir og ótrúaðir. Í viðskiptum skaltu koma fram við birgja, viðskiptavini, samstarfsmenn, yfirmenn og undirmanna á þann hátt sem þú vilt og væntir að sé komið fram við þig ef staðan væri öfug. Við samkeppni geturðu verið harður keppinautur en samt sanngjarn og heiðarlegur. Þegar samkeppni, sala eða viðskipti eru lokið, myndirðu þá kjósa að segja hinum aðilum að þú sért kristinn eða myndir þú skammast þín fyrir að segja þeim það?

Gullna reglan var gefin, á neikvætt form, af Hillel hundrað árum fyrr, Fíló frá Alexandríu, Tóbít 4:15 og Konfúsíusi (Legge, Chinese Classics, 1 bls. 191ff).

Sjá New International Bible Commentary bls. 1129, Believer's Bible Commentary bls. 1229, Evangelical Commentary on the Bible bls. 731 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 131–132 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 7:13-14, af hverju heldurðu að hliðið sem leiðir til tortímingar sé breitt, en það sem leiðir til eilífs lífs þröngt?

S: Hin tvö hlið leiða til mismunandi áfangastaða. Satan leiðir heiminn niður eina braut, sem er í eðli sínu eigingjörn og eyðileggjandi. En Guð hefur aðra braut, og við verðum að velja hvort við förum með fjöldanum eða förum eftir Guði.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 34, the Believer's Bible Commentary bls. 1229 og Ulrich Luz Matthew 1-7: A Commentary bls. 435 fyrir frekari upplýsingar.

S: Segir Mt 7:20 okkur hvernig við getum sýnt hvaða trúarbragð er hið sanna?

A: Já og nei. Í hverri trúarbrögðum eru einstaklingar sem segjast tilheyra þeim en fylgja ekki því sem þar stendur. Það eru margir menningarlegir kristnir, menningarlegir múslimar, menningarlegir hindúar o.s.frv. Þessi kafli segir að hann fjalli um einstaklinga, sérstaklega falska kennara. Því á þessi vers við stofnendur sekta eða trúarbragða. Sjá When Cultists Ask bls. 103 fyrir aðra svörun.

S: Í Mt 7:21-23, hvernig geta sumir haldið að þeir séu frelsaðir en samt fari til helvítis?

S: Það er mikilvægt hugtak sem kallast "gervítrúarumbrot". Fólk getur ekki aðeins blekkt aðra, heldur getur það líka blekkt sjálft sig. Ekkert hér bendir til þess að þau hafi haft villutrúarkenningar. En ef ávöxtur trúar þeirra og lífs samræmist ekki því sem Nýja testamentið kennir, ættu þau að kanna eigin trú, eins og Páll hvetur til í 2 Korintubréfi 13:6. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 878, the New International Bible Commentary bls. 1129, the Believer's Bible Commentary bls. 1229–1230, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 34 og Ulrich Luz Matthew 1–7: A Commentary bls. 442 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 7:24-29, hvernig á þetta við um líf okkar?

A: Tony Evans nefnir dæmi um að hann hafi átt sprungna vegg sem hann lagaði mörgum sinnum, en sprungan komin aftur í hvert sinn. Vandamálið var ekki veggurinn; nei, það var alvarlegra. Vandamálið var undirstaðan. Ef það er sprungin í lífi okkar, andlega, sem kemur sífellt aftur, þá skulum við kannski ekki líta á sprunguna sem rótvandamálið. Rótvandamálið gæti verið eitthvað rangt með undirstöðuna. Tæknilega séð fjallar þessi líking ekki um tvær undirstöður; heldur snýst hún um hvar eigi að byggja undirstöðuna. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 878, The Believer's Bible Commentary bls. 1230, The Expositor's Greek New Testament bls. 135–136 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 34, 36 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Sýnir Matteusarguðspjallið 7:24-29 að aðeins þeir sem viðurkenna meintan "innri guðdóm" geti staðist storma lífsins, eins og Spangler og sumir aðrir New Age-aðhyllendur segja?

A: Nei, sjá svarið við Matteusi 6:33. Í þessari grein er engin umræða um guðdómleika okkar; Nýaldarsinnar lesa það inn í textann. Heldur snýst málið um hvort líf okkar (hús okkar) sé byggt á grundvelli Guðs eða á sandi. Sjá When Cultists Ask bls. 103 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 8:2, af hverju orðaði holdsjúklingurinn spurningu sína svona?

S: Holdgaukinn efast um getu Jesú til að gera hann hreinan. Hann var óviss um vilja Jesú til að gera hann hreinan.

Spottasjúkdómur er einnig góð myndlíking fyrir synd. Hann lítur ógeðslega út, breiðist út á líkamanum, er smitandi fyrir aðra og var ólæknandi fyrir manninn.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1231 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 8:4, af hverju átti leprumaðurinn að færa fórn sem vitnisburð fyrir prestunum?

Þetta myndi þjóna sem vitnisburður til að sýna prestunum að hann hafði verið læknaður með kraftaverki, og það væri einnig vitnisburður fyrir prestana um að Jesús væri enn að halda lögmálinu. Líklega fóru mjög fáir holdsveikir til prestsins til að biðja um skoðun þar sem þeir voru nú læknaðir. Presturinn, ef hann hefði verið á verði, hefði getað kannað hver þessi læknari var; hins vegar er engin umfjöllun um að presturinn hafi kannað málið frekar. Þetta gæti hafa verið ástæðan fyrir því að Jesús "prófaði prestinn" með því að láta hann vera þann fyrsta til að skoða manninn.

Önnur ástæða var sú að Jesús vildi að maðurinn yrði endurinnleiddur í samfélagið auk þess sem hann fékk líkamlega lækningu. Ef presturinn hefði heyrt af öðrum að þessi maður væri "hreinn" þrátt fyrir að hafa ekki farið til prestsins eins og Móse löggjöfin kvað á um, hefði presturinn, af gremju, getað neitað að lýsa hann hreinan.

Síðar urðu sumir farísear kristnir, samkvæmt Postulasögunni 15:5. Þrátt fyrir alla marga galla sína höfðu margir farísear þó dyggðirnar að taka orð Guðs alvarlega og trúa því sem Guð sagði um upprisu og líf eftir dauða.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1231, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 138 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 36–37 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 8:5-13 kom hundraðhöfðinginn sjálfur til Jesú, eða sendi hann aðra eins og segir í Lúkasi 7:1-10?

S: Það eru tvær mögulegar svör.

1) Hundraðshöfðinginn sendi aðra á undan sér og kom svo sjálfur.

2) Þegar hundraðshöfðinginn "kom", þýðir það ekki endilega að hann hafi komið persónulega. Til dæmis, þegar í Jóhannesarguðspjallinu 19:1 segir að Pílatusi hafi þyrmt Jesú, þýðir það ekki að Pílatus hafi gert það með eigin höndum.

Sjá Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 174-175 og When Critics Ask bls. 334 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 8:10 og Lk 7:9, hvers vegna undraðist Jesús hundraðhöfðingjann?

S: Jesús undraðist þá samanburð sem hann tók eftir. Hundraðhöfðinginn var ekki gyðingur og hafði ekki alist upp við lögmálið alla ævi, en hann hafði meiri trú en margir gyðingar. Hundraðhöfðinginn taldi að Jesús gæti skipað sjúkdómum líkt og hann skipaði hermönnum sínum. Að hafa trú er ekki eingöngu byggt á umhverfi þínu og uppeldi. Hundraðshöfðinginn hefði getað sagt að hann væri óverðugur annaðhvort vegna gyðinglegrar siða eða, líklegra, vegna þess að hann þekkti mátt og valds Jesús. Hundraðshöfðinginn hefði getað verið meðvitaður um fyrri lækningu í Jóhannesarguðspjalli 4:46-54 og það gaf honum von og kjark til að nálgast Jesú.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 731-732, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 139, New International Commentary on the Bible bls. 1130 og Tony Evans Bible Commentary bls. 878-879 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 8:12, vísar þetta til tímabundinnar refsingar eða eilífrar refsingar?

S: Versið sjálft segir það ekki. Hins vegar vísar "grátur og tönnagnus" annars staðar ekki aðeins til kvalar, heldur einnig til heiðurs, forréttinda og gleði sem varanlega er glatað, svo þetta vísar líklegast til eilífrar refsingar.

Sp.: Í Mt 8:12; 22:13; 25:30 er helvíti staður myrkurs eða staður elds í Opinberunarbókinni 20:14; Mk 9:48?

S: Bæði. Fyrst stutt svar, síðan lengra svar.

Stutt svar: Þetta eldur er ekki venjulegur jarðeldur, og Guð getur gert þennan eld eins og Honum sýnist. Guð er að lýsa fyrir okkur einhverju sem við höfum aldrei séð á jörðinni, og þótt við vitum ekki hversu líkur eða ólíkir jarðeldur og helvítiseldur eru, er hann nægilega líkur til að Guð geti notað hann sem lýsandi myndlíkingu.

Langt svar: Vísindalega séð er eldur bjartur vegna þess að hann gefur frá sér ljósfótóna í sýnilega litrófinu (rauðu til fjólubláu). Hann finnst heitur vegna þess að hann geislar á okkur ljósfótónum í öðrum hlutum litrófsins líka, aðallega innrauðum geislum frá eldinum, á meðan sólarljósið sem fer um lofthjúpinn hefur fleiri útfjólubláa geisla. Hvernig myndirðu lýsa einhverju sem gefur aðallega frá sér röntgengeisla eða gammageisla? Slíkt gæti steikt eitthvað mun hraðar, en það myndi sjást sem myrkur fyrir augað. Án ljósagna myndi nifteindastjarna gefa frá sér mestan orkuna sem nifteindir, eins og kjarnorkuvopn gerir, en hún væri dimm ef fáar ljósagnir væru til staðar. Nú vitum við ekki hvort helvíti sé heitt vegna ljósagna, nifteinda eða einhvers allt annars, en þessar jarðnesku athuganir sýna einfaldlega að margir möguleikar eru á því hvernig myrkur og eldur helvítis gætu verið.

Sjá When Cultists Ask bls. 104–105 og When Critics Ask bls. 335 fyrir önnur svör.

Sp.: Í Mt 8:13, hvað felst í orðalagi Jesú hér?

S: Ekki er tilgreint að Jesús hafi sagt þetta við nokkurn annan. Hundraðhöfðinginn hafði svo mikla trú að Jesús myndi segja þetta og dóttir hans yrði læknuð.

Sp.: Í Mt 8:14 og 1 Kor 9:5, sýnir það að Pétur var giftur fram að kaþólsk hefð um að prestar megi ekki giftast sé röng?

S: Sem protestanti tel ég að þessi tiltekna vers sanni hvorki né hrekji þessa staðhæfingu. Pétur var giftur áður en hann varð lærisveinn. Á svipaðan hátt hafa giftir epískopalískir prestar á tuttugustu öld snúið sér til kaþólsku og kaþólska kirkjan leyfði þeim að halda áfram sem giftir kaþólskir prestar og halda hjónabandi sínu áfram eins og áður.

S: Í Mt 8:15, hvað er áhugavert við lækningu hitasóttarinnar hér?

A: Venjulega þegar einhver losnar við hita er hann veikur og þarf tíma til að jafna sig. Að vera veikur af hita var ekki óalgengt vegna malaríu. Móðir tengdaföður Péturs þurfti engan tíma til að jafna sig áður en hún hóf að þjóna þeim.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 37, the Believer's Bible Commentary bls. 1232, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 204, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 140–141 og the New International Bible Commentary bls. 1158–1159 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 8:17, vísar Jesaja 53:4 til þjáninga fyrir okkur eða til lækninga okkar?

S: Jesaja 53:4 getur vísað til beggja.

Messías mun verða særður: Eins og sjá má í Jesaja 53:5 vísar þessi kafli til Messíasar (þjáðs þjóns) sem þjáist fyrir okkar sakir. Á sama hátt segir Jesaja 53:6 að Drottinn hafi lagt á þjáðan þjón syndir okkar.

Guðs lýð verður læknaður. Jesaja 53:5 sem og 53:4 sýna að eitt af ávinningum Messías verður lækning okkar. Ekkert í Jesaja 53 tilgreinir að hér sé eingöngu um andlega lækningu eða líkamlega lækningu að ræða. Vissulega notaði Guð dæmi um líkamlega lækningu til að benda framhjá þeim til enn meiri mikilvægi andlegrar lækningar sem krossinn gerði mögulega.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 204–206, fyrir ítarlegri umfjöllun.

S: Í Mt 8:20 og annars staðar, gæti Jesús verið að vísa til einhvers annars en sjálfs sín þegar hann segir: "Mannsonurinn"?

S: Nei, Markúsarguðspjallið 14:41b sýnir að Jesús átti við sjálfan sig. Í Getsemane-garðinum, rétt fyrir handtökuna, segir Jesús í Markúsarguðspjallinu 14:41b: "Ertu enn að sofa og hvíla þig? Nóg komið! Tíminn er kominn. Sjáðu, Mannssonurinn er seldur í hendur syndara. Rís, förum. Sjá, svikari minn er að nálgast!" (BSB). Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 209–213, fyrir ítarlega umfjöllun um hugtakið "Mannssonurinn".

Spurning: Í Matteusi 8:20 og annars staðar, af hverju kallar Jesús sig oft Mannsoninn?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1) Jesús taldi þetta hugtak mjög mikilvægt. Jesús notaði þessa setningu 32 sinnum í Matteusi, 14 sinnum í Markúsi, 26 sinnum í Lúkasi og 12 sinnum í Jóhannesi.

2) Þó að titillinn Sonur Guðs sé notaður til að undirstrika guðdóm Jesú, undirstrikar "Mannssonurinn" einnig fulla mannleika hans. En eins og Mannssonurinn gefur til kynna fulla mannleika Jesú, undirstrikar Sonur Guðs fulla guðdóm hans.

3) Daníel 7:13-14 talar spádómlega um Mannsoninn. Jesús vildi líklega að þeir færu aftur og lásu þennan kafla. Þar stendur: "Í nætursýn minni hélt ég áfram að horfa, og ég sá einn eins og Mannsoninn koma með skýin á himni. Hann kom til hins Forna dagsins og var leiddur fram fyrir hann. Og honum var gefið vald, dýrð og konungsvald, svo að þjóðerni og tungumál skyldu þjóna honum. Vald hans er eilíft vald sem mun ekki hverfa, og ríki hans er slíkt að það mun aldrei verða eyðilagt." (BSB)

Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 322-324, When Critics Ask bls. 335-336, When Cultists Ask bls. 105-106 og New International Commentary on the Bible bls. 1130-1131 fyrir ítarlegri svör.

Sp.: Í Mt 8:21-22, af hverju sagði Jesús manninum að láta hina dauðu grafa sína eigin dauðu?

Svar: Jesús var að segja að það væru margir andlega dánir menn til að grafa hina látnu, og að hann skyldi ekki láta sig bindast við hluti sem ekki skipta sköpum til eilífðar. Vandamálið var í beiðni mannsins: "Herra, leyfðu mér fyrst að …".

Engin merki eru um að faðir mannsins hafi þegar látist. Maðurinn hefði mögulega verið að segja: "Bíddu þangað til aldraður faðir minn deyr, og kannski þangað til ég fæ arfinn, og þá mun ég fylgja þér." Þannig vildi maðurinn fylgja Jesú, en hann vildi gera það á sínum eigin tíma. Jesús hafnaði honum. Í skörpum andstæðum við þetta, þegar Matteusi, höfundi guðspjallsins, var boðið að fylgja Jesú, yfirgaf Matteus strax og fylgdi Honum (Matteusarguðspjallið 9:9).

Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 324, When Critics Ask bls. 336, the Believer's Bible Commentary bls. 1232-1333, The Bible Knowledge Commentary : New Testament bls. 38, the New International Commentary on the Bible bls. 1130 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 879 fyrir ítarlegri svör.

Sp.: Í Mt 8:24-25, hvernig gat Jesús sofið í gegnum þessa miklu storm?

S: Hið gríska orð hér, seismos, getur vísað til jarðskjálfta, en hér vísar það til ofsafenginnar "hræringar" sjávar. Jesús hafði sigrað mannleg veikindi og hann óttaðist ekki heldur náttúruöflin. Tvær skýringar koma til greina.

Eðlilegt: Jesús var þreyttur eftir prédikun sína og sofnaði djúpt. Á þeim tíma voru engir hátalarar né hljóðkerfi, svo ræðumaður þurfti að tala mjög hávært. Mundu einnig að Jesús hafði enga kvíðatilfinningu um að komast á hinn bakkann. Ef Jesús gat venjulega sofið í litlu báti, þá er hann einfaldlega sofandi þegar öldur og vindur verða hærri.

Yfirnáttúrulegt: Ef stormurinn var svo mikill að enginn gæti sofið í gegnum hann, þá gæti verið að Faðirinn hafi látið Jesú vera í djúpum svefni til að prófa trú lærisveinanna á að Guð myndi halda Jesú öruggu.

Sjá Evangelical Bible Commentary bls. 732 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 143 fyrir frekari upplýsingar.

Sp: Í Mt 8:24-27, hvað getum við fært yfir á líf okkar?

S: Allir verða fyrir stormi, sum svo alvarleg að þau gætu sökkt bátnum okkar. Hins vegar getur sýn Jesú á storminn og okkar sýn á storminn verið gjörólík. Lærisveinarnir voru fiskimenn og þeir vissu að fiskimenn gætu dáið í svona stormi. Eins og Matthew Henry segir, ákærði Jesús þá ekki fyrir að vekja sig til að biðja um hjálp, heldur fyrir ótta þeirra og trúleysi. Lærisveinarnir áttu ekki að óttast að báturinn þeirra myndi sökkva með Jesú um borð. Lærisveinarnir höfðu trú, en þeir höfðu ekki trú sem þeir gátu treyst. Óveðrið var sannarlega gífurlegt, en það rétta var að láta Jesú róa storminn. Við getum átt stormar í lífi okkar sem virðast ekki aðeins gífurlegir, heldur eru það í raun. Við þurfum að biðja Jesú um að róa storminn.

Jesús hafði hér tvær ávítur: eina fyrir vindinn og öldurnar, og hina fyrir lærisveinana fyrir lítinn trú þeirra. Það er eins og þeir hafi ekki alveg áttað sig, eða í raun munað, hver var í bátnum með þeim. Kannski þurfum við að iðrast þegar við gleymum hver er í bát lífs okkar með okkur. Eitt gott við prófanir í lífi okkar er að þær kynna okkur á ný betri skilning á hver Jesús er.

Að lokum, þegar vindurinn lægir, er vatnið enn mjög órótt um stund. En lærisveinarnir urðu hissa því að í Matteusi 8:26 segir að ekki aðeins vindurinn heldur einnig öldurnar hafi lognað. Bátur væri ekki öruggur fyrr en öldurnar lognuðu, svo Guð lét öldurnar logna líka.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 38–39, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 215, The Believer's Bible Commentary bls. 1233 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 880 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 8:28, voru tveir menn helteknir af illum öndum í landi Gerasena, eða bara einn samkvæmt Mk 5:1-4; Lk 8:26-33?

S: Þó að hugsanlega gætu verið tvö mismunandi atvik, er líklegra að um sama atburðinn hafi verið að ræða og að rithöfundarvilla hafi slunkist inn í Matteusi. Papías, lærisveinn Jóhannesar postula, skrifaði að Matteus hefði upphaflega skrifað fagnaðarerindið sitt á hebresku/arameísku. Í When Critics Ask bls. 337 bætir við að "ef um tvo menn var að ræða, þá eru báðar frásagnir réttar, því að það er mjög grundvallarlögmál í stærðfræði ... - hvar sem tveir eru, er þar alltaf einn. Engar undantekningar!" Við myndum eiga í vandræðum ef Markús og Lúkas hefðu sagt að um einn mann einn væri að ræða, en orðið "einn" er ekki þar.

S: Í Mt 8:28, hvaða bær var nákvæmlega nálægt manninum sem var heltekinn af illum öndum?

A: Það hefði annaðhvort verið í Gadara eða Gerasa. Erfiðleikarnir felast í því að þrjár borgir með nokkuð svipuð nöfn voru til. Auk þess, ef þetta var afritað úr hebresku, eru hebresku stafirnir fyrir "r" og "d" mjög svipaðir.

Gerge­senerarnir (af Gergesa), nútíma Khersa, er bærinn sem nefndur er í meirihluta handrita. Hann er á austurströnd Galíleuvatns og hæðirnar hallast skyndilega niður að vatninu.

Gadarénar (úr Gadara), nútíma Um Qeis, var aðeins 5 til 8 mílur suðaustur af Galíleuvatni, og "land Gadaréna" náði til Galíleuvatns, eins og Jósefus sýnir með því að nefna þetta og mynt frá Gadara sem sýnir skip. Vaticanus, texti Ephraem Rescriptus og nokkrar útgáfur af Diatessaron nefna þessa borg.

X Gerasenes (af Gerasa) (nútíma Jerash) er um 30 mílur frá Galíleuvatni, svo það getur ekki verið sá bær. Þetta nafn er aðeins í ítalskum handritum, Vulgata, jaðri (ekki í textanum) hárklerísku sýrísku og sahídísku koptísku.

X Gersa í Gílead er 20 mílur austan við Jórdanán

X Gaxarenes er ekki bær sem til var. Þessi augljósa stafsetningarvillan er aðeins í upprunalega Siniaticus-handritinu, en síðar ritaði rithöfundur handritið yfir í Gergasenes í Sinaiticus-handritinu.

Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 324–326, Hard Sayings of the Bible bls. 373, When Critics Ask bls. 336–337, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 122, The Greek New Testament eftir Aland o.fl. bls. 29, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 144–145 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 219–220 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 8:28-29, hvað getum við dregið út úr þessu fyrir líf okkar?

A: Í fyrsta lagi ættu gröfurnar að vera kyrrlátur staður, án nokkurs lífs í nágrenninu. En í ríki hinna dauðu starfa djöflar. Þeir sem voru helteknir af djöflum ættu ekki að hafa verið þar; þeir hefðu átt að búa með öðrum. Við vitum ekki af hverju þeir voru þar; hvort sem það var vegna þess að þeir völdu að forðast fólk, vegna þess að fólk rak þá út, til að stela gröfum, til að ræna eða drepa þá sem komu, eða af einhverjum öðrum ástæðum. En það væri óvænt að einhver kæmi til að heiðra gröf einhvers og þá, allt í einu, birtust þessir tveir menn sem voru í valdi djöfuls.

Í lífi okkar og lífi annarra í kringum okkur geta verið dauðir hlutir úr fortíðinni sem ekki ætti að endurskoða, vekja upp eða jafnvel minnast á sjálfviljugir. En allt í einu, af einhverjum ástæðum, birtist eitthvað sem ætti ekki lengur að vera til staðar. Við verðum að standa fast á því að þetta geti ekki verið; að það verði að kasta því út í nafni Jesú. Við erum ný sköpun; hluti af því felst í því að það sem er gamalt og syndugt þarf að deyja – og vera dautt.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 880 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 8:29, hvað áttu djöflarnir við með "pína okkur áður en tíminn kemur"?

S: Öldrunum var kunnugt að þeir yrðu sendir í hyldýpið (Júdasbréfið 6; Opinberunarbókin 20:1-2) og síðar í eldvatnið (Opinberunarbókin 20:14-15).

Spurning: Í Mt 8:32, af hverju leyfði Jesús óþislinum að fara í svínin?

A: Ritningin segir það ekki. En það virðist sem það hafi ekki gagnast djöflunum að fara í svín sem sökkust strax. Það er áhugavert að bæjarbúar voru meira áhyggjufullir um 2.000 svín sem sökkust en um tvo menn sem voru helteknir af illum öndum. Þeir meta fjárhagslegt tap meira en andlegt gagn. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1233, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 219, og Tony Evans Bible Commentary bls. 880 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 9:1, Mk 6:45 og Jn 6:17, hvers vegna eyddi Jesús tíma hér í Kapernaum, sem Lúkas kallar "hans eigin borg"?

A: Mundu að fólk úr Názaret (um 20 mílur í burtu) hafði reynt að drepa Jesú í Lúk. 4:29-31, og Gerasénumenn báðu Jesú sérstaklega um að fara eftir að 2.000 svín drukknuðu, svo Jesús gerði Kapernaum að heimili sínu. Mjög líklegt er að þetta sé nútíma-Tell Hum, um 2,5 mílur suðvestur af þar sem Jórdanfljót rennur í Galíleuvatn, á norðvesturströnd þess. Símon Pétur, André og Filippus voru allir upprunnir úr Betsaída (Jóhannesarguðspjallið 1:44; 12:21), sem var mjög nálægt. Sem fullorðnir störfuðu þeir í borginni við vatnið Kapernaum, ásamt Jakobi, Jóhannesi og Matteusi (Markúsarguðspjallið 1:29). Sjá Wycliffe Bible Dictionary bls. 66, 226, 310 og Believer's Bible Commentary bls. 1234 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 9:2-6, hvað væri rangt við að Jesús fyrirgæfi syndir?

A: Menn syndguðu gegn Guði og þeir rökréðu réttilega að Jesús yrði að vera Guð til að fyrirgefa syndir gegn Guði. Takið eftir að Jesús sagði ekki: "Guð veitti mér heimild eða samþykki til að segja að syndir þínar séu fyrirgefnar." Heldur lýsti Jesús einfaldlega yfir: "Syndir þínar eru fyrirgefnar." Þó að Gyðingar ættu að hafa verið að bíða eftir Messías, myndu þeir ekki búast við því að Messías sjálfur fyrirgæfi syndir. Bæði fyrirgefning synda og lækninga sjúkdóma eru tilgreind í Sálmi 103:3, en bæði tilheyra sérstaklega Drottni.

Eðlilega séð væri það jafn fáránlegt að segja manninum "syndir þínar eru fyrirgefnar" og að skipa lömdum manni að ganga.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1131, Evangelical Commentary on the Bible bls. 732, Believer's Bible Commentary bls. 1234 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 148 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 9:9 (KJV), hvað þýðir "receipt of custom"?

S: Það þýðir að innheimta skatta.

Spurning: Í Mt 9:9–10 hver er bakgrunnur Matteusar og vina hans?

S: Matteus (sem þýðir gjöf Guðs eða mögulega trúfastur) er sami maðurinn og Leví sem nefndur er í Markúsarguðspjalli. Bæði eru hebresk nöfn. Þetta gerðist fyrir utan Kapernaum, þar sem rómversk herdeild var staðsett. Skattinnheimtumaður þar þurfti að tala bæði arameísku og grísku reiprennandi, þó latína hefði einnig verið til hjálpar. Við vitum ekki með vissu hvaða tungumál var aðallega talað á veislunni, eða jafnvel hvort arameíska var talin nokkuð. Engu að síður hefði enginn farísei né gyðingur sem bar virðingu fyrir sjálfum sér sést þar borða með "syndurum".

Skattheimtararnir voru fyrirlitnir því að þeir innheimtu skatta fyrir rómverska hernámsvöldin. Einnig var ætlast til að þeir krefðu um meira en stjórnvöldin kröfðust og héldu mismuninum fyrir sig. Það voru svo mörg tækifæri til að krefja um enn meira og misnota aðstöðu sína gagnvart öðrum að erfitt var að standast freistinguna.

Þar sem margir gestir voru, var húsið hjá Matteusi kannski stórt, eða kvöldverðurinn hefði getað verið haldinn í útigarði hússins. Líklega voru gestirnir boðaðir til að verða lærisveinar við kvöldverðarborðið líka. (Jesús átti marga lærisveina umfram innri hring tólf manna.) Eins og segir í Believer's Bible Commentary, bls. 1234, um Matteus: "Hann missti af þægilegu starfi, en hann fann sér hlutskipti. Hann missti góðar tekjur en hann hlaut heiður. Hann missti þægilega öryggi en hann fann ævintýri sem hann hafði aldrei dreymt um." Ímyndaðu þér ef Matteus hefði sagt "nei" þegar Jesús spurði hann. Matteus hefði þá ekki orðið postuli, hefði ekki skrifað guðspjallið og hefði í staðinn einfaldlega lifað ævi sinni sem tilgangslaus, nokkuð vel stæður en fyrirlitinn og síðar gleymdur nafnlaus maður.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 39, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 223–224, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 150–151 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 733 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 9:12, hvað átti Jesús við þegar hann sagði að aðeins sjúkir þyrftu lækni?

S: Allir eru veikir, en aðeins þeir sem gera sér grein fyrir að þeir séu veikir leita til læknis. Þannig að í einum skilningi var ásökunin sem þeir beindu að Jesú algjörlega sönn. En með því að borða með faríseum, eða reyndar með hverjum sem er, borðaði Jesús líka með syndurum! Þar sem Jesús hafði nýlega sannað að hann gæti fyrirgefið syndir lömingsins, gat hann líka fyrirgefið syndir tollheimtumannanna. Ef einhver segir að hann vilji ekki fara í kirkju vegna þess að hún er full af ófullkomnum syndurum, segðu honum að það ætti ekki að stöðva hann, því kirkjan hefur alltaf pláss fyrir einn í viðbót! Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1234-1235 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 152 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 9:13, af hverju nefndi Jesús að Guð vilji miskunn en ekki fórn?

A: Jesús vísar til Ósíasar 6:6. Þó Guð hafi boðið bæði fórnir og miskunnsemi, hafði hann meiri áhuga á að við hefðum hjarta miskunnar en fórnir. Eins og á tímum Ósíasar, hugðu sumir trúarlegir í tímum Jesú lítið um aðra og voru fremur uppteknir af því að vera með "réttu tegundinni" af fólki. Jesús bar umhyggju fyrir týndu tolltökumönnum og syndurum og ávísaði þeim fyrir að viðurkenna ekki að allir eru syndarar fyrir Guði og að þeir hefðu enga ástæðu til að telja sig betri en aðra syndara. Ritu lærðir og farísear sýndu sitt hjarta því þeir ásökuðu Jesús aldrei um að vera tolltökumaður eða syndari, heldur um að umgangast þá. Sjá Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 118–119 og The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 152 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 9:14, af hverju föstuðu lærisveinarnir ekki?

A: Jesús sagði ekki að lærisveinar hans myndu aldrei fasta, heldur að þeir þyrftu ekki að fasta á meðan Jesús var enn með þeim í holdi. Fyrir réttar ástæður föstu, sjá umfjöllunina um Matteus 6:16-18. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 226-227 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 9:16-17 og Mk 2:21-22, hvað er meiningin með líkingar um fötin og vínflöskurnar?

S: Jafnvel í náttúrunni er ekki alltaf hægt að færast smám saman inn í eitthvað nýtt. Stundum þarf að "bryða upp mótið", breyta hugmyndafræði eða hefja nýjan upphaf. Jesús var hér að segja að taka við kenningu hans; brotið var svo róttækt að maður þarf að fæðast að nýju (Jóhannesarguðspjallið 3:5-7) og verða ný skeppa (2. Korintubréf 5:16-17). Sjá einnig umfjöllun um Mk 2:21-22.

Því miður reyndu einmitt þeir sem Páll talaði á móti í Galatíubréfinu, svokallaðir gyðingaværingjar, að blanda náð og kenningar Jesú saman við lögmálið og boðorð Gamla testamentisins. Á annan hátt gera sumir Sjöunda dags aðventistar það líka.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 227; The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 40; The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 153; og The Believer's Bible Commentary, bls. 1235–1236 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 9:20, hvað er sérstakt við skortsbrúnina?

S: Það voru líklega fellingar á brún fötunnar. Þær voru taldar helgari hluti fötunnar, því fellingar með bláum þræði í miðjunni voru boðaðar í 4. Mósebók 15:38 o.s.fr.; 5. Mósebók 22:12.

Konan virtist mjög leyndardómsfull um þetta. Samkvæmt 3. Mósebók 15:19-33 hefði sífelld blæðing gert hana óhreina, svo hún hefði ekki átt að blanda sér í mannfjöldann í þröngu rými til að komast til Jesú í fyrsta lagi.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1131, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 154 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 733 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 9:20-22, Mk 5:27-34 og Lk 8:43-49, af hverju kallaði Jesús opinberlega á konuna sem blæddi?

S: Líkamleg lækning var ekki ástæðan fyrir að Jesús kom til jarðar. Jesús var meira upptekinn af trú konu en einungis af líkamlegu meininu. Eins og einn prestur orðaði þetta um þetta opinbera kraftaverk: "Í enda reipisins okkar er saumur kápu Jesú."

Sp.: Í Mt 9:20-22 og Mk 5:27-34 ákvarðar þá magnið af trú sem við höfum hvort bænunum okkar er svarað?

A: Það er þáttur. Fyrir bænir sem eru í vilja Guðs þurfum við að hafa trú þegar við biðjum. Jakobsbréfið 1:6-7 segir að við skulum biðja án efa því að tvíhugaður maður mun ekki fá það sem hann biður um. Hins vegar, ef við trúum en höfum samt nokkra efasemdir, getum við beðið, á sama tíma og við viðurkennum ótrú okkar hreinskilnislega eins og maðurinn gerði í Markúsarguðspjalli 9:24, og Guð mun virða bæn okkar. Það er líka gott að vita að Heilagur Andi biður fyrir okkur í bæn í Rómverjabréfinu 8:26-27.

Auðvitað, jafnvel þótt við biðjum um eitthvað með meiri trú en nokkur hefur nokkru sinni áður beðið um, og það er ekki vilji Guðs að gefa okkur það, þá mun Guð ekki verða því samkvæmt, eins og Jakobsbréfið 4:3 sýnir. Þetta er hluti af stóru spurningu: hvenær svarar Guð bænum, og hvenær segir ritningin að hann geri það ekki. Sjá umfjöllun um Matteus 7:7-11 og bókina Hard Sayings of the Bible, bls. 419-421, fyrir frekari upplýsingar.

Sjá kaflann um guðspjöllin fyrir spurningar um dóttur Jairusar.

Sp.: Í Mt 9:23-26, hvers vegna voru atvinnukveinendur?

S: Borguð harmagerendur voru algengir, svo að þú hefðir tíma til að sinna öllum gestum á útförinni. Samkvæmt Mishnah Ketuboth 4:4 þurfti jafnvel fátækt fjölskylda að borga fyrir tvo flautuleikara og eina atvinnukveinakonuna. Sumir hafa kallað þetta "gervisorg". Að deyja er stór atvinnugrein, þá sem nú. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 231, og Believer's Bible Commentary, bls. 1236, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 9:28-31, af hverju skorti þessa tvo blinda menn, sem höfðu trú til að trúa á Jesú, hlýðni til að halda þessu ekki fyrir öðrum?

S: Þetta er áhugavert mál. Þessir blinda menn "sáu" að Jesús var sonur Davíðs, þ.e. Messías, betur en flestir sjáandi menn. Þessir menn höfðu trú til að snúa sér til Jesú þegar engin önnur lausn var til. En þrátt fyrir að þeir hafi snúið sér til Jesú í trú í stóru málunum, hlýddu þeir honum ekki í þessu smáa máli. Kannski töldu þeir að það að miðla þessu á þessum tíma myndi gagnast, og þeir hugðu sér heimskulega að vita meira um hvað væri gagnlegt en Jesús vissi.

Hér er komin sú áhugaverða en sorglega staða andlega skynsömra manna sem höfðu mikla trú á Jesú en kusu síðan beint að óhlýða honum. Vísdómur og trú nýtast lítið án hlýðni. Já, þeir fengu sjónina aftur, en Jesús fékk hér ekki hlýðna þjóna.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1236-1237 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 232-233 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 9:38, ættum við að biðja um fleiri verkamenn til uppskerunnar í dag?

S: Já, þetta er bæn sem oft er vanrækt. Við biðjum fyrir uppskerunni, sem er að fólk komi til Krists og verði lærisveinar hans, en við ættum einnig að biðja um fleiri uppskerumann sem Guð muni nota til að boða ókristnum, því Jesús segir að vinnumennirnir verði fáir, sem þýðir of fáir. Stundum þegar tímarnir eru erfiðir og efnahagsástandið þungt geta jafnvel þeir sem þjóna sem prestar og starfa á sendiferðarsvæðum orðið daprir og viljað hverfa burt. Verkamenn eru sendir út af Guði, en þeir ættu að halda áfram að vera sendir út þar til Guð kallar þá til annarra verka. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1237 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 10:1, gátu lærisveinarnir læknað áður en þetta?

S: Óháð því hvort þeir læknuðu nokkur sjúkdóma áður en þetta gerðist, var Jesús hér að veita þeim vald yfir öllum sjúkdómum. Að auki er Matteus 10:2 í fyrsta sinn sem þeir eru kallaðir postular.

S: Í Mt 10:3 (KJV), hver er "Lebbaeus"?

S: Þetta er það sama og Taddæus.

Q: Í Mt 10:4 og Mk 3:18, hvernig gat Símon Kanaaneus verið einn af lærisveinum Jesú, þar sem Símon [að sögn] var ekki Gyðingur?

S: KJV og NKJV segja "Kanaanítur", en í NKJV er fótnóta sem segir að meirihlutaútgáfan sé "Kananean". Í eldri útgáfum NASB og NRSV stendur "Kanaanean". Í BSB og NASB 2020 stendur "þjóðernissinni".

Hvort Simon var alls ekki gyðingur eða að hluta til gyðingur skiptir ekki máli. Jesús gat kallað lærisveina af hvaða þjóðerni sem er. Auk þess komu margir úr heiðingjabæjunum Týrus og Síðon til að sjá Jesú í Markúsarguðspjallinu 3:8. Týrus var um 35 mílur frá Galíleuvatni, og Síðon var 25 mílur frá Týrus.

Gríska orðið Kananaios gæti verið hljóðritun arameysku orðsins qan'an sem þýðir öfgamaður. Lúkas 6:15 og Postulasagan 1:13 kalla hann "Símon öfgamanninn". Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 237 og 239, Asimov's Guide to the Bible, bls. 840, og Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 158 segja hið sama. En þetta vekur áhugaverða spurningu. Ef einn lærisveinn Jesú var áður öfgamaður en annar, Matteus, skattinnheimtumaður, hefðu þeir verið pólitískt gjörólíkir, að minnsta kosti áður en þeir komu til Krists. Sjá Evangelical Commentary on the Bible, bls. 734, til að fá nánari upplýsingar um þetta.

Spurning: Í Mt 10:4; Mk 3:19; Lk 6:16; Jn 6:71, hvað þýðir "Iskariot"?

S: Faðir Júdasar heitir Símon í Jóhannesarguðspjallinu 6:71 og 13:26, svo það er ekki nafn föður hans. Tvær skoðanir eru til um hvað "Ískariot" þýddi.

1. Ískariót gæti þýtt "maður sverðdagsins".

2. Það gæti þýtt maður (eða "maður") frá Kerioth, sem var nafn tveggja bæja í Júda. Sjá ýmsar heimildir, þar á meðal Archaeological Encyclopedia of the Holy Land, bls. 212, og The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 239, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Matteusi 10:5-6, af hverju skipaði Jesús lærisveinum sínum sérstaklega að fara ekki til samarísku þorpanna?

S: Þetta var tímaspursmál, því Jesús skipaði þeim skýrt að fara til Samaríu í Postulasögunni 1:8.

Jesús var fyrst sendur til Ísraels og síðan til restar heimsins. Postularnir fóru fyrst til Júda, síðan til Samaríu og svo til enda heimsins. Þegar Páll kom til nýrrar borgar prédikaði hann einnig fyrst í samkunduhúsinu. Í mörgum málum í dag gæti verið að Guð vilji að við fylgjum einnig tímasetningu hans.

Spurning: Í Matteusi 10:5-6, hvað um þá kröfu Ahmadiyya-múslima að þeir muni greiða 20.000 dali til hvers sem getur fundið sönnun þess að Jesús kom fyrir alla menn og ekki einungis Gyðinga?

S: Biblían, frá Gamla testamenti til Opinberunar, er samkvæm í því að Jesús sé frelsari allra manna, ekki bara Gyðinga. Ímyndaðu þér í eina stund að boðskapur Jesú hafi ekki verið ætlaður heiðingjum. Hefðirðu þá sagt öllum þeim hálfa milljón eða svo kristnum mönnum fyrstu þrjú öldunum eftir Krist: "Þið eigið ekki að fylgja kenningu Jesú; Guð vill að þið snúið aftur til að dýrka heiðingjadýrlinga ykkar!" – auðvitað ekki, það er fáránlegt! – eins og þessi spurning er. En skulum samt skoða hana nánar.

Annars vegar getum við greint á milli þjónustu Jesú fyrir krossfestingu hans, boðskapar Jesú og Jesú eftir upprisu hans. En í öllum þremur tilfellum var Jesús ekki eingöngu fyrir Gyðinga. Á jarðneskri þjónustu sinni fór Jesús sjálfur fyrst og fremst (en ekki eingöngu) til "týndra sauða húss Ísraels" (Matteus 15:24). Hann tilkynnti frelsun sína fyrst og fremst Gyðingum. En einnig:

a) Gamla testamentið spáði að Jesús væri fyrir alla menn.

b) Jesús fór til Samarítumanna, sem voru hálfgyðingar

c) Jesús var einnig fyrir heiðingja (ekki gyðinga), hann fór jafnvel til að hitta heiðingja utan Ísraels.

d) Jesús sagði að boðskapur hans væri fyrir alla, ekki aðeins gyðingaþjóðina.

e) Jesús sagði aldrei að fagnaðarerindið hans væri takmarkað við Gyðinga.

f) Að lokum voru postular Jesú í bestu stöðu til að skilja hvað hann kenndi.

Hér er sönnunin.

a) Guð í Gamla testamentinu sagði að Messías væri fyrir alla menn

Jesaja 9:1-7 er fræg messíaspá. Í Jesaja 9:1b stendur: "en í framtíðinni mun hann heiðra Veg sjávar, handan Jórdanar, Galileu þjóðanna."

Jesaja 42:1-9 er messíaspá. Í Jesaja 42:6 stendur: "Ég, Drottinn, hef kallað þig til réttlætisverks og gripið hönd þína. Ég mun varðveita þig og skipa þig til að vera sáttmála fyrir lýðinn og ljós fyrir heiðingjana [heiðingjana], til að opna augu blindra, til að leiða fanga út úr dýflissunni og þá sem sitja í myrkrinu út úr fangelsishúsinu."

Jesaja 49:1-7 er einnig messíasspádómur, en sjáið sérstaklega Jesaja 49:6: "Hann segir: 'Það er ekki nóg að þú sért þjónn minn til að endurreisa ættir Jakobs og færa til baka varðveitta Ísraels. Ég mun einnig gera þig að ljósi fyrir þjóðirnar, til að færa frelsun mína til enda jarðarinnar.'"

b) Jesús fór til hálfgyðinga samaritanskra

Í Jóhannesarguðspjalli 4:1-42 prédikaði Jesús ekki aðeins fyrir konunni við brunninn, heldur einnig fyrir öðrum samaritískum þorpsbúum. Samaritarnir báðu Jesú að dvelja hjá sér, svo hann dvaldi hjá þeim í tvo daga. "Og margir fleiri trúðu vegna orðs hans. Þeir sögðu við konuna: 'Við trúum nú ekki lengur einungis vegna orða þinna; við höfum sjálfir heyrt og vitum að þessi maður er sannarlega frelsari heimsins.'"

En Lúk. 17:11-18 sýnir að Samarítum var enn litið á sem útlendinga og ekki Gyðinga.

c) Jesús ferðaðist til heiðingja austan og norðan Ísraels

Markúsarguðspjallið 7:24-30 segir frá því að Jesús ferðaðist til landshluta Týru (norður af Ísrael í Fönikíu) og læknaði dóttur konu. Konan var ekki gyðingakona sem bjó utan Ísraels. Heldur segir textinn skýrt að hún hafi verið grísk, af sýrlenzk-fönikískum uppruna. Þar sem haldið var því fram að Jesús væri eingöngu fyrir gyðinga, og ekki einungis aðallega fyrir þá, hrekur þetta eitt tilfelli þá kröfu um að hann væri eingöngu fyrir þá.

Matteus 8:28-34 Jesús læknaði demóníska mennina í Gadara. Land Gadarenna var austan megin við Galíleuvatn, í svæði sem var ekki gyðinglegt, grískumælandi og þar var svínarækt, nefndu Dekapolis. Sjá einnig Markúsarguðspjallið 5:1-20 og Lúkasarguðspjallið 8:26-39. Líkt og konunni frá Sýrlen-Feníkíu voru þetta ekki eingöngu ekki-Gyðingar sem höfðu einfaldlega komið til staðar. Jesús ferðaðist viljandi utan Ísraels til að boða og færa þessi ekki-Gyðingar frelsunarboðskap sinn.

Markúsarguðspjallið 7:31-37: Jesús gerði opinbert kraftaverk í Dekapolis, sem er gríska heitið yfir "tíu borgir". Þetta var svæði grískra landnema í nútíma Sýrlandi og Jórdaníu; enginn hluti Dekapolis var innan Ísraels.

Markúsarguðspjallið 8:1-10 Eftir að Jesús hafði fóðrað mannfjöldann, fimm þúsund manns í Ísrael, fór hann síðar yfir Galíleuvatn, austur á heiðingjahlutinn, og fóðraði fjögur þúsund manns. Þetta gerðist einnig í Dekapolis, tíu borgum grískra landnema.

d) Fagnaðarerindi Jesú var ætlað öllum þjóðum

Jesús sagði lærisveinum sínum að boða boðskap sinn til "allra þjóða", ekki aðeins gyðingaþjóðarinnar.

Lúk. 24:45-47 "Þá opnaði hann [Jesús] hug þeirra til að skilja ritningarnar. Og hann sagði við þá: 'Svo er skrifað: Kristur á að þjást og rísa upp frá dauðum á þriðja degi, og í nafni hans á iðrun og syndafyrirgefning að vera boðuð öllum þjóðum, byrjað í Jerúsalem.'" Hér stendur ekki bara "í öllum þjóðum", heldur "til allra þjóða".

Mattías 28:18-20 "Þá kom Jesús til þeirra og sagði: 'Allt vald í himni og á jörðu hefur verið mér gefið. Farið því og gerið lærisveina af öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda og kennið þeim að halda öll skipan mín. Og vissulega er ég með ykkur alla daga, til enda veraldar.'" Þetta segir ekki bara "gerið lærisveina í öllum þjóðum" heldur "gerið lærisveina af öllum þjóðum".

Eftir að Jesús læknaði þræl hundruðsherrans sagði hann: "Ég segi ykkur að margir munu koma frá austri og vestri til að taka sæti í veislunni með Abrahami, Ísaaki og Jakobi í ríki himinsins. En synir ríkisins munu verða varpaðir út í ytra myrkrið, þar sem verður grátur og tenniskriður." Sjá einnig Lúkas 7:1-10 um þræl hundraðshöfðingjans og Lúkas 13:28-30 um aðra sem taka þátt í veislunni. Jesús er EKKI bara að segja að gyðingar muni koma frá öðrum löndum, því synir ríkisins eru gyðingarnir, og þeir sem ekki eru synir ríkisins frá austri og vestri munu koma.

Markúsarguðspjallið 3:7b-8 "…mikill fjöldi frá Galíleu, Júdeu, Jerúsalem, Ídomía, landsvæðinu handan Jórdanar og nágrenni Týru og Sídon. Mikli fjöldinn kom til hans er þeir heyrðu hvaða stórkostlegu verk hann var að vinna." Ef einhver reyndi að segja að það hefðu aðeins verið Gyðingar frá þessum stöðum sem komu (annars fellur "aðeins" röksemdafærslan), þá hrekur það til baka þegar Jesús prédikar boðskap sinn fyrir grísku syro-fönísísku konunni í Týrus.

Lúk. 2:32 Þegar Jesús var ungbarn spáði spámaðurinn Símeon um hann að hann myndi verða "ljós til opinberunar fyrir heiðingjana og til dýrðar fyrir lýð þinn Ísrael." Þó að síðari liðurinn sýni að Jesús var einnig fyrir Gyðinga, sýnir undirstrikaði liðurinn að Jesús var "opinberun" fyrir heiðingjana, en heiðingjar eru ekki Gyðingar.

Lúk. 3:14 Sumir rómverskir hermenn spurðu Jóhannes skírara hvað þeir ættu að gera, og hann sagði þeim. Hvers vegna myndi Jóhannes skírari skipa þessum ekki-gyðinglegu hernámsmönnum hvað þeir ættu að gera ef Jesús væri ekki fyrir þá?

Jóhannes 1:4 "Í Honum [Orðinu] var líf, og það líf var ljós manna." Jóhannes hefði getað notað orðið "Gyðingar" hér, en hann gerði það ekki; hann notaði orðið "menn".

Jóhannesarguðspjallið 1:9-12 "Sannleikans ljós, sem lýsir hverjum manni, kom í heiminn. Hann var í heiminum, og þótt heimurinn væri orðinn til fyrir hann, þekkti heimurinn hann ekki. Hann kom til sinna eigin, og hans eigin tóku hann ekki við. En öllum þeim sem tóku við honum, þeim sem trúa á nafn hans, gaf hann rétt til að verða Guðs börn."

Jóhannes 1:29 "Næsta dag sá Jóhannes Jesú koma til sín og sagði: 'Sjá, lamb Guðs, sem tekur burt synd heimsins!'" Jóhannes hefði getað sagt "taka burt synd gyðinga", en hann sagði: "taka burt synd heimsins."

Jóhannesarguðspjallið 3:15b-17 "til þess að hver sá sem trúir á hann [Mannsoninn] fái eilíft líf. Því svo elskaði Guð heiminn að hann gaf einkason sinn, til þess að hver sá sem trúir á hann skuli ekki farast, heldur fá eilíft líf. Því að Guð sendi son sinn ekki til heimsins til að dæma heiminn, heldur til að frelsa heiminn í gegnum hann."

e) Jesús sýndi að fagnaðarerindið hans var ekki einungis fyrir Gyðinga

Það ber að skilja að í fyrstu sagði Jesús að bíða í Jerúsalem, en síðar að fara út til heimsins.

Postulasagan 1:4-5 "Og meðan þeir voru saman komnir, skipaði hann [Jesús] þeim: 'Farið ekki út úr Jerúsalem, heldur bíðið eftir gjöfinni sem faðirinn lofaði, sem þið hafið heyrt mig tala um. Því að Jóhannes skírði með vatni, en þið munuð skírast með heilögum anda eftir nokkra daga.'" En síðan sagði Jesús í Postulasögunni 1:8: "En þið munuð fá kraft þegar Heilagur Andi kemur yfir ykkur, og þið munuð vera vitni mín í Jerúsalem og í allri Júda og Samaríu og til enda jarðarinnar."

Matteusarguðspjallið 25:31-46: Þegar Jesús kemur aftur í dýrð mun hann safna öllum þjóðum fyrir sig og mun hann skilja sauðina frá bjarnarinnum. Sauðirnir mynduðu myndlíkingarlega gefa Jesú að borða, að drekka, bjóða honum inn og klæða hann, en bjarnarinnir gerðu það ekki.

Í Jóhannesarguðspjalli 5:22-23 talar Jesús. "Ennfremur dæmir Faðir engann, heldur hefur hann falið Syni alla dómgáfu, svo að allir heiðri Soninn eins og þeir heiðra Föðurinn. Sá sem heiðrar ekki Soninn heiðrar ekki Föðurinn sem sendi hann."

Matteus 21:43: Jesús sagði: "Þess vegna segi ég ykkur að Guðs ríki verður tekið frá ykkur og gefið þjóð sem ber ávöxt þess."

Matteus 12:50: Jesús sagði: "Því sá sem gerir vilja föður míns í himninum, hann er bróðir minn og systir og móðir." Sjá einnig Markús 3:34-35. Jesús sagði ekki "Gyðingar sem gera vilja föður míns", heldur "sá sem gerir vilja föður míns".

Mattías 16:25 "Því hver sem vill frelsa líf sitt mun missa það, en hver sem tapar lífi sínu fyrir mín sakir mun finna það."

Jóhannesarguðspjallið 8:12a: "Ég [Jesús] er ljós heimsins." Gerði Jesús ranga fullyrðingu með því að segja að hann væri ljós heimsins, ef hann var aðeins ljós fyrir Gyðinga? Nei, Jesús leiddi okkur ekki í villu!

Jóhannesarguðspjallið 10:16 Jesús sagði: "Ég á aðrar kindur sem eru ekki úr þessum hirslu. Þær verð ég einnig að leiða inn, og þær munu hlýða rödd minni. Þá mun verða ein hjörð og einn hirðir."

Jóhannesarguðspjallið 12:32 "Og ég [Jesús], þegar ég er lyft upp frá jörðinni, mun ég draga alla að mér." (12:33) Hann sagði þetta til að gefa til kynna hvaða dauða hann myndi deyja. Sagði Jesús þá: "Ég er bara að grínast! Ég ætla bara að draga Gyðinga að mér"? – auðvitað ekki.

Jóhannesarguðspjallið 12:46: "Ég [Jesús] er kominn í heiminn sem ljós, svo að enginn sem trúir á mig skuli vera eftir í myrkrinu." Hversu oft þarf Jesús að endurtaka að ljós hans eða boðskapur hans er fyrir alla, áður en við byrjum að taka alvarlega að hann er fyrir alla?

Jóhannesarguðspjallið 14:6 "Jesús svaraði: 'Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið.' Enginn kemur til Föðurins nema í gegnum mig.'" Hversu margar aðrar leiðir gaf Guð mönnum til að koma til sín, utan Jesú? Að auki segja kristnir menn að guðhræddir menn fyrir Krist hafi einnig farið til paradísar í gegnum Jesú. Þó að þeir vissu ekki það sem við vitum um Jesú, litu þeir fram til komandi Messíasar, með dýrablótum sem tímabundið huldu syndir þeirra, á meðan við lítum aftur til Messíasarins, sem með fórn sinni leysti varanlega bætur fyrir syndir okkar.

Jóhannesarguðspjallið 17:20 "Ég [Jesús] bið ekki einungis fyrir þeim [ lærisveinunum ] heldur einnig fyrir þeim sem munu trúa á mig fyrir boðskap þeirra." Þannig að ef ekki-Gyðingur trúði vitnisburði postula (eins og allir kristnir hafa gert), þá teljast þeir meðal þeirra sem Jesús biður fyrir. Þó að satt sé að margir Gyðingar voru meðal fyrstu kristnu, frá tímum Stefáns píslarvotts, urðu sífellt fleiri ekki-Gyðingar einnig kristnir.

Jóhannesarguðspjallið 18:37 Jesús segir: "Allir sem til sannleikans heyra, heyra rödd mína." Að hlusta, eða ekki hlusta, á rödd Jesú, boðskap hans, fagnaðarerindi hans, er mjög alvarlegt. Jesús sagði ekki: "Aðeins gyðingar sem til sannleikans heyra heyra rödd mína, heiðingjar sem til sannleikans heyra munu ekki heyra mig." Nei, Jesús sagði að "allir" sem til sannleikans heyra heyri rödd hans.

f) Hvað lærisveinar Jesú sögðu um þjónustu hans

Pétur sagði í Postulasögunni 4:12: "Í engum öðrum er frelsun, því að ekkert annað nafn er undir himni gefið mönnum, sem vér verðum að frelsast með." Þó að satt sé að Pétur hafi talað við gyðinga, sagði hann þeim að ekkert annað nafn væri 1) undir himni, 2) gefið mönnum.

1. Jóhannesarbréf 2:1b-2 "Jesús Kristur, hinn Rétti. Hann sjálfur er sætmælandi fórn fyrir syndir okkar, og ekki aðeins fyrir syndir okkar heldur einnig fyrir syndir alls heimsins."

Af hverju fór Jóhannes postuli til Litlu-Asíu, Tómas til austurlanda, líklega alla leið til Indlands, Andréas til Skýþíu og aðrir postular til annarra staða, til að boða fagnaðarerindið fyrir Gyðingum ekki. Þeir, fremur en nokkrir aðrir, vissu hverjum Jesús vildi að boðskapur hans væri prédikaður, og þeir prédikuðu boðskapinn um allan heim.

Ályktun

Það er ekki rétt að hunsa eða sleppa því að lesa öll þessi vers, sem gefin voru á mismunandi tímum, og horfa eingöngu á eitt vers sem gefið var fyrir ákveðið tímabil. Þú getur ekki notað Matteus 15:24 um að Jesús, ljós heimsins, hafi á þeim tíma í þjónustu sinni aðeins snúist um týndu sauði Ísraels, frekar en þú getur notað Matteus 16:20: "Þá bannaði hann lærisveinunum að segja nokkrum manni að hann væri Kristur." (Kristur þýðir Messías). Jesús átti við að þeir ættu ekki að segja neinum að hann væri Kristur Á ÞEIM TÍMA, því síðar sagði hann þeim að fara út um allan heim, og það var það sem þeir skildu. Á sama hátt var Jesús sendur aðallega til týndra sauða Ísraels Á ÞEIM TÍMA (fyrir krossfestingu sína), og hann fór ekki aðeins til nokkurra heiðingja þá, heldur sagði hann lærisveinunum að bera boðskap sinn út um allan heim.

Sönnunargögnin fyrir því að Jesús kom fyrir alla menn eru samfelld, safnað saman og yfirgnæfandi. Samkvæmt öllum lögfræðilegum viðmiðum (yfirgnæfandi sönnunargögn, handhægt sönnun o.s.frv.) sanna vitnisburður Biblíunnar og sögunnar að Jesús kom fyrir alla þjóðflokka. Einungis hlutdrægur dómari eða kviðdómur gæti komist að annarri niðurstöðu.

Öll tilvitnun er úr BSB. Sjá When Critics Ask bls. 339 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 10:5-6; 15:24-26, var Jesús kynþáttahatari sem kom eingöngu fyrir Gyðinga? (Músliminn Ahmad Deedat hélt þessu fram.)

S: Alls ekki, eins og sjá má þegar lesið er þessi 24 ritstykki. Matteus 2:1; 3:9-10; 4:15-16; 5:13-16; 8:1-13; 8:18-28; 10:18; 21:43; 24:14; 25:31-46; 28:16-20; Markús 7:24-30; 7:31-37; 8:1-10 (austurhluti Galíleuvatns); Lúkas 8:22-33; 24:45-47; Jóhannesarguðspjallið 1:9,29; 3:17; 10:16; 12:46; 14:6; 17:20; 18:27; Postulasagan 1:7-8. Hins vegar hafði Jesús gott vald á tímasetningu.

Fyrir upprisu sína boðaði Jesús fyrst fagnaðarerindið til Guðs lýðs, Gyðinga. Jafnvel í Postulasögunni 1:8 gaf Jesús röðina um að vera vitni sitt í Jerúsalem, Júdeu og Samaríu og síðan til enda jarðarinnar. Engu að síður, fyrir dauða og upprisu Jesú, þjónaði hann ekki aðeins syro-föníska konunni í Matteusi 15:24-26, heldur einnig samaritönum í Jóhannesi 4:1-42, sem og heiðingjum austan við Galíleuvatn.

Eftir upprisu sína í Matteusi 28:19-20 sagði Jesús: "Farið því og gerið lærisveina af öllum þjóðum, skírið þá í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda og kennið þeim að halda allt sem ég hef boðið yður. Og vissulega er ég með yður alla daga, til enda veraldar." Þessi boðskapur var undirstrikaður aftur af Guði í Postulasögunni 10.

Auk þess halda Ahmadiyya-múslimar einnig því fram að Jesús hafi komið einungis fyrir gyðinga.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 244–245, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Mt 10:10, Mk 6:8, Lk 9:3, 22:35,36 og 1 Sam 17:40 (KJV), hvað er "scrip"?

S: Þessi orðasamband í King James-útgáfunni merkir poka eða veski, yfirleitt með peningum.

Q: Í Mt 10:12 (KJV), hvað þýðir "að heilsa húsi"?

S: Þessi orðasamband í King James-útgáfunni merkir að biðja Guð um blessun yfir húsinu og þeim sem þar eru.

Spurning: Í Mt 10:13, hvað þýðir það þegar lærisveinarnir blessa hús eða hvað gerist ef þeir snúa aftur til þess?

S: "Húsið" hér vísar til þeirra sem búa í húsinu. Þeir áttu ekki að hafa áhyggjur af því að "óvart" blessa einhvern sem tók þeim ekki fagnandi. Blessingin kemur frá Guði, ekki vegna neinnar töframáttar í orðum þeirra.

Q: Í Mt 10:14 og Mk 6:11, af hverju áttu lærisveinarnir að hrista duftið af fótum sínum fyrir framan þá sem tóku þeim ekki vel?

S: Þetta var vitnisburður gegn þeim. Þ.e. hinir gestrisnuleysu gætu endurskoðað leiðir sínar eftir að hafa séð þessa árekstrarathöfn. Einnig var þetta vitnisburður fyrir Guði gegn þeim sem hafnuðu boðskap hans.

S: Eiga Mt 10:14 og Mk 6:11 að þýða að við eigum aldrei að rífast við neinn heldur bara fara?

A: Nei, af nokkrum ástæðum: þú verður að skoða allar sérstakar sendiferðir tólf postula á þessum tíma, og þar stendur ekki að þeir eigi að fara ef einhver mótmælir þeim. Heldur átti þeir að hrista rykið af fótum sínum sem merki þegar þeir fóru ef enginn tók á móti þeim. Að lokum rökræddu postularnir Pétur og Páll við aðra, og Apolló, sem ekki var postuli, gerði það líka.

Sérstök sendisending á þessum tíma:

Matteusarguðspjallið 10:5-20 er líklega sama atburðurinn og Markúsarguðspjallið 6:11, og maður þarf að skoða allan kaflann, ekki bara hluta af einni versu. Tólf lærisveinunum var ekki ætlað að taka staf, peninga né dvelja í húsi annarra. Þetta er ekki fyrirmyndin fyrir alla boðunarstarfsemi eftir það. Það er eðlilegt að þeir ættu ekki að dvelja á einum stað til að ræða og rökræða (ólíkt því sem Páll gerði síðar í Tyrannusarhöllinni í Postulasögunni 19:9-10), þar sem þeir voru að dreifa boðskapnum í upphafi.

Þrátt fyrir það áttu þeir ekki að fara burt ef einhver mótmælti þeim. Heldur áttu þeir að dvelja hjá þeim sem tók þeim vel. Ef enginn í bænum tók þeim vel, áttu þeir að fara burt og hrista duftið af fótum sér.

Hristið rykið af fótum ykkar ÞEGAR þið farið

Gríska textinn segir þeim ekki í raun að fara. Heldur segir hann að hrista rykið af fótum sínum ÞEGAR þeir fara. Bæði þeir, framtíðarkristnir menn, og við, munum lenda í aðstæðum þar sem sumir í sama staðnum munu andæfa þeim en aðrir styðja þá. Í 2 Korintubréfi 10:3-6 segir Páll: "Því þótt við lifum í holdi, þá berum við ekki stríð eftir holdinu. Vopn okkar í stríði eru ekki vopn heimsins. Þvert á móti hafa þau guðlega mátt til að rífa niður vígvellir. Við rífum niður röksemdir og alla hroka sem reistir eru gegn þekkingu Guðs; og við færum til fanga hvern hugsunarlund til að gera hann hlýðinn Kristi." (BSB)

Jesús í rökræðu við aðra

Jesús rökræddi við faríseana með spurningum í Matteusi 22:41-46 og annars staðar.

Þá breytti Jesús um og beitti harðri, harðri árekstri í Matteusi 23:1-37.

Jesús sagði faríseunum að þeir gætu framið hinn óafsakanlega synd, guðlast gegn heilögum anda, í Matteusi 12:22-33.

Jesús notaði nafngiftir! Hann kallaði þá Gyðinga "vonda og hórdómsfulla kynslóð" í Matteusi 12:39-41. Hann kallaði þá sem stóðu gegn honum "syni helvítis" í Matteusi 23:15.

Jesús sagði skýrt við sadúseumenn að þeir væru á villigötum vegna þess að þeir þekktu ekki ritningarnar né mátt Guðs í Matteusi 22:29-32.

Pétur, Páll, Stefán og Apollós rökræddu við aðra

Fyrir utan Jesú var Páll að sanna að Jesús væri Kristur í Antíokkíu í Postulasögunni 9:19-25. Hann naut bæði velgengni og andstöðu. Hann fór ekki burt fyrr en Gyðingar reyndu að drepa hann.

Þegar Elymas stóð gegn Páli í Postulasögunni 13:8-12, ávítaði Páll hann og fór ekki burt.

Þegar uppreisn skall út í Efesus gegn Páli vildi Páll tala við þá í Postulasögunni 19:30.

Í Jerúsalem talaði Páll við fjandlega mannfjöldann í Postulasögunni 22:2-22.

Pétur rökræddi við vantrúaða í Postulasögunni, og Páll rökræddi enn oftar við vantrúaða. Til þess að enginn segi að þetta hafi aðeins verið hlutverk postula, var Apollós ekki postuli, en hann rökræddi. Hins vegar er ekki rétt að gera ráð fyrir að hver einasti trúmaður sé bær til að rökræða við aðra.

Snemmbúin fyrir-níkeísku kristnir

Fyrstu kristnir menn fyrir Níke-þingið, sem Guð notaði til að umbreyta rómverska heiminum, beittu sannfæringu og röksemdum í ríkum mæli í vitnisburði sínum. Þau spönnuðu frá vinalegu og langvarandi samtali milli Justin Martýr og Trypho Gyðingsins, til annarra eins og Aristides, Theophilus frá Antíokkíu, Mathetes til Diognetus og Tertullianus, sem lýstu meints skammarlegum gjörðum grísk-rómverskra guða, til Irenaeus og Hippolytus sem afneituðu ítarlega öllum hinum fjölmörgu og ólíku skólum gnostisisismans. Arnobius notaði mjög fyndna háðung gagnvart grísk-rómverskum heiðnisið. Laktantius sýndi fram á hvers vegna grísk heimspeki var röng. Þú getur séð lista á

www.BibleQuery.org/History/ChurchHistory/WhatEarlyChristiansTaughtOnExperienceandPractice.html (eða .docx). Leitaðu að "r1" með lágstöfum.

Að lokum, ef þú ert ósammála mér og öðrum sem búa í sama bænum, og heldur enn að þú eigir ekki að sannfæra eða ræða við fólk sem er ósammála þér heldur fara úr bænum, þá get ég pantað flutningabíl fyrir þig ef þú vilt. ;-)
Alvarlega, þetta vekur í raun tvær góðar spurningar: hvernig rökræddu Jesús og fyrstu kristnir menn við fólk sem var ósammála þeim, og hvenær ættum við að hætta að rökræða og fara? Næstar tvær spurningar fjalla um þessi efni.

S: Í Mt 10:14 og Mk 6:11, hvenær eigum við að hætta að rífast við ótrúa og einfaldlega fara?

S: Það eru að minnsta kosti þrír þættir sem þarf að hafa í huga.

Ótímabær hætta

Ef líf þitt, líf fjölskyldu þinnar eða líf annarra kristinna manna er í brýnni hættu vegna nærveru þinnar gætirðu íhugað hvort Guð vilji að þú farir. Páll flúði frá Antíokkíu þegar þeir reyndu að drepa hann, og kristnir menn flúðu oft þegar þeir voru ofsóttir. Annars vegar ættum við að vera reiðubúin að deyja fyrir Krist, en hins vegar gæti Guð viljað að við lifum aðeins lengur til að boða fagnaðarerindið meira, og flótti okkar gæti verið hið valda leið sem Guð hefur til að varðveita okkur.

Minnkandi ávöxtun vs. aðrar tækifæri

Ég hef komist á þann stað að ég get ekki varið öllum þeim tíma sem ég gæti mögulega varið í að vitna sem mest fyrir hvern þann sem sendir mér tölvupóst, og samt haft tíma til að sofa, vera með fjölskyldu minni og sinna venjulegri vinnu. Við suma get ég gefið stutt svör eða hafnað tækifærum til þjónustu, til að hafa tíma til að gera hluti sem mér finnst mikilvægari. Einu sinni fór Páll til bæjar og sumir tóku við Kristi. Páll hefði getað valið að gera gott verk og eytt restinni af ævi sinni í þeim eina bæ til að reyna að snúa öllum hinum þar. En í staðinn hélt Páll áfram til annarra bæja. Láttu ekki gott verk hindra þig í að gera stórkostleg verk.
Á hinn bóginn hef ég haldið áfram að rífast við fólk í trúarbrögðum þar sem ég hafði afar litla von um að það myndi iðrast. Ég gerði þetta vegna þess að þar voru aðrir ókristnir og ég vildi að þeir yrðu varaðir við að ganga í þau.

Ef deilur þínar eða prédikanir gætu verið skaðlegar eða lokað eyru fólks

Ég hiksta við að nefna þetta vegna þess að flestir eiga öfuga vandamálið, að vera ekki nógu djarfir í að prédika fagnaðarerindið. Jesús sagði að biðja um fleiri verkamenn til uppskerunnar, og Páll í Filippíbréfi 1:14 var glaður að þjáningar hans hvöttu aðra trúaða til að prédika hugrakkari og óhræddari. Ennfremur segir í 2 Korintubréfi 2:15 að (ef við gerum hlutina rétt) munum við ILLA af dauðalykt fyrir þá sem eru að farast. Fagnaðarerindið er móðgandi, og ef orð okkar móðga aldrei, erum við ekki að sinna starfi okkar. Hins vegar, þrátt fyrir hve móðgandi fagnaðarerindið er sumum, eigum við ekki að auka á móðguna. Við eigum að tala sannleikann í kærleika í Efesusbréfinu 4:15. Sérstaklega í nútíma menningu getum við talað sannleikann á óþægilegan eða ósanngjarnan hátt og fælt fólk frá okkur án ástæðu. Við getum boðið fagnaðarerindið svo oft sömu fólkinu að þrasið okkar geti orðið pirrandi. Við viljum ekki auka móðgunina sem felst í fagnaðarerindinu, en við viljum heldur ekki draga úr neinu af móðguninni sem það felur í sér.

F: Í Mt 10:14-15, 40-42, af hverju kenndi Jesús að það væri svo mikilvægt að taka við réttlátum manni?

A: Að taka við réttlátum manni fól í sér margt. Það þýddi ekki aðeins að bjóða honum velkomnum, heldur einnig að veita honum hjálp, aðstoð og, á komandi áratugum, skjól fyrir yfirvöldum sem eltu hann. Að taka við réttlátum manni þýddi einnig að samþykkja kenningu hans og vera reiðubúinn að læra af honum. Það fól einnig í sér að leyfa honum vettvang til að kenna öðrum.

S: Í Mt 10:15, hvers vegna mun það verða þolanlegra fyrir Sódóm og Gomórra á dómardeginum en fyrir þá sem tóku ekki lærisveinunum fagnandi heim til sín?

S: Ritningin segir það ekki, en Guð dæmir fólk eftir því sem það gat vitað (Rómverjabréfið 4:15; 5:13). Þó að íbúar Sódómu og Gomórra væru mjög illir, vissu þeir lítið um Guð. Fólk sem er ekki eins illt en veit mikið um Guð, en hafnar samt lærisveinum Guðs, mun verða að mæta alvarlegri dómi.

Sp.: Í Matteusi 10:16, hvernig eiga þeir (og við) að vera klókir sem ormar en saklausir sem dúfur?

S: Mjög einfaldlega, við eigum að vera meðvituð um ráðabrögð og mögulega gildrur sem aðrir gætu sett, en við eigum aldrei að beita illgjörnum ráðabrögðum sjálf.

S: Í Mt 10:19, hvernig gefur Heilagur Andi kristnum orð til að tala þegar þeir eru undir ofsóknum?

S: Hvort sem kristinn maður er undir ofsóknum á tilteknum tíma eða ekki, stundum kemur Heilagur Andi einfaldlega með orðin sem á að segja upp í huga manns. Í öðru lagi getur Guð látið þig sjá eða heyra hversdagslega hluti í kringum þig sem tengjast boðskapnum sem þú átt að flytja. Til dæmis, rétt áður en hann talaði við Aþeninga, sá Páll margar líkneskjur og einnig altari helgað óþekktum guði. Einnig erum við minnt á sannleikann þegar við lesum Biblíuna. Jafnvel þótt kristinn maður þekkti hverja sögu og hverja kenningu í Biblíunni fullkomlega, væri samt mikilvægt að lesa Biblíuna til að minna sig á sannleikann.

Sp.: Í Mt 10:19-20, þegar Heilagur Andi gefur kristnum mönnum orðin sem þeir eiga að tala, þýðir það þá að orðin séu þá ófölsk (án villa) eða ófeilandi (án verulegrar guðfræðilegrar villu)?

S: Nema Heilagur Andi hafi gefið nákvæm orð og fullvíst sé að viðkomandi hafi heyrt þau án villu, er mögulegt að hlýðinn kristinn maður tali samt með villu.

S: Í Mt 10:21-22, 35-36, hvers vegna myndu meðlimir kristins heimilis rísa upp gegn kristnum manni?

S: Það er illt að fjölskyldumeðlimir guðsdýrkanda rísi upp gegn honum eða henni. Mér hefur verið sagt frá algerískum dreng sem snérist frá íslam til kristni. Þegar hann neitaði að afturkalla trú sína setti móðir hans eitur gegn rottum í matinn hans.

Spurning: Í Mt 10:23, af hverju sagði Jesús kristnum mönnum að flýja ofsóknir, þar sem Guð verndar þá?

S: Guð getur verndað okkur á þann hátt sem honum sýnist, og einn vegur til að vernda okkur er að segja okkur hvenær við eigum að flýja.
Annars vegar er engin skömm í að flýja, eins og margir kristnir gerðu eftir að Stefán var steinaður í Postulasögunni 8:1-8. Hins vegar eru tímar þegar Guð vill ekki að við flýjum heldur að við stöndum og þjáumst fyrir hann. Á mismunandi tímum fóru bæði Jesús og Páll viljandi til Jerúsalem, vitandi hvað beið þeirra þar.

S: Í Mt 10:23, komst komandi koma Jesú aldrei til framkvæmda þar sem hann átti að koma áður en þeir höfðu farið um öll borgir Ísraels? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta.)

S: Nei, því að í flótta sínum myndu þeir ekki flýja um hverja einustu borg í Ísrael áður en Jesús kæmi, og þeir flúðu aldrei um hverja borg í Ísrael. Þetta framtíðaratburður mun líklega eiga sér stað á þjáningartímanum.

Sp.: Í Mt 10:23, hvað þýðir það að Jesús muni koma áður en þeir ljúka að fara um öll bæi Ísraels?

S: Fyrst hvað er ekki svarið, síðan nokkur staðreyndir og að lokum svarið.

Ekki svarið: Þar stendur að Jesús muni "koma", svo þetta getur ekki vísað til upplyftingar hans, þar sem hann fór í burtu. Sumir telja að þetta vísi til komandi dóms Jesú yfir tortímingu Jerúsalem, en ekkert er hér minnst á musterið.

Nokkur staðreyndir: Við höfum engin gögn um að lærisveinarnir hafi þjáðst ofsóknir áður en Jesús var krossfestur. Þó að eyðing musterisins hafi átt sér stað árið 70 e.Kr., ef Jesús hefði komið leynilega og ósýnilega þá, hefði enginn í frumkirkjunni haft hugmynd um það. Raunar, eftir árið 70 e.Kr., skrifuðu um 14 frumkristnir menn um endurkomu Krists sem framtíðaratburð.

Tvö atriði í svari: Í fyrsta lagi er Jesús ekki að tala um að prédika fagnaðarerindið í Matteusi 10:21-22, heldur um að fara frá bæ til bæ til að flýja ofsóknir. Þannig "byrjar klukkan að líða", svo að segja, þegar menn flýja ofsóknir. Á þeim tíma munu kristnir menn ekki klárast bæi sem þeir geta flúið til áður en Kristur snýr aftur. Þetta mun gerast í framtíðinni, líklega á þjáningartímanum.

Í öðru lagi, óháð því hvenær þetta gerist, eru engin merki um að postularnir hafi getað farið um öll þorp í Ísrael, svo þetta hefur ekki gerst enn.

Spurning: Í Mt 10:23 verður fagnaðarerindið prédikað í hverju bæ, eða verður það ekki prédikað í Mt 24:14?

Það er mikilvægt að lesa versin vandlega til að misskilja ekki hvað þau segja. Matteus 24:14 segir að fagnaðarerindið verði prédikað um allan heim sem vitnisburður fyrir allar þjóðir. Það þýðir ekki að hverjum einstaklingi sé gert að hlusta; en með sjónvarpi, útvarpi og internetinu hefur fagnaðarerindið í dag verið prédikað til nánast alls heimsins, nema kannski í nokkrum afskekktum ættbálkasvæðum.

Í Matteusi 10:23 er ekki tekin afstaða til þess hvort boðið verði í hverju bæ í Ísrael eða ekki. Þvert á móti fjallar það um að flýja ofsóknir, og kristinn maður mun ekki klárast af bæjum í Ísrael sem hann getur flúið til áður en Kristur kemur aftur.

S: Í Mt 10:25, Mk 3:22 og Lk 11:15-19, hver er "Beelzebúb"?

Svar: Þetta er nafn djöfuls sem Gyðingar þekktu undir því nafni. "Beelzebub" kemur frá Baal, sem þýðir Drottinn, og zebub, sem þýðir "flugur".

S: Í Mt 10:26, hvað þýðir það að ekkert er falið sem ekki verður opinberað?

A: Að lokum mun allt verða opinberað. Sérstaklega í hinni síðustu dómdegi mun Guð dæma hvert einasta athæfi (Opinberunarbókin 20:13), hvert einasta ómerkilega orð (Matteus 12:36-37) og jafnvel þekkja allar hugsanir okkar (Sálmur 139:2,4).

Spurning: Í Matteusi 10:28, er það Guð eða Satan sem maður ætti að óttast um að tortíma bæði líkama og sál í helvíti?

S: Þessi kafli vísar til Guðs.

Sp.: Í Mt 10:28, hvernig eru líkamleg líkama eytt í helvíti?

S: Hér er gríska orðið Gehenna, sem vísar til helvítis, en það orð vísaði einnig til stórs ruslahaugs rétt sunnan við Jerúsalem. Óháð því hvar líkami illmennis er fyrst eytt, fer upprisu líkami þess til eldvatnsins og er eytt vegna þess að viðkomandi neitar að viðurkenna Jesú Krist sem Drottinn sinn og Frelsara.

Q: Í Mt 10:33, ef kristinn maður í augnabliki veikleika neitar Kristi fyrir mönnum, myndi Jesús þá neita þeim kristna manni og hann myndi fara til helvítis?

S: Pétur gerði það, en Pétur var fyrirgefið. Að neita Kristi og iðrast er ekki óafsakanleg synd, því engin synd er óafsakanleg, nema guðlast gegn Heilögum Anda (Matteus 12:31,32; Markús 3:28-30; Lúkas 12:10-11).

S: Í Mt 10:34, hvernig gat Jesús, friðarprinsinn, komið ekki til að færa frið heldur sverð?

S: Jesús beitti engan sverði (að minnsta kosti ekki fyrr en við aðra komu sína), en fjölskyldur skiptust og margir kristnir hafa verið drepnir vegna nafns Jesú. Jesús er hér að segja að þrátt fyrir að hann sé friðarprinsinn skuli menn ekki gera ráð fyrir að hann sé kominn til að færa frið á jörðinni ennþá, þó að Jesús fái nú frið í hjörtu trúaðra, samkvæmt Efesusbréfinu 2:14-17 og Filippíbréfinu 4:6-7.

S: Í Mt 10:37, af hverju verðum við að elska Guð meira en eigin fjölskyldu?

A: Í Markúsarguðspjallinu 12:29-30 sagði Jesús að elska Guð væri fyrsta boðið. Guð skapaði okkur og elskar okkur meira en nokkur annar, og til Guðs eigum við að bera æðstu hollustu okkar.

Spurning: Í Mt 10:41, hvernig fáum við umbun spámanns eða réttlats manns með því að taka á móti spámanni eða réttlats manni?

S: Þetta er satt að minnsta kosti á tvo vegu.

1. Þegar einstaklingur tekur á móti spámanni eða réttlátum manni og boðskap hans getur hann snúist til kristni og orðið réttlátur maður líka.

2. Þegar við tökum við kristnum manni í nafni Jesú er það réttlát gjörð og eins og við séum að taka við Jesú, eins og segir í Matteusi 25:33-40.

Sp.: Í Mt 11:3, hvers vegna spurði Jóhannes Jesú hvort hann væri hinn lofaði Messías, þar sem hann hafði séð anda niðursveifla á Jesú eins og dúfu í Jh 1:32?

S: Jóhannes skírari var í fangelsi í virkinu Machaerus við Dauðahafið samkvæmt 18. bindi, 119. kafla (2. setningu) í verkinu Gyðinga eftir Jósefus. Kannski hafði Jóhannes ekki heyrt af kraftaverkum og þjónustu Jesú. Eða kannski velti Jóhannes fyrir sér hvort Jesús myndi frelsa hann úr fangelsi með yfirnáttúrulegum hætti. Það eru að minnsta kosti fjórar mögulegar skýringar sem samræmast:

Efa: Kannski var Jóhannes hér í efa um stund. Tertullían (198–220 e.Kr.), snemma kirkjuskrifari, var fyrstur til að benda á þetta.

Ringulreið: Kannski sá Jóhannes spádóma um fyrstu komu hans rætast og velti fyrir sér spádómum um aðra komu hans.

Óþolinmæði: William Hendriksen segir að "Væntanlega var erfiðleikinn hjá Jóhannesi ekki trú hans, heldur þolinmæði hans. Jóhannes tók mjög skynsamlega ákvörðun þegar hann, í stað þess að halda erfiðleikum sínum varðandi Jesú fyrir sig sjálfan, eða ræða þá við aðra en ekki við réttan aðila, færði þá til Jesú." (The Gospel of Matthew 1973 bls. 84)

Að ýta undir Jesú: Á svipaðan hátt var Jóhannes kannski að ýta undir Jesú til að sýna meiri mátt, eða bæði.

Spurning: Í Mt 11:3-6, af hverju sagði Jesús ekki einfaldlega já eða nei?

S: Það er auðvelt að segjast vera Messías. Annað er að styðja þá fullyrðingu með kraftaverkum. Jesús var að minna bæði Jóhannes og hlustendur Jesú á þau kraftaverk sem hann hafði sýnt.

S: Í Mt 11:3, hefur það komið fyrir í lífi þínu að þú hafir verið að vitna um Guð og lifað fyrir hann, og orðið ringlaður eða vonsvikinn?

S: Jóhannes skírari prédikaði orðið af hugrekki og fylgdi Guði trúlega. Fyrir þrautseigju sína endaði Jóhannes á því að fara frá frelsi eyðimerkurinnar í þröngt fangelsi, þar sem hann var síðar tekinn af lífi. En hann gerði þetta fyrir hinn mikla Messías, sem myndi gera stórkostlega hluti og opinbera sig fljótlega í valdi. – nema að svo virtist ekki vera að gerast, að minnsta kosti ekki á þeim tíma sem Jóhannes bjóst við. Dópel-Jóhannes var ringlaður og vildi bara ganga úr skugga um að allt sem hann hafði unnið fyrir og þjáðst fyrir væri ekki til einskis.

Í stað þess að áreita Jóhannes, einkas eða opinberlega, fyrir að hafa vafa, sendi Jesús boð til hans til að segja honum að hlutir væru á leiðinni og að hann gæti litið á kraftaverkin sem þegar höfðu átt sér stað, með því að nota orðrétt úr Jesaja 35:5-6. Síðan staðfesti hann Jóhannes opinberlega, þrátt fyrir vafa hans.

Jóhannes gæti hafa verið ringlaður, en það eru tímar þegar við getum líka verið ringluð. Stundum gerist breyting til hins betra ekki á okkar tímalínu. Stundum getur það litið út fyrir að allt sem við gerðum hafi verið til einskis. Stundum, eins og Jób, höfum við enga hugmynd um hvers vegna við fylgjum Guði trúrlega en svo margt slæmt gerist okkur samt.

Sp.: Kenna Mt 11:11 og Lk 7:28 að Jóhannes skírari hafi farið til helvítis, eins og Guðprinsipp Rev. Moon (bls. 161) kennir?

S: Nei. Jóhannesarguðspjallið 10:41-42 sýnir að vitnisburður Jóhannesar leiddi marga til að trúa á Jesú. Við ættum að gæta varúðar við að fordæma píslarvott sem dó fyrir Guð sem misheppnaðan og móðgandi gagnvart Guði. Þegar Jesús segir að sá sem er minnstur í himnaríkinu sé meiri en [Jóhannes skírari] vísar það til þess að Jesús hafði ekki opnað leiðina til himins, og að Jóhannes skírari var í raun síðasti spámaðurinn undir gamla sáttmálanum. Einnig, ef Jóhannes skírari mistókst í kenningu sinni, af hverju sagði Jesús í Matteusi 21:32 að fólkið ætti að trúa Jóhannesi skírara?

Spurning: Í Mt 11:11 og Lk 7:28, hvað þýðir það að sá sem er minnstur í himnaríkinu sé meiri en Jóhannes skírari?

S: Þetta þýðir ekki að Jóhann hafi ekki verið frelsaður eða verið vondur maður, því hann hrósaði Jóhanni mjög í fyrri hluta versins, og sem útvöldum forvera hafði Jóhann sess sem enginn annar í sögunni hafði. En himnaríkið hafði ekki enn komið á jörðina, svo Jóhann skírari var drepinn áður en hann gat orðið hluti af því. Ennfremur myndi andleg innsýn trúaðra verða meiri en Jóhann skírari hafði.

Einnig eru til þrjár aðrar skoðanir, og allar gætu verið réttar.

Hebreskur málháttur: Þessi orðasamband er mjög líkt rabbínskri tilvitnun Johanan ben Zakkai, eins virtasta fræðimanns fyrstu aldar, sem var "minnstur" af áttatíu lærisveinum Hillel; þessi tilvitnun var ekki ætluð til að draga úr stöðu Jóhanns heldur til að auka stöðu samtímamanna hans.

Enginn var í himnaríkinu fyrr en Jesús: Jafnvel Jóhannes skírari var ekki enn kominn inn í himnaríkið. Enginn var þar fyrr en Jesús opnaði leiðina með dauða sínum og upprisu.

Staða í himninum: Mundu að Jóhannes skírari var fylltur heilögum anda frá fæðingu. Ein tilgáta er sú að trúuð í himninum, sem þurftu að endurfæðast eftir fæðingu, muni hafa hærri stöðu en þeir sem þurftu ekki að ganga í gegnum það.

Spurning: Í Mt 11:12-13, hvernig varð himnaríkið fyrir ofbeldi?

A: Frá því að Jóhannes skírari var settur í fangelsi (og síðar tekinn af lífi) og fram á þennan dag hefur ofbeldi beinst gegn himnaríkinu og mun svo halda áfram. Jesús sagði þetta eftir að Jóhannes skírari, sem þá var í fangelsi hjá Heródi, sendi honum skilaboð. Margir telja ofbeldi og ofbeldisfulla menn ekki jákvæða heldur neikvæða. Aðrir telja þetta hins vegar jákvætt.

Q: Í Matteusi 11:12-13, frá tímum Nýja testamentisins, hvernig hafa harðúðarmenn komið ríki Guðs áfram eða reynt að koma því áfram?

S: Innan fimmtíu ára eftir kirkjuþing Níkeu I var fólk innan kirkjunnar að ofsækja aðra til að efla kirkjuna. Það gæti komið sumum kristnum á óvart að Satan og djöflarnir eru EKKI að leggja alla sína orku í að reyna að eyðileggja kirkjuna. Af hverju eyðileggja eitthvað ef þú getur tekið yfir stóran hluta þess og notað sem tæki fyrir illu tilgangi þinn? Eyðilegging er aðeins ein af aðferðum Satans; undirgröftur er önnur. Þó að Spænska inquisitionið sé þekktasta dæmið, eru ótal krossferðir og ofsóknir gegn valdensum, gyðingum, protestöntum og öðrum.

Spurning: Í Mt 11:14; 17:12; Mk 9:11-13; og Lk 1:17, hvernig var Jóhannes skírari í anda og krafti Elíasar? Var hann endurfæddur Elías?

S: Nei. Hann kom í anda og krafti Elijahs, en Jóhannes var ekki endurfæddur Elijah. Í fyrstu komu Jesú hafði Jóhannes tilgang og sendiboðskap Elijahs. Auðvitað birtist Elijah sjálfur (ekki Jóhannes) stuttlega við umskiptinguna. Margir telja að Elijah verði einn af tveimur vitnum rétt fyrir sjöundu lúðrinu í Opinberunarbókinni 11:3-12.

Fyrsti rithöfundurinn sem vitað er að hafi fjallað um þennan vers er Justin Martyr (um 138–165 e.Kr.), sem tók eftir því að hugmyndin um að einn maður hafi anda annars er ekki einstök fyrir Elías og Jóhannes skírara. Guð lofaði að Jósúa myndi hafa anda Móse. (Samræður við Trypho Gyðinginn k.49 bls.220). Einnig fékk Elísa tvöfalt hlutdeild af anda Elijahs í 2. Konungabók 2:9-10.

Jóhannes opnaði veginn fyrir Jesú, en síðan hvarf hann af veginum fyrir Jesú.

Spurning: Í Matteusi 11:16-17 og Lúkasi 7:32, hvernig var sú kynslóð eins og kröfuhörð börn á markaðstorginu?

S: Börn geta hlustað illa, hafa stutt minni og geta verið mjög óskynsamleg stundum. Þau eiga erfitt með að sjá annað sjónarhorn en sitt eigið. Jesús útskýrir hvers vegna hann sagði þetta í Lúkasi 7:33-35. Annars vegar gagnrýndu þeir Jóhannes skírara fyrir að drekka ekki vín né borða venjulegt fæði, og svo snúa þeir sér að því að gagnrýna Jesú fyrir að drekka vín og borða venjulegt fæði.

Ég sá svipaða stöðu í Salt Lake City þegar ég var að þjóna mormónum. Mormónar spurðu hvort ég hefði nokkurn tíma verið mormóni, og ég svaraði "nei". Þar sem ég hafði aldrei verið mormóni, hvernig gæti ég þá skilið það sem þeir voru að kenna? Þeir spurðu fyrrverandi mormónakristna sömu spurningar, og þeir svöruðu "já". Hvernig gátu þeir hlustað á einhvern sem hafði afneitað trúnni og yfirgefið kirkjuna sína? Augljóslega er ekki hægt að ná til sumra.

Spurning: Í Matteusi 11:20, af hverju fordæmdi Jesús þessar borgir með nafni?

S: Gríska orðið fyrir "að fordæma" hér, oneidizein, þýðir mjög harða áreitu eða reiði. Jesús var ekki bara að segja að ef þeir tækju hann ekki sem Messíasinn myndu þeir glatast. En enn sterkara er að Jesús segir að í hinni endanlegu dómsuppkvaðningu muni vera betra fyrir illar, óguðlegar borgir eins og Sódómu og Gomórru en fyrir þessar borgir. Alvarleiki refsingarinnar tekur mið af tækifærum. Í öðru lagi var Jesús reiður yfir því að þeir trúðu ekki að hann væri frá Guði, jafnvel eftir að hann hafði unnið þessi kraftaverk í bæjum þeirra.

Auk þess erum við ekki viss hvar Korasin er staðsett, en það var líklega á svæðinu sem nú heitir Khirbet Kerazeh, um tveimur mílum norðaustur af Kapernaum.

Spurning: Í Mt 11:23-24, af hverju myndi Sódóma vera reiðubúin til iðrunar hér?

S: Jesús notar ýkjur hér til að segja að ef fólk Sódóms hefði haft þá þekkingu á Guði sem Gyðingar höfðu, hefði það ekki verið svo illa statt að það yrði eytt. Jafnvel Assýríumenn iðruðust þegar Jónas kom til þeirra, en sumir íbúar Galíleu vildu ekki iðrast þrátt fyrir að Guð sjálfur kæmi til þeirra.

Q: Í Mt 11:25-26, af hverju þakkaði Jesús föður sínum fyrir að hafa falið sannleikann fyrir svokölluðum viturlegum?

A: Væri það ekki skrýtið ef þeir sem eru greindari og geta leyft sér meiri menntun væru einungis með þekkingu sinni þóknanlegri Guði eða nær himninum? Það er ekki þannig; allir byrja á jöfnu spori hvað varðar greind og menntun. Þeir sem vilja viðurkenna makleysi sitt fyrir Guði eru nálægt Guði, eins og dæmið um faríseumanninn og tollafallann sýnir.

S: Í Mt 11:25-26, hvaða leiðir notar Guð til að hindra fólk í að komast að visku sinni?

A: Fólk sem var svo snjallt að það heldur að það geti ráðið lífið án Guðs. Að vera vitur er ekki slæmt en að treysta á eigin visku í stað Guðs er það.

S: Í Mt 11:25-26, ættum við nokkurn tíma að þakka Guði fyrir að fela sannleikann?

S: Það er betra einfaldlega að þakka Guði fyrir sannleikann og hvernig hann opinberaði hann. Jesús er að segja að gáfaðari manneskjur hafi engan forskot á minna gáfaðar í að finna sannleikann um Guð. Sannleikurinn var falinn þannig að fólk getur ekki fundið hann með eigin visku án Guðs. Enn sem komið er, fyrir þá sem vilja vita sannleikann, munu þeir finna hann, jafnvel þó að þeir séu bara lítil börn.

S: Í Mt 11:27, hvernig eru öllu hlutirnir afhentir Jesú?

S: Öllu er afhent Jesú á nokkra vegu. Allir munu beygja sig fyrir Jesú, Jesú mun dæma menn, og Jesú bjargaði okkur.

Hins vegar er meginatriðið sem Jesús bendir á hér ekki að hann sé "einn" frelsari, heldur að engin frelsun sé til nema í gegnum það að Jesús bjargi okkur. Nútíma fullorðinn, ungbarn eða einstaklingur sem dó á fyrri tímum án þess að þekkja Krist fer annaðhvort til himnaríkis í gegnum Jesú, eða hann fer ekki þangað yfirhöfuð.

S: Í Mt 11:27, hvernig veit enginn Föðurinn nema Sonurinn og þeir sem Sonurinn opinberar Föðurinn fyrir?

S: Þetta gildir ekki aðeins á einn hátt heldur á tvo vegu.

Þekking: Hefði Guð svo viljað, hefði hann getað falið sig, þannig að við hefðum ekki getað vitað mikið um hann. Guð kaus að opinbera sig, að hluta til í gegnum Abraham og spámenn, en fullkomnasta opinberun hans kom í gegnum komu Jesú Krists til jarðar.

Frelsun: Allir sem hafa verið frelsaðir og allir sem munu verða frelsaðir, eru frelsaðir í gegnum Messías, Jesú. Jafnvel þeir sem fylgdu hinum sanna Guði áður en Jesús fæddist og þekktu ekki nafnið Jesús, eru frelsaðir í gegnum Jesú. Postulasagan 4:12 segir að frelsun finnist hvergi annars staðar. Filippíbréfið 2:9-11 segir að við nafn Jesú muni hvert hné skreiða, í himni og á jörðu og undir jörðu, og hver tunga játa að Jesús Kristur er Drottinn.

Sp.: Í Mt 11:27, af hverju segir Jesús að enginn þekki Föðurinn nema Sonurinn, og enginn sem Sonurinn kýs að opinbera hann fyrir, þar sem í Sálmum 145:18 stendur að Guð er nálægt öllum sem kalla á hann?

S: Í bók "Níu spurningar sem fólk spyr um gyðingdóm" (bls. 86–87) er fjallað um þetta. Í svari eru þrír þættir til að íhuga.

Allir sem Jesús velur: Jesús sagði aldrei að hann einn myndi þekkja föðurinn. Þvert á móti sagði Jesús að aðeins hann og þeir sem Jesús velur muni þekkja föðurinn.

Tímabil: Jesús tilgreindi ekki hvort þetta væri í framtíðinni við síðasta dóm, nútíð, fortíð eða allt hið fyrrnefnda. Þessi yfirlýsing er sönn í framtíðinni, því að að lokum mun allur mannfjöldi standa fyrir dóm Krists, eins og sjá má í Jóhannesarguðspjallinu 5:22-23. Orð Jesú voru einnig sönn á hans tíma, eins og Jesús sagði Gyðingum í Jóhannesarguðspjalli 8:24 að ef þeir synjuðu honum, myndu þeir vissulega deyja í syndum sínum. Þetta kann að virðast ósanngjarnt fyrir einhvern sem taldi að það að komast til himnaríkis væri eingöngu að lesa ritninguna og treysta á orð fremur en hlýðni. Hins vegar sagði Jesús í Jóhannesarguðspjalli 14:6 að hann væri vegurinn, sannleikurinn og lífið, og að enginn kæmi til föðurins nema í gegnum hann. Hins vegar voru orð Jesú einnig sönn fyrir sinn tíma. Ekki aðeins var hann með Ísraelsmönnum í eyðimörkinni samkvæmt 1. Korintubréfi 10:4, heldur var krossfesting hans og upprisa, sem færði líf öllum trúaðmönnum, bæði lifandi fyrir og eftir Krist, fyrirhuguð frá grundvelli heimsins í Postulasögunni 2:23.

Sérstakt samband: Allt sem á undan hefur verið sagt, hafa Jesús og Heilagur Andi sérstakt samband við Föðurinn sem enginn annar hefur.

Sp: Í Mt 11:28, hvernig gefur Jesús okkur hvíld?

S: Við getum beitt þessari sannleika í líf okkar á að minnsta kosti fimm vegu.

Frelsi frá ótta: Guð mun sjá um okkur, og ekkert mun henda okkur nema það sem Guð leyfir. 1. Pétur 1:6-9 og 1. Korintubréf 2:9 sýna að dýrð himinsins mun láta þjáningarnar sem við þolum á jörðinni virðast smáar.

Frelsi frá kvíða og áhyggjum: Í Áttundaráðinni undirstrikar Jesús sérstaklega gildi okkar fyrir Guð og bæði óþarfa eðli og gagnsleysi áhyggja. Filippíbréfið 4:6-7 segir að við eigum ekki að vera kvíðin um neitt, heldur færa Guði bænir okkar.

Frelsi frá eigin verkum, markmiðum og metnaði: Þegar við verðum kristnir er mælikvarði okkar á árangur endurskilgreindur. Árangur felst ekki einungis í því að ná því sem Guð vill að þú náir, heldur í því að vera allt sem Guð vill að þú sért. Það er ekki meira. Við þurfum ekki lengur að hafa áhyggjur af því að vera árangursrík í augum annarra eða að uppfylla menningarlegar hugmyndir.

Frelsi frá áhyggjum um dóminn: Á dómdegi geta kristnir staðið óhræddir. Kristur mun dæma kristna eftir umbun þeirra (eða missi umbunar), en kristnir geta haft vissu um frelsun og að komast undan eldvatninu.

Eilíf frelsi: frelsi okkar hefst strax hér á jörðinni, á takmarkaðan hátt. En við munum hafa frelsið sem synir konungsins á himnum, að eilífu.

When Critics Ask bls. 342 dregur þetta vel saman: "Líf trúaðs manns er 'létt' að því leyti að það færir 'hvíld sálum yðar' (Matt. 11:29), en það er erfitt fyrir 'holdið', sem oft þarf aga Guðs til að halda því í skefjum. Frelsið færir 'frið við Guð' (Róm. 5:1), en það kallar einnig fram átök við heiminn (1 Jóh. 2:15-17; Gal. 5:17).

Sp.: Í Mt 11:29-30, hver er munurinn á járnkraga og byrði?

S: Jók dregur vagn sem ber byrði. Jók er dreginn með öðrum. Jókurinn og byrðin sem hann dregur geta verið léttir eða þungir, og Jesús segir að jók hans sé léttur.

Bóndi þarf að ganga úr skugga um að jörmuliðurinn passi rétt, að allar fóðrunarhlífar séu á sínum stað o.s.frv. Stundum velti maður því fyrir sér hvort það sé auðveldara eða erfiðara fyrir bændum að jarma kýr saman eða fyrir Guði að jarma kristna saman. Ef naut er dautt eða neitar að hreyfa sig, þá gagnast bændanum ekkert að festa það í plóginn. Ef Guð gefur kristnum mönnum tækifæri með því að tengja þá saman í plóginn, en kristinn maður neitar að hreyfa sig vegna þess að Guð uppfyllir ekki væntingar hans, þá gagnast það hinum kristnu mönnunum sem hann er tengdur við ekki neitt. Eða enn verra, ef kristinn maður ákveður að fara í gagnstæða átt en Guð vill plægja, þá getur það verið erfitt.

Stundum búast kristnir menn við því að ef þeir fylgja Guði og hlýða Honum, muni það færa lífi þeirra mestu blessun og velmegun. Guð lofaði það aldrei. Steinahöggið og barsmíðar geta lamað mann, og barsmíðar og steinahöggið sem Páll varð fyrir blessuðu hann ekki líkamlega. Páll hefði líklega getað verið efnahagslega betur settur hefði hann eytt meiri tíma í að smíða tjöld og minni tíma í "fjárhagslega sóunarsamar" athafnir eins og að prédika fagnaðarerindið. Ef Páll gat ekki búist við að verða líkamlega og fjárhagslega betri með því að fylgja Guði, þá getum við það heldur ekki. Markmið Guðs er að sýna dýrð sína á jörðinni, ekki okkar mesta þægindi. Dýrð Guðs felur í sér að við deilum fagnaðarerindinu, gerum aðra að lærisveinum, lifum verðugu lífi (Mt 10:37-38; Lk 20:35; Php 1:27; 2 Th 1:5,11), en ekki endilega sífellda ánægju okkar. Naut kann að vita ekki af því að plægja í sammiðaða hringi; það veit aðeins að fylgja leiðsögn húsbónda síns. Ef við getum sleppt eigin væntingum um hvað Guð eigi að gera fyrir okkur og einfaldlega fylgt hans leiðsögn, mun okkur verða auðveldara að láta Guð leggja okkur á.

S: Styður Mt 11:29 einhvernig sem er jóga, eins og Mark og Elizabeth Prophet kenna í The Lost Teachings of Jesus 3 (1988) bls. 273-274?

A: Alls ekki. Jesús segir að taka á sig "jökið" mitt, ekki "jóga". Gríska orðið hér, zugon, merkti að festa naut saman til að plægja á akrinum, og gefur í skyn að þjóna Jesú, ekki að stunda sérstakar líkamlegar æfingar eða stjórna öndun.

S: Í Mt 11:29-30, hvernig tökum við upp járnkraga Jesú í dag?

A: Láttu þig undir vilja Krists og gefðu honum allt líf þitt, láttu þig þjálfa af Jesú, vertu blíður og lítillátur eins og Jesús.

S: Í Mt 12:1-5 brutu lærisveinar Jesú gyðinglega hvíldardaginn eða ekki?

S: Þeir brutu ekki hvíldardaginn samkvæmt Móse lögunum hér, þó að þeir hafi brotið útleggingu faríseanna á honum. Þó að 3. Mósebók 34:21 banni uppskeru á hvíldardeginum, höfðu þeir enga sláttuvél og aðeins nokkur kornhöfuð. Að tína kornörvar án sláttuvélar var leyfilegt samkvæmt 5. Mósebók 23:25.Við höfum engar heimildir um að lærisveinar Jesú eða Jesús sjálfur hafi brotið Móse lögmál á meðan Jesús þjónaði á jörðinni fyrir upprisu sína. Athugið að ágreiningurinn snerist ekki um mismunandi túlkanir lögmálsins, heldur um grundvallarsýn á lögmálið.

Það er áhugavert að gyðingar sjálfir voru ekki sammála um að það væri rangt að tína korn á hvíldardeginum. "Akkurstörf" voru ein af þrjátíu og níu tegundum vinnu sem bönnuð var í Mishnah Shabbath 7.2.9.c samkvæmt hefðum þeirra. Hins vegar voru einnig gerðar undantekningar fyrir musterisþjónustu. Undantekning er einnig gerð þegar líf er í húfi í Mishnah Yoma 8:6; Mek Exodus 22:2; 23:13. Mishnah Shabbath 10.2 fjallar ekki um að tína korn af handahófi. Á seinni tímum leyfir Gemara sérstaklega að tína korn með höndum; hún bannar aðeins notkun tóls.

Spurning: Í Mt 12:1-8 og Mk 2:27, er það sem Jesús segir hér um sabbata breyting á lögmáli Guðs, eða var Jesús að segja hvernig þeir hefðu átt að iðka það á tímum Gamla testamentisins líka?

A: Jesús er ekki að gera neinar breytingar hér. Að tína kornblóm var þegar sérstaklega leyft í lögmálinu. Þó að lögmálið segði að fólk mætti ekki vinna á hvíldardeginum, mátti tína korn til að borða, svo framarlega sem ekki var um uppskeru að ræða þar sem korninu var safnað í poka.

Jesús var að benda á að maður verði að líta á lögmálið í heild, því lögmálið gerði einnig sérstaka ráðstöfun fyrir prestana. Einnig bendir Jesús á að þegar Davíð var í neyð, var það mikilvægara að hann lifði af og væri Saúl fram úr, en sýningarbriðið. Hversu miklu fremur ætti Messías þá að ganga framar hefðum faríseanna?

Að lokum sagði Jesús að hér væri eitthvað meira en Guðs musteri. Eitt sem er meira en Guðs musteri er Guð sjálfur.

Sp.: Í Mt 12:3-5 og Mk 2:25-27, af hverju var það í lagi að taka sýningarbroddinn, og hvernig tengist það helgihaldi hvíldardagsins?

S: Meginreglan hér er stigveldi boðorða, og æðsta hlýðni þeirra átti að vera Guði, ekki hvíldardeginum. Aðeins prestarnir áttu að borða sýningarbroddinn, og Davíð og menn hans voru í sendiferð fyrir Guð, þeir voru í neyðarástandi (á flótta undan Sáúl), og eftir að hafa rætt það við prestinn borðuðu þeir hann í 1 Samúelsbók 21:3-6.

Fyrir faríseana varð hvíldardagurinn í raun og veru þeirra goð! Það var ekki vegna þess að hvíldardagurinn væri einhvern veginn slæmur, heldur voru þeir meira uppteknir af hvíldardeginum en Guði. Þeir voru menn reglna, en ekki menn Guðs.

Írenæus (182–188 e.Kr.) skrifaði: "Dagvítur hafði verið skipaður prestur af Guði, þótt Sáúl ofsóttu hann. Því allir hinir réttlátu hafa prestastign. Og allir lærisveinar Drottins eru prestar, því þeir erfa hvorki lönd né hús. Heldur þjóna þeir Guði og altari stöðugt … Lærisveinar hans höfðu prestastign Drottins. Því var þeim löglegt, þegar hungur var á, að eta kornöxurnar." Irenaeus, Á móti villutrú, bók 4, kafli 8.3, bls. 471

Sp.: Í Mt 12:5, hvernig vanhelguðu prestarnir saklausir hvern sabbath?

S: Lögmálið skipaði prestum að gera það sem öðrum var ekki löglegt að gera á hvíldardegi; þeir áttu að vinna. Pointe Jesú var ekki að prestar ættu að hætta að gera það sem Guð hafði boðið þeim að gera. Heldur var pointe Jesú sú að ef þú skoðar fyrirmæli Guðs án þess að taka tillit til samhengisins, getur það skapað alls konar vandamál. Lagahyggjumaður er sá sem skoðar lögin án þess að líta til samhengisins.

Tertullían (198–220 e.Kr.) í Fimm bókum gegn Marcion, bók 4, kafli 12, bls. 362–363, hefur áhugaverða athugasemd um forgang þess að hlýða Guði fram yfir að fylgja sabbatahefðinni. Fyrsta dæmið um að allir brytu sabbathið en hlýddu samt Guði var þegar Guð skipaði þeim að ganga um Jeríkó. Guð skipaði Ísraelsmönnum að ganga um Jeríkó átta daga í röð; þeir gengu um á hvíldardeginum. Þetta er því einnig dæmi um að bein skipun Guðs gangi framar hvíldardeginum.

Spurning: Í Matteusi 12:5, þegar Jesús sagði: "Eða hafið þið ekki lesið í Lögmálinu að á hvíldardeginum brjóti prestarnir í musterinu hvíldardaginn og séu samt saklausir?", af hverju var þetta ekki tilvitnun úr Lögmálinu?

S: Jesús hélt þessu ekki fram sem tilvitnun í neitt. Jesús dró þá rökréttu ályktun að samkvæmt lögmálinu gerðu prestarnir prestastörf sín á hvíldardeginum og það væri samt sem áður rétt og þóknanlegt Guði.

S: Í Mt 12:3-8 og Mk 2:25-28, hvað var tilgangur þessara dæma?

S: Að fylgja Guði snýst ekki aðeins um reglur heldur einnig forgangsröðun. Að fylgja Jesú sem Drottni þínum er kjarni hlýðni, ekki bara reglur, jafnvel ekki reglur Guðs. Aðrar textar sýna að meira en reglur og forgangsröðun koma við sögu í því að fylgja Guði, en Jesús var hér að leggja áherslu á hið grundvallarmál. Jesús hafði þolinmæði til að gefa óvinalegum faríseum einfalda skýringu, og lofuð sé Guð fyrir að hann sé þolinmóður við okkur líka.

S: Í Mt 12:8 og Mk 2:28, hvað þýðir það að Mannssonurinn sé einnig Drottinn hvíldardagsins?

A: Við vorum sköpuð fyrir Guð, ekki fyrir lögmál og ekki fyrir hvíldardaginn. Boðið um að hvíla sig á hvíldardeginum var gefið til að hjálpa manninum, ekki til að hindra hann. Guð er herra lögmáls síns.

Spurning: Í Matteusi 12:8 og 12, hvenær, ef nokkurn tíma, ættum við að brjóta bókstaf lögmálsins í dag?

A: Stundum geta komið upp aðstæður þar sem við ættum að gera það. Meginmarkmið okkar er ekki að hlýða "lögmálinu" eða "lögmáli". Né er það heldur boðunarstarf. Markmið okkar númer eitt er að dýrka og gleðja Guð. Það felur í sér að hlýða Honum, þar á meðal boðorð Hans um að boða fagnaðarerindið og margt annað. Við ættum að gæta okkar á að brjóta ekki það sem Guð hefur boðið okkur í Nýja testamentinu, því allt of oft getur það orðið afsökun til að syndga, komast undan ofsóknum eða taka auðveldari leiðina. En þrátt fyrir það, eins og Jesús kenndi hér, eru tímar þegar hlýðni við Guð felst ekki í að fylgja reglu. Sem einfalt dæmi, ef þú átt vin sem þú berð ábyrgð á og er að deyja, og þú ert á hraðferð til að koma honum á sjúkrahús, ættir þú þá að gæta þess að keyra ekki yfir hámarkshraða? Ef ríkisstjórn setur lög sem kveða á um að þú skulir skila skýrslu um hvað nágrannar þínir gera (eins og í Norður-Kóreu), og sumir nágrannar eru að halda biblíunámskeið, ættir þú þá að tilkynna það til stjórnvalda?

Að lokum sýnir Jesús okkur að sú hugmynd að Guð óski eftir sumum hlutum fremur en fórnum eða öðrum lögum er ekki ný kenning sem hann gaf, heldur er hún gefin í Gamla testamentinu í Ósías 6:6, sem Jesús vitnar til í Matteusi 12:7.

Sp.: Í Mt 12:10-14 og Mk 3:3-6, hvað töldu farísearnir rangt við lækningu á hvíldardeginum?

Svar: Farísear myndu telja lækningu skapandi athöfn og því vinnu. Hins vegar ræddu gyðingar fyrstu aldar sjálfir um hvað væri leyfilegt við umönnun sjúkra í Mishnah Eduyoth 2:5 og Mishnah Shabbath 6:3; Mek Exodus 22:2; 23:13.

S: Í Mt 12:10-14, af hverju svaraði Jesús faríseunum svona?

S: Jesús var að benda á ósamræmi þeirra. Ímyndaðu þér undarlega húmorinn í aðstæðunum. Hér voru menn sem kenndu eigin viðbætur við orð Guðs sem orð Guðs og sögðu Guði sjálfum að hann mætti ekki gera neitt. Þar sem kraftaverkurinn kom frá Guði hefðu þeir jafnvel getað sagt Guði að hann yrði að taka það kraftaverk aftur!

S: Er Mt 12:18 vísun í þrenninguna?

S: Já, þegar maður skilur að Þjónninn er Guð. Þjónninn er sendur og Guðs andi er lagður í hann.

S: Í Mt 12:31,32, Mk 3:28-30 og Lk 12:10-11, hvað er guðlast gegn Heilögum Anda?

S: Jesús var ekki oft að verja vald sitt til að gera hluti, en Jesús taldi mikilvægt að verja vald sitt hér þegar honum var gefið að hann starfaði með hjálp Satans. Samhengi bendir til að um sé að ræða að sjá beina kraftaverkastarfsemi Guðs, hafna fagnaðarerindinu og segja að þetta sé frá Satan. Venjulega er ekkert að því að spyrja spurninga eða rannsaka eitthvað, en þegar þeir efast um hið augljóslega óumdeilanlega, eru þeir í raun að hafna því sem þeir vita að er satt.

Það er ekki bara að biðja Heilagan Anda að hverfa úr lífi sínu. Ég þekki kristna háskólanema sem bað Guð að hverfa úr lífi sínu. Eftir um mánuð eða svo fann hún sig svo óhamingjusama að hún iðraðist og sneri aftur til Krists. Ef einhver myndi fremja guðlast gegn Heilögum Anda myndi hann aldrei vilja snúa aftur til Krists.

Sp.: Í Mt 12:31–32, Mk 3:28–30 og Lk 12:10–11, af hverju er guðlast gegn Heilögum Anda mun alvarlegri en guðlast gegn Jesú?

A: Jesús sagði það ekki beinlínis. Hins vegar, ef einhver hafnar Jesú, getur andinn unnið að því að sá einstaklingur breyti um skoðun og taki síðar við Jesú. Ef einhver vill hins vegar varanlega ekki hafa Heilagan Anda í lífi sínu, og Heilagi Andi virðir þá ósk, mun sá einstaklingur aldrei koma til Krists né komast til himnaríkis.

S: Í Mt 12:31-32, merkir guðlast gegn Heilögum Anda að hata ljósið með því að neita birtingarmyndum Guðs (svo sem Baha'u'llah), eins og bahá'í kenna í Some Answered Questions bls. 127-128?

A: Nei, þetta er hringrásarhugmynd þar sem gert er ráð fyrir að fullyrðingin um að Baha'u'llah sé ljósið sanni að Baha'u'llah hafi verið ljósið. Hins vegar, jafnvel í tilfelli Jesú, athugið að í Matteusi 12:32 sagði hann að þeim sem tala gegn Jesú verði fyrirgefið, svo að tala gegn spámanni Guðs er EKKI guðlast gegn Heilögum Anda.

Sp.: Í Matteusi 12:32, styður það ekki trúna á hreinsunareldinn, að þeim sem tala gegn Heilögum Anda sé ekki fyrirgefið á þessu lífi, eins og kaþólski rithöfundurinn Ludwig Ott hefur sagt?

A: Nei, jafnvel New Catholic Encyclopedia, bindi 11, bls. 1034, segir: "Kenningin um hreinsistöðina er ekki skýrlega tilgreind í Biblíunni." Matteus 12:31–32 styður ekki hreinsistöðina af þremur ástæðum:

1) Kaþólsk kenning er sú að hreinsistöðin hreinsi trúmann af léttum (smærri) syndum, en ekki banvænum (alvarlegri eða banvænum) syndum, og guðlast gegn Heilögum Anda er talið banvæn synd.

2) Jesús er ekki að tala um trúaða, heldur um ritstjórana og faríseana sem hafnuðu Honum.

3) Þessi vers segir ekkert um lengd, alvarleika, gerð eða stað refsingar eða hreinsunar; það segir ekkert um refsingu eða hreinsun yfir höfuð. Þvert á móti fjallar það um að Guð fyrirgefi ekki.

Spurning: Í Matteusi 12:34, hvað er Jesús að segja um suma menn?

A: Hann er ekki bara að segja að þeir séu ætt slangra eða að þeir tali illt. Heldur er Jesús að lýsa skilyrði: Ef þeir eru ætt slangra og illir, þá getur aðeins illt komið út úr þeim. Þetta á við um suma í dag. Fyrir suma, miðað við hvar hjarta þeirra er statt, eru þeir ekki færir um að segja neitt gott um neitt, aðeins slæmt. Það sem er undarlegt er að, eins og farísearnir, eru þeir sjálfir yfirleitt blindir á að þeir hafi illt hjarta. Það er ekki vegna þess að þeir séu ekki nógu snjallir til að átta sig á því, heldur vegna þess að þeir hafa aldrei hugsað sér að efast um hvar hjarta þeirra er statt.

Það er ekki svo að farísearnir hafi ekki skilið. Heldur vildu þeir ekki skilja. Jesús kom í veginn og lét "frábæra" áætlun þeirra líta illa út.

Auðvitað, sem trúmenn, ættum við að gæta þess að við séum ekki svona. Stundum, ef einhver notar slæmt málfar, gæti það gefið tilefni til afsökunarinnar: "Afsakaðu, það rann bara út úr mér." Jæja, af hverju var það yfir höfuð inni í okkur í fyrsta lagi! Við verðum að gæta þess að við höfum ekki "óumdeildan" hluta í hjarta okkar sem er líka illur. 2 Korintubréf 13:5 segir að við eigum að prófa okkur sjálf. En skulum leita okkur hjálpar! Í Sálmi 139:23-24 bað sálmaskáldið Guð að rannsaka hjarta sitt og opinbera honum allt sem var illt í hjarta hans.

Því miður breyttust sumir ekki, jafnvel í beinni nærveru Jesú. Sumir munu ekki breytast sama hvað við segjum þeim; en við getum haldið áfram til þeirra sem vilja hlusta.

Spurning: Í Matteusi 12:38-39 og Matteusi 16:1-4, þegar farísearnir báðu um tákn, sagði Jesús að þeir myndu aðeins fá Jónatáknið, eða var ekkert tákn, eins og segir í Markúsarguðspjalli 8:11-13?

S: Fjórir punktar til að íhuga í svari.

1. Þeir höfðu einmitt séð tákn; þeir voru í raun að biðja um "enn eitt tákn". En hvaða gagn hefði enn eitt tákn, þar sem þeir sáu Jesú reka út illan anda og lýstu því sem tákni frá helvíti. Hvaða gagn hefði nokkurt tákn ef þeir myndu bara segja að það væri frá Satan? Mundu að í Matteusi 12:14 voru þeir þegar farnir að leggja ráðin um hvernig þeir gætu eyðilagt Jesú.

2. Matteusarguðspjallið 12:38-39 var fyrsta beiðnin um tákn, og Matteusarguðspjallið 16:1-4 og Markúsarguðspjallið 8:11-13 var önnur beiðnin um tákn.

3. Í öllum tilvikum sagði Jesús annaðhvort að þeir myndu ekki sjá neitt tákn frá himni, eða að þeir myndu aðeins sjá það tákn sem hlustendur Jónasar sáu.

4. Hlustendur Jónasar sáu aldrei neitt kraftaverk, aðeins spámanninn Jónas. Jónas framdi aldrei neitt kraftaverk sem skráð er í Biblíunni.

Spurning: Eru versin í Matteusi 12:38-39 og Lúkasi 11:30 um merki Jónasar óekta og líklega bætt við á sjöundu öld e.Kr., eins og Stendahl, Peake og G. Schmitt ("Das Zeichen Jona", ZNW [1978], bls. 120-123) halda fram?

S: Nei. Diatessaron-kaflinn 16:1–4, bls. 68, tilvitnar þessi vers og var skrifað um 172 e.Kr. Þessum versum er vísað til af Justin Martýr (138–165 e.Kr.), Irenæus (182–188 e.Kr.) og Cypríanusi frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.). Handritin Vaticanus (325–350 e.Kr.) og Sinaiticus (340–350 e.Kr.) vísa til þessa.

Q: Í Mt 12:39-40, hvernig getur kynslóð verið vond og hórdómsfull?

A: Jesús er ekki að segja að þetta gildi aðeins um suma faríseum og lögfræðinga, heldur um alla menningu gyðinga á þessum tíma. Fólk hefur tilhneigingu til að fylgja menningu sinni, og menning þeirra á þeim tíma hafði engan sess fyrir Messías.

S: Í Mt 12:45 hvað kennir Jesús um menn og djöflum?

S: Jesús kennir tvo punkta.

Nánar tiltekið, þegar djöfull er látinn yfirgefa mann, ef maðurinn viðheldur andlegu tómarúmi getur djöfullinn snúið aftur, með öðrum verri djöflum.

Almennt dvelja menn ekki lengi í andlegu tómarúmi. Ef þeir fyllast ekki af Guði munu djöflar koma og fylla þá, menningu þeirra og samfélag.

Spurning: Í Matteusi 13:1, af hverju sat Jesús í skipi og talaði til fólksins?

A: Jesús talaði líklega frá skipi vegna þess að á kyrrlátu degi berst rödd hans vel yfir vatnið. Þetta er ein af fimm helstu ræðum Matteusar sem beindust að fjöldanum, og það myndi auka hljóðstyrkinn svo fjöldinn heyrði hann betur. Engin vísbending er um neina duldda merkingu, hvorki heimsenda né annað.

S: Í Mt 13:1-23, hvað er ólíkt, fræið eða jarðvegurinn, og hvernig tengist þetta okkur í dag?

S: Fræið (fagnaðarerindið) var það sama. En það sem var öðruvísi var hæfileiki jarðvegsins til að taka fyrst til sín fræið og síðan láta það vaxa. Sumir geta ekki tekið til sín fagnaðarerindið. Aðrir geta það, en það fær ekki varanlegan vöxt hjá þeim. En fagnaðarerindið er ekki eitthvað sem við ættum að sá valkvætt eingöngu á það sem við teljum vera góðan jarðveg. Við eigum að sá því alls staðar, og jarðvegurinn mun taka við því, ef hann getur. En við eigum ekki að blekkjast til að halda að ef við deilum bara fagnaðarerindinu með heiminum, þá muni allur heimurinn snúa sér til Krists. Að lokum lætur þessi dæmisaga lesandann velta fyrir sér: "Í augum Guðs, hvaða tegund jarðvegs er ég?"

Spurning: Í Matteusi 13:1-58, hvað er óvenjulegt við þessar dæmisögur?

S: David Wenham var fyrsti nútímasérfræðingurinn sem viðurkenndi að Matteus 13:3-52 væri kírasmíð. Hins vegar er hún ekki fullkomin kírasmíð.

13:1-2 Jesús kom

-13:3-9 Dæmið um sáningarmanninn, flutt til fjöldans

-- 13:10-12 Lærisveinarnir spyrja og Jesús svarar

--- 13:10-17 Tilgangur dæmanna (fyrir utanaðkomandi)

----13:18-23 Skýring á líkingunni um sáningarmanninn

-----13:24-33 Þrjár fleiri dæmisögur til fjöldans "Guðs ríki er eins og…" (illgresi, sinnepsfræ, ger)

frávik

--- 13:34-35 Tilgangur dæmanna (fyrir lærisveinana)

---- 13:36-43 Skýringu á líkingunni um hveitið og illgresið

lok hliðarspjalls

-----13:44-48 Þrjár fleiri dæmisögur til lærisveinanna "Guðs ríki er eins og…" (fylgispend, perla, net)

---- 13:49-50 Skýring

-- 13:51 Jesús spyr og lærisveinarnir svara

- 13:52 Dæmi um nýjan fjársjóð og gamlan

13:53 Jesús fór

Inni í þessari uppbyggingu er Matteusarguðspjallið 13:13-17 einnig kíasma.

Q: Í Mt 13:6-7, hver er munurinn á veginum, annarri klettóttri jörðinni og þriðju þyrnóttu jörðinni?

S: Fyrsta jarðvegurinn hafði næga dýpt og engin þyrn sem hindruðu sólarljósið. En hann einfaldlega vildi ekki taka fræið til sín frá upphafi. Fræin spíruðu í hinum þremur jarðvegum, en þau fengu ekki einu sinni tækifæri til að spíra í fyrsta jarðveginum.

Fræin í bæði öðru og þriðja jarðveginum spíra upp og líta vel út í fyrstu. En plöntur geta ekki haft heilbrigðar rætur í jarðvegi sem er ekki djúpur. Þegar veðrið er þurrt finna þær ekki vatn til að halda sér gangandi í þurrum yfirborðsjarðvegi. Þær höfðu góðan aðgang að sólinni, en einfaldlega var ekki nægilegt dýpi í jarðveginum til að þær gætu haldið áfram.

Í þriðja jarðveginum var jarðvegurinn góður, kannski jafngóður og hinn frjói jarðvegurinn. Hins vegar var of mikið af öðru, með þyrnum, sem hindraði plönturnar í að fá sólarljósið. Jafnvel annar jarðvegurinn heyrði með gleði, en ekki ofhlaðinn þriðji jarðvegurinn. Þriðji jarðvegurinn hafði næga dýpt, en of mikið annað var í gangi sem hindraði aðgang þeirra að sólinni. Einnig, þó sumar þyrniplöntur geti verið áberandi, geta aðrar verið daufari. Maður sér kannski ekki þyrnana strax.

Fjórða jarðvegurinn er hvorki sérstakur né "töfrandi". Hann er í raun engu öðruvísi en bestu einkenni annars og þriðja jarðvegsins sameinuð. Eins og Jóhannes Gullmunnur (d. 407 e.Kr.) benti fyrstur á, er ekki ein leið til tortímingar; til tortímingar eru margar leiðir.

Munurinn á niðurstöðunum stafar ekki af fræinu, heldur af jarðveginum. Hversu frjósamt telur Guð hjarta þitt?

Auk þess er stígurinn hér gangstígur, eins og á milli akra, en ekki þjóðvegur.

Spurning: Í Matteusi 13:10-13, af hverju útskýrði Jesús þessa líkingasögu fyrir lærisveinum sínum en ekki fyrir fjöldanum?

Svar: Svarið finnst í Matteusi 13:14-15. Jesús átti marga lærisveina (þar á meðal hinna sjötíu) og ekki bara hina tólf. Fólkið á þessum tíma fékk að smakka kenningu Jesú, þannig að það gæti orðið þyrst eftir að vita meira. Jesús var hér sérvaliður; hann gaf aðeins skýringu til lærisveina sinna. Auðvitað gátu menn í mannfjöldanum valið að verða lærisveinar Jesú líka. Einnig uppfyllti þetta Jesaja 6:9-10.

En það er rangt að halda að tilgangur þessara dæma sé "að allir geti auðveldlega skilið sannleikann". Á sama hátt gætum við í dag viljað segja hluti sem aðeins þeir sem vilja vita sannleikann skilja.

Spurning: Í Matteusi 13:10-11, í hvaða mæli ætti framsetning fagnaðarerindisins okkar að vera dularfull?

S: Dularmál var eitthvað leyndarmál, falið eða hulda í Gamla testamentinu sem var opinberað síðar. Jesús talaði ekki um dularmál fyrr en gyðingaþjóðin hafði hafnað Honum.

Jesús og fagnaðarerindið eru hlutir sem mannkynið hefði aldrei getað komist að nema Guð hefði opinberað þau fyrir okkur. Við ættum ekki að taka það sem sjálfsögðum hlut að Guð hefði getað látið okkur sitja í myrkrinu, en hann kaus að upplýsa okkur. Passíonarsagan og sagan um Guð almennt eru dramatískar, og við ættum að sýna dramatíkina þegar við endursögum þær.

Sp.: Hvað þýðir Mt 13:10-16?

A: Þeir sem ekki elska sannleikann eiga ekki rétt á ljósi sannleikans. Raunar gætu "fuglarnir" borið burt ljósið sem þeir þegar hafa. Í þessu erindi eru nokkur mikilvæg atriði.

13:10 Eftir að Jesús hafði flutt líkinguna um sáningarmanninn (raunverulega líkinguna um jarðveginn) í Matteusi 13:1-9, komu lærisveinarnir og spurðu hvers vegna hann talaði í líkingum. Spurningin var ekki takmörkuð við líkinguna um sáningarmanninn, heldur hvers vegna Jesús talaði almennt í líkingum.

13:11 Flestir myndu hvorki öðlast né viðhalda þekkingu á himnaríkinu.

13:12 Þeir sem hafa þekkingu munu vaxa í þekkingu sinni. Þeir sem ekki hafa þekkingu munu jafnvel missa þá litlu þekkingu sem þeir hafa.

13:13 Hvers vegna talaði Jesús til fólksins í dæmum og útskýrði ekki allt eins og hann gerði fyrir lærisveina sína? Skoðum 2. Pétursbréf 2:21 og Rómverjabréfið 4:15; 5:13 til að finna svarið. Ef einhver kýs að fylgja ekki sannleikanum um Guð sem hann þekkir, þá því minna sem hann veit, því betra verður það fyrir hann í hinni endanlegu dómi.

13:14 sýnir að fólkið myndi í raun heyra alla sannleikann, en það myndi ekki skilja hann. Þetta þýðir EKKI að þú þurfir að vera mjög greindur til að vera kristinn; það væri andstætt 1 Korintubréf 1:26-28. Frekar er vandamál þeirra með skilning, jafnvel hjá greindum og mjög fróðum faríseum, að þeir hafa engan sess fyrir orð Jesú (Jóhannesarguðspjallið 8:37), og boðskapur krossins er einfaldlega fávitahjal fyrir þá sem eru vitrir með visku þessa heims (1 Korintubréf 1:18-25). Ég hef séð snjalla menn koma með snjöll, snilldarleg afsökunarrök fyrir því að þeir vilja ekki trúa því sem er skýrt í Biblíunni.

13:15 Þetta sýnir hörkun fólksins. Kristnir hafa deilt um hvort Guð beri ábyrgð á því að hjarta Faraós var hart gagnvart Móse og Ísraelsmönnum eða hvort Faraó sjálfur beri ábyrgðina. Biblían segir að Faraó hafi herrt sitt eigið hjarta á átta stöðum og að Guð hafi herrt það á átta stöðum. Eitt dóm Guðs yfir fólk sem herrir hjörtu sín er að hjörtu þeirra hörri enn frekar.

Að lokum getur sama verk Guðs haft gagnstæð áhrif á tvo ólíka einstaklinga. Einn kirkjufræðingur útskýrði það svona: "vax bráðnar en leir þornar við sama hita; þannig sýndi sama verkið, sem fram varkvæmt með milligöngu Móse, hörku Faraós annars vegar, sem var afleiðing illsku hans, og hlýðni hins blandaða fjölda Egypta sem hélt af stað með Hebreum." Rufinus (374-406 e.Kr.) þýddi de Principiis eftir Origen (225-254 e.Kr.), bók 3, kafli 1.11, bls. 311.

13:16 Að auki, þótt Jesús hefði 12 sérstaklega útnefnda lærisveina, hafði hann ekki bara 12 lærisveina; hann hafði einnig víðtækara hóp 70 og aðra lærisveina líka. Lærisveinar Jesú voru blessaðir bæði með forréttindum að þekkja þessar sannleika og með því að þeir unnu sér ekki né áttu skilið að læra þær. Guð hefði getað ákveðið að fela okkur allt; en Guð vildi opinbera okkur þessi mál.

13:17 gengur enn lengra og segir að jafnvel guðhræddir spámenn í gamlatestamentistímanum vildu læra þessi atriði, en Guð kenndi þeim þau ekki enn; Guð beið með að opinbera þau þangað til Jesús kom.

Stundum halda menn ranglega að Guð sé okkur skuldugur til að reyna af fremsta megni að kenna öllum sannleikann. En í raun, ef einhver hafnar sannleikanum um Guð sem hann þegar þekkir, er Guð ekki undir neinni skyldu til að reyna að þröngva enn meiri sannleika inn í hann. Reyndar, því minna sem þeir vita um sannleikann, því betra er fyrir þá (2. Pétur 2:21). En fyrir þá sem vilja fylgja sannleikanum, gleðst Guð yfir því að sýna okkur meira og meira.

Hvernig geta menn eiginlega ekki heyrt og glatað sannleikanum? Jesús útskýrir það í Matteusi 13:18-23.

S: Í Mt 13:12, var Guð ósanngjarn þegar hann tók frá þeim sem ekki höfðu og gaf þeim sem höfðu?

S: Guð var ekki óréttlátur, en maður þarf að skoða samspil afleiðinga og tilgangs. Það eru þrír andstæðir sem þarf að skoða: réttlæti vs. jafnrétti, laun vs. gjafir, og að mæta þörfum vs. að veita umbun.

Réttlæti vs. jafnrétti: Guð er réttlátur gagnvart öllum, en Guð þarf ekki að koma fram við alla nákvæmlega eins, eins og Rómverjabréfið 9:6-18 sýnir.

Laun vs. gjafir: Í dæmisögunni um mínurnar (Lúkas 19:11-27), ef konungurinn hefði mistekist að greiða út þær góðu gjafir sem hann skuldaði einhverjum, væri það óréttlátt. En þegar þú fjárfestir peninga vinnuveitanda þíns, skuldar vinnuveitandinn þér ekki allan þann pening; hann skuldar þér aðeins launin þín og það sem hann hefur skuldbundið sig til að veita. Konungurinn í dæminu skuldar engum þjónanna borga. Þegar hann gaf þeim sem hafði mest fleiri borgir, var það ókeypis, náðargjöf, og konungurinn (og Guð) getur gert hvað sem hann vill.

Að mæta þörfum vs. að veita umbun: Konungurinn sá fyrir öllum þörfum þjóna sinna áður en nokkur þeirra fékk borg í umsjón. Borgirnar voru verðlaun, eða umbun. Guð mun ríkulega uppfylla allar þarfir allra í himninum (1 Korintubréf 2:9), en umfram það mun Guð veita sumum umbun í himninum en ekki öðrum. Þú getur lesið um það í 1 Korintubréf 3:8-15.

Spurning: Í Matteusi 13:15, er Guð ekki frekar harðhjartaður að mýkja ekki hjörtu þeirra og opna augu þeirra?

A: Alls ekki. Guð er að segja að ef þeir snúðu sér til Guðs, myndi Drottinn vissulega græða þá. Hins vegar bera þeir ábyrgð á því að hjarta þeirra sé dof, sem leiðir til þess að þeir munu ekki snúa sér til Guðs.

Guð opnar augu blindra, en hann opnar yfirleitt ekki augu þeirra sem loka augunum þétt. Guð mýkir hjörtu manna, en hann er ekki skyldugur til að mýkja hjarta þeirra sem þegar hafa ákveðið að herða það.

Sp.: Í Mt 13:24, hvernig er Guðs ríki eins og þessi staða, þar sem himnaríkið er fullkomið?

S: Guðs ríki er ekki eins og maðurinn, heldur eins og aðstæðurnar. Svarið við þessari spurningu er hluti af meginatriði Jesú. Guðs ríki er ekki bara eitthvað fullkomið sem við förum til eftir dauðann. Guðs ríki er líka eitthvað sem er í hjörtum okkar sem trúaðra núna. Í guðsríkinu á þessum heimi vaxa hveiti og illgresi hlið við hlið.

S: Merkir Matteusarguðspjallið 13:28-30 að við eigum að leyfa villutrúarmönnum að vera áfram í kirkjunni?

A: Alls ekki. Í Matteusi 13:38 er "akurinn" ekki kirkjan heldur heimurinn. Það verða villitrúarkirkjur, en við ættum að útiloka þá sem hafa villitrúarkenningar eða illa háttsemi, nema og þangað til þeir iðrast. Að segja að við eigum að leyfa fólki með villutrúarkenningar eða guðlausum, iðrunarlausum gjörðum í kirkjum okkar er gegn Guðs kennslu í 1. Tímóteusarbréfi 1:3-4; 6:3-5; 2. Tímóteusarbréfi 2:16-17; 3:1-5; 2. Jóhannesarbréfi 10 og í framkvæmd í 1. Korintubréfi 5:11-13 og Opinberunarbókinni 2:20. Því miður var Ágústínus frá Hippo, í verkinu Til Donatista, einn af þeim fyrstu sem rugluðu saman kirkjunni og heiminum. Þeir sem syndga (í verki eða kenningu) skulu vera áminntir fyrir allra augum samkvæmt 1. Tímóteusarbréfi 5:20.

Í stuttu máli, ef þú túlkar eitthvað í dæmisögu rangt á einn hátt (kirkjuna), þegar Jesús sagði sérstaklega eitthvað annað (heiminn), geturðu virkilega týnst í illgresisins runna!

Spurning: Í Matteusi 13:30, hvað nákvæmlega eru illgresisin sem Jesús vísar til?

S: Þetta var vel þekkt hjá hlustendum Jesú. Það eru fjórar tegundir af illgresi, og "illgresið" hér er nánast örugglega illgresið sem kallast hárgresi (lolium temulentum), sem lítur út eins og hveiti þegar það er ungt, og stundum geta rætur þess fléttast saman, svo að maður getur varla rifið upp annað plöntuna án þess að rífa upp hina. Furðulega geta hvorki hveitikorn né illgresið sporið lengur upp sjálfkrafa í náttúrunni heldur þurfa bændur að dreifa fræjunum. Rabbínar vissu að þetta var spillt hveiti, og á sumum stöðum er það kallað "falskt hveiti", og um árið 2000 var um 10% af hveitiskeranum í Eþíópíu í raun hveitikorn. Nútíma flokkunarvélar eru hins vegar góðar í að aðskilja hveitíkorn frá hveitikorni. Hveitikorn er oft sýkt af sveppi, sem veldur því að þegar fólk étur fræ sýktu plantna verður það hátt. Sjá https://www.atlasobscura.com/articles/wheats-evil-twin-has-been-intoxicating-humans-for-centuries fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Mt 13:30, hvað merkir það að illgresið er safnað saman áður en hveitið er tekið upp?

S: Í landbúnaði er skynsamlegt að ryðja akur áður en uppskerunni er safnað. Dómurinn ryðjar óguðlega úr himninum. Það er ekki þannig að við séum tekin úr alheiminum þar sem illgresið á eðlilega heima. Heldur er illgresið tekið úr alheimi Guðs, þar sem börn Guðs tilheyra yfirnáttúrulega. Þegar lærisveinarnir hlustuðu ásamt fjöldanum á líkinguna um hveiti og illgresi, velti ég fyrir mér hvað Júdas Ískaríot var að hugsa?

S: Í Mt 13:32 og Mk 4:30-34, hvernig er sinnepsfræið minnst allra fræja?

S: Í fyrsta lagi voru til tvær tegundir af sinnepsfræjum í Palestínu: svart sinnep sem fólk ræktaði, og villisinenp. Jesús átti við svart sinnep, því hann talar eingöngu um fræ sem er plantað, og í Palestínu ræktuðu menn ekki minni fræ en sinnepsfræ. Einnig er í gyðinglegu rabbínsku riti M Niddah 5:2 (sbr. SBK 1:669) sinnepsfræið tákn um smáa stærð.

Sinnepsfræið er smávaxið og minnsta fræ allra nytjaplanta í landi Palestínu. Eitt runna af svörtu sinnepi getur framleitt 1.200 fræ. Jesús var að tala til fólksins og nefndi nytjaplöntufræ sem þau þekktu úr landi sínu.

Hins vegar, fyrir þá sem hafa gaman af smáatriðum, er gríska orðið fyrir minnst í bæði Matteusi 13:32 og Markúsi 4:30-34 microteron, sem getur þýtt lítið að stærð eða í myndlíkingu virðingu. Orðið fyrir fræ í báðum tilvitnunum, spermaton, getur þýtt það sem er sáð. Óháð því hvort Jesús talaði arameísku eða grísku var hann samt sem áður að vísa til fræja sem voru sourd.

Sp.: Í Mt 13:32 og Mk 4:30-34, hvernig getur sinnepsplanta haldið fuglahreiðri?

S: Þó að fugl geti byggt hreiður í litlum runna ef hann þarf, er það ekki svarið. Sinnepsfræ getur vaxið upp í tré sem er allt að tíu fet á hæð, sem er vissulega nógu stórt fyrir fugl til að byggja hreiður. Með öðrum orðum, núverandi stærð tengist ekki framtíðarmennt. Jesús leggur ekki eins mikla áherslu á framtíðarmennt ríkisins heldur á örsmáar byrjanir þess á jörðinni.

Sp.: Í Mt 13:33, hvað táknar ger hér?

F: Jesús sagði að ger í þessari líking sé góð því hún táknar Guðs ríki, en í öðrum líkingum er ger vond. Mikilvægt túlkunarregla sem þarf að læra hér er sú að ekki er endilega hægt að taka merkingu táknmyndar í einni líking og beita sömu merkingu á hana í öllum öðrum líkingum.

Sumir sjá ger og fugla ranglega sem slæma, sem breytir öllu merkingarhætti dæmisins, því sem tákn er ger slæmt eða veraldlegt á öllum öðrum stöðum í Biblíunni. Hins vegar telja sumir fugla og ger vera ill, en aðrir sjá þau sem góða gjafargjöf.

Gerinn er góður í þessari dæmisögu. Engin vísbending er í þessum kafla um að hann sé slæmur, og hann er samhliða öðrum dæmisögum í þessum kafla.

Þriðja sjónarhornið er að dæmisögur um sinnepstréð og ger séu mjög almennar, en fuglarnir og gerið hlutlaus.

Samantekt: ríki himinsins er gott, ekki vont. Í Matteusi 13:33 segir að gerinn tákni ríki himinsins, svo gerinn í þessari líking er góður. Þó að niðurstaðan sé ekki eins augljós fyrir fuglana, er það lofsvert að kölnutrén geti veitt hreiður.

Spurning: Í Mt 13:33, í þessari líking, af hverju faldi konan í líkingunni ger í þremur mælum hveitis?

A: Þrír kornbrauð úr hveiti eru fullur máltíð fyrir fjölskyldu. Þrjár mælingar (eða satas á grísku) jafngilda efa í Gamla testamentinu, og það er mikið deig, um 56 pund eða 23 lítrar. Þetta er magnið sem Sara gerði fyrir þrjá gesti í 1. Mósebók 18:6 og það sem Gídeon gaf englinum í Dómarabók 6:19. Það þarf aðeins örlítið af ger að breyta eðli alls mjölsins. Meginatriðið er að Gyðingar sjálfir vissu að örlítið af geri getur látið jafnvel stórt deig lyfta sér.

Sp.: Í Matteusi 13:34 hvernig gat Jesús talað eingöngu í dæmisögum þar sem annars staðar, til dæmis í Fjallræðunni, notaði hann engar dæmisögur?

S: Matteus 13:34 takmarkar þetta við þegar Jesús var að tala við fjöldann. Þegar hann talaði við lærisveina sína útskýrði Jesús allt. Þó að fjöldinn hafi einnig hlustað var Predikan á fjallinu flutt til lærisveinanna. Ennfremur vísar Matteus 13:34 til kennslu Jesú á þessum tíma, ekki endilega fyrir eða eftir þennan tíma í þjónustu hans.

Sp.: Í Mt 13:38, er hver og einn barn ríkisins?

A: Nei. Eins og þessi vers sýnir, áður en við komum til Krists, erum við ekki börn ríkisins. Efesusbréfið 2:3 segir að við (þar á meðal Páll) vorum börn reiði áður en við komum til Krists.

S: Í Mt 13:44, í líkingunni, af hverju myndi maðurinn á akrinum ekki einfaldlega grafa upp og taka fjársjóðinn leynilega?

S: Samkvæmt gyðingalögum, ef einhver grafði upp fjársjóð á akri, tilheyrði fjársjóðnum akur­eigandanum, samkvæmt Derrett (Law bls. 1-16). Auðvitað, ef fjársjóðinn var grafinn af eigendunum og þeir vissu af honum, myndu þeir ekki selja akrinn á undirverði. En ef fjársjóðnum tilheyrði þeim ekki, eins og sést á því að þeir vissu ekki af honum, gat vinnumaðurinn keypt akrinn og fengið fjársjóðinn.

S: Í Mt 13:44, hver er maðurinn og hvað er fjársjóðurinn?

S: Fyrst hvað er ekki svarið og síðan svarið:

Ekki svarið: Jesús og Gyðingar. Sumar skrifanir um útdeilingu segja að maðurinn sé Jesús og að fjársjóðurinn sé leifar Gyðinga á endatímanum. Hins vegar gaf Jesús ekki allt sem hann átti (guðdóm sinn o.s.frv.) og dó á krossi eingöngu fyrir leifar Gyðinga. Í öðru lagi hefði enginn sem heyrði dæmið skilið það svona, svo ef þetta væri raunverulega merkingin, hefði ekkert af raunverulegu merkingu verið miðlað.

Svarið: hver einstaklingur og frelsun í ríki himinsins. Maður ætti að vera reiðubúinn að gefa allt sem hann á til að öðlast svo dýrmætan fjársjóð sem Jesús býður. Þessar dæmisögur snúast allar um ríki himinsins samkvæmt Matteusi 13:52. Að kaupa akurinn er ákvörðun sem maðurinn þarf að taka, annars fær hann engan fjársjóð.

Spurning: Í Matteusi 13:45-46, hvað er merking dæmisögunnar um perlu?

S: Fyrst hvað er ekki svarið, og síðan svarið.

Ekki svarið: Jesús er kaupmaðurinn og perlan er kirkjan. En aftur á móti, seldi Jesús allt, þar á meðal guðdóm sinn, fyrir perluna, og hverjum seldi hann það?

Svarið: Hver einstaklingur sem leitar að Guði er kaupmaðurinn, og perlan er frelsunin. Kristnir fræðimenn eru almennt sammála um að verkamaðurinn og kaupmaðurinn í báðum dæmunum séu sami aðilinn, og að fjársjóðurinn og perlan séu það sama.

Báðar dæmisögurnar deila sama meginatriðinu. Jesús sagði í Matteusi 13:52 að báðar þessar dæmisögur væru um Guðs ríki. Hins vegar, þótt maðurinn hafi séð fjársjóðinn, undirstrikar þessi dæmisaga í raun að kaupmaðurinn verði að viðurkenna gildi þessa perlunnar miðað við aðrar perlur og ekki elta aðrar perlur til að geta einbeitt sér að þessari einu.

Sp.: Í Mt 13:47, hvað er merking líkingarinnar um dráttarnet?

A: Þetta er mjög stórt net sem dregt er á milli tveggja bátanna eða fest við land og einn bát. Það er mjög líkt líkingunni um hveitið og illgresið. Allir fiskarnir eru hluti af heiminum, en í lok aldarinnar verður aðskilnaður milli góðu fiska og vondu. Ertu góður fiskur?

Sp.: Í Mt 13:51, höfðu lærisveinarnir rétt fyrir sér þegar þeir sögðu "já", að þeir skildu þessar dæmisögur?

S: Já og nei. Já, lærisveinarnir skildu grundvallardæmin og táknfræði þeirra. Hins vegar hefðu þeir enga hugmynd um allar afleiðingarnar í sögunni varðandi hveitið og illgresið og sinnepsfræið. En þeir höfðu rétt fyrir sér þegar þeir sögðu já, því þeir skildu rétt hvað Jesús vildi að þeir skildu á þessum tíma.

S: Í Mt 13:51, eru til tímabil þar sem þú ert fullviss og hefur rétt fyrir þér um að þú hafir grunnskilning á einhverju sem Guð er að kenna þér, en síðar komst að því að þú hafðir enga hugmynd um hvað það myndi fela í sér?

S: Eitt einfalt dæmi gæti verið hjónaband. Þú gætir haldið að þú vitir hverjum þú ætlar að giftast og að þú viljir giftast viðkomandi. Hins vegar, eftir því sem árin líða, kemst þú að því að þú vissir mjög, mjög lítið um viðkomandi miðað við það sem þú veist núna. Vonandi hafa óvæntu atriðin að mestu leyti verið ánægjuleg.

Á svipaðan hátt, ef Guð kallar þig til að vinna fyrir sig í þjónustustörfum, gætirðu haft grunnskilning á því hvað hann vill og vilt gera það. En þegar þú sinnir þjónustustörfunum, kemstu að því að þú hafðir nánast enga hugmynd um hvað það myndi fela í sér, eða hvernig það myndi breyta þér.

Sp.: Í Mt 13:52, af hverju nefndi Jesús að ritari ætti að eiga bæði nýja og gamla fjársjóði?

A: Þetta var náðug leið til að segja að þeir ættu enn að meta þá fyrri sannleika sem þeir lærðu sem og nýju hlutina sem Jesús sagði. "Ritningarfræðingar" hér eru ekki sérstokkur hópur kristinna manna. Heldur er ritningarfræðingur hér jákvætt viðmiðun til hvers trúarmanns sem er alvarlegur nemandi ritninganna.

Sp.: Í Mt 13:52, hvernig er hjarta okkar eins og geymsla fjársjóða?

S: Geymslan hér (thesauros á grísku) er geymslupláss fyrir minningar, ákvarðanir, tilfinningar og gildi sem við teljum mikilvæg, óháð því hvort Guð lítur á þau sem góð eða mikilvæg.

Þarna er talað um heilan fjársjóðageymslu, ekki bara kassa eða kistu til að geyma eina hlut í myrkrinu. Fjársjóðageymsla getur innihaldið marga fjársjóði, og þeir sjást, ekki bara látnir hverfa í kassa.

Tvö verkefni sem kristinn maður þarf að gera eru a) að greina og henda hlutum úr geymslunni okkar sem Guð vill ekki hafa þar, og b) að fylla geymsluna okkar af góðum hlutum sem Guð kennir okkur.

Spurning: Í Mt 13:53-58 var Jesús ekki spámaður, vegna þess að "Spádómur getur aðeins verið til í Ísrael þegar landið er byggt af meirihluta gyðinga heimsins. Á tímum Esra (um 300 f.Kr.), þegar meirihluti Gyðinga neitaði að flytja frá Babýlon til Ísraels, lauk spádómi við dauða síðustu spámannanna – Hagríks, Sakaríasar og Malakíasar." (Gyðingur kom þessari andmælum fram)

S: Það er rangt af þremur ástæðum:

1) Það er engin vers í Biblíunni sem segir það; þessi regla er tilbúin.

2) Daníel og Esekíel voru spámenn á útlegðartímanum. Meirihluti gyðinga heimsins bjó þá ekki í Palestínu. Reyndar voru Daníel og Esekíel spámenn sem bjuggu utan Ísraels, þó Daníel hafi búið í Júda sem ungur maður.

3) Við ættum ekki að reyna að segja Allvalds Guði hvað hann má og má ekki gera!

Óháð þeirri staðreynd að margir gyðingar bjuggu í Palestínu á tímum Krists (hvort meirihluti eða ekki veit ég ekki), skiptir það engu máli, því Guð almáttugur getur sent spámann hvenær sem hann vill.

Biblían (bæði Gamla og Nýja testamentið) segir nokkur atriði sem Guð gerir ekki (að breyta um skoðun í 4. Mósebók 23:19; 1. Samúelsbók 15:29 o.s.frv.), en það eru aðeins fjögur atriði í allri Biblíunni sem segir að Guð megi EKKI gera. (Þú þarft þó að líta í Nýja testamentið til að lesa um þetta.) Þessi fjögur atriði eru: Guð má ekki freista með illu (Jakobsbréf 1:13), Guð má ekki ljúga (Hebríum 6:18), Guð má ekki sverja við neinn sem er æðri sér (Hebríum 6:13) og Guð má ekki afneita sjálfum sér (2. Tímóteusarbréf 2:13). Fyrir utan það ætla ég ekki að segja hvað Guð getur ekki gert, heldur mun ég einungis líta í Biblíuna til að læra af auðmýkt hvað Guð kaus að gera og hvað hann kaus að gera ekki.

Sp.: Í Matteusi 13:54-58 skiptu kenningar Jesú fólki í tvo hópa; hvenær ættu kenningar okkar þá að vera sundrandi?

S: Kenning Jesú virtist skipta fólki í tvo hópa; þá sem fylgdu honum og þá sem mótmæltu honum af mikilli hörku. Við sjáum engan hlusta á boðskap Jesú og segja: "ekki slæmt, bara svona og svo". Við eigum ekki aðeins að miðla fagnaðarerindinu og kenna sannleik Guðs á sama hátt og stærðfræði eða fornar sögu. Við eigum einnig að kenna mikilvægi fagnaðarerindisins fyrir eilíft örlög fólks og hve brýnt er að fresta ekki trúarinnar. Ef við verðum minna vinsæl hjá sumum þegar við gerum það, þá þýðir það einfaldlega að við séum að sinna starfi okkar.

Sp.: Í Matteusi 13:55 hvernig gat Jesús átt bræður og systur, þar sem (samkvæmt kaþólsku kirkjunni) María var ævinlega mey?

S: Matteusarguðspjallið svarar þessu hnitmiðað í 1. kafla, 25. versi: "En hann [Jósef] átti enga samveru við hana [Maríu] fyrr en hún fæddi son, og hann gaf honum nafnið Jesús." Þannig var María mey þegar Jesús fæddist, en María og Jósef áttu síðar önnur börn.

Kaþólikar svara almennt að í mörgum Miðjarðarhafsmenningum sé einnig hægt að kalla frændur og frænkur bræður og systur.

Hins vegar er enginn staður í Biblíunni sem kennir að María hafi ætíð verið mey. Þvert á móti eru önnur staðar þar sem bræður eða systur Jesú eru nefndar: Jóhannesarguðspjallið 7:5; Galatabréfið 1:19; Markúsarguðspjallið 3:31; Jóhannesarguðspjallið 2:12; og Postulasagan 1:14. Það væri undarlegt ef þeir væru aðeins frændur og frænkur að orðið "frændur" hefði ekki verið notað í að minnsta kosti einum af þessum sex stöðum.

Sem söguleg athugasemd, einu tveir staðir fyrir Níkeafundinn þar sem María er kölluð ævarirgin eru:

Hippolytus, biskup í Portus (225–235/6 e.Kr.), kallaði Maríu ævarandi mey. Í riti gegn Beron og Helix, brot 8, bls. 234.

Pétur frá Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) "af Guði, og ævinlega mey, og, sannarlega, af Maríu móður Guðs;" Brot 5.7 bls. 282

María var opinberlega sögð "alltaf mey" á öðrum kónstانتínópulskonventi (553 e.Kr.) k.2 bls.312. Á sama ári sagði páfi Vigíliusi hið sama í bréfi sínu bls.322.

Spurning: Í Mt 13:55, hvað gerði trésmiður nákvæmlega?

S: trésmiðir byggðu byggingar. Þeir unnu því bæði með steina og við. Á þessum tíma voru Rómverjar að byggja nýja borg, aðallega fyrir heiðingja, sem kallast Sepphoris, rétt fyrir norðan Názaret, svo mikið verk var fyrir trésmiði á þeim tíma. Þegar Jesús ræddi um að byggja á góðu undirlagi í Lúkasi 6:49 og 14:29, gæti hann haft hagnýta reynslu af undirlagi.

S: Í Matteusi 13:55-57, af hverju var spámaður ekki heiðraður í heimabæ sínum?

A: Mundu að síðast þegar Jesús talaði í heimalandi sínu vildu þeir kasta honum af bjargi. Jesús var ekki að gefa skipun né spádóm heldur var hann einfaldlega að gera athugasemd. Spámenn voru ekki mjög metnir meðal þeirra sem ólust upp með þeim. Fyrir þann sem ólst upp á sama stað og átti margar sömu upplifanir, getur verið erfitt að trúa því að Guð geti notað venjulega einstaklinga á óvenjulegan hátt. Því miður er viss sannleikur fólgin í máltækinu um að "kunnáttan geti fætt fyrirlitningu". Gríski rithöfundurinn Píndar hafði svipaða máltæki um að frægð dofnar við fjölskyldubrunna. (Ódarnir eftir Píndar, Ód 12:3)

Tengdur punktur er sá að þeir virtust hafa meiri áhuga á frægð og vinsældum heimamannsins en að hlusta á það sem Jesús hafði í raun að segja. Eitt einkenni mannlegs eðlis er að það er alltof auðvelt fyrir fólk almennt, okkur meðtöldum, að einblína á aukahluti eða smáatriði og missa þar með af augum aðalatriðið.

S: Í Mt 13:58, hvernig takmarkaði vantrú fólksins máttaverkin sem Jesús gat unnið?

S: Þessi vers segir ekki að hinn almáttugi Guð hafi verið ófær um að framkvæma kraftaverk hér. Þvert á móti kaus Jesús að framkvæma engin kraftaverk hér vegna trúleysis þeirra. Það er ekki svo að Jesús gæti ekki gert kraftaverk; hann gekk á vatni, reis Lázarus frá dauðum, reis sjálfur upp o.s.frv., án þess að nokkur trúði að hann myndi gera þessi verk. Heldur, hvers vegna myndi Jesús blessa fólk þegar það hafði engan vilja til að vera blessað af honum?

S: Í Mt 14, af hverju er dauði Jóhannesar skírara settur þar sem hann er í Matteusi?

S: Þó svo að það sé ekki tekið fram, og Matteus hefði getað sett þessa endurminningu hvar sem er, er ástæðan líklega sú að hann setti hana hér til að gefa til kynna hvers vegna Jesús vildi draga sig frá almenningi á þessum tíma. Jesús vissi að þeir myndu koma til að drepa hann, og hann vildi bíða þar til hann hefði lokið öðrum verkum áður en hann yrði krossfestur. Einnig, héðan í frá hafa Matteus og Markús sömu röð atburða.

S: Í Mt 14:3-4, af hverju gagnrýndi Jóhannes skírari nákvæmlega Heródes Antipas?

S: Fyrst ættfræðilegur bakgrunnur og síðan svarið.

Bakgrunnur:

Herodes Antipas (= Herodes tetrarkinn): sonur Heródesar mikla og Malthace, einnar af tíu eiginkonum hans. Herodes Antipas stjórnaði Galíleu og Perea fyrir Rómverja frá 4 f.Kr. til 39 e.Kr. Hann vildi láta kalla sig konung, sem leiddi hann í vandræði hjá keisara Caligula.

Aretas IV Nabataeumaður: Heródes Antípas var giftur dóttur Aretas IV, konungs Nabataeumanna í nútíma Jórdaníu, sem hét Phasaelis. Það var pólitísk sprengja að skilja við hana og giftast Heródíu, en að minnsta kosti bjó hann með Heródíu. Síðar varð stríð milli Heródesar Antípasar og konungs Aretas, og Aretas hafði betur þar til Rómverjar gripu inn í.

Filippus: sonur Heródesar mikla og Mariamne II.

(Filippus bjó í Róm og má ekki rugla saman við annan son Heródesar mikla, sem hét Filippus tetrarkkinn í Ítúríu og Trakónítíu í Lúk. 3:1)

Aristóbúlos: sonur Heródesar mikla og Mariamne I.

Heródía: dóttir Aristóbúlusar og konu hans Bereníké. Hún skildi fyrsta eiginmann sinn til að vera með Heródi Antípas.

Svarið: Heródes Antípas var hálf-frændi Heródíu, en það var í lagi samkvæmt 3. Mósebók 18:1-17 og 20:12,14. Að skilja við eiginkonu var í lagi á tímum Gamla testamentisins. Vandamálið var að 3. Mósebók 18:16 bannar sérstaklega að giftast konu bróður síns, og Heródiás var kona Filippusar, bróður Heródesar Antípas, og Filippus var enn á lífi.

Eins og segir í The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 670: "Heródíu var kunnugt um að 'eini staðurinn þar sem hjónabandsskjal hennar gæti með öryggi verið ritað var á bak héraðsbókar Jóhannesar'" (úr T.W. Manson, The Servant Messiah, bls. 40).

Síðar, þegar Nabataear sigruðu her Heródesar árið 36 e.Kr., skrifaði Jósefus í Gamla Testamentið, bók 18, kafli 119.2, að Gyðingar töldu að þetta væri refsing frá Guði á Heródes Archelaus.

S: Í Mt 14:6-12, af hverju er þessi skelfilega frásögn í Biblíunni?

S: Stundum geta menn haft gervilega bjartsýna sýn á lífið á jörðinni. Lífið getur stundum verið skelfilegt þegar illir menn hafa völdin. Við getum lært af þessu að jafnvel trúarmenn eins og Jóhannes skírari geta orðið fyrir óréttlátum afleiðingum í þessu lífi.

Í öðru lagi ber að bera saman hugrekki Jóhanns skírara við að fordæma valdhafann og karlæti Heródesar, sem vildi hvorki frelsa Jóhann né láta drepa hann. Heródes minnir dálítið á konung Ahab, sem var bæði illgjarn og veikburða.

Eftir þennan atburð sjáum við breytingu á þjónustu Jesú hér. Jesús einbeitti sér að því að kenna lærisveinunum fyrir dauða sinn, og ekkert annað sem Jesús gerði er skráð til að sannfæra gyðinglegan yfirmann og almenning um að hann væri Messías.

Sp.: Í Mt 14:6-12, myndi það ekki spilla hátíðaskapi að bera fram afhöggvið höfuð?

S: Sumir hafa sakað Matteus og Markús um að vera ósanna fyrir að greina frá þessu. Hins vegar er þetta dæmigerð lýsing á hrollvekjandi lífi konungsfjölskyldna. Til dæmis stóð Cicero pólitískt gegn Mark Antony. Þegar höfuð ræðumannsins Ciceros var borið til Fulvía, konu Mark Antony, spúði hún á það og stakk tunguna með nál. Annað dæmi er þegar Alexander Jannaeus, bæði Hasmóneuskonungur og æðsti prestur, hélt opinbera veislu með vændiskonum sínum; hann skipaði að 800 uppreisnarmenn yrðu krossfestir, eftir að eiginkonum og börnum þeirra hafði verið myrt opinberlega.

S: Í Matteusi 14:15, þar sem þetta var eyðimörk, hvers vegna var gras í vers 19?

S: Þetta var ekki þurr eyðimörk, heldur afskekktur staður. Einnig eru tvö árstíðir í Palestínu: rök og þurr, og þetta var líklega á rökku árstíðinni. Raka árstíðin hafði ekki monsúnvindana eins og í Suðaustur-Asíu, en Jórdanán var of stór til að vaða yfir á þeim tíma og það væri mikið af grænu grasi á stöðum sem okkur myndu líta út eins og eyðimörk á þurru árstíðinni.

Einnig er gríska orðið opsios, sem þýtt er sem kvöld, hvaða tími sem er frá miðri síðdegis og fram að sólsetri.

S: Í Mt 14:24-32, hvernig ættu kristnir menn að takast á við storma?

S: Þessi kafli er fræðandi um hvernig eigi að takast á við storma og hvernig EKKI eigi að takast á við storma.

1. Ekki skelfast þegar Guð vinnur óvænt verk (14:25-26).

2. Þegar Jesús segir okkur að taka kjark, þurfum við að taka kjark og vinna hugrakkt (14:27-28).

3. Við verðum að hlýða Jesú, vitandi að Hann er ekki aðeins meiri en hætturnar í kringum okkur, heldur einnig en óttinn okkar, efa og veikleikar (14:29).

4. Horfðu til Jesú, ekki til vindar og öldur eða annarra hugsanlegra hættna (14:30). Hætturnar eru ekki ímyndaðar, en horfðu samt sem áður til Jesú.

5. Þegar við höfum gert mistök eða efumst, ættum við að hrópa til Jesú til að bjarga okkur (14:30-32).

6. Eftir að við erum komnir í örugga höfn skulum við ekki gleyma að dýrka Guð (14:33).

Spurning: Í Mt 14:25, hvenær var fjórða vakt næturinnar?

S: Þó að forn Hebrear skiptu nóttinni í aðeins þrjár vaktir, skiptu Rómverjar nóttinni í fjórar vaktir, og fjórða vaktin var að öllum líkindum frá klukkan 3 til 6 að morgni.

Spurning: Í Mt 14:29-31 af hverju var trú Péturs svo sterk en svo veikburða?

S: Pétur var reiðubúinn að hlýða um stund, og trú hans var nógu sterk á þeirri stundu til að trúa, horfa til Jesú og stíga út úr bátnum. En þegar þessi trú þurfti að halda áfram með því að ganga á vatninu, kom hik.

Q: Í Mt 15:1-3, var Jesús á móti því að þvo sér um hendur?

A: Nei. Þó að Jesús hafi ekki verið á móti hreinlæti, var hann á móti því að gera handþvott að trúarathöfn. Í dag eru önnur holl mál, eins og góð næring, jurtir og hreyfing, í lagi, en þau geta líka orðið að skurðgoðum ef fólk dýrkar heilsu sína í stað Guðs.

S: Í Mt 15:3-6, hvaðan kom hugmyndin um qorban/corban (grísku korban)?

S: Orðið sjálft og hugmyndin um að helga eitthvað Guði finnast í 3. Mósebók 1:2-3, 2:1, 3:1 og 4. Mósebók 7:12-17. Hins vegar leyfðu farísearnir einhverjum að víkja ábyrgð sinni á umönnun foreldra sinna með því að helga Guði þá aðstoð sem þeir myndu veita foreldrum sínum.

Farísearnir hér höfðu ruglaðar forgangsröðun. Að leyfa einhverjum að helga hluti Guði var sett ofar en að gera það sem Guð vildi, sem felur í sér að hugsa vel um foreldra sína. Þetta getur gerst þegar fólk er meira upptekið af því að hlýða hefð en að hlýða Guði.

Spurning: Í Mt 15:7, hvað er leikari nákvæmlega?

S: Þetta var upphaflega ekki slæmt orð. Það var grískt orð yfir leikara í leikriti. Allir leikarar lögðu á sig grímur og léku sinn hlut í gamanleik, harmleik eða hvað sem handritið krafðist hverju sinni. Þetta var í fyrsta sinn sem Jesús kallaði faríseana og lögfræðingana hræsnara. Jesús notar þetta í neikvæðu samhengi og segir að fólk sé að dylja andlit sitt með grímu til að virðast helgað Guði, en innst inni sé það bara að leika leik.

S: Í Mt 15:8, hvers vegna kjósa menn að nálgast Guð með vörum sínum, þegar hjörtu þeirra eru fjarlæg honum?

S: Fólk snýr sér að trúarbrögðum, og nafnlega til Guðs, af alls konar ástæðum, og ekki allar eru bestar. Sumir koma fyrir lof annarra, sumir eru þar fyrir peningana, og sumir til að finna eiginmann eða eiginkonu.

Sumir vilja starfsferil þar sem þeir geta hjálpað öðrum, og það er þeirra helsta markmið, ekki vegna þess að þeir elski Guð. Þegar svo er, eru til margar góðar góðgerðarsamtök, eins og Rauði krossinn, Friðhersirnir (Peace Corps), Goodwill eða UNICEF. Þeir ættu að ganga til liðs við þau, og ekki láta í veðri vaka að þeir elski Guð með því að vilja starfa í gegnum kristna kirkju.

Auk þess segir Biblían að kristnir menn eigi að hjálpa fátækum, vanmáttugum, munaðarleysingjum o.s.frv. Þetta þýðir ekki að við eigum eingöngu að gefa peninga til kristinna samtaka. Það er líka gott að styðja góðgerðarsamtök í samfélaginu sem tengjast ekki trúarbrögðum.

Sp.: Í Mt 15:9, hvenær eru mannlegar hefðir góðar og hvenær eru þær slæmar?

S: Venjur flytja fyrri trú og skoðanir yfir í kenningar og lögmál komandi kynslóða. Þær geta verið góðar eða slæmar ef þær dylja Orð Guðs. Í svari eru fjórir þættir til að huga að.

Ill: Ef hefðin í fortíðinni var röng eða slæm, þá eru villur og kannski syndir kenndar og endurteknar. Biblían talar um syndugar hefðir, svo sem drottningu himinsins í Jeremía 44:17-19.

Tóm: Venjur eru oftast einfaldlega gagnslausar (Kólossubréfið 2:16-19). Ef tekið er alvarlega geta þessar venjur rýrt guðhræðslu. Biblían talar um tómar og blekkjandi venjur í Kólossubréfinu 2:8 og 1. Tímóteusarbréfi 1:4.

Corban: Jafnvel þótt fyrri skoðun eða venja hafi ekki verið í andstöðu við ritninguna, hafa menn tilhneigingu til að jafngilda mannlegri hefð við ritninguna, og það sem áður var mannleg skoðun verður nú í augum fólks "Guð segir", og mannleg framkvæmd, sem kannski var mjög viðeigandi fyrir ákveðinn tíma og aðstæður, verður sagður "lög Guðs" fyrir allar tíðir og allar aðstæður. Hefðin vegur jafnvel þyngra en orð Guðs hjá sumum, eins og þeim sem iðkuðu "Corban" í Markúsarguðspjallinu 7:10-13.

Lög Guðs: Við eigum að fylgja því sem Guð hefur boðið, svo sem vatnsskírn og Drottins kvöldmáltíð. Við eigum þó ekki að fylgja því vegna þess að það er kristinn siður, heldur vegna þess að Guð vill það. Við eigum að gæta þess að hækka ekki tákninu ofar veruleikanum. Við eigum ekki bara að fylgja reglum (Markúsarguðspjallið 7:6-7), heldur þjónum við á nýja veginn í anda, ekki á gamla veginn í hinum skrifaða lögmálinu (Rómverjabréfið 7:6; 2:29; Kólossubréfið 2:14).

Spurning: Í Matteusi 15:10-20 og Markúsi 7:15-23, af hverju ógilti Jesús matarboðorð Gamla testamentisins?

S: Jesús ógilti ekki matarboðorð Gamla testamentisins, heldur tók hann þau upp á nýtt. Hér eru fjórir þættir til skoðunar.

1. Þótt Jesús og lærisveinar hans brytu stundum mannlega hefðir faríseanna, lifðu þeir sjálfir í hlýðni við lögmál Gamla testamentisins.

2. Jafnvel undir gamla sáttmálanum var Guð upptekinn af hlýðni þeirra, og mataræði þeirra var ein leið, en ekki sú eina, til að sýna fram á hlýðni sína.

3. Eftir upprisu Jesú, sem markaði upphaf nýs tímabils, kusu lærisveinarnir ekki að borða alls konar kjöt. Engill Guðs kom niður og skipaði tregum Pétri að borða, eins og segir í Postulasögunni 10:11-16. Hver var Pétri til að rífast við engil frá himni?

4. Múslimar ættu ekki að eiga í neinum vandræðum með þessa svörun, þar sem sagan segir að Múhameð hafi gert hið sama. Hann talaði um úrelt lög (þó að ógilding sé aðeins annar hugtakið en nýtt sáttmáli í gegnum Jesú). Einnig sýndi hann að múslimar gætu borðað kameldýrakjöt, en Gamla testamentið lítur á kameldýrakjöt alveg eins og svínakjöt (3. Mósebók 11:4,7,26; 5. Mósebók 14:7,8).

S: Í Mt 15:11,17-18, hvernig er það aðeins það sem kemur út sem óhreinkar?

S: Samhengi málsins kemur fram í Matteusi 15:20, þar sem farísearnir voru uppteknir af því að borða með óþvegnar hendur en Jesús lagði áherslu á hreinleika innan frá.

Ef þú værir að elda eitthvað í potti, og vökvi væri hægt og bítandi bættur út í og tekinn úr, myndir þú smakka það sem berst inn eða það sem fer út til að athuga hvort innihaldið væri á réttri hitastigi og uppfyllti kröfur? Auðvitað ættir þú að smakka það sem fer út. Á sama hátt var Jesús að segja að maður ætti ekki að hafa of miklar áhyggjur af fæði, því það sem kemur út úr manni getur verið óhreinindi.

Sp.: Í Matteusi 15:12, væri það ekki skrýtið að sumir farísearnir færu út frá Jerúsalem til að finna Jesú bara til að spyrja um skoðanir hans á persónulegri hreinlæti?

A: Um það snérist málið ekki. Spurningin var bara afsökun til að reyna að gildra Jesú. Málið snerist ekki um persónulega hreinlæti; þeir trúðu ekki á sýkingarkenningu sjúkdóma. Heldur snerist það um viðbætur þeirra við reglur um helgiþvott. Þeir litu á Jesú sem ógn við forystu sína í að segja fólki hver vilji Guðs var fyrir það.

S: Í Mt 15:12, af hverju var Jesús ekki áhyggjufullur um að láta faríseana líða illa?

S: Jesús vissi það, en hann hafði meiri áhuga á að koma sannleikanum fram en á því hvað farísearnir hugsaðu. En umfram það var Jesús ekki bara áhyggjufullur; hann vildi að þeim liði illa. Í Matteusi 23 sérstaklega gagnrýndi Jesús þá harðlega af tveimur ástæðum. Þar sem þeir heyrðu þessa gagnrýni gætu sumir stöðvast, hugleitt orð Jesú og iðrast. Í öðru lagi, óháð iðrun faríseyanna, myndu fjöldinn heyra og vita að þeir ættu ekki að treysta faríseunum sem hafnuðu Jesú.

Spurning: Í Matteusi 15:14, af hverju leyfir Guð stundum blindum að vera leiddir af blindum?

S: Eins og einhver sagði, enginn er svo blindur sem þeir sem neita að sjá. Guð leyfir fólki að fara þangað sem það vill. Betri spurning er, hvers vegna leyfa blindir að leiða sig, eða jafnvel kjósa að láta blinda leiða sig?

Spurning: Í Mt 15:21-29 og Mk 7:24, af hverju fór Jesús til Týru og Síðons?

A: Við fyrstu sýn virðast þessir borgir utan Gyðingalands vera langt utan leiðar Jesú. Næstu vers sýna að hann hafði djöful sem hann þurfti að reka út (Markús 7:29), og að margir frá Fönikíuströndinni hlustuðu á Jesú. Týrus var við ströndina um 35 mílur (56 km) frá Galíleuvatni, og Síðón var einnig við ströndina, 25 mílur (40 km) frá Týrus og 60 mílur (96 km) norður-norðvestur af Galíleuvatni.

Spurning: Í Matteusi 15:21-28, þegar "kanaanítkonan" bað Jesú að sýna sér miskunn, sagði Jesús: "Ég er ekki sendur nema til hinna týndu sauða húss Ísraels". Hvers vegna finnum við það aðeins í Matteusi? Einnig boðorð Jesú til lærisveina sinna: "Farðu ekki á veg heiðingjanna og komdu ekki inn í neina borg Samaríta; heldur farðu heldur til hinna týndu sauða húss Ísraels" (Matt 10:5-6)? Eru þessi tvö orð Jesú í raun, þrátt fyrir að þau stangast á við alheims frelsunarboðskap hans? Eða eru þau uppspuna eða tilbúningur fyrstu kirkjusamfélaganna?

A: Nei, engin ástæða er til að efast um Guð og halda að Guð hafi leyft orð sitt að verða "skipt út" fyrir uppspunnar sögur eða sköpun fyrstu kirkjusamfélaganna. Þessi tvö atriði passa reyndar skýrt við þjónustu Jesú. Áður en hann var krossfestur var gyðingum gefið tækifæri til að taka við Messías sínum og leiða alla heiðingjana. Jafnvel í þjónustu Páls fór Páll fyrst í gyðingasamkomuhúsið og síðan til heiðingjanna.

Hins vegar, ef litið er á kort, er svæðið við Týrus og Sídon langt utan landa Ísraels. Jesús fór því mjög langt úr sinni leið til að heimsækja þá kananeisku (eða syro-föníkísku) konu. Með því að heimsækja konuna sýndi Jesús að boðskapur hans myndi einnig ná til annarra en Gyðinga.

Sp.: Í Matteusi 15:21-22 og í guðspjöllunum almennt finnum við að Jesús lofar öllum mönnum frelsun án nokkurs aðgreiningar eða mismununar, hvort sem um er að ræða Gyðinga, þjóðríki eða heiðingja, en í Matteusi er áherslan á að frelsun sé ætluð Gyðingum. Hvað finnst þér?

S: Skoðaðu tímaröðina. Þrír punktar eru mikilvægir.

1) Í öllum guðspjöllunum, ekki bara Matteusi, fyrir krossfestinguna prédikaði Jesús aðallega til Gyðinga, til að gefa gyðingaþjóðinni tækifæri til að taka við Messías.

2) Eftir upprisu Jesú átti fagnaðarerindið að vera prédikað fyrir alla Gyðinga og heiðingja. Röðin sem Jesús gaf í Postulasögunni 1:8 var "Jerúsalem, síðan allt Júda (þar sem Gyðingar voru), síðan Samaríu (hálf-Gyðingar), og síðan til enda jarðarinnar."

3) Hins vegar, þótt heiðingjar og Samarítumenn væru ekki helstu hóparnir sem átti að ná til fyrir krossfestinguna, deildi Jesús samt með þeim þegar hann hitti þá. Til dæmis ekki aðeins konunni frá Týrus og Sídon (Markús 7:24-30), heldur einnig gerasenski djöfulinn á austurhluta (ekki gyðinglegum, svínaræktandi) Galíleuvatnsins í Markúsi 5:1-20. Jesús gaf fimm þúsund manns að borða á gyðinglega (vestur) megin við Galíleuvatn í Matteusi 14:13-21; Markúsarguðspjallinu 6:30-44; Lúkasarguðspjallinu 9:10-17; Jóhannesarguðspjallið 6:8-12, og Jesús gaf í annað sinn mat til 4.000 manna á hinni ekki-gyðinglegu (austur) hlið Galíleuvatns í Matteusi 15:32-38 og Markúsarguðspjallinu 8:2-9.

En nú eigum við að deila fagnaðarerindinu með öllum, óháð því hvort um sé að ræða Gyðinga, Araba, Evrópubúa, Asíubúa eða aðra.

S: Í Mt 15:21-22, með kananeisku konunni, var Jesús þá að segja að menn ættu eingöngu að elska Gyðinga og þá sem tilbiðu Guð á samþykktan hátt? (Músliminn Ahmad Deedat nefnir þetta einnig.)

A: Nei, það er erfitt að halda því fram, þar sem Jesús fór sérstaklega langt út úr sinni leið til að fara til svæðisins við Týrus og Sídon.

Jesús var fyrst sendur til týndra sauða Ísraels, en hann fór síðar yfir Galíleuvatn (mörgum sinnum). Mikilvægi þessa er að aðallega gyðingar bjuggu vestan megin við Galíleuvatn, en heiðingjar, þar á meðal heiðin svínhirðar, bjuggu austan megin. Jafnvel fyrir þetta tilbeiðu Samaritarnir ekki Guð á samþykktan hátt, og Jesús talaði við samarítansku konuna snemma í þjónustu sinni.

S: Í Mt 15:24, var Jesús eingöngu fyrir Gyðinga og ekki fyrir alla?

A: Nei. Jesús fór fyrst til sauða Ísraels, en hann sagði einnig að hann hefði aðra sauði, sem ekki væru úr þessum hirslu, í Jóhannesarguðspjalli 10:16. Jesús fór langt út fyrir Ísrael, til landshluta Týru og Síðónar, þegar hann talaði í Matteusi 15:24, til að heimsækja syro-föníkneska konu. Einnig trúðu margir samaritanskir Jesú í Jóhannesarguðspjalli 4:39-42. Jesús prédikaði síðar fyrir og gaf þeim ó-Gyðingum á austurströnd Galíleuvatns að borða. Síðar sagði Jesús að hann myndi draga alla menn til sín í Jóhannesarguðspjallinu 12:32. Þessa aðferð að prédika fyrst fyrir Gyðinga fylgdi Páll einnig, sem almennt talaði fyrst til Gyðinga og síðan til heiðingjanna.

Sp.: Í Mt 15:24-26 var Jesús kynþáttahatari fyrir að bera saman kanaanítu (sýrlenzku-fönikíska) konuna við hunda? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta)

S: Spyrjum eina spurningu til baka. Hvar var Jesús þegar hann sagði að hann hefði aðeins verið sendur til hinna týndu sauða húss Ísraels? Svarið er að hann hafði yfirgefið Ísrael og gengið yfir 30 mílur (í loftlínu) yfir eða um fjöll til að komast til Týrusar, sem var ekki og hafði aldrei verið Ísraelsborg. Jesús fór þangað til að tala við, ekki gyðingakonu sem bjó utan Ísraels, heldur konu sem skýrt var greind sem heiðing. En eftir að hafa lagt aukakílómetrana á sig (eða um 30 mílur í raun) vildi Jesús að hún vissi fullkomlega að hún teldi sig ekki vera að fá eitthvað sem henni bæri réttur til, heldur eitthvað sem væri náðargjöf. Að auki, gríska orðið fyrir "hundur" í Matteusi 15:26 merkir "hundurunga" eða "skósveinahund", en ekki villtan hund.

Spurning: Í Matteusi 15:21-29 og Markúsarguðspjallinu 7:27-29, hvað voru Jesús og síro-föníkíska konan nákvæmlega að segja?

S: Fjórir punktar til að íhuga í svari.

1. Eftir að Jesús ferðaðist til föníska strandlengjunnar bað konan hann um eitt: að hann kastaði út illum anda úr dóttur sinni. Athugið að engin merki voru um að þessi etníska syro-föníska kona, sem kallað var grikkja, hefði snúist til gyðingdóms, né einu sinni trúað á hinn sanna Guð.

2. Eftir að Jesús hafði gengið alla þessa leið, mílur utan Ísraels, tilkynnti hann henni hreinskilnislega að boðskapur Guðs kæmi í gegnum Gyðinga, sem ættu að verða læknaðir fyrst (Markúsarguðspjallið 7:27). Með öðrum orðum ætlaði Jesús ekki að verða við beiðni hennar nema hún skuldbætti sig til að trúa boðskap Guðs, eins og hann hafði verið fluttur til Gyðinga.

3. Hún játaði auðmjúklega að koma til Jesú á hans forsendum, ekki öðrum. Við þurfum einnig að trúa á náð Guðs.

4. Þó að bæði heiðingjar og hundar væru ekki metnir mjög hátt af Gyðingum, notaði Jesús ekki venjulega orðið yfir hund hér. Þetta orð er betur þýtt sem "hundur" eða "hundlingur". Rómverjar og Grikkir litu hins vegar mjög vel á hunda. Jesús notaði tvíræðni sem Gyðingar litu niður á en heiðingjar sýndu mikla virðingu og ástúð, þegar hann bar hana saman við ástúðlegt gæludýr. Jesús gerði þó enn skýrt að boðskapur hans var fyrst og fremst ætlaður Gyðingum. Ef Guð hefur blessað einhvern annan mjög, en ekki okkur, ættum við samt að gleðjast yfir þeim blessunum sem Guð hefur gefið okkur.

Í stuttu máli sýna langa gangur Jesú, ásamt hnitnum orðum hans, fallega þennan mótsögn að hann mun ferðast langar leiðir til að ná til okkar, en við verðum að koma til hans án hroka, á hans forsendum, ekki okkar.

S: Í Mt 15:24 vísa "týndu sauðir Ísraels" til fólks sem sagan segir að hafi flutt frá Ísrael til Ameríku um svipað leyti og útlegðin stóð yfir, eins og mormóninn Joseph Fielding Smith kennir í bókinni *Doctrines of Salvation* (1975, bindi 3, bls. 214)?

A: Nei. Sú túlkun var algerlega ókunn öllum gyðingum og kristnum mönnum. Jesús var ekki að tala um fólk sem var landfræðilega villt, heldur þá sem voru andlega villtir. Jesús var frelsari, ekki GPS-tæki. Jesús sagði lærisveinum sínum að "fara heldur til hinna týndu sauða Ísraels" (Matteus 10:6-7), og þeir uppfylltu það á næstu dögum með því að ferðast um Ísrael, ekki með því að stíga um borð í flugvél og fljúga til Ameríku.

S: Í Mt 16:1,4, af hverju var það rangt að biðja Jesú um merki frá himni?

S: Fyrir lærisveinana hlýtur það að hafa þótt skrýtið að farísear og sadúsear beindu beiðni um tákn rétt eftir að Jesús hafði unnið öll þessi kraftaverk, mörg þeirra í viðurvist farísea og sadúsea. Augljóslega voru þeir að reyna að segja að öll fyrri táknin og kraftaverkin væru ekki nægilega góð, en að eitt í viðbót gæti mögulega uppfyllt viðmið þeirra. Gríska orðið fyrir "reyna" hér, í þeim skilningi að þeir vildu prófa Jesú, er það sama orð sem notað er í Matteusi 4:1 um Satan þegar hann freistaði Jesú. kraftaverk Jesú höfðu þegar hjálpað lömduðum, blindum og djöfullega áráttuðum, en farísearnir báðu um tákn frá himni sem hefði ekki hjálpað neinum. Jesús neitaði að framkvæma kraftaverk eftir ósk þeirra.

Spurning: Í Matteusi 16:2-4, hvað hefur hringrás kvölds og morguns með merki tímans að gera?

S: Fyrirsjáanlegi hringrás dags og nætur er mjög einföld sannleikur sem jafnvel börn geta tekið eftir. Jesús er að segja að það séu aðrir hringrásir líka, eins og merki um komu hans, sem fylgja komu hans. Jesús mun koma annað sinn, og mörg merki skömmu fyrir fyrstu komuna verða einnig til staðar fyrir aðra komuna. Jesús var ekki að segja að farísear og sadúsear væru blindir hér, né að þeir væru ekki greindir. Hann hrósaði þeim reyndar fyrir að geta séð veðrið og dregið af því ályktanir um veðurspá. En þessir sömu menn gátu ekki dregið andlegar ályktanir af merki tímans. Annaðhvort gátu þeir það ekki, eða þá vildu þeir það ekki.

Spurning: Í Mt 16:3-4, hvenær er annars staðar hægt að sjá öll staðreyndir og smáatriði en samt vera blindur fyrir mikilvægi þeirra og ályktunum?

A: Eitt dæmi er að miðað við tíð uppreisnir, óánægju almennings með rómversku stjórnina og harðhjartalæti keisaranna, vissu sadúsear og farísear samt sem áður ekki að endalok Júdaíu eins og þeir þekktu hana væru yfirvofandi. Árið 70 e.Kr. var öll borgaríki Jerúsalem drepin eða gerð að þrælum. Innan fimmtán ára eftir það voru sadúsear horfnir af yfirborði jarðar.

Annað dæmi er stórt flóðbylgja við vesturströnd Sumatrar. Þegar sjórinn dró sig til baka skildu mörg dýr ekki hvað var að gerast og flúðu inn í land. En sumir ferðamenn, sem ættu að vera snjallari en dýr, voru þarna úti með myndavélar að taka myndir af afturdrætti sjávar.

Í flokki 5 fellibylnum í Flórída átti maður tvo dýra bíla, sem samtals voru metnir á 500.000 bandaríkjadollara. Hann hafði viku til að flytja bíla sína burt, en í staðinn skildi hann þá einfaldlega eftir í bílskúr. Bílskúrinn eyðilagðist, bílarnir velti og eyðilögðust.

Eitt spurning sem við getum spurt okkur sjálf er þessi: ef einhver annar væri að fylgjast með lífi okkar, kannski 30 árum síðar, hvað myndi hann þá kunna að koma auga á sem okkur þætti furðulegt að hann vissi af, en við höfðum enga hugmynd um að myndi gerast? Þetta getur verið líkamlega (mataræði, skortur á hreyfingu), félagslega (hvernig við komum fram við maka okkar) eða andlega (hversu léttvæg við tökum sumar þær skyldur sem Guð hefur gefið okkur).

Spurning: Í Matteusi 16:4, hvað var nákvæmlega merki spámannsins Jónasar?

A: Meginatriðið var að engin kraftaverk merki var til nema vitnisburður þessa guðhrædda manns.

S: Í Mt 16:7-11 og Mk 6:52, hvað var mikilvægi fimm brauðanna og 5.000 manna, og sjö brauðanna og 4.000 manna?

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

Jesús er lífsins brauð. Þar sem hann gat fært svo marga næringu þurfa þeir ekki að hafa áhyggjur af því hvort þeir tóku nokkur brauð með sér eða ekki.

Almennt hefur Jesús séð um þá og þeir ættu ekki að óttast að Guð muni ekki geta eða vilja séð um þá í framtíðinni.

Endurkennsla sömu kennslunnar þar sem Markús segir að lærisveinarnir skildu ekki tilganginn með fóðruninni í fyrsta sinn.

Hér kunna tvær skilaboð að liggja að baki: annars vegar að Guð fæði Gyðinga og hins vegar að Guð fæði heiðingjana.

Margir fátækari menn voru áhyggjufullir um hvernig þeir myndu fá sér að borða á hverjum degi. Ef fiskimaður, sem vann sex daga vikunnar, veiddi engan fisk einn daginn, þá fengi hann engin laun þann dag. En jafnvel eftir að þeir sáu Jesú fæða 5.000 og síðar 4.000, voru þeir enn áhyggjufullir um að hafa nóg að borða. Stundum spila gamlar venjur og mynstur, eins og skortur eða sársauki, enn í huga okkar, jafnvel þegar tímarnir eru öðruvísi. Þetta sýnir vantraust á því að hlutirnir séu öðruvísi með Jesú og að Guð geti breytt hlutunum. "Lítið er mikið ef Guð er með í spilinu."

Spurning: Í Matteusi 16:7-11 og Markúsi 8:19-20, hvað er Jesús að segja um merkingu þessara talna?

S: Sumir gætu séð dularfulla merkingu í fimm brauðunum, 5.000, og fimm lögmálsbókunum fyrir gyðinga við fyrstu máltíðina, og sjö brauðum (fullkomnu talan) og 4.000 (4 tákna kannski fjórar hliðar heimsins) við aðra máltíðina, sem var aðallega fyrir heiðingja.

Hins vegar er til mun einfaldari skýring. Með Jesú geta mjög fáar brauðhleifar nært mjög marga.

Spurning: Í Matteusi 16:8, af hverju sagði Jesús að þeir hefðu litla trú hér?

S: Þeir voru ekki áhyggjufullir um fæðu sína vegna þekkingarskorts, miðað við allt sem þeir höfðu séð. Heldur voru þeir uppteknir af skammtímavandamálum sínum og misstu sjónar á því hvað Guð getur gert.

Stundum geta kristnir menn í dag verið kvíðnir, ekki vegna þess að þeir hafi ekki lært nóg, heldur vegna þess að þeir einbeita sér svo mikið að vandamálum sínum að þeir missa sjónar á Guði.

Sp.: Í Mt 16:11-12, hvernig er kenning faríseyra og sadúseyra eins og ger í brauði?

S: Það getur verið mjög lítið aukaefni en haft mikil áhrif um allan brauðhleifinn. Á sama hátt getur sum kennsla verið lítið aukaefni en haft mikil neikvæð áhrif.

Óneitanlega kenndu farísear og sadúsear nokkra góða hluti; báðir trúðu til dæmis á einn Guð og að hann hefði skapað allt. En hið illa gat svo gegnsýrt kenningar þeirra að Jesús sagði ekki að greina á milli góðs og ills, taka hið góða og skilja hið illa. Heldur var jafnvel litli "gerinn" í kenningum þeirra svo sterkur að Jesús sagði að forðast þá alfarið.

Sadúsear höfðu viss sannindi því að þeir viðurkenndu Tóru. Hins vegar myndi sá sem lærði af sadúseum eiga tilhneigingu til að efast um orð Guðs, því sadúsear neituðu restinni af Gamla testamentinu og samkvæmt Postulasögunni 23:8 neituðu þeir upprisu, englum og öndum.

S: Gefur Mt 16:11-12 til kynna seint höfundarverk, þar sem höfundurinn gat ekki greint á milli faríseanna og sadúseanna?

S: Þvert á fullyrðingar sumra frjálslyndra gagnrýnenda gerir það ekki. Sadúsear hurfu sem hópur innan fimmtán ára eftir að Rómverjar eyðilögðu Jerúsalem árið 70 e.Kr. Rithöfundur myndi líklega aðeins vísa til sadúsea ef hann þekkti atburði sem áttu sér stað fyrir þann tíma. Ef Matteus hefði aldrei vísað til sadúseumanna, myndi það að nefna þá ekki benda til síðari tíma höfundar. Þó að við höfum að hámarki nokkrar blaðsíður í allri bókmenntasögunni sem lýsa sadúseumönnum, hefði Matteus verið kunnugur þeim og vitað hvort þeir hefðu sameinast faríseumönnum gegn Jesú, svipað og mun síðar þegar Rómverjar og vestgótar sameinuðust gegn Húnum, eða kaþólikkar og mótmælendur gegn tyrkneska hernum. Matteus ritar einnig um þá í Matteusi 3:7; 16:1,6,11,12. Að vara við kenningu tveggja hópa þýðir ekki að höfundurinn hafi ekki getað greint á milli þeirra. Í stjórnmálum nútímans ættum við að varast kenningar öfgahægri og öfgavinstrihreyfinga. En það þýðir ekki að þær séu þær sömu.

Spurning: Í Mt 16:13-14 og Mk 8:27-29, af hverju vildi Jesús vita hverjir aðrir sögðu að hann væri?

S: Jesús taldi ekki ástæðu til að spyrja hverjum faríseum og sadúkearum þótti hann vera; það hefði engan tilgang. Í staðinn spurði hann hverju fólkið í mannfjöldanum taldi hann vera. Staðurinn þar sem hann spurði lærisveinana var Keisarakeiluborgin (Caesarea Philippi), bær sem byggður var norður af Galíleu í nútíma Sýrlandi á sléttu beint sunnan við Hermonfjall, um 25 mílur norður af Galíleuvatni og 5 mílur austur af Jórdanánni. Það voru tvö bæir sem báðir hétu Keisaraborg, en sá sem hér um ræðir var í lénum Heródes Filippusar, bróður Heródesar Antípas. Í þessari Keisaraborg var trúarlegt hof tileinkað hinum látna rómverska keisara Ágústusi. Ef fólkið þar heiðraði Ágústus, venjulegan mann sem framdi engin kraftaverk, sem guð, hvað sögðu menn þá um Jesú? Þetta er nefnt sokratísk kennsluaðferð, sem byggist á spurningum. Það er oft gagnlegt að spyrja spurningu sem þú þekkir svarið við. Hún getur sýnt þér hvað svarandinn hugsar og jafnvel hjálpað honum að skipuleggja hugsanir sínar. Þegar Jesús spurði: "En fyrir hverjum haldið þið að ég sé?" var hann að tala við ykkur í fleirtölu, svo hann var að spyrja alla lærisveinana saman. Við vitum þó aðeins að Pétur svaraði.

S: Í Mt 16:16-17, hvernig vissi Pétur þetta eingöngu fyrir anda heilagan?

S: Augljóslega hafði Pétur ekki heyrt Jesú segja þetta svo skýrt hingað til. Pétur sagði ekki "Ég held..." né "Ég vona..." heldur vissi hann þetta með vissu. Ennfremur er það eitt að einhver segi Pétri þessa staðhæfingu og annað að Pétur trúi því sjálfur.

S: Í Mt 16:18, hvað geta rómversk-kaþólikkar og protestantar verið sammála um í þessu vers?

S: Það eru sjö atriði sem kaþólikkar og mótmælendur ættu allir að geta verið sammála um.

1) Pétur er klettur sem kirkjan er byggð á. Kirkjan er vissulega byggð á "kletti" þessa postula; kirkjan er jú byggð á undirstöðu allra postula og spámanna samkvæmt Efesusbréfinu 2:20a. Pétur er einn af helstu undirstöðum kirkjunnar, en hann er ekki eini helsti undirstaðan, því í Opinberunarbókinni 21:14 segir að borgin Nýja Jerúsalem hafi tólf undirstöður, sem tákna tólf postula Jesú.

2) Hér eru engir arftakar Péturs. Matteusarguðspjallið 16:16-18 segir ekkert um arftaka Péturs. Reyndar segir engin biblíuvers neitt um arftaka Péturs.

3) Jesús, ekki Pétur, er hornsteinninn. Pétur er ekki mikilvægari "steinn" en Jesús sjálfur, hornsteinninn, eins og fram kemur í Efesusbréfinu 2:20b. Eins og einn steinn fastur ofan á öðrum, sagði Pétur sjálfur að steinninn eða hornsteinninn væri Jesús í Postulasögunni 4:10-11 og 1. Pétursbréfi 2:6-7, eins og Páll gerir í 1. Korintubréfi 10:4. Pétur skrifaði aldrei að hann væri "klettur" eða hornsteinn sjálfur, en Páll sagði að allir postular væru undirstaðan í Efesusbréfinu 2:20, þó Kristur væri hornsteinninn. Hins vegar, þótt Jesús sé hornsteinninn, er hann ekki að tala um sjálfan sig sem klettinn hér í Matteusi 16:16-18.

4) Pétur var ekki gallalaus í því sem hann sagði eða gerði, hvorki fyrir upprisu (Matteus 16:22-23) né eftir hana (Galatabréfið 2:11-14).

5) Engu að síður talaði Pétur með vald sem postuli (1. Pétursbréf 1:1 og Postulasagan 1:15-22) og við eigum að viðurkenna kenningu hans sem slíka. Eins og fyrstu kristnir menn eigum við að helga okkur kenningu postulanna í Postulasögunni 2:42.

6) Pétri var falið lyklar himnesins ríkis, til að binda og leysa í Matteusi 16:19. Raunar fengu allir postularnir og kirkjan sama vald til að binda og leysa í Matteusi 18:18.

7) Engin kenning kristni getur verið grundvallarlegri en játningin sem Pétur gerði hér. Ef einstaklingur viðurkennir ekki að Jesús sé lofaði Messías, Sonur hins lifandi Guðs, og ef hann viðurkennir ekki að Jesús dó fyrir syndir okkar og reis aftur frá dauðum (1 Korintubréf 15:1-11), þá er trú hans til einskis og mun ekki leiða hann til himnaríkis.

Spurning: Í Mt 16:18, hvað eða hver er kletturinn hér?

A: Margir misskilja að Pétur tengist "steini" ekki einu sinni heldur tvisvar í Matteusi 16. Í Matteusi 16:18 er Pétur tengdur "góða" steini, undirstöðusteini. Í Matteusi 16:23 er Pétur tengdur "vonda" steini (í sumum þýðingum "hneyksli"), en bókstaflega hindrunarsteini. Hvernig getur Pétur verið bæði? – þetta eru myndlíkingar. Tvær helstu skoðanir eru til og báðar gætu verið réttar.

Kletturinn er játning Péturs um Krist. Hér voru notuð ekki eitt heldur tvö mismunandi grísk orð fyrir klett. Símon var kallaður Pétur "klettur" vegna þess að hann var fyrstur til að gefa játninguna um að Jesús sé Kristur. Jesús talaði við Pétur í öðru persónu, "þú", en "þessi klettur" er í þriðju persónu. Jesús og lærisveinarnir, sem komu frá Galíleu, töluðu líklega grísku. Óháð túlkun kristins manns á þessu tiltekna versinu sýna 1. Jóhannesarbréf 4:1-3 og 2. Jóhannesarbréf 7-10 að hver sem ekki viðurkennir að Jesús hafi komið í holdi eigi ekki að vera samþykktur né boðinn velkominn. 1. Korintubréf 15:1-4 sýnir að hver sá sem trúir ekki að Jesús hafi dáið fyrir syndir okkar og risið upp frá dauðum líkamlega, trúir til einskis. 1. Korintubréf 12:3 kennir að enginn segir að Jesús sé Drottinn nema í krafti Heilags Anda. Í verki er kirkjan byggð á játningu Jesú Krists.

Klappan er Pétur sjálfur. Jesús og lærisveinarnir þekktu án efa aramísku, og því gæti Jesús hafa talað aramísku hér. Orðin tvö eru mismunandi á grísku því annað er kvenkyns og hitt er karlkyns persónunafn. Hins vegar hefur aramíska ekki karlkyns-, kvenkyns- og hlutlausar endingar. Einnig segir Papías, lærisveinn postula Jóhannesar, að Matteusarguðspjallið hafi fyrst verið skrifað á hebresku [sem gæti átt við aramísku] og síðar þýtt á grísku. Á aramísku hefði verið notað hið sama orð, kepha. Kaþólikar hafa almennt þá skoðun að kletturinn hér sé Pétur, enda telja þeir að það styðji þá kenningu að kirkjan sé stofnuð á Pétri. Þeir bæta svo við að Pétur hafi fært biskupsvald sitt til eftirmanna sinna. Þó að ekkert bendi til þessa síðasta í Biblíunni, er ekkert því til fyrirstöðu að mótmælendur túlki Pétur einnig sem klettinn hér. Óháð því hvernig kristnir túlka þennan vers, eru góðir grunnar gerðir úr steini, og allir postular og spámenn eru undirstaða kirkjunnar í Efesusbréfinu 2:20. Í reynd er kirkjan byggð á Biblíunni, sem er kenning postulanna og spámannanna.

Þar sem Pétur tengist tveimur tegundum steina myndi ó-rómverskur kaþólíkur auðveldlega sjá að báðir þættirnir eru sannir og mikilvægir. Pétur er undirstöðusteinn kirkjunnar, og nýjungin um að páfar séu arftakar Péturs hefur verið hindrun fyrir rómverska kaþólikka.

Spurning: Hvað segir Matteusarguðspjallið 16:18 ekki?

S: Það eru að minnsta kosti átta mikilvæg atriði sem það segir EKKI.

1. Það segir ekki að hornsteinninn sem kirkjan var byggð á væri Pétur. Ef svo væri, þá stæðist það ekki því að Kristur er hornsteinninn í Efesusbréfinu 2:20b.

2. Það útilokar ekki Pétur og hina postula frá því að vera klettur sem kirkjan er byggð á. Ef svo væri, stæðist það ekki við að kirkjan sé byggð á undirstöðu (klettum) postulanna og spámannanna í Efesusbréfinu 2:20a, og gengi gegn Opinberunarbókinni 21:14.

3. Það gefur ekki til kynna að Pétur hafi átt nokkra eftirmenn sem postula, né nefnir það páfann. Raunar voru við Níkeja viðurkennd fjögur aðalkirkjur: Jerúsalem, Konstantínópel, Róm og Alexandríu.

4. Þó að sagt sé að hlið helvítis muni ekki sigra kirkjuna, segir það ekki að Satan myndi ekki ná að koma spillingu inn í kirkjuna. Raunar var páfi Formosus settur í réttarhöld fyrir villutrú eftir dauða sinn af næsta páfa og fundinn sekur. Þessir páfar voru settir í réttarhöld:

a) Zephyrinus og Callistus I, páfar sem voru sekir gerðir um Sabellíanska villutrú

b) Stephanus VI (896–897) og líkamsþingið. Afskurði fingur líkama Formósusar páfa. Hann var síðar myrtur.

c) Celestínus V (1294–1296) Næstum allar opinberar ákvarðanir hans voru ógildar af eftirmanni hans, hinn miskunnarlausi Bónifasíus VIII. Celestínus var myrtur eftir að hann sagði af sér. Bónifasíus skipaði krossferð gegn fjölskyldunni Colonna.

d) Bónifas VIII (1294–1303) tók þátt í mörgum stríðum. Hann skrifaði páfabulluna Unam Sanctam. Hann dó úr "sorg" skömmu eftir fangelsun sína.

e) Benedikt XI (1303-1304) ógilti páfabull Bonifasius VIII frá 1302, Unam Sanctam.

f) Klemens V (1305-1314) rétti Bonifasi VIII fyrir villutrú og sodómíu.

g) 1328 steypir keisari Ludvík IV af Bæjarvörður páfanum Jóhann XXII af embætti fyrir villutrú

h) 1328- Marsilius frá Páduva, síðar erkibiskup Mílanó, ofsækir kaþólskt klerkfé sem er tryggt Jóhanni XXII

5. Það lofar ekki að erfðir rómverskra biskupa verði óslitnar. Einn páfi var úr þeim flokki sem myrti fyrri páfann. Ef það rofar ekki erfðir páfa, þá eru erfðir páfa merkingarlausar.

Eftirfarandi þrjú eru samkvæmt rómversk-kaþólska Karl Keating.

6. Rangan maður myndi ekki verða páfi. The Francis Feud bls. 82-83. Lestu um Alexander VI, Bonifasius VIII, Julius II, sem réðst á borgir á Ítalíu, eða Benedikt IX sem seldi embætti páfa.

7. Slæm fordæmi: ofbeldisfullir, illgjarnir, siðlausir, frændhyggjusamir menn myndu ekki leiða sem páfar

8. Pápar misstu af því að styðja rétta kenningu. Kaþólisismi og grundvallarhyggja bls. 227

Spurning: Í Mt 16:18 var Jesús í raun að segja að Pétur væri fyrsti páfi, eins og kaþólska kirkjan heldur fram?

S: Þetta var fyrst notað til að styðja arftöku páfadómsins af páfa Damasus árið 382 e.Kr. Eins og Dave Hunt skrifar í A Woman Rides the Beast bls. 101: "Eitt af fyrstu dæmunum um marga páfa var skapað þegar andstæðar fylkingar kjörðu samtímis páfana Ursínus og Damasus. Fylgjendur hins fyrrnefnda tókst, eftir mikið ofbeldi, að setja hann sem páfa. Síðar, eftir blóðuga þriggja daga orrustu, kom Damasus, með stuðningi keisarans, út sem sigurvegari og gegndi embætti vikari Krists í 18 ár (366–384). Svo 'postulleg arftaka' með 'óslitinni línu frá Pétri' sem rekin er með vopnaafli? Í alvöru?"

Úr sama bókinni, bls. 135–136, segir biskupinn Joseph Hefele frá Rottenburg: "En í öllum þessum skjölum [sögu og kenningum kirkjunnar] hef ég aldrei séð þessa kenningu [um páfavaldið frá trúverðugum heimildum]." … Von Döllinger, einn helsti sérfræðingur síns tíma í kirkjusögu, var algjörlega sammála Hefele. Bók hans (bönnuð af Róm) varaði við komandi tilraun Píusar IX til að þrýsta í gegn ófeilnanleikadóminum og minnti biskupana sem myndu safnast saman til að ræða þetta mikilvæga ákvörðunartök: "Engin hin fornu trúarjátningarnar, enginn katekismi, engin hin kirkjuföðurlegu ritin sem rituð voru til fræðslu almennings, innihalda eina einustu stafsetningu um páfann, hvað þá nokkra vísbendingu um að allur vissi trúar og kenninga hvílir á honum."

Ágústínus frá Hippo (388–430 e.Kr.) sagði: "Á þessum kletti sagði Hann [Jesús], sem þú hefur játað, mun ég byggja kirkju mína. Því kletturinn (petra) er Kristur; og á þessum grundvelli var Pétur sjálfur byggður." Síðan heldur Ágústínus áfram og vitnar í 1. Korintubréf 3:11 og segir að kirkjan, í táknrænni merkingu, sé í Pétri, klettinum. (Um Jóhannesarguðspjallið, Traktat 124, kafli 21.5, bindi 7, bls. 450.)

S: Í Mt 16:18, hvernig var "kletturinn" merkingarbærasta orðaleikur allrar sögunnar?

Svara: Einhver hefur sagt: "Þetta var áhrifamesta orðaleikur í allri sögunni." Á einn hátt er þessi athugun rétt, því þessi orð voru notuð um aldir til að styðja páfana.

Hins vegar, þótt allir ættu að vera sammála um að Jesús ætlaði Pétri og hinum postulum að hafa æðstu valdsstöðu á jörðinni yfir kirkjunni, sagði Jesús aldrei neitt um meintar eftirmenn. Þannig var það ekki orðin sjálf, heldur óréttmæt útvíkkun þeirra til pápanna sem gerði þau að áhrifamesta orðaleiknum í allri sögunni.

Hins vegar, ef Jesús talaði aramísku, var kephas/cephas (massífur klettur) ekki algengt fornafnið, en það virkar ekki sem orðaleikur hér.

Að auki benti einn lesandi á að krossorðið hefði getað verið á hebresku en ekki á grísku. Á hebresku hefði það getað verið "steinn" 'eben og "ég mun byggja" ebneh. Til dæmis bendir George Howard á hebreska ritgerð frá 14. öld sem rabbi að nafni Shem-Tob Ben Shaprut skrifaði, þar sem hebreska textinn segir: "Þú ert steinn (eben) og á þér mun ég byggja (ebneh) bænhús mitt." Sjáwww.jerusalemperspective.com/Default.aspx?tabid=27&ArticleID=1859 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Mt 16:18, hefur nafnið Pétur fundist í Qumran meðal Dødehafsritanna?

A: Nei. Í þýðingu á afriti eftir John Allegro kom fram tilkynning um það í því sem nú er kallað rúllan 4Q432. Hins vegar segir Martin Abegg frá Trinity Western University í tölvupósti að það sé ekki í 4Q432.

S: Í Mt 16:18, hvað þrjú atriði sem fullkomna hvert annað gæti þessi vers um hlið helvítis þýtt?

S: Hér eru þrír mismunandi samhengi, og í öllum þremur mun Hadesarhliðin ekki sigra kirkjuna.

Við upprisu Krists tók hann heilaga gamla testamentisins með sér til himna, eins og segir í Efesusbréfinu 4:8-10.

Á jörðinni nú geta hlið helvítis ekki stöðvað útbreiðslu Guðs ríkis.

Við upptökuna munu Guðs menn rísa upp og líkama þeirra mun ekki verða grafið í gröf.

Spurning: Í Matteusi 16:19, hvað þýðir þetta að binda og leysa?

Ímyndaðu þér kristna menn í dag reyna að greina sekta­menn frá kristnum mönnum sem eru á villigötum, og framandi kenningar frá guðlegum kenningum, ef þeir hefðu ekki Nýja testamentið. Þetta var staðan í fyrstu kirkjunni. Guð gaf postulum getu til að greina og vald til að úrskurða um hvað væri góð kenning. Valið til að binda og leysa sem var gefið Pétri í Matteusi 16:19 er gefið allri kirkjunni í Matteusi 18:18. Eitthvað slíkt, sem felst í því að binda og lausn, að fyrirgefa syndir eða halda þeim, er gefið öllum postulum af Jesú í Jóhannesarguðspjalli 20:23. Á einhvern hátt gera postularnir þetta enn í dag, í rituðu formi, í gegnum Nýja testamentið. En áður en Nýja testamentið var allt skrifað niður var þetta mjög mikilvægt að þeir gerðu það beint.

Sumir segja að þetta hafi ekki snúist um að ákvarða sekt eða sýknu, heldur um að tilkynna það, eins og Pétur tilkynnti Ananías og Saffíru sekta um að hafa logið að Heilögum Anda í Postulasögunni 5:1-10.

Aðrir segja að hugtökin "að binda" og "að leysa" hafi verið kunnugleg úr rabbínsku gyðingdómi. Þessi hugtök merkti að úrskurða um eða banna ýmsar tegundir athafna.

Spurning: Í Matteusi 16:19, hvað voru lyklar himnaríkisins nákvæmlega?

S: Fyrst og fremst skal tekið fram að talað er um lykla himnaríkisins, ekki kirkjunnar. Ýmsir lyklar eru nefndir, og Helvíti er nefnt sem að hafa margar hlið. Hér er ekki um málm eða líkamlegt fyrirbæri að ræða. Þetta gæti annaðhvort verið boðskapur fagnaðarerindisins, að Pétur opnaði dyr fagnaðarerindisins fyrir Gyðinga (Postulasagan 2) og síðar fyrir heiðingjana í Postulasögunni 10, eins og segir í The NIV Study Bible, bls. 1466.

Jesús sagði einnig að rithöfðingjar og farísear lokuðu himnaríkinu fyrir mönnum í Matteusi 23:13. Í Lúkasi 11:52 tóku lögfræðingarnir lykil vitninnar.

S: Í Mt 16:19, gætu þessar lyklar himnaríkisins verið gefnar áfram?

S: Ritningin gefur aldrei í skyn að nokkrar "lyklar" geti verið framseldar, nema að Jesús hafi gefið þær öllum postulum. Hins vegar, þegar Jesús segir postulum myndlíkingarlega að þeir hafi "lyklana", þýðir það ekki að Jesús hafi afsalað sér lyklunum sjálfur, því Jesús hefur enn "lyklana að dauða og helvíti" í Opinberunarbókinni 1:18.

Íhugunarkennt, jafnvel þótt fyrsti páfi sem hefði þessi lykla og gæti látið þá ganga í arf myndi það ekki þýða páfaarftöku ef arftakan rofnaði. Það hljómar fáránlega að páfi taki við lyklunum eftir að fyrri páfi er steyptur af stóli. Ef páfi væri algjörlega siðlaus, eins og Alexander VI (1492–1503 e.Kr.), myndi það einnig brjóta páfaarftöku. Auðvitað er ekki hægt að láta ganga í arf það sem maður hafði aldrei.

Hversu slæmir voru sumir páfar? Samkvæmt Topical History of Christianity eftir Austin, bls. 148,

"Þá [eftir 904] hófst svokölluð "pornókratía", á tímum sem Theodora og tvær dætur hennar, Theodora yngri og Marozia, stjórnuðu í reynd Róm og kirkjunni sjálfri. Sem lokkandi vændiskonur höfðu þessar konur selt líkama sína í skiptum fyrir embætti, titla og land, sem veitti þeim víðtækan völd. Marozia átti ólögmæta ástarsamband við páfann Sergíus III, og úr því fæddist sonur sem síðar varð páfi Jón XI. Þegar Marozia leitaði til að láta krýna sig keisaraynju, rændi yngri sonur hennar, Alberic, móður sinni og fangelsi hana, setti hálfbróður sinn, páfann, í fangelsi og gerðist sjálfur keisari. Hann ríkti frá 932 til 954 og beitti algjörum völdum yfir páfadóminum. Eftir dauða Alberic var sonur hans, Octavian, kjörinn páfi og tók nafn sitt Jóhannes XII, og reyndist vera viðbjóðslegasti meðlimur þessa siðspillta fjölskyldu.

b. Ríkisstjórnir Ottóanna. Árið 962 krýndi hinn illi Jón XII þýska konunginn Ottó I sem keisara Heilaga rómverska ríkisins. Þar sem hann hélt að hann hefði bandamann í lastum, komst Jón fljótt að því að nýr keisari var maður meiri prúðmennsku og helgaður því að endurheimta sæmd og heiður páfadómsins. Þegar Ottó kallaði saman kirkjuþing til að ræða afsögn Jóans hótaði páfi þeim öllum bannsökum, en þeir sviptu hann embætti engu að síður. Þremur mánuðum síðar kallaði Jón saman aðra kirkjuþing sem ógilti ákvarðanir kirkjuþings Ottós. Þess vegna ákvað Otto að beita valdi til að losa páfadóminn undan illgjörnum stjórnanda sínum.

... Næstu tuttugu og tvö ár [eftir 1004] í sögu páfadómsins voru fyllt af hörðri samkeppni, hentugri meðalveðri, andlegri getuleysi, lastum og spillingu. Það virtist ná lægsta punkti með kjörum spillts tólf ára drengs, páfans Benedikts IX (1032–1045), sem eftir skammarlega lauslæti og óstöðuga stjórn seldi hina heilögu tíaru (þ.e. embætti páfans) til hæsta bjóðanda. Hann var þekktur sem Gregoríus VI (1045–1046)...."

Kaþólski guðfræðiprófessorinn Pacwa og aðrir kaþólikkar hafa svar sem myndi koma mörgum mótmælendum á óvart. Þeir eru sammála mótmælendum um að margir páfar hafi verið guðlausir menn og hafi líklega farið til helvítis. Þar sem þeir voru þó páfar eigum við samt sem áður að hlýða þeim.

Ef páfi er með valdi fangelsaður og afsettur, hefur þá nýr, óvinalegur páfi vald og rétt til að taka við af hinum gamla páfa? Áttu kristnir menn þá að óttast hótun Jóhanns um bannsögn? Áttu kristnir menn að hafa stutt undirbúning Ottós fyrir stríð gegn páfanum? Undir hvaða kringumstæðum er sá sem kaupir titilinn páfi eftirmaður heilags Péturs? Vissulega ætti ekki að hlýða þeim sem var borinn saman við Símon í Postulasögunni 8:13-25 ef hann keypti embætti páfans???

Spurning: Í Mt 16:20 og Mk 8:30, af hverju vildi Jesús ekki að lærisveinarnir segðu öðrum að hann væri Kristur (þ.e. Messías) á þessum tíma?

S: Fyrst ber að taka fram að Jesús bað þá aldrei um að ljúga og neita því að hann væri Messías, heldur að segja ekki frá því. Það eru að minnsta kosti tvær mögulegar ástæður.

1. Á þessum tímapunkti í þjónustu sinni vildi Jesús að þeir heyrðu orð hans áður en þeir tækju ákvörðun um hvort hann væri messíasinn. Stundum er betra að láta þá sem heyra fagnaðarerindið heyra orð Jesú sjálfra sín en að eyða of miklum tíma í að "samhengi-setja" og "tímalæsa" fagnaðarerindið.

2. Eins og Matteusarguðspjallið 16:21 sýnir, þurftu lærisveinarnir fyrst að vera alveg skýrir um hver Jesús var áður en þeir sögðu öðrum frá.

Jesús tilkynnti þetta opinberlega með innreið sinni sigursæll á pálmasunnudag. Auðvitað, eftir upprisu, bað Jesús þá síðar um að segja öllum heiminum frá því í Matteusi 28:18-20 og Postulasögunni 1:8.

Spurning: Í Matteusi 16:21 og Markúsarguðspjallinu 8:29, hvers vegna var játning Péturs stórt vendipunkt í þjónustu Jesú?

S: Frá þeim tímapunkti sem þeir þekktu Jesú sem Messíasinn, hóf hann að kenna þeim að hann yrði að fara til Jerúsalem til að deyja. Þeir þurftu að trúa hver Jesús var áður en þeir gátu skilið hvers vegna hann þurfti að deyja fyrir syndir þeirra.

S: Í Mt 16:21 og Mk 8:31, á þessum nákvæmlega tíma í þjónustu hans, og ekki fyrr, af hverju byrjaði Jesús að segja þeim að hann myndi þjást og verða hafnaður?

A: Jesús sagði ekki að hann myndi þjást og verða drepinn fyrr en að minnsta kosti einn lærisveinn hans hafði þekkt og trúað því að Jesús væri hinn lofaði Messías.

S: Í Mt 16:21, af hverju beið Jesús með að segja lærisveinum sínum að hann myndi þjást, deyja og rísa aftur frá dauðum?

S: Það var mikilvægt fyrir lærisveinana að viðurkenna fyrst að hann væri Messías, sonur Guðs. En um leið og þeir sáu það, tók Jesús næsta skref: Messías myndi þurfa að þjást, deyja og rísa aftur. Jesús vildi kannski heldur ekki að þeir drógu rangar ályktanir um að Messías myndi sigra Róm strax. Jesús hafði áður gefið í skyn dauða sinn (í Matteusi 9:15; 10:38; 12:40; Jóhannesarguðspjallinu 2:19; 3:14), en þetta var í fyrsta sinn sem hann lýsti því opinberlega.

Spurning: Í Mt 16:21; 17:22; 20:19; Mk 8:31, þar sem Jesús myndi rísa eftir þrjá daga eða á þriðja degi, þýðir það að hann hafi verið látinn í að minnsta kosti 24 x 3 = 72 klukkustundir?

A: Nei, því að í Lúkasi 24:21 segir að upprísardagurinn hafi verið þriðji dagurinn. Jesús dó á föstudagseftirmiðdegi og reis á sunnudag um dögun. "Eftir þrjá daga" var þekkt hebreskt orðatiltæki sem merkti hluta eða alla þrjá daga. Hér eru fimm önnur dæmi um "þriggja daga orðatiltækið".

1. Í 1. Mósebók 42:17 fangelsaði Jósef bræður sína í þrjá daga. En í vers 18 leysti hann níu þeirra úr haldi á þriðja degi.

2. Rehabeam sagði við lýðinn í 2. Króníkubók 10:5: "Komið aftur til mín eftir þrjá daga." En í 2. Króníkubók 10:12 sneru menn aftur og sögðu: "Komdu aftur til okkar á þriðja degi."

3. Í 1 Samúelsbók 30:12 sagði sjúkur egyptneskur þræll Davíð að hann hefði ekki borðað neitt né drukkið neitt vatn í þrjá daga og þrjár nætur. En maður gæti ekki lifað úti í eyðimörkinni án vatns í 72 klukkustundir. Óneitanlega átti þrællinn við hluta af þremur dögum.

4. Í Esterarbréfi 4:16 segir Ester að fasta fyrir sig "í þrjá daga, bæði nótt og dag" og hún myndi gera hið sama. En í Esterarbréfi 5:1 segir að það hafi gerst "á þriðja degi", Ester hélt veislu, svo þetta er jafngilt tímabil.

5. Þegar vísað er til dauða og upprisu Krists segir Jesús sjálfur í Matteusi 12:40: "þrjá daga og þrjár nætur", í Markúsi 8:31: "á þriðja degi mun hann rísa", í Markúsi 14:58: "í þrjá daga", í Jóhannesi 2:19: "á þremur dögum", og í Lúkasi 24:21: "Þennan þriðja dag kemur í dag".

Í hnotskurn höfum við sannað að þetta hebreska orðtak getur þýtt innan þriggja daga og að þetta orðtak hafi verið þekkt frá tíma Rehabeams til tíma Jesú.

Spurning: Í Matteusi 16:22-23 og Markúsarguðspjallinu 8:32-33, af hverju áreitti Jesús Pétur hér og sagði: "Farðu frá mér, Satan"?

Svar: Pétur hugsaði um mannleg málefni, ekki Guðs. Satan notaði Pétur, nánasta vin Jesú, til að freista Jesú. Jesús þekkti hins vegar freistinguna fyrir það sem hún var. Jesús var ekki að segja að Pétur væri djöfullega áþrýstur eða undir stjórn Satans. Heldur þekkti Jesús að Satan stóð að baki tillögunni. Þegar Guð vill að við gerum eitthvað fyrir hann, og við fáum eða hugsum um tillögu um að fara auðveldari leiðina, ættum við að þekkja það sem það er: freisting frá Satan. Jafnvel þótt viðkomandi sé velviljaður og samtrúarmaður, ættum við að gera okkur grein fyrir því að hann gæti samt gefið okkur tillögu sem er freisting frá Satan. Satan í eyðimörkinni og Pétur hér lögðu báðir til að Jesús gæti fengið konungsríkið án þjáninganna. Í dag, ef við reynum að gera Jesú að konungi og frelsara okkar án krossins eða án þess að þörf sé á honum, erum við að grafa undan boðskap Guðs um frelsun.

Spurning: Í Mt 16:22-23 og Mk 8:33, hvernig gat Pétur haft þann djarfskap að leiðrétta og ávíta Jesú?

S: Jesús valdi djörfan lærisvein þegar hann valdi Pétur. Djarfleiki í sjálfu sér er hvorki góður né slæmur. Djarfleiki til að fylgja Guði er góður, en djarfleiki til að fara eigin leið er yfirleitt ekki það.

Spurning: Í Mt 16:22, af hverju var Pétur hér að áreita Jesú heimskulega?

S: Pétur taldi að Jesús þyrfti leiðréttingu og ráðgjöf. Enn í dag geta sumir haft þá afstöðu að þeir viti betur en Guð.

S: Í Mt 16:23 og Mk 8:33, á hvaða vegu geta menn í dag haft manna málefni í huga fremur en Guðs málefni?

S: Við getum skipt út visku Guðs fyrir visku manns. Við getum ákveðið að gera hlutina á okkar eigin hátt þegar það stangast á við Guðs veg. Við getum gleymt því að von okkar sé í Guði, ekki í okkar eigin styrk eða visku. Við getum notað okkar eigin jarðnesku aðferðir. Að lokum getum við verið svo ákaflega til þess að sinna "skyldum" okkar fljótt, að við njótum ekki eins mikið dvalarinnar í Guðs nærveru og kjósa frekar "skyndibitugudþjónustu" fremur en að helga okkur Guði.

Þú hefur ekki sagt "já" við Guði af öllu hjarta nema þú hafir líka sagt "nei" við sjálfum þér.

Spurning: Í Matteusi 16:24, af hverju nefndi Jesús krossinn hér, áður en hann sagði lærisveinum sínum að hann yrði krossfestur?

S: Jesús vissi að hann yrði krossfestur áður en hann sagði þetta við lærisveina sína. Þeir vissu þegar um krossfestingar, þar sem Rómverjar krossfestu oft uppreisnarmenn og ræningja. Krossfesting var hvatning fyrir aðra til að hlýða. Þar sem krossfesting var ógn sem fylgdi baráttu krossfestu-byltingarsinna fyrir smávægilegum, jarðneskum málum, ættu lærisveinarnir að vera reiðubúnir að leggja líf sitt í sölurnar fyrir himneskan málstað sem var mun verðmætari. Að lokum voru allir tólf postularnir martýrðir fyrir trú sína, nema Jóhannes, sem var útlægður til Patmosar og dó eðlilegum dauða.

S: Í Mt 16:27, mun Jesús koma í dýrð Föður síns, eða í eigin dýrð eins og segir í Jh 1:14?

A: Í Jóhannesarguðspjallinu 1:14 segir að þeir hafi séð eitthvað af dýrð Jesú. Til dæmis sáu þeir dýrð á hvítasunnu. Matteusarguðspjallið 16:27 vísar til atburðar í fjarlægri framtíð, þegar Jesús kemur aftur. Með öðrum orðum, þið hafið ekki enn séð neitt!

S: Í Mt 16:27 vísar þetta ekki til enda heimsins, heldur til æðstu birtingar Baha'u'llah, eins og bahá'íar kenna í Baha'u'llah and the New Era bls. 268-269?

S: Nei, lestu versið betur. Þar stendur að Mannssonurinn muni koma í dýrð föður síns með englum sínum og umbuna hverjum eftir verkum hans. Fólk sá enga engla með Baha'u'llah, og Baha'u'llah umbunaði hvorki hinum trúuðu Baha'íum sem voru í útlegð né þeim sem dóu, né múslimum sem ofsóttu hann.

S: Í Mt 16:28 og Mk 9:1, hvað átti Jesús við þegar hann sagði að sumir myndu ekki smakka dauðann fyrr en þeir sæju Guðs ríki koma með krafti?

S: Fyrst er það sem svarið er ekki, og síðan hvað það er.

X1. Engin merki eru um að Jesús hafi kennt að lærisveinarnir myndu lifa lengi. Reyndar vitum við úr kirkjusögunni að 11 af 12 postulum dóu píslarvottadauða. Aðeins einn, Jóhannes, dó eðlilegum dauða. Hann þjáðist þó í útlegð á Patmos-eyju.

X2. Þetta vísar EKKI til þúsund ára ríkisins í Opinberunarbókinni 20:1-6.

X3. Það getur ekki vísað til endurfæðingar, áður en þeir sjá Mannsoninn koma í ríki sínu. Ekki aðeins er endurfæðing ekki sönn, heldur jafnvel þótt endurfæðing væri sönn, myndu þeir sem endurfæðast samt sjá dauðann.

X4: Sumir telja að um umbreytinguna sé að ræða, sem átti sér stað skömmu síðar. Þegar Pétur talar í 2. Pétursbréfi 1:16-18 um að hafa verið augljós vitni að dýrð hans, segir í 1001 Bible Questions Answered, bls. 299-300, að þetta bendi til þess að Pétur hafi skilið það á þennan hátt.

Svarið: Þetta vísar til þess þegar Jesús "vann" ríki sitt með krossfestingunni, eins og endurlífgunin sannaði. Hann kom inn í ríki sitt eftir að hafa sigrað Satan. Kristnir eru ekki sammála um hvort upphafsdagurinn hafi verið páskarnir eða hvítasunna, en það er mjög smávægilegt atriði.

Matteus leggur sérstaka áherslu á Guðs ríki. Guðs ríki myndi byrja sem sjáanlega lítið, eins og sinnepsfræ (Matteus 13:31), eins og ger gerist það ekki sýnilegt en áhrif þess sjást í deigi heimsins (Matteus 13:33), en að lokum munu englar hreinsa út úr Guðs ríki allt sem veldur syndum og alla sem fremja illt (Matteus 13:41-42). Guðs ríki er eins og falinn fjársjóður sem maður finnur leynt (Matteus 13:44), en það er ákaflega dýrmætt eins og kaupmaður sem selur allt sem hann á til að kaupa eitt dýrmætt perlulag (Matteus 13:45-46). Svo sem líkingin um netið sýnir í Matteusi 13:47-50 er Guðs ríki eitthvað í þessu lífi með bæði góðum og vondum fiskum, en það mun einnig hljóta endanlega uppfyllingu sína við enda aldarinnar. Guðs ríki var innra með okkur (Lúk. 17:21).

Pétur í Matteusi 16:19 og hinir postularnir síðar fengu lykla ríkisins.

Á síðustu kvöldmáltíðinni sagði Jesús að hann myndi ekki drekka af ávöxt vínviðarins aftur fyrr en hann drakk hann nýjan með þeim í ríki föðurins. Matteus 26:29. Jesús borðaði og drakk með lærisveinunum eftir upprisu sína.

Samantekt: Postularnir, sem lifðu eðlilegan líftíma, segja að himnaríkið hafi komið til jarðar eftir upprisu Jesú. Þó að Gyðingar hafi kannski búist við hernaðarríki sem myndi steypa Rómverjum, kenndi Jesús að ríkið væri eins og sinnepsfræ, ger eða perla mikils verðmats. Það var lítið, erfitt að sjá í fyrstu, afar verðmætt og myndi hafa mikil áhrif.

S: Í Mt 17:1-8, af hverju var Jesús umbreyttur?

S: Þó ritningin segi það ekki, gæti það verið vegna samsettra ástæðna, sem tengjast bæði lærisveinunum og einnig Jesú sjálfum.

1. Fyrir lærisveinana var þessi opinberun merki til að staðfesta trú þeirra, og hvetja og styrkja þá þrjá lærisveina sem urðu vitni að henni. Kannski var ætlunin að styrkja trú þeirra þriggja fyrir krossfestinguna.

2. Þetta setti þrjá lærisveinana sér til hliðar sem leiðtoga hinna.

3. Faðirinn og Andinn hefðu getað notað þennan atburð til að styrkja Jesú og leiðbeina honum um hvað hann ætti að gera í aðdraganda krossfestingarinnar og hvað hann ætti að gera á tímabilinu frá krossfestingu til upprisu frá dauðum.

4. Þetta gæti verið vitnisburður um að Jesús hefði "staðið prófið" sem hinn fullkomni, syndalausi maður, og í samtalinu sem fylgdi var rætt um krossfestingu hans.

Jesús hafði þegar gefið mörg sönnunargögn um mátt sinn áður en þetta gerðist. En öll þessi kraftaverk eru það sem Jesús gerði, eða gat gert, ekki einfaldlega hver hann var. Stundum þurfum við að taka okkur pásu frá þjónustu og öðrum verkefnum og eyða einfaldlega tíma einn með Drottni, einbeita okkur að því hver hann er.

Auðvitað er Guð ekki skyldugur til að útskýra okkur ástæðurnar fyrir öllu.

Spurning: Í Matteusi 17:1, á hvaða fjalli tók Jesús þá upp?

S: Það var líklega Meronfjall, um 3.926/3.963 fet eða 1.204 metra. Það var líklega ekki Hermonfjall (9.232 fet), sem var snævi þakið og hefði ekki verið skynsamlegt að eyða nóttinni þar. Þeir fóru líklega ekki upp á topp Taborfjalls (1.900 fet, eins og Cyrill frá Jerúsalem og Jeróm héldu), því þar var rómverskur vígstöðvar.

Meronfjall er fimm til átta klukkustunda gönguferð af meðal erfiðleika. Oft er dálítið snjóar á toppnum yfir veturinn, en ekki restina af árinu.

S: Í Mt 17:1-8, var umbreytingin upprisa eða sýn?

S: Það var ekki nákvæmlega hvorugt. Móse og Elijah voru í raunveruleika til staðar, að minnsta kosti í anda, og ræddu við Jesú. Ritningin segir ekki hvort birting þeirra hafi verið með líkama eða ekki. Móse og Elijah komu í björtum skýi og hurfu svo aftur. Elija fór til himna í stormbyl (2 Konungabók 2:1), og þótt Móse hafi dáið, fannst líkami hans aldrei (5. Mósebók 34:6), og djöfullinn deildi við erkiengilinn Míkael um líkama Móse (Jódasbréf 9).

Spurning: Í Mt 17:2 og Mk 9:3, af hverju urðu klæði Jesú svo hvít?

S: Ritningin segir ekki hvers vegna fötin urðu hvít (eða glóðu skært) þegar dýrðin birtist. Önnur dæmi um hvít klæði í dýrð eru englar sem birtust.

S: Í Mt 17:3-4 og Mk 9:4, hvernig vissu Matteus og Markús að þetta væru Móse og Elijah?

S: Líklega vegna þess að Pétur, eða Jakob og Jóhannes, sögðu honum það. Hvernig gátu Pétur, Jakob og Jóhannes vitað það? Annaðhvort heyrðu þeir Jesú kalla á þá með nafni, eða Jesús sagði þeim það eftir á, eða faðirinn miðlaði því beint til þeirra.

S: Í Mt 17:9 og Mk 9:9, af hverju vildi Jesús sérstaklega ekki að lærisveinarnir segðu nokkrum frá umbreytingunni fyrr en Jesús reis frá dauðum?

S: Margir Gyðingar hafnuðu Jesú sem Messías; hvernig myndu þeir nokkurn tíma trúa umbreytingunni? Það er nauðsynlegt að trúa því að Jesús væri Messías, Sonur Guðs. Það var ekki nauðsynlegt að vita um eða trúa á aukamál eins og umbreytinguna. Ef einhver tók ekki Jesú sem Messías eftir að hafa séð kraftaverkin, er ólíklegt að hann myndi trúa vegna frásagnar um umbreytinguna. Eftir að Jesús reis frá dauðum hefði sá sem trúði á hann engan vanda með að samþykkja umbreytinguna.

Á sama hátt, þegar við tölum við aðra um Krist, sérstaklega í fyrsta sinn, skulum við af öllu því sem við gætum talað um gæta þess að verja þessum dýrmæta tíma í að tala um það sem skiptir mestu máli.

Pétur, Jakobi og Jóhannesi hefðu getað farið um og sagt öllum frá umbreytingunni, og kannski hefðu fleiri efast um geðheilsu þeirra en trúað þeim. En þessi óbeinu sönnunargögn hefðu ekki verið mjög mikilvæg miðað við upprisu sem átti eftir að eiga sér stað. Stundum, þegar við deilum með öðrum, viljum við ekki nefna hluti sem eru "aðeins sannfærandi" um kristni í stað þeirra sem eru "mjög sannfærandi".

Spurning: Í Mt 17:11-13, hvernig var Jóhannes skírari Elías sá sem átti að koma?

S: Fyrst munum við ræða um Elíja og síðan um Jóhannes skírara.

Elija sjálfur var viðstaddur umbreytinguna. Í Matteusi 17:11 segir Jesús að endurreisn Elija sé í framtíðinni og að Elija sjálfur muni birtast fyrir endurkomu Jesú. Sumir telja að Elija sé einn af tveimur vitnunum í Opinberunarbókinni 11:3-12.

Jóhannes skírari kom í anda og krafti Elijahs, og það er Jóhannes skírari sem Jesús vísar til myndlíkingarlega í Matteusi 17:12-13.

Í leikriti getur einhver stigið inn fyrir leikara á æfingu, en leikarinn sjálfur kemur fram í sýningunni.

Ályktun: við fyrstu komu kom Jóhannes skírari í hlutverki Elíasar, en það útilokar ekki að Elías sjálfur birtist fyrir aðra komu.

Spurning: Í Mt 17:12 og Mk 9:11-13, hvernig uppfyllti Jóhannes skírari spádóm Elíasar? Var hann endurfæddur Elías?

A: Nei, því endurfæðing er röng, eins og Hebreum 9:27 og Rómverjabréfið 9:11 sýna. Í fyrstu komu Jesú hafði Jóhannes tilgang og sendiboðaverkefni Elíasar. Auðvitað birtist Elías sjálfur (ekki Jóhannes) stuttlega við umbreytinguna. Margir telja að Elijah verði einn af tveimur vitnunum rétt fyrir sjöunda lúðrinn í Opinberunarbókinni 11:3-12. Þegar Jesús kom (í fyrsta sinn) var það ekki vegna þess að Elijah og Móse voru ekki til staðar að ríkið var ekki fullkomlega vígt á jörðinni þá. Þeir létu á sér sjá.

Spurning: Í Matteusi 17:14-16 og Lúkasi 9:37-39, af hverju meiða djöflar oft þá sem þeir búa í?

S: Ein ástæða gæti einfaldlega verið hatur á fólki. En önnur ástæða gæti verið svipuð þeim ástæðum sem liggja að baki því að illir menn meiða oft þá sem hafa hjálpað þeim. Fyrir rökréttar, raunar grimmilega rökréttar, skýringar á þessu, fjallar hin spillta bók Machiavellis, Konungurinn, um tilvik þar sem ráðskari er hættulegur meðan hann þjónar konungi, og enn hættulegur ef hann yfirgefur hann. Hann skrifaði að það sem oft er öruggast sé morð, jafnvel þó viðkomandi hafi sannað að hann væri ætíð tryggur áður! Ef einhver gengur í illsku, ætti hann ekki að verða hissa þegar illt er gert við hann af þeim sem hann var að hjálpa.

S: Í Mt 17:15 er orðið yfir flogaveiki bókstaflega "mánaflog". Er einhver tenging milli flogaveikikasta og mánaferla?

S: Forngreinar virtust telja svo, með því að nota þennan hugtak. Í nútíma erum við ekki viss, hvorugu megin. Grein frá 2008 í National Library of Medicine eftir Sallie Baxendale og Jennifer Fisher, "Moonstruck? Áhrif tunglhringsins á flog", https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/18602495/. Þær rannsökuðu 1.571 flog og fundu tengsl milli myrkurs næturhiminsins og floga. Það var birta næturhiminsins, ekki fasa tunglsins, því þær gerðu ráð fyrir skýjahulu. Á hinn bóginn fann grein frá 1999 eftir C. L. Raison o.fl. á https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/10363673/ enga fylgni. Þeir bentu á að mögulega væri tengsl milli floganna og skorts á góðum nætursvefni. Auðvitað skiptir tunglljósið ekki máli ef þú ert inni í húsi með þykkum gardínum.

Spurning: Í Mt 17:15-21, Mk 9:17-18,28-29 og Lk 9:40, hvers vegna gátu lærisveinarnir ekki rekið þennan djöful út?

S: Það var ekki vegna þess hverjir lærisveinarnir voru, né vegna neins takmarkana á valdi Guðs. Þeir töldu sig sjálfsagðan rétt til að reka út illvætti á þessum tíma og báðu ekki né föstu, hugsanlega af hroka eða sjálfsánægju. Í dag sjá sumir kristnir ekki þá árangra sem þeir ættu að sjá vegna þess að þeir verja ekki tíma í bæn og föstu.

Sp.: Í Mt 17:15-21, Mk 9:17-18,28-29 og Lk 9:40, ættum við að leggja hendur á þegar við rekkum út illan anda, eða er þetta bara athöfn?

S: Hendur okkar eru ekki töfrar. En rétt eins og það getur hjálpað okkur í bæn að biðja í mismunandi stellingum, er það í lagi og samkvæmt Biblíunni að leggja hendur á manneskju sem er í eigu djöfuls. Það er ekki nauðsynlegt að gera það, þannig að "djöfullinn verður ekki varpað út ef við getum ekki lagt hendur á hann".

Spurning: Í Mt 17:15-21, mun hinn illi andi sem var rekin út snúa aftur og ráðast á veikari meðlim liðsins sem reynir að reka út djöfulinn?

A: Öldungir taka ekki búseta í sannum trúuðum, en þeir geta kúgað trúuðum og þannig ráðist á hann með meiri freistingu, ótta, þunglyndi og öðrum leiðum til að færa augu hans frá Jesú. Þess vegna ættu liðsmenn að hafa náið samband við Drottin.

Að auki er önnur hætta við útrekningu illra anda. Ef sá sem illi andi er rekinn úr vill ekki taka Krist til hjarta síns, geta illu andarnir komið aftur og jafnvel fleiri með sér. Sjá Matteus 12:43-45 og Lúkas 11:24-26.

S: Í Mt 17:15-21 iðka sumar kirkjur þá venju að fjölskyldan skuli færa þann sem er heltekinn af illum anda til kirkjunnar en ekki láta hann koma heim til sín. Er það vegna þess að það sé öruggara að reka út illan anda í kirkju en í húsi einhvers?

S: Ég tel að hvort sem er kirkja eða heimili sé í lagi. En ef mögulegt er myndi ég ekki gera það í heimili þar sem eru líkneski (Búdda o.s.frv.), stjörnuspeki eða spádómar.

Spurning: Í Matteusi 17:15-21, ef ókristin kona er tekin í gíslingu af illu anda og eiginmaðurinn er ekki á móti því í fyrstu. En eftir tvær til þrjár heimsóknir breytir eiginmaðurinn um skoðun, tekur ekki fagnandi á móti liðinu né stöðvar komur þess, en konan er enn tilbúin. Hver er okkar afstaða? Verður hún að hlýða eiginmanni sínum?

A: Þetta er erfið staða. Konur eiga að hlýða mönnum sínum, en þær eiga fyrst og fremst að hlýða Guði. Því ef maðurinn skipar konunni að gera eitthvað sem er óbiblíulegt, verður hún að óhlýða manninum á þessu punkti. Hún ætti þó að hlýða á öðrum punktum. Ef konan vill hins vegar að kristnir menn komi, tel ég ekki að hún sé í eigu djöfuls; hún gæti þó verið undir árás djöfuls. Er konan fús til að koma í heimsókn til kirkjunnar? Ef eiginmaðurinn vill ekki að konan umgangist trúaða, en Hebreum 10:25 skipar okkur að yfirgefa ekki samkomur, er skylda konu að hlýða Guði fyrst.

Spurning: Í Matteusi 17:15-21, hvað ef sá sem er í eigu meiddist eða stökk út um glugga meðan á þjónustu stóð, og fjölskyldumeðlimur ákveður að leggja fram kvörtun eða höfða mál fyrir liðsstjórann eða liðið, hver er afstaða kirkjunnar?

S: Það getur verið möguleiki; fólk getur höfðað mál og kennt öðrum um nánast hvað sem er. Óháð því ættu kirkjumeðlimir þó að grípa til varúðarráðstafana til að tryggja öryggi viðkomandi.

S: Í Mt 17:15-21, verðum við að tilkynna prestum og leita samþykkis þeirra áður en við heimsækjum manneskju sem er í valdandi djöfuls?

A: Ég myndi eindregið ráðleggja þér að láta presta þína eða eldri menn vita af þessu. Hebríum 13:17 segir að við skulum hlýða þeim sem stjórna okkur, og þar er átt við presta/eldri menn.

Spurning: Í Mt 17:17, af hverju og við hvern var Jesús pirraður?

S: Jesús kallaði þessa trúleysislegu og rangsnúna "kynslóð", sem getur átt við hóp fólks sem lifði á þessum tíma, eða hóp fólks eins og Gyðinga. En óháð því beinist þessi árekstrorð einnig að níu lærisveinunum. Lærisveinunum hafði þegar verið veitt máttur til að lækna, en til skammar gátu þeir þá ekki læknað þetta. Jesús var að harmast yfir almennri trúleysi fólks í þeirri menningu, sem lærisveinarnir tilheyrðu. "Litla trú" vísar ekki til einhvers "lítils bita" af trú, heldur til fátækrar trúar.

Sp.: Í Mt 17:17, á hvaða vegu heldur þú að Guð gæti orðið pirraður í dag yfir trúleysi trúaðra?

S: Það gæti verið á margvíslegan hátt. Stundum getur áhyggjufullur og kvíðinn hugur sýnt vantraust til Guðs. Stundum eru kristnir tregari til að gera Guðs vilja ef þeir sjá áhættu fyrir eigin öryggi, öryggi ástvina sinna eða eignum sínum. Stundum gera kristnir hlutina aðeins "hálfa leið", til að tryggja sér bakdyr, í stað þess að gefa sig alla inn í það. Stundum vilja kristnir menn reyna að gera Guðs vilja með því að nota aðferðir heimsins, vegna þess að í vantrú sinni telja þeir sig þurfa það. Stundum er þetta "ég ræð við þetta sjálfur" hugarfar og þeir leita ekki leiðsagnar Drottins.

S: Í Mt 17:25-27, af hverju sagði Jesús að synir væru undanþegnir sköttum, en Jesús greiddi samt skatta?

Svaraðu: Ímyndaðu þér að þú gætir séð Jesú og spurt hann hvaða spurningar sem er. Væri brennandi spurningin í huga þínum: "Greiðir þú musterisskatt?" Það virðist nánast fyndið að skapara og herra jarðarinnar sé beðið um að greiða skatt. Þrátt fyrir það gerði Jesús það af náð, án kvörtunar, til þess að engum mislíkaði. Þó að vers 24 tilgreini ekki hvaða tegund skatts er um að ræða, þá myndi upphæðin, tvær drakmur (helmingur sekels), þýða árlegan skatt á alla gyðinga karlmenn tuttugu ára og eldri, bæði innanlands og utan, til gyðingaskálans sem þurfti að greiða í mars, en ekki skatt til rómversku ríkisstjórnarinnar. Þetta var skatturinn á tíma Jesú samkvæmt Jósefus í Antiquitates Iudaicae, bók 3, nr. 193–196; bók 18, kafli 312, og Mishnah Shekalim. Vers 25, um konunga jarðarinnar, vísar hins vegar skýrt til rómverska skattsins.

Fyrir utan þetta dæmi skipa Rómverjabréfið 13:6-7 trúaða einnig að greiða skatta til stjórnvalda, jafnvel spilltra stjórnvalda eins og Rómaveldisins.

Sumir gætu rangt túlkað orð Jesú sem óljós, vegna þess að hann var að tala hugmyndalega; þ.e. að allt sem ætti að fara til Keisara skyldi gefið honum, en í raun ætti ekkert að fara til Rómverja. Hins vegar, ef þetta hefði verið það sem Jesús átti við, þá væri það annaðhvort tilgangslaust eða, enn verra, villandi fyrir fólk að láta þá framleiða denár.

Spurning: Í Matteusi 17:25-27, greiddu hinir lærisveinarnir einnig musterisskatta?

S: Ritningin segir það ekki. Annaðhvort gerðu þeir það líklega, eða þá hefðu þeir verið undanþegnir ef þeir voru undir 20 ára aldri. Margir lærisveinanna lifðu í 30 eða 40 ár eftir upprisu Jesú, svo Jesús hefði getað valið unga menn.

S: Í Mt 17:27, af hverju verðum við stundum pirruð á öðrum og hvernig ættum við að bregðast við þegar það gerist?

S: Ef einhver gerir eitthvað slæmt, þegar við búumst við því, gerir það okkur yfirleitt ekki mjög reið. Það sem getur pirrað okkur er þegar við höfum hærri staðla eða væntingar til einhvers eða hóps fólks og þeir svíkja okkur eða svíkja traustið. Áður en við missum okkur og missum stjórn á okkur ættum við þó að muna hvernig við getum stundum pirrað Jesú. Í öðru lagi verðum við að muna að þeir muni þurfa að standa skil fyrir húsbónda sínum – og við erum ekki húsbóndinn þeirra, heldur Guð. Að lokum, ættum við yfir höfuð að hafa sett þessar væntingar frá upphafi? Í stað þess að bara "bresta út" í tilfinningar vegna eigin vonbrigða, ættum við að "svara" á viðeigandi hátt miðað við það sem er best í þessari stöðu. Ef svarið virkar greinilega ekki, gætirðu viljað staldra við og bregðast öðruvísi við. Að lokum, mundu eftir Jakobsbréfinu 1:20: "Því reiði mannsins framleiðir ekki réttlæti Guðs."

Sp.: Í Matteusi 18:1-6, þegar einhver, sérstaklega kristinn maður, einblínir á að spyrja ranga spurningu, hvernig beinarðu spurningunni í réttan farveg?

S: Með þolinmæði og kurteisi. Ávítur gætu ekki verið hjálplegar hér, því hugsun þeirra gæti verið of rugluð til að sjá það. Í þessu tilfelli var ekki spurningin óskynsamleg eða fáránleg, heldur voru forgangsröðun þeirra röng. Að segja einhverjum bara að forgangsröðun hans sé röng er ekki mjög hjálplegt í sjálfu sér; þú ættir að segja þeim, eða enn betra, sýna þeim, hvað forgangsröðun þeirra ætti að vera.

S: Í Mt 18:1-6, hvað ættir þú að gera þegar þú greinir samkeppni meðal trúaðra?

S: Það eru sjö skref sem við getum tekið.

1) Biðjið fyrir þeim, eða báðum aðilum, að þeir sjái aðstæður sínar eins og Guð sér þær, og hafi hjarta og hugrekki til að breyta stefnu sinni og fylgja leiðsögn Guðs.

2) Reyndu að skilja hugsunarhátt þeirra, hvers vegna þeir telja sig eiga að finna fyrir slíku.

3) Athugaðu að Jesús fordæmdi þá ekki fyrir að spyrja spurninguna, og þú ættir heldur ekki að fyrirlíta þá. En eins og Jóhannes Krýsostomos (d. 407 e.Kr.) sagði: "Við náum ekki einu sinni til gallanna hjá Tólfmenningunum; við spyrjum ekki hver sé mesti í Guðs ríki, heldur hver sé mesti í jarðríki: því ríkari, því voldugri." (Homilies on Matthew homily 58 NPNF1 bls. 360)

4) Gakktu úr skugga um að þú sýni og rækta þjónsins hjarta og metir aðra mikilvægari en sjálfan þig (Filippíbréfið 2:3).

5) Reyndu að hjálpa þeim að sjá keppni sína sem synd sem þeir þurfa að breyta.

6) Hvetjið þau til að vinna saman.

7) Við ættum öll að vera eins og börn (í góðum skilningi), því við erum öll börn Guðs.

S: Í Mt 18:5 og Mk 9:35-37, hvernig er það að taka á móti barni í nafni Jesú eins og að taka á móti Jesú?

S: Jesús var að leggja áherslu á að enginn munur væri á því að taka hann hlýlega í holdi og taka á móti öðrum í nafni Jesú. Á fornum tíma var sendiherra konungs tekinn á móti sem konungur, þar sem hann var fulltrúi konungs.

S: Í Mt 18:8 og Mk 9:43,47, ættum við að skera af hönd okkar eða rífa út auga okkar ef það leiðir okkur til syndar?

A: Nei, af einfaldri ástæðu að hendur okkar og augu gera okkur ekki sek. Jesús er að segja að synd sé svo alvarleg að það væri betra að grípa til eins róttækra aðgerða og að missa þessi útlim en að syndga. Betra er að skera af útlim en að deyja úr gangrýnu. Frá tíma til tíma þurfum við öll að gera "veruleikakönnun" á okkur sjálfum. Spyrjum okkur sjálf: Er samband okkar við Krist að batna, eða erum við að færast í burtu frá honum?

Sp.: Í Mt 18:9 og Mk 9:43-44,48, sýna tilvísanirnar í óslokkandi eld fram á eilífa refsingu?

S: Þau gefa í skyn sannleikann um eilífa refsingu, en sanna það ekki, því mögulegt er að eldurinn hafi verið eilífur en fólkið sem lifði í honum ekki. Auðvitað, í því tilviki, hefði eldurinn annað eldsneyti eða önnur úrræði til að viðhalda sér.

Spurning: Í Mt 18:10, hefur Guð faðirinn andlit?

A: Nei. Maður myndi ekki búast við því að Jesús myndi hér gefa ítarlega kenningu um nánd og englalega skynsemi í víddum himinsins. Frekar notaði Jesús einfaldlega myndlíkinguna til að segja að englarnir sem gættu hinna smæstu hefðu beinan aðgang að Föður. Hins vegar segir ekkert að aðrir englar hafi ekki einnig beinan aðgang að Föður.

Sp.: Í Mt 18:14, þar sem Guð vill ekki að nokkur hinna smæstu farist, hvers vegna farast menn?

S: Þetta eru tvær spurningar í einni: hvers vegna ungbörn deyja, og hvers vegna fólk fer til helvítis.

Börn deyja, eins og við öll munum að lokum deyja, sem afleiðing þess að við tilheyrium fallnum kynstofni. Við lifum í heimi þar sem ríkir mikið illt og óréttlæti, og Guð mun leiðrétta allt á dómardeginum.

Börn og fóstur hafa synduga eðli, en það að fóstur deyi sýnir ekki að það sé sektað um synd, frekar en það að kettlingur deyi sýnir að hann hafi verið sekur um synd.

Fólk fer til helvítis, samkvæmt 2. Þessaloníkubréfi 1:8, sem segir að þeir sem hlýða ekki fagnaðarerindi Drottins Jesú Krists muni verða dæmdir, svo fagnaðarerindið er eitthvað sem við öll berum ábyrgð á að hlýða. Dauði Jesú á krossi var nægjanlegur fyrir alla. En Guð leyfir ennþá fólki sem hafnar hinum eina sanna Guði að bera afleiðingar valkostanna sem það ber ábyrgð á.

Spurning: Þýðir Matteusarguðspjallið 18:15-18 að við eigum aldrei að gagnrýna kenningar kristins leiðtoga?

A: Alls ekki. Þó að Matteusarguðspjallið 18:15 fjalli um samskipti við trúaða, ekki vantrúaða, þá fjallar Matteusarguðspjallið 18:15-18 um hegðun en ekki opinbera prédikun falsks boðskapar eða villutrúar. Þó að gott sé að tala við viðkomandi í einkasamtali til að reyna að sannfæra hann áður en farið er opinbert, ef falska kenningin var prédikuð opinberlega, þá þarf að leiðrétta hana opinberlega. Ef það er leiðrétt af þeim sem gerði og áður trúði þessum fölskuðu fullyrðingum, þá er það enn betra. En ef ekki, þá þarf einhver annar að leiðrétta það. En þetta ætti ekki að gera með andúð eða hatur í garð þess sem talaði villu, heldur í kærleika og með löngun til að sýna sannleikann.

Spurning: Í Matteusi 18:17, hvað þýðir að meðhöndla hann eins og heiðingjann eða skattinnheimtumanninn?

S: Orðið "þú" hér er í eintal, svo það segir að einstaklingurinn eigi að slíta tengslum við þann sem gerir hið ranga. Heiðinginn eða skattinnheimtumaðurinn, sem talinn var gráðugur og óheiðarlegur, var augljóslega utan sviðs Guðs ríkis og kirkjunnar. Gefðu engum til kynna að þú hafir sömu hjálpræði eða trú og sá einstaklingur. Jafnvel þótt viðkomandi sé í raun trúaður sem villist, vitum við ekki hvort hann sé í raun syndugur heilagur eða hvort hann hafi nokkurn tíma verið frelsaður.

Spurning: Í Matteusi 18:18 hvað merkja "að binda" og "að leysa"?

S: Að binda þýðir að stöðva, takmarka eða banna, en að leysa þýðir að leyfa að halda áfram. Sumir segja að "að binda" og "að leysa" hafi verið gyðinglegar málvenjur um að það sem boðið er á jörðu niðri hafi þegar verið fyrirfram ákveðið á himni. Þessi vald til að binda og leysa var gefið öllum postulum.

S: Í Mt 18:21-22, hvernig ber gjafmildi Jesú við að segja fólki að fyrirgefa öðrum sjötíu sinnum sjö sinnum samanborið við aðrar kenningar?

A: Sadúsear og margir rabbínar fræddu um að maður þyrfti aðeins að fyrirgefa bróður sínum þrisvar sinnum. Hins vegar er það alls ekki rausnarlegt af einhverjum eins og Jesú að segja öðrum að fyrirgefa. Það sem var ákaflega rausnarlegt var að Jesú fyrirgaf okkur, þeim sem negldu hann á krossinn (Lúk. 23:34), og dó fyrir syndir okkar.

S: Í Mt 18:28-31, hversu háar voru upphæðirnar hér?

A: Tíu þúsund talentar var mikill peningur. Davíð gaf þrjú þúsund talentar af gulli og sjö þúsund talentar af silfri til að byggja musterið í Jerúsalem. Yfirhöfðingjarnir gáfu fimm þúsund talentar af gulli og tíu þúsund talentar af silfri, samkvæmt 1 Króníkubók 29:4,7. Sumir hafa áætlað þetta sem 12 milljónir dala, en betri tala gæti verið rétt undir milljarði. Í Matteusi 18:28 voru 100 denar um það bil 100 daga laun venjulegs verkamanns eða fótgönguliðsmanns. Virkilega góður þræll gæti kostað eina talentu, en flestir þrælar voru metnir á tíunda hluta talentu. Það var einnig ólöglegt að selja mann í þrældóm fyrir hærri upphæð en hann skuldaði.

Spurning: Í Matteusi 18:32-35, afturkallar Guð nokkurn tíma fyrirgefningu synda eða synjar fyrirgefningar?

A: Nei. Skuldin var ekki endurnýjuð; heldur var fyrirgefningunni ekki beitt. Herra fyrirgaf þrælinum skuldina, en þegar hinn illa þræll tók annan þræl í hálsinn til að endurgreiða skuld sína, var herrann reiður yfir þessu óréttlæti og lagði skuldina aftur á hann. Guð fyrirgaf syndir okkar frjálslega og náðlega, þótt við værum óverðugir, en hvort fyrirgefningin sé beitt fer eftir viðbrögðum okkar. Hebreum 4:2 segir að fagnaðarerindið hafi ekki gagnast sumum vegna þess að þeir sameinuðu það ekki við trú. Rómverjabréfið 11:29 segir að gjafir Guðs og köllun séu óafturkallanlegar.

Spurning: Í Matteusi 18:32-35, gæti þessi líking þýtt að húsbóndinn sendi hinn illa þjóninn í fangelsi vegna nýrra skulda, í stað þess að endurleggja hina gömlu skuldina?

S: Nei, það er ekki meiningin, því dæmisagan gefur til kynna að það að herrainn afhenti hinn illa þjón fangavörðunum hafi verið vegna þess að hinn illi þjónn sýndi engan miskunn.

S: Í Mt 18:35, eru sum verk, eins og að fyrirgefa bræðrum okkar, nauðsynleg til frelsunar?

S: Hvorki fyrirgefning annarra né nokkur önnur verk munu hjálpa manni að öðlast hjálpræði. Þvert á móti, ef maður hefur hjálpræði mun hann geta fyrirgefið öðrum hvað sem þeir hafa gert. Ef við höfum upplifað mikla miskunn Guðs, er það mun minna mál fyrir okkur að fyrirgefa öðrum.

S: Í Mt 19:3-9, Mk 10:11-12, undir hvaða kringumstæðum er leyfilegt að skilja?

S: Á tímum Gamla testamentisins (5M 24:1-4 o.s.frv.) var leyfilegt að skilja nánast af hvaða ástæðu sem var vegna harðra hjarta manna, en Jesús tók þessa ástæðu burt. Skilnaður er ekki í lagi nema í eftirfarandi tilvikum:

1. Ótrúandi maki vill yfirgefa (1 Korintubréf 7:12-15).

2. Leyfilegt er þegar annar aðilinn hefur framið hórdóm (Matteus 5:31-32).

3. Margir kristnir sjá skilnað sem óumflýjanlegan í tilviki yfirgöngu, því annar makinn hefur í reynd þegar "skilnað".

4. Auðvitað eigum við einnig að fylgja restinni af orði Guðs, og margir kristnir sjá tilefni til skilnaðar ef líf maka eða barns er í hættu vegna hins makans.

Chuck Swindoll í bæklingi sínum um skilnað sér aðeins þrjár aðstæður þar sem kristnum manni er í lagi að giftast aftur eftir skilnað:

4a. Hjónaband og skilnaður fyrir frelsun

4b. Ósiðlegur og óiðrunninn maka

4c. yfirgefin/skilnaður af hendi vantrúaðs aðila

Athugið að dauði maka er ekki skilnaður, og Rómverjabréfið 7:3 kennir að endurkvæni sé í lagi eftir dauða maka.

Þessar versur segja að ekki skuli skilja nema af þessum ástæðum, en hvað ef þú skilur ekki en makinn skilur þig? Rétt eins og við dauða maka hindrar ekkert endurkvæni þegar makinn er sá sem skilur.

Á tímum Jesú voru gyðingaskólarnir með mismunandi skoðanir á skilnaði. Skóli Hillels sagði að maður mætti skilja við konu sína af hvaða ástæðu sem var, jafnvel þótt konan hefði brennt máltíðina! Jósefus fylgdi Hillel og hann var skilin. Síðar sagði rabbínín Akíba frá skóla Hillels að kona mætti skilja við mann sinn vegna "flakkandi auga" hans á fallegri konur (M Gittin 9:10). Skóli Shammai sagði að maður mætti ekki skilja við konu sína af neinum ástæðum nema vegna "ósæmilegs háttar". Ef skilnaður varð hins vegar vegna rangrar ástæðu, samkvæmt skóla Shammai, var endurkvæni samt leyfilegt (Mishna Eduyoth 4:7-10). Eða, eins og sumir segja í dag: "Ekki er hægt að hnoða saman brotna egg." Litla hópurinn í Qumran sagði að skilnaður væri ekki leyfður af neinum ástæðum (11QTemple 57:17-19). Gyðinglegir skýrendur tóku ekki til greina tilvik þar sem kona skilur við eiginmann sinn. Kannski var Jesú spurt þessa spurningar til að sjá hvaða hópi hann væri sammála, og kannski til að fjarlægja fylgjendur hins skólans frá Jesú. Önnur ástæða til að spyrja Jesú er sú að (samkvæmt Jósefus) skildi Heródía eiginmann sinn, Heródus II, til að giftast Heródus Antípas, og svar Jesú myndi hvorki gera hann vinsælan hjá yfirvöldum.

Spurning: Í Mt 19:8-9 gefur það til kynna að Jesús, með því að breyta lögum um skilnað, samþykkti ritningu sem Guð innblés en hann sjálfur var ekki sammála?

S: Undir gamla sáttmálanum sagði Jesús að skilnaður væri leyfður vegna þess að hjörtu þeirra voru hörð. Þetta sýnir að Guð leyfir hluti sem hann óskar ekki eftir, um tíma. Hins vegar, undir nýja sáttmálanum, ætti maður ekki að skilja við konu sína, nema vegna hórdóms. En við ættum ekki að hafa hörð hjörtu í dag. Við ættum að tryggja að hjónaband okkar sé ekki bara límt saman með ódýru lími, heldur með guðdómlegu sementi.

Auk þess fáum við orðið "sklerósa" úr grísku orðinu fyrir hart, "skleros". Heildarorðið er sklerokardían.

Sp.: Í Mt 19:9, af hverju fremur maður sem skilur við konu sína og giftist annarri framhjáhald, þar sem fjölkvæni var leyft?

A: Nei, fjölkvæni er ekki framhjáhald. Kenning Jesú hér er sú sama óháð því hvort um einkvæni eða fjölkvæni er að ræða. Fimm atriði þarf að hafa í huga í svari.

Sýn Guðs á skilnað er skýrlega orðuð í Malakí 2:16: Guð hatar hann. Á tímum Móse löggjafar leyfði Guð hann aðeins vegna þess að hjörtu þeirra voru hörð, samkvæmt Matteusi 19:8. Í Nýja testamentinu er ekki leyfilegt að skilja við maka sinn, nema vegna hórdóms.

En ef ótrúa maki krefst þess að skilja við þig, skipar Guð okkur að leyfa það, því Guð hefur kallað okkur til friðar, eins og segir í 1 Korintubréfi 7:15. Að hlýða Guðs boði um að leyfa maka [óviljugur] að skilja við þig er samkvæmt Biblíunni annað en að óhlýða Guðs boði með því að kjósa að skilja við maka sinn.

Guðs sjónarhorn á fjölkvæni. Adam og Eva voru fyrirmynd um tvo (ekki marga) sem verða einn líkami (1 Korintubréf 6:16). Fjölkvæni var leyft bæði í Gamla og Nýja testamentinu. Hins vegar var það litið horna á í Nýja testamentinu, þar sem kirkjuleiðtogar mega ekki vera fjölkvænir.

Enn grundvallarlegra en guðlegt fyrirmynd um eins hjónaband er guðs boð um skilnað. Þegar kristnir trúboðar prédika meðal frumstæðra þjóða segja þeir mönnum sem eiga fleiri en eina konu að skilja ekki við konur sínar, því það myndi svipta konurnar fjárhagslegum stuðningi; þeir hvetja hins vegar eiginmennina ekki til að giftast fleiri konum.

Því var það val á að brjóta hjónavígsluloforðið sem orsakaði framhjáhaldið, ekki fjölkvæni. Óháð því hvort maður átti fleiri en eina konu eða ekki, ef maður velur syndsamlega að skilja, sem Guð hatar, þá vill Guð ekki að hann giftist aftur.

S: Í Mt 19:9 eru einhver handrit sem ekki innihalda "nema vegna drambs"?

S: Öll handrit sem Aland o.fl. (3. útgáfa) skrá segja annaðhvort "nema vegna hórdómsástæðu" eða "ef ekki vegna hórdóms", nema handrit 1574. Handrit 1574 var skrifað á 14. öld, rétt fyrir lok miðalda.

Einnig skrifaði Tertullían, sem skrifaði á árunum 198–220 e.Kr., að skilnaður sé ekki leyfður nema vegna hórdóms, bæði í verkinu Tertullían til konu sinnar, bók 2, kafli 2, bls. 45, og í Um hógværð, kafli 16, bls. 92. Því var þessi klausa ekki bætt við eftir tíma Tertullíans. Engar sannanir eru til sem gefa tilefni til að efast um að orðalagið hafi upphaflega verið til staðar.

S: Í Mt 19:12, kennir það stuttlega að maður gæti gert sig að geldingi fyrir Guðs ríki eins og ótrúar maður (Capello) segir?

A: Nei. Skulum skoða báðar möguleikana. Þar sem skurðlæknisleg geldun myndi einnig þýða kynlífsfasta, snýst málið um hvort þessi vers vísi eingöngu til kynlífsfastu, eða til kynlífsfastu með geldun. Er það samþykkt?

Þar sem líkamleg geldun stangast á við 5. Mósebók 23:1, er túlkun hennar sem celibats mjög svipuð 1. Korintubréf 7:2,7, og fyrstu kristnir menn skildu þetta almennt sem celibat, ættum við að túlka það í samræmi við Gamla testamentið, Nýja testamentið og hvernig kristnir menn hafa samræmt túlkað það. Sjá næstu spurningu fyrir ítarlegra svar.

Sp.: Í Mt 19:12 segir Jesús: "...og það eru geldingar sem hafa gert sig að geldingum fyrir himneska ríkisins sakir. Sá sem getur tekið því, taki því." Hér höfum við [meðal annars] samþykki Krists á sjálfskurði. Ég velti fyrir mér hve margir kristnir menn myndu sýna hollustu sína við Guð með því að gera þetta? Furðulega stangast þetta samþykki á sjálfskurði á við 5M 23:1.

A: Hér er verið að tala um kynlífsleysi, ekki geldun. En skulum skoða báðar möguleikana.

Kynlífsleysi: Jesús var öruggur í notkun ýkjur í tali (þú meinar að ég hafi grafið augað mitt út og skorið af höndina mína fyrir ekki neitt!), og það virðist sem hann hafi ekki haft áhyggjur af því að þessir Gyðingar sem þekktu lögmálið myndu misskilja. Sadúsear og farísear gagnrýndu Jesú fyrir margt, en hann var ekki gagnrýndur fyrir þetta, því ýkjan var skilin.

Líkamleg geldun: Ef þessi vers vísar einnig til líkamlegrar geldunar, stendur það í andstöðu við Gamla testamentið í 5. Mósebók 23:1, og ekkert í ritningunni né skrifum frumkirkjunnar bendir til þess að Jesús hafi kennt neitt sem stendur í andstöðu við lög Gamla testamentisins, nema hvað varðar mataræði þar sem hann var minna strangur, og skilnað og ást, þar sem Jesús setti hærri staðla.

Ef Jesús hefði í raun ætlað kynfæraskurð, þá væri enginn munur í þessu versum á þeim sem verða geldingur af mönnum og þeim sem kjósa kynlífsleysi/kynfæraskurð fyrir Guðs ríki.

Einnig er þessi kenning Jesú mjög svipuð kenningu Páls í 1. Korintubréfi 7:2,7, þar sem Páll talar skýrt um kynlífsleysi (bæði karla og kvenna) fyrir Guðs ríki.

Að lokum ættum við ekki að spyrja hvernig fólk 2000 árum síðar gæti túlkað þennan vers í nútíma menningu, heldur hvernig fyrstu kristnir menn hefðu lesið hann. Justin Martyr vitnar í þennan vers í Fyrstu varnarritinu, kafli 14, og talar um þá sem eru tvisvar giftir. Þó svo að deilt sé um hvort Justin sé að tala um fjölkvæni, endurgiftingu eftir skilnað eða endurgiftingu eftir andlát maka, þá er hann engu að síður að tala um kynlífsfasta, ekki geldun. Tertullían í verkinu Um upprisu holdsins, kafli 27, notar þennan vers og talar um "birtu fegurð ókvænts holds" (þ.e. kynlífsleysi almennt).

Í stuttu máli geta þeir sem líta til Biblíunnar til að leiðbeina lífi sínu, hvort sem þeir lifa á annarri öld eða þeirri tuttugustu og fyrstu, ráðið hvað þetta þýðir.

S: Í Mt 19:14, hvernig á himnaríkið að tilheyra litlum börnum?

S: Þetta gæti verið satt á margvíslegan hátt.

a) Við verðum að viðurkenna barnslega háð okkar Guði til að verða frelsuð. Guð hjálpar þeim sem viðurkenna fyrir honum hjálparleysi sitt.

b) Guð sér um börn sem deyja fyrir aldur ábyrgðar. Biblían gefur í skyn að þau séu í himninum, þó án nokkurra umbuna.

Bæði fífl og börn vita ekki margt, en að minnsta kosti vita börn að þau vita ekki margt.

Auk þess var algengt á dögum Jesú að færa börn til að fá blessun af hendi rabbína og eldri manna. Þetta er einnig nefnt sem dæmi í 1. Mósebók 48:14; 4. Mósebók 27:18; Postulasögunni 6:6; 13:3; Matteusi 9:18,20; Markúsarguðspjallinu 10:16.

S: Í Mt 19:14, kennir kalvínismi, til að vera samkvæmur sjálfum sér, að allir sem deyja sem ungabörn fari til helvítis?

S: Nei, þetta er ósannur ásökun sem ég hef heyrt. Þó að Ambrósíus frá Mílanó, Ágústínus, Prosper frá Aquitaine og nokkrir aðrir hafi kennt að öll óskírð börn sem deyja fari til helvítis, voru þeir ekki kalvínistar heldur voru flestir ágústínusar.

Kalvínistar trúa biblíulegu sjónarmiði þess efnis að að lokum sé það Guð sem hefur máttinn til að frelsa; það er hvorki skírn, verk okkar né trú okkar. Guð getur valið að frelsa í gegnum Krist á þann hátt sem Honum þóknast. Hér er það sem kalvínistar sjálfir segja.

"Allir þeir sem deyja í ungdæmi eru meðal hinna útvöldu," að því er Lorraine Boettner segir í The Reformed Doctrine of Predestination, bls. 148–149. Í annarri skosku trúarjátningunni (1580 e.Kr.) segir: "Við fyrirlítum og hatum hinn grimmilega dóm hans [páfans] um ungabörn sem deyja án skírnar." C.H. Spurgeon, sem vísaði (ranglega) til Esekíelsbókarinnar 16:21, trúði að ungabörn sem dóu færu til himna. Aðrir kalvínistar sem voru sammála þessu eru Charles Hodge, W.G.T. Shedd og B.B. Warfield. Kalvínistinn Curt Daniel hefur í doktorsritgerð sinni The History and Theology of Calvinism, bls. 336-339, kafla sem ber heitið "Dauðandi ungabörn eru bjargað".

Hér er það sem Kalvín sjálfur sagði í Institútum kristinnar trúar, bók 4, kafli 16, bls. 2:541: "En hvernig, spyrja þeir, endurfæðast ungabörn þegar þau búa ekki yfir þekkingu hvorki á góðu né illu? Við svörum að verk Guðs, þótt það fari fram utan skilningshæfni okkar, sé því ekki ógilt. Enn fremur verða ungabörn sem eiga að verða varin (og það er víst að sum verða varin á þeim aldri) án efa endurfædd af Drottni áður en þau geta hlotið inngöngu í Guðs ríki. Því ef þeir koma með eðlislæga spillingu frá móðurkviði, verða þeir að hreinsast áður en þeir geta verið teknir inn í Guðs ríki…. En til að þagga niður þennan hóp andmælenda [gagnrýnenda] gaf Guð, í tilviki Jóhannesar skírara, … sönnun þess hvað hann gæti gert hjá öðrum."

S: Í Mt 19:16-17, var Jesús að neita því að hann væri góður, eða að hann væri Guð?

A: Nei, Jesús er ekki að fjalla um það hér. Sjá umfjöllunina í guðspjöllunum um Mt 19:16-17 til að fá svarið.

S: Í Mt 19:17, hvað er gott?

S: Í 1. og 2. Mósebók lýsti Guð allri sköpun sem góðri fyrir fall mannsins. Jesús sagði í Markúsarguðspjalli 10:18 og Lúkasarguðspjalli 18:19 að enginn sé góður nema Guð einn. Guð er uppspretta góðleikans, en eins og Tómas frá Aquino benti á, er það ekki gildara að skilgreina Guð sem góðan eingöngu vegna þess að Guð er uppspretta góðs en að skilgreina Guð sem efnislegan líkama vegna þess að Guð er uppspretta allra efnislegra líkama.

Fyrir okkur er gott það sem samrýmist eðli Guðs og vilja hans. Okkur er boðið að gera gott í 1. Tímóteusarbréfi 6:18, svo við getum verið góð í takmörkuðum skilningi. Guð er góður á hærri hátt, því 1) Hann er uppspretta alls góðs sem Hann veitir okkur, 2) Hann er viðmiðið sem gott er metið eftir, 3) og ekkert er algjörlega gott nema Hann (Markúsarguðspjallið 10:18; Lúkasarguðspjallið 18:19).

Spurning: Í Mt 19:23, er það satt að ríkir menn geti ekki farið til himna?

A: Nei, annars myndi Abrahám vera í vandræðum, og Páll, Jakobi og höfundur Hebreabréfsins, hvað þá Jesús, myndu hafa rangt fyrir sér þegar þeir halda Abrahám fram sem hetju trúarinnar. Jób, eftir að Guð hafði blessað hann með auðlegð, myndi einnig lenda í vandræðum. Heldur er það ástin á auðlegð og traust á henni sem gerir það erfitt fyrir mann að komast til himnaríkis. Maður gæti átt mikla auðlegð, eins og Abraham, án þess að elska eða treysta á hana. Gríska orðið hér fyrir "sad", lypoumenos, þýðir þunglyndur eða mjög dapur.

Spurning: Í Mt 19:24, Mk 10:25 og Lk 18:25, hvað átti Jesús við þegar hann talaði um að kamel færi í gegnum nálaraugað?

S: Sumir telja að "nálin" hafi verið gælunafn yfir mjóa hliðið í Jerúsalem. Hins vegar, þótt Jerúsalem og aðrar borgir hafi átt nokkur mjög mjó hlið, er okkur engin hlið kunn sem kallast "nálaraugun". Gríska orðið hér, rhaphidos, getur aðeins þýtt saumnál eða skurðnál, ekki einhvers konar hlið innan hliðs.

Það er líklegra að Jesús sé að nota ýkjur hér. Það er algjörlega ómögulegt fyrir kamel, sérstaklega hlaðinn kamel, að fara í gegnum nálarauga. Jesús notaði þessa kómísku líkingu til að segja það. Gyðinglegir rithöfundar í babýlónsku Talmúdinni (Babylonian Berakoth 55b) nota svipaða ýkju, "fíll sem fer í gegnum nálarauga". (Fílar voru algengari í Babýlon, og notkun hennar í Babýlon sýnir að um var ekki að ræða hlið í Jerúsalem.)

a) það er eðlilega ómögulegt fyrir mann sem telur sig ríkan að komast nokkurn tíma til himnaríkis, og

b) allt er mögulegt hjá Guði, jafnvel að ríkur maður komist til himnaríkis (Matteus 19:26; Markús 10:27; Lúkas 18:27).

Spurning: Í Mt 19:27,30 hvað er meginmálið í þessu vers og í þessum kafla?

S: Fyrst hvað þetta er ekki. Það snýst ekki um hvort hugur þeirra trúir orðum Jesú – þeir trúðu öll, jafnvel hinn ríki ungi höfðingi. Það snýst heldur ekki um hvort þeir hafi ákveðið að fylgja Jesú. Þeir gera það nú þegar, og Jesús snúði jafnvel baki við sumum sem sögðust vilja fylgja Honum. Heldur snýst þetta um hjarta þitt. Ertu reiðubúinn að yfirgefa allt annað til að fylgja Jesú? Kannski er það að velja að vera áfram í hjónabandi (hvort sem þú ert ókvæntur eða giftur), þegar valkostur sem Guð hefur ekki gert þér aðgengilegan virðist aðlaðandi í augnablikinu. Kannski er það að velja lægri laun í fjárhagslegu tilliti, þegar þú ert nokkuð viss um að þú gætir farið gegn Guði og fengið mun (eða jafnvel aðeins örlítið) meira fé. Ef Guð hefur hug þinn og vilja þinn, er það frábært. En hefur Guð líka hjarta þitt?

Sp.: Í Mt 19:27,30, hvaða leiðir eru til að greina hvort eitthvað njóti meiri trúfesti í hjarta þínu en Guð?

S: Oft má uppgötva hvað helgun þín beinist að með því að skoða tímann þinn, peningana þína og hjartað þitt.

Tími: Ef tíminn sem þú eyðir í eitthvað er meiri en tíminn sem þú eyðir í að dýrka, biðja til og þjóna Guði, þá er eitthvað úr skorðum. Ég hitti einu sinni mann sem tók sér allan vor- og sumartímann frí til að horfa á hvern einasta beisbólsleik liðsins síns, bæði heima og á útileikjum. Í fyrstu gætirðu haldið að hollusta hans væri lofsverð. En við nánari umhugsun er hún alls ekki það. Taldi hann sig ekki hafa neitt betra að gera við líf sitt en að horfa á beisbolta allan tímann? Var ekkert betra sem hann gæti gert?

Peningar: Skoðaðu bankayfirlitið þitt á hverjum mánuði. Það eru nauðsynjar sem þú þarft að greiða fyrir, eins og leigu/lánagreiðslur, grunnmatvæli og aðrar útgjöld. En hvað með afganginn af peningunum? Í hvaða flokk eyðir þú meira en þú gefur Guði? Eru til hlutir, eins og reglulegar fríferðir, fínir veitingar eða glæsileg föt, sem taka of stóran hluta af fjárhagsáætlun þinni?

Hjarta: Titill kvikmyndar segir allt: "Himnaríki getur beðið". Ef þú vilt ekki fara til himnaríkis ennþá, vegna þess að eitthvað annað er þér meira aðlaðandi hér á jörðinni, er líklegt að hollusta þín við það sé meiri en hollusta þín við Guð. Ef eitthvað er skýrt sagt í ritningunni sem þú segist ekki geta fylgt, gæti það haft sterkari tök á hjarta þínu en Guð. Jafnvel þótt þú rökstyðjir það með því að segja "Guð skilur þetta" eða "við erum öll syndarar engu að síður, svo það skiptir engu máli", ert þú bara að blekkja sjálfan þig.

Sp.: Í Mt 19:28 og Lk 22:28-30, þar sem lærisveinarnir munu sitja á tólf hásætum, mun Júdas Ískariot einnig sitja þar?

S: Nei. Í fyrsta lagi nefnir Lúkasarguðspjallið 22:28-30 ekki tólf hásæti, heldur aðeins tólf ættbálka. Reyndar segir Matteusarguðspjallið 19:28 EKKI að tólf lærisveinarnir muni sitja á tólf hásætum. Þvert á móti segir þar: "...þið sem hafið fylgt mér munið einnig sitja á tólf hásætum og dæma tólf ættbálka Ísraels." Þar segir að það muni vera tólf hásæti, en ekki að tólf lærisveinar muni sitja í þeim. Frekar lofaði Jesús þetta einungis "yður sem hafið fylgt mér". Júdas hélt ekki áfram að fylgja Jesú og yfirgaf sess sitt sem lærisveinn eftir að hafa svikið hann, eins og segir í Postulasögunni 1:20. Í Matteusi 19:28 lofaði Jesús þetta einungis "yður sem hafið fylgt mér".

Spurning: Í Mt 19:29, hvernig munu menn fá hundraðfalt fleiri föður, mæður o.s.frv. á þessu lífi?

S: Þessi vers á við bæði um þetta líf og lífið sem kemur. Ímyndaðu þér að eiga heimili um allan heim sem eru opin til að taka á móti þér, og fólk af öllum kynþáttum heimsins sem eru þínir kæru bræður og systur. Þetta er það sem við höfum, eða ættum að hafa í kristnu samfélagi sem við köllum kirkjuna. Auk þess munum við á himnum hafa í fullkomnu formi það sem við höfum í ófullkomnu formi á jörðinni.

Sp.: Í Mt 19:30, Mk 10:31 og Lk 13:30, á hvaða hátt munu þeir sem eru fyrstir verða síðastir og öfugt?

S: Að lokum gætum við orðið mjög hissa á því hver er fyrstur og hver er síðastur. Að minnsta kosti fjórum leiðum verða hlutirnir öðruvísi:

Hroki: Þeir sem voru hrokafullir á þessu lífi munu verða lítillátir, en lítillátið fólk mun verða upplyft (Jakob 4:6; Lúk. 1:51-52).

Fjárhagur: Almennt séð sjá margir sem eiga mikið fé ekki mikla þörf á að koma til Guðs, eins og Orðskvæði 30:8-9 gefa til kynna, og Lúk. 16:19-21 gefur dæmi um það. Páll segir í 1 Kor. 1:26-31 að fáir úr kirkjunni í Korntú voru vitrir eftir heimslegum mælikvarða eða áhrifamiklir. Jak. 2:5 sýnir að þetta var satt í flestum fyrstu kirkjunum. Sjá einnig Lúk. 1:53 og Jak. 5:1-6.

Verðlaun: Guð mun dæma trúaða út frá því sem þeim var gefið. Af þeim sem fengu mikið, er krafist mikiðs.

Þjónusta: Stærstu trúarmenn, í augum Guðs, eru þjónar annarra, eins og Markúsarguðspjallið 9:35-37, Lúkasarguðspjallið 9:46-48 og Matteusarguðspjallið 18:1-4 sýna.

Varastu að reyna að semja þig inn í himnaríkið eða semja um umbun. Því eins og Guð þekkir hvatirnar geta þeir sem að utan lítast fyrstir orðið síðastir.

Spurning: Í Mt 20:1-16 er húsbóndinn sanngjarnur í þessari líking?

S: Herrainn táknar Guð, og Guð er sanngjarn samkvæmt sínum viðmiðum. Ég get ekki svarað því hvort hann sé ósanngjarn samkvæmt þínum viðmiðum, því sumir hafa mjög skrýtnar hugmyndir um sanngirni. Guð kennir okkur að hans sanngirnismennt leyfir enn sérstaka örlæti.

Guð er réttlátur og hann greiddi hverjum verkamanni réttlátlega það sem hann lofaði.

Fyrsti hópurinn semdi um laun sín. Hinir hóparnir létu eigandann greiða hvað sem hann vildi. Við viljum frekar náð Guðs en að reyna að semja við Guð. Þegar þú getur valið milli réttlætis og náðar viltu náðina.

Spurning: Í Matteusi 20:1-16, fá allir sömu umbun í himninum?

A: Nei. Þó að Matteusarguðspjallið 20:1-16 kunni að gefa til kynna að svo sé, kennir 1. Korintubréf 3:12-15 skýrt að við eigum ekki að halda að allir fái sömu umbun í himninum.

S: Í Mt 20:1-16, af hverju er þetta frábært líkingamál til að rannsaka með mormónum (LDS)?

S: Þessi falska trú leggur áherslu á verk, og frelsun byggist á því sem þú átt skilið. Mormónatrú kennir að það séu þrjú himnaríki: það efsta fyrir góða mormóna, miðhimnaríkið, sem er örlítið betra en jörðin, fyrir illa mormóna og góða kristna, og neðsta himnaríkið, sem er örlítið verra en jörðin, fyrir flesta aðra mannkynið. Þó að Bókin um Mormón segi: "við vitum að það er fyrir náð sem við erum frelsuð, eftir allt sem við getum gert." (2 Neími 25:23), það er bara hulinna fyrir "allt sem þú getur gert". Að setja til hliðar spurningar um hvort þú hafir virkilega gert allt sem þú gætir gert, eða hvað "eftir" þýðir, þá segir þetta að minnsta kosti að verk og náð sameinist til að komast til bjargar. Þessi líking hefur litla þýðingu innan mormónismans, eða í raun í flestum trúarbrögðum sem byggjast á verkum.

Spurning: Í Matteusi 20:17-19, hvernig getur hinn almáttugi Guð leyft spámanni sínum Jesú að vera afhentur heiðingjum til að verða háðungarefni og drepinn?

S: Stundum þarf að vera reiðubúinn til að virðast upphaflega sigraður til að ná endanlegum sigri.

S: Í Mt 20:20-28, þar sem miklir kristnir menn eru þjónar en ekki stjórnendur yfir öðrum, hvers vegna virðast sumir kristnir leiðtogar gleyma þessu?

S: Vald getur spillt, og margir guðlausir menn kölluðu sig trúaða. Þú getur lesið um nokkur sorgleg dæmi sem Guð kenndi okkur í bókum Konungabóka og Kroníkubóka.

Q: Í Mt 20:22, hvað bendir Jesús á að sé ófróða við beiðni þeirra?

A: Þeir spurðu aðeins um umbunina. Eins og sumir í dag, eins og í Believer's Bible Commentary, bls. 1280 ( ), orðar það: "Þeir vildu krónu án kross, hásæti án fórnaraltars, dýrðina án þjáninganna sem leiðir til hennar." Jesús gagnrýndi ekki löngun þeirra. Það er í lagi að þrá mikla umbun í himninum, en ekki ef þú ert ekki reiðubúinn og fær um að gera það sem leiðir til umbunarinnar. Allir postularnir dóu sem martýrar, nema Jóhannes, sem dó eðlilegum dauða. Eins og Robert Little sagði: "Jakob dó martýrisdauða, Jóhannes lifði martýrislíf."

Jesús krafðist ekki bara fórna; hann sýndi þær einnig. En sumir telja að þótt Jesús hafi valið fórnþjónustu, finnist þeim einhvern veginn að þeir sjálfir ættu að vera undanþegnir.

Hin tíu lærisveinarnir urðu reiðir á þessum tveimur. Það var ekki svo mikið vegna hroka að þeir ætluðu að spyrja sjálfir, heldur frekar af öfund að þeir ættu að komast fram úr þeim með einfaldri beiðni.

Sp.: Í Mt 20:28, hvað getum við lært af fordæmi Jesú hér?

A: Jesús, sem til eilífðar er til sem Sonur Guðs í dýrð, kom til jarðar ekki til að vera þjónað heldur til að þjóna. Sem fylgjendur Jesú verðum við að spyrja okkur hversu alvarleg við erum. Finnst okkur við vera hér til að "fá" og láta þjóna sér, eða erum við fyrst og fremst á þessari jörð til að "gefa" og þjóna Guði og öðrum.

Q: Í Mt 20:30 voru það tveir blindir menn, eða einn blindur maður að nafni Bartimeo eins og segir í Mk 10:46-52?

S: Það gætu verið tvö atvik, þar sem allir blindu mennirnir í Jeríkó vildu sjá Jesú. Hins vegar, þar sem í báðum guðspjöllunum er sagt að orðin "Sonur Davíðs, miskunna þú mér/okkur" hafi verið hrópað, er líklegra að um eina atburð hafi verið að ræða. Bartimeus væri þá nafn eins af tveimur blindu mönnunum. Markús, sem líklega heyrði þetta frá Pétri, vissi aðeins af einum blindum manni en þekkti nafn hans. Matteus, sem var þar, sá báða blindu mennina.

Spurning: Í Mt 20:32, af hverju spurði Jesús hinn augljóslega blinda mann hvað hann vildi að Jesús gerði?

S: Það geta verið tvær ólíkar ástæður.

Í fyrsta lagi vildi Jesús að maðurinn biðði um það með orðum áður en gjöf sjónarinnar var veitt, og Jesús gaf manninum tækifæri til þess.

Í öðru lagi vill ekki hver sem er fatlaður verða heilbrigður. Það hafa komið upp tilvik þar sem fólk í holdsveikrahælum hefur viljandi smitað börn sín svo þau fengju framfærslu alla ævi.

Þegar þú ert í neyð, þarft kraftaverk eða grætur af sorg yfir illsku sem þú sérð í eigin hjarta, láttu engan né neitt trufla þig frá því að hrópa til Jesú.

Spurning: Í Matteusi 21:1-3, Markúsi 11:2-3 og Lúkasi 19:30-31, af hverju bað Jesús lærisveina sína um að taka asna?

S: Þegar konungur kom inn í borg, ríður hann á hesti, stríðsdýri, til að tákna að hann væri sigurvegari. Þegar konungur eða dómari ríður á asna, táknar það að hann kemur í friði, án hersins. Þetta uppfyllti einnig Sakarías 9:9-10.

Lykilatriði í þessari frásögn er að Jesús kunngjörði á mjög augljósan hátt að hann væri Messías. Ef gyðinglegri forysta kaus að drepa hann, þá ekki vegna þess að þeir vissu ekki að Jesús hélt því fram að hann væri Messías.

Einnig gefur samþykki eigandans og skortur á undrun hans yfir því að lærisveinarnir tóku asnann til kynna að eigandinn hafi þegar verið sáttur við að Jesús notaði hann. Þegar Jesús stoppaði stuttlega í Betaníu, rétt fyrir utan Jerúsalem, gaf það tíma til að fréttir bærðust og mannfjöldi safnaðist saman.

Sp.: Í Matteusi 21:1-46, hvernig bregðast mismunandi menn við í dag þegar Jesús og kenningar hans koma inn í líf þeirra?

S: Sumir taka fagnandi að fá nánari sýn og ganga með Jesú. Aðrir reyna að hunsa það. Enn aðrir sýna andúð og spyrja: "Hver heldur hann að hann sé, að koma og segja okkur hvað við eigum að gera?" Vertu varkár um hverju þú umgengst. Ef þú umgengst síðustu hópinn mikið, vertu varkár að þú verðir ekki sífellt líkari þeim.

S: Í Mt 21:12-13, Mk 11:12-19 og Lk 19:43-48, af hverju var Jesús reiður peningaskiptunum?

S: Þessir menn voru í húsi Guðs án þess að hafa í hyggju að tilbiðja Guð. Þeir voru bæði truflun og hvatningarskerðing fyrir þá sem komu til að tilbiðja Guð. Guð tekur tilbeiðslu okkar mjög alvarlega.

Í gyðinglegu mishnaskipunum er skráð um tilvik um gífurlega verðhækkun á dýrum. (Elstu mishnaskipunin voru skrifuð um 200 e.Kr.) Ef einstaklingur þurfti að færa dýr til fórnar í Musterinu, en verðin til að kaupa dýr voru ósanngjarnt há, þá hefðu fátækir verið útilokaðir frá því að tilbiðja Guð á réttan hátt.

Það er nokkuð forvitnilegt að sumir sem virtust svo ákaflega staðráðnir í réttri trú og gagnrýndu Jesú fyrir að leyfa börnum að segja "Hósianna" höfðu engan vanda með að peningaumskiptarnir græddu gífurlega á þeim sem komu til að tilbiðja.

Það er áhugavert að fyrir fórnir hafi þeir krafist þess að skipta rómverskum peningum í tírenskan mynt. Sumir töldu að það væri vegna þess að rómverskir peningar báru myndir af guðum og keisurum sem töldu sig vera guði. Hins vegar sýndu tírenskir peningar einnig myndir af guðum.

S: Í Matteusi 21:14-15, hvað er merkilegt við það að blindir og lamaðir komi til Jesú til að fá lækningu?

A: Það var mjög erfitt að vera blindur, lami eða á annan hátt ófær um að vinna í fornum samfélögum. Engin vænting var um að ríkið myndi veita þér aðstoð. Þó að gyðingasöfnuðirnir og fjölskyldan myndu hjálpa fátækum var fjárhagsleg aðstoð samt óregluleg. Þó að þetta sé ekki boðið í Gamla testamentinu bönnuðu flestar gyðinglegar yfirvöld blindum og lömum að færa fórnir, þó þeim væri enn heimilt að koma í Musterið. Jesús hjálpaði þeim með því að lækna þá.

Ólíkt venjulegri gyðinglegri framkvæmd, sem fólst í því að veita einhverja aðstoð en láta þá biðja um framfærslu í Musterinu, taldi samfélag Qumran (1QSa 2:5-22; 1 QM 7:4-5) að allir fatlaðir væru útilokaðir úr gyðingasöfnuðinum eða frá endatímans messíansku veislu.

Sp.: Í Mt 21:16-17, þar sem við eigum eingöngu að tilbiðja Guð, af hverju tók Jesús við lofi?

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

1. Jesús tók ekki aðeins við hrósum og lofi, heldur tók hann einnig við tilbeiðslu í Jóhannesarguðspjallinu 9:38. (Gríska orðið proskuneo gefur hér í skyn mun meira en bara þakkir eða virðingu.)

2. Gott er að veita guðlegum leiðtogum heiður og lof (en ekki tilbeiðslu), eins og Filippíbréfið 2:29 sýnir. Hins vegar skulum við aðeins tilbeiða Guð (Matteus 4:9-10; Lúkas 4:7-8; Opinberunarbókin 19:10; 22:8-9)

3. Ekki aðeins menn (Matteus 2:2), heldur einnig englar tilbiðja Jesú sem Guð í Hebreum 1:6.

4. Jesús er Guð (Jóhannesarguðspjallið 1:1; Hebreum 1:8,9), og Jesús er Drottinn okkar og Guð okkar (Jóhannesarguðspjallið 20:28-29).

Sp.: Í Mt 21:18-19, Mk 11:14,20-21, af hverju virtist Jesús vera svo harður að láta ómunnlaust fíkjutré visna?

S: Þetta er nánast eins og að spyrja hversu mörg hveiti plöntur voru grimmilega myrtar svo þú gætir borðað sneið af brauði. Svarið er engin, því plöntur sem ekki hugsa er ekki hægt að myrta grimmilega. Einnig, ef tré sýnir ekki knos og ávexti þegar búist er við því botanískt, þá er það vísbending um að það sé sjúkt, sem er viðeigandi lýsing á gyðinglegu trúarstjórninni.

Jesús var ekki að hugsa um ótilverandi tilfinningar plöntunnar. Heldur segir Jesús okkur í Markúsarguðspjallinu 13:28-29 að fylgjast með líkingunni um fíkjutréð. Þegar greinar og lauf koma fram, þá er sumar nálægt. Á sama hátt, þegar Messías kemur til Jerúsalem, er lausn mannkyns nálægt. En þessir leiðtogar höfðu yfirlit um að vera andlega ávextir, en voru í raun ófrjósamir.

Fíkjur laufga sig rétt áður en þær bera grænar fíkjur. Fíkju laufin án fíkjanna eru eins konar "ranghugmyndar auglýsing". En ef engar snemma fíkjur eru núna, verða engar þroskaðar fíkjur síðar. Við strönd Galíleuvatns voru fíkjur til í tíu mánuði ársins, en tímabilið var styttra í Jerúsalem.

Eftir að Jesús gerði þetta notaði hann dæmið um fíkjutré í Matteusi 24:32.

Bókin Hard Sayings of the Bible, bls. 441–442, sem byggir á upplýsingum úr grein eftir W.M. Christie sem nefnist "The Barren Fig Tree", gefur nánari upplýsingar. Þar segir að um síðir í marsmánuði fari lauf að sjást á fíkjuatrén og litlar knöppur, sem kallast taqsh á palestínsku arabísku og eru um það bil á stærð við grænar möndlur, vaxi. Þær detta af, því að þetta eru ekki alvöru fíkjur, en bændur borða þær þegar þeir eru svangir, þótt þær bragðist ekki mjög vel. Ef hins vegar fíkulögun birtast án taqsh, þá verða engar fíkjur.

Spurning: Í Matteusi 21:21-22 og Markúsi 11:24, þar sem við getum beðið um hvað sem er í bæn, af hverju biðja kristnir menn ekki um að allir verði kristnir og fá það? Einnig, ég á langan óskalista....

A: Guð getur gert allt (nema að ljúga, láta freista sig af illu, neita sjálfum sér eða sverja við neinn sem er æðri sér), en rökrétt ómöguleiki er ekki til. Guð getur ekki skapað fólk sem fær að velja frjálst að elska hann og hlýða honum án þess að það geti frjálst valið að elska hann og hlýða honum.

Jafnvel Jesús sjálfur grét yfir því að Jerúsalem hafnaði honum í Matteusi 23:37-39. Jafnvel faríseunum var leyft að "hafna Guðs tilgangi fyrir sjálfa sig" í Lúkasi 7:30.

Varðandi langar óskalista, sjá umfjöllunina um Matteus 7:7-11 um hvernig Guð, eins og vitur faðir, gefur okkur aðeins hið góða sem við biðjum um á réttan hátt. Lof sé Guði að hann segir okkur ekki alltaf "Já"!

S: Í Mt 21:21-22 og Mk 11:24, þegar þú biður og trúir, er þér þá tryggt að þú fáir alltaf það sem þú biður um?

S: Nei, þessi vers segir að þú verðir að trúa sannarlega því sem þú biður um. Ef þú berð synd í hjarta þínu (Sálmur 66:18), snýrð heyrnalausu eyra að fátækum (Orðskvæði 21:13), ert vondur (Orðskvæði 15:29; Jesaja 59:1-3), neita að hlýða Guði (Sakaría 7:11-14 og gefið í skyn í Orðskvæðum 28:9), eða biðja um að eyða í eigingirndarþráir þínar (Jakob 4:3), mun Guð, eins og vitur faðir, ekki veita þér það.

Spurning: Í Mt 21:23, hversu stórt var hofgarðurinn?

A: Áður en Jesús hóf þjónustu sína hafði Heródes mikli stækkað hofgarðinn í um það bil 330 jardar á móti 500 jörðum (300 metrar á móti 460 metrum). Þarna var Jesús þegar hann rak út peningaskiptið og prédikaði.

Spurning: Í Mt 21:23-24, af hverju svaraði Jesús ekki einfaldlega spurningu þeirra um hvort hann væri Messíasinn?

Svarið var augljóst þeim sem vildu vita. En jafnvel eftir öll kraftaverkin var ekki hægt að gefa svar sem þeir myndu samþykkja, því þeir höfðu þrjóskulega neitað að trúa. Þess vegna talaði Jesús þannig að ef þeir svöruðu spurningu hans heiðarlega, myndu þeir einnig svara sinni eigin. Því miður, þegar spyrlararnir sjálfir voru spurðir, leituðu þeir að hagstæðasta svari, en ekki hinu sanna.

S: Í Mt 21:24-27, Mk 11:33 og Lk 20:7-8, af hverju neitaði Jesús að segja þeim með hvaða valdi hann gerði þessi verk?

S: Tveir punktar til að íhuga í svari.

1. Jesús var ekki skyldugur til að svara spurningu neins, sérstaklega ekki spurningum sem voru ekki spurðar til að komast að sannleikanum, heldur til að gildra Hann.

2. Þeir vissu svarið fyrirfram. Jesús hafði þegar lýst því yfir að hann væri frá Guði með því að framkvæma þessi verk. Þeir vildu bara fá skýra yfirlýsingu með orðum hans á þeim tíma.

Þar sem við deilum sannleikanum eigum við ekki að ljúga, en það er í lagi að neita að svara stundum, sérstaklega ef spyrjendurnir vilja ekki vita sannleikann, þeir vilja bara reyna að gildra þig.

Sp.: Í Matteusi 21:33-41, þar sem Guð er táknaður sem leigusalinn, veit hann þá stundum ekki hvað er að gerast?

S: Jarðherrann táknar Guð, en hann veit hvað er að gerast, eins og sést af því að Jesús sagði þessa líkingasögu. Guð er svo þolinmóður og langþolin, þessi dæmisaga sýnir okkur að hann er jafnvel reiðubúinn að leyfa áframhaldandi óhlýðni og órétti, og jafnvel dauða sonar síns, til þess að hinir týndu megi koma til hans. Þó hefur þolinmæði Guðs takmörk, á dómardeginum, þegar allt verður leiðrétt.

Í þessari líking er húsbóndinn svo blíður en jafnframt harður. Hann er svo blíður, nánast að hann virðist heimskur. En að lokum fá leigjendurnir hinn harða reiði sem þeir eiga skilið.

Guð er lénsherrann, sendiboðarnir voru spámenn Gamla testamentisins og Sonurinn er Jesús.

S: Í Mt 21:43, hvernig hafa sumir misskilið þetta gífurlega varðandi Breta?

A: Þegar sagt er að ríki Guðs verði tekið frá ykkur (fleirtala) [þ.e. Gyðingum] og gefið annarri þjóð (eintala, ethnei á grísku), hafa sumir komið með undarlega villu sem kallast Bresk-ísraelismi. Í aðalútgáfu þessarar kenningar segir að tíu týndu ættbálkarnir, í stað þess að blandast öðrum þjóðum í Mið-Austurlöndum, hafi allir flutt saman til Bretlandseyja, og þess vegna séu Bretar afkomendur gyðinga úr Biblíunni (þrátt fyrir erfðafræðileg sönnunargögn sem benda til annars). Augljóslega hlýtur að hafa verið svo að Englar, Saksonar, Jútar, Dönum og síðar Normannar, sem allir settust að í Stóra-Bretlandi, hafi ekki átt neina afkomendur! En vissir þú að til eru erfðamörk sem segja til um að einhver hafi ensk-saxneska ætt? Um 25-40% gena Breta eru ensk-saxnesk. Sjá https://www.nature.com/articles/ncomms10408 (10. desember 2022) fyrir frekari vísindalegar upplýsingar.

Hvað sem því líður varð þessi skoðun vinsæl í bók sem nefnist A View of the Hebrews, sem var skrifuð skömmu fyrir Joseph Smith yngri, stofnanda mormónismans. Bresk-ísraelismi er kenndur af mormónum og Worldwide Church of God, sem Herbert W. Armstrong stofnaði.

Þjóðin/fólkið hér er kirkjan, og kristnir menn af öllum þjóðernum og frá öllum löndum eru jafnsettir hluti af henni.

Sp.: Í Mt 21:46, var Jesús í raun spámaður eða töldu menn hann bara spámann?

S: Sú staðreynd að "þeir töldu hann spámann" sýnir ekki hvort hann hafi í raun verið spámaður eða ekki. Hann var frá Guði, talaði orð Guðs og spáði fyrir um framtíðina, svo hann var spámaður, og margir töldu hann sem slíkan.

S: Í Mt 22:13-14, hvernig getur Guð verið al-ástúðlegur þegar hann rekur einhvern út og kastar honum í myrkrið?

S: Hver sagði að Guð væri al-ástúðlegur? Biblían gerir það ekki. Eins og segir í Rómverjabréfinu 11:22, íhugið bæði miskunnsemi og strangleika Guðs. Guð er ástúðlegasti veru í alheiminum. En hann er ekki eins ástúðlegur og sumir skilgreina ást, ef skilgreining þeirra stangast á við aðrar eiginleika hans, helgi, réttlæti og reiði.

S: Í Mt 22:14 vísar orðalagið "margir eru kallaðir, fáir eru útvöldir" til mismunandi stiga trúar og vissu, eins og bahá'í-trúin kennir í Some Answered Questions, bls. 129-131?

S: Nei. Ef þú lest allan líkingasöguna í Matteusi 22:1-14, þá flokkar hún fólk í tvo hópa: þá sem komast inn í konunglega brúðkaupsveisluna og þá sem komast ekki inn. "Margir eru kallaðir en fáir útvöldir" vísar til þeirra sem voru boðnir en neituðu og til manns sem vildi komast inn í óviðeigandi klæðnaði. Það gæti verið að eftir að hann var boðinn hafi hann sinnt sínum erindum án þess að undirbúa sig fyrir brúðkaupið, og þegar tíminn nálgaðist hafi hann ekki haft tíma til að fara heim og skipta um föt. Þetta er svipað og með suma sem vilja fylgja Kristi en gera engar breytingar á eigin dagskrá til þess. Við þurfum að "skipta um föt" fyrir Krist.

Að auki er þetta önnur líking en sú í Lúkasi 14:16-24 um einkaboð, með annan tilgang.

Hér er lærdómur fyrir alla. Þú getur ekki bara lesið eina versu úr Biblíunni, hunsað það sem stendur fyrir framan eða á eftir, og búist við að túlka merkingu hennar rétt.

Spurning: Í Mt 22:21, hvað er Jesús að segja um skatta og ríkisstjórn?

S: Fyrst smá bakgrunnur, síðan svarið.

Margir Gyðingar voru gremjufullir yfir því að þurfa að greiða skatta til heiðingjalegu, kúgandi rómversku yfirvalda. Reyndar töldu sumir öfgamenn að Gyðingur vanheiðraði Guð þegar hann greiddi skattinn til Rómverja. Á einni rómverskri mynt stóð áletrunin "Tiberius Caesar Augustus, sonur hins guðdómlega Augustus." Farísearnir greiddu skattinn af nauðsyn en voru ekki ánægðir með það. Þannig að ef þú styður að greiða skatt missir þú stuðning þeirra. Auðvitað, ef þú styður að greiða ekki skatt, geta spyrjendur Jesú farið beint til Rómverja og sagt þeim frá. Þess vegna reyndu þeir að koma Jesú í klípu.

Jesús leysti ekki úr pólitísku deilunni um hvort rómverskt vald væri lögmætt eða ekki. En Jesús sagði að gefa stjórnvöldum, réttlátum sem óréttlátum, það sem þeim ber, og Guði það sem Guði ber. Í Rómverjabréfinu 13:1-6 stendur einnig að við eigum að greiða skatta og hlýða stjórnvöldum.

Jesús gaf einnig annað boðskap hér. Jesús benti með svari sínu á að frelsi, þjóðlegt sjálfstæði og föðurlandsást væru ekki æðsti tilgangur kristins manns; það er að fylgja Guði. Í þriðja lagi gaf Jesús í skyn að við gætum verið borgarar Guðs ríkis og jafnframt hlýtt veraldlegum borgaralegum stjórnvöldum. Rómverjar, einkum síðar undir valdatíð Níró, voru hræðilegir stjórnendur sem gerðu spillingu eðlilega. Og samt er engin heimild um að Páll eða nokkur annar postuli hafi reynt að stofna uppreisn eða sjálfstæðisbaráttu.

Spurning: Í Mt 22:29, af hverju sagði Jesús við sadúseumenn, sem augljóslega höfðu rannsakað ritninguna, að þeir væru á villigötum vegna þess að þeir þekktu hvorki ritninguna né mátt Guðs?

Svar: Samkvæmt fyrstu kristnu rithöfundum trúðu sadúseum aðeins á fyrstu fimm bækur Gamla testamentisins (Fyrsta Mósebók til Fimmta Mósebókar) sem ritningu, ekki restina af Biblíunni. Jósefus sagði einnig að þeir fylgdu aðeins því sem stóð í Tóru. Postulasagan 23:8 segir að Sadúsear neituðu upprisu, englum og anda. Enn í dag geta menn lesið og rannsakað Biblíuna, en valið samt að vera ómeðvitaðir um mátt Guðs og hvað það þýðir að trúa ritningunni.

Spurning: Þýðir Matt 22:30 að við munum ekki hafa líkamlega líkama í himninum, þar sem við munum vera eins og englarnir og englar eru andar (Hebr 1:14)?

A: Nei. Samanburðurinn er við hjónaband. Það er ekki sagt að við verðum eins og englar á alla vegu, heldur aðeins á þennan hátt.

Sp.: Í Mt 22:30, Mk 12:25 og Lk 20:34-35, þýðir þetta að engin hjónabönd séu á himni, eða einfaldlega að engar nýjar hjónavígsluathafnir fari fram, en að sum jarðnesk hjónabönd haldist áfram á himni?

A: Við vitum að engin hjónabönd eru á himni með því að lesa Rómverjabréfið 7:2. Kona getur ekki verið gift fleiri en einum manni. Ef maðurinn deyr er hún hins vegar laus úr hjónabandinu og getur gifst aftur. Því er hún ekki lengur gift á himni.

Auk þess trúir hin falska trú mormóna að sum "templaviðskipti" séu eilíf. Ef eiginmaðurinn deyr getur konan hins vegar gifst aftur. Hún getur einfaldlega ekki átt tvö templaviðskipti, hvorki um tíma né að eilífu. Frá mormónslegu sjónarhorni, hvað myndi maðurinn í mormónahimninum hugsa á meðan konan hans var að "leika sér" með venjulega giftingu eftir dauða hans?

Sp.: Í Mt 22:30 styður það einhvern veginn kynlíf utan hjónabands, eins og sekta Family of Love (áður Children of God) heldur fram?

A: Alls ekki. Að segja að við munum ekki eiga hjónaband í himninum þýðir einfaldlega það sem Jesús sagði að það þýði, að engin þörf verði á hjónabandi í himninum. Það segir ekki að við eigum á jörðinni að stunda lauslæti né að vera algjörlega kynlífslaus án hjónabands. Slík staðhæfing er áhugaverð til að sjá hversu langt sumir eru tilbúnir að ganga í að reyna að lesa eigin skoðanir inn í Biblíuna, sem ekki eru þar.

Sp.: Í Mt 22:30, Mk 12:25 og Lk 20:34-35, Halló. Pabbi minn lést nýlega. Mamma mín er mjög dapur og vill vita hvort hún verði enn gift honum í himninum. Ég veit ekki hvernig ég eigi að svara spurningu hennar. Ég veit að í Matteusi 16:19 stendur að það sem bundið er á jörðinni verður bundið á himni og það sem leyst er á jörðinni verður leyst á himni. Hins vegar hef ég heyrt sagt að "engin gifting sé í himninum." Ég hef engan vers til að styðja þetta, en ég hef heyrt það sagt. Geturðu hjálpað mér að skilja þetta?

S: Mínar samúðarkveðjur til þín og fjölskyldu þinnar vegna pabba þíns. Ég tel að Matteus 16:19 hafi ekki verið ætlað að fjalla um hjónaband, heldur um að vera laus til að fara til himins. Matteus 22:23-32 tengist hins vegar. Sadúseumenn, sem neituðu upprisu, töldu sig geta smánað bæði Jesú og faríseumenn með því að segja að ef hjónabönd væru í himninum eins og á jörðinni, hvað þá um konu sem verður ekkja mörgum sinnum?

Í Matteusi 22:30 svaraði Jesús að menn giftast ekki né eru gifðir í himninum heldur eru eins og englum Guðs, og englar eru að öllum líkindum alltaf ókvæntir. Sumir hafa reynt að túlka þetta sem að engar brúðkaup séu í himninum, en fólk sem var gift sé áfram gift. Hins vegar er þetta ekki gild túlkun á þessu versi, því ef þetta hefði verið allt sem Jesús átti við, þá hefði röksemd Saddúkearanna ekki verið hrekkt. Í nútímalegum orðum, ef ekkja giftist aftur, myndi hún þá:

1) Fyrsti eiginmaður hennar í himninum hefði rétt misst eiginkonu sína, eða

2) Hún myndi eiga tvo eiginmenn í himninum, eða

3) Ef hún væri ekki viss um hjálpræði eiginmanns síns, myndi hún ekki vita hvort hún væri enn gift eða ógift þar til hún dó, þar sem einhver á himni væri líklega ekki giftur einhverjum í helvíti.

Nei, eins og hjónavígsluloforðin segja venjulega: "þangað til dauðinn skilur okkur að." Ef móðir þín myndi síðar kjósa að giftast aftur, er ekkert að því, eins og Páll kennir í Rómverjabréfinu 7:1-3. Það gæti jafnvel þótt þér skrítið í fyrstu að sjá hana með öðrum manni, en þú þyrftir að venjast því, því það sem Guð hefur sérstaklega lýst sem í lagi er, eigum við ekki að kalla rangt.

Þrátt fyrir allt þetta þýðir það ekki að hún geti ekki eytt þúsundum og aftur þúsundum ára með fyrrverandi eiginmanni sínum sem kæru vinum á himni. Ég myndi búast við því að á himni, þegar við verðum fullkomin, muni eiginmaður hennar elska hana enn meira en hann elskaði hana á jörðinni, og hún hann líka. Auðvitað munu þau bæði elska Guð enn meira.

Spurning: Í Matteusi 22:31-32 og Markúsi 12:26, er Jesús réttlátur í að byggja þessa staðhæfingu á sagnatíð orðsins "er"?

S: Svo virðist, því að sadúkeararnir rökræddu ekki við Jesú um tíð hins hebreska orðs.

Ennfremur hefði engan tilgang að nefna Abrahám, Ísak og Jakób ef þeir væru ekki til og ef Guð ætlaði að yfirgefa aðra þegar þeir deyja. Sadúsear gátu aðeins sagt: "Guð er ekki lengur Guð þeirra, því þeir eru dánir." En Jesús, sem og farísearnir, sögðu að Guð væri ennþá Guð þeirra.

Sp.: Í Mt 22:35-36 og Mk 12:28-29, af hverju gagnrýndi Jesús ekki þessa spurningu eins og hann gerði með fyrri spurninguna um hjónaband?

S: Fyrri spurningin um konuna sem átti sjö men var ekki sett fram til að finna sannleikann heldur til að gildra Jesú. Þessi spurning var hins vegar lögð fram vegna þess að spyrjandinn vildi af einlægni hlusta á það sem Jesús hafði að segja. Það er í lagi að spyrja Guði spurninga af virðingu, svo framarlega sem við gerum það til að kynnast sannleikanum og fylgja honum.

Jesús var ekki sá eini sem þessari spurningu var beint; rabbínar ræddu hana meðal sín. Hillels "neikvæða gullna reglan" var gefin þegar heiðingjar báðu hann að útskýra alla lögmálinu á meðan hann gat staðið á einni fæti. Hann sagði að kjarni málsins væri að gera ekki öðrum það sem þú vilt ekki að þeim sé gert, og restin af lögmálinu væri skýring. Á hinn bóginn segja Mekilta Exodus 6 og Sifre Deuteronomium 12:8; 19:11 að öll boð lögmálsins séu jafnsýnilega mikilvæg.

Sp.: Í Mt 22:37-40 og Mk 12:30 bætti Jesús þá raunverulega við 5. Mósebók 6:4, eða tók hann það saman í eigin orðum án þess að bæta neinu við?

S: Fjórar guðspjöllin parafrasera oft það sem Jesús sagði og gefa ekki endilega nákvæmlega orðrétt orð. Matteus 22:37-40 segir hjarta, sál og hug. Markús 12:30 segir hjarta, sál, hug og styrk. Masóretíski textinn í Gamla testamentinu segir hjarta, sál og styrk, en samkvæmt The NIV Study Bible bls. 1475 bæta sum handrit Lúgans við orðinu "hugur", svo Jesús var ekki fyrstur til að bæta við hug. (Í varðveittum skrifum Filó Júða er ekki vísað til 5. Mósebókar 6:4.) Dødehafsrullu 4Q43 (=4QDt(p)) inniheldur Dt 6:4-11, en ég hef ekki séð þýðingu hennar.)

Einnig í gyðinglegri hugsun eru hjarta, sál og hugur ekki aðskildar flokka heldur skarast.

Q: Í Mt 22:37, fyrir stærsta boðið, er það bara "hjarta, sál og hugur", eða er þar líka styrkur eins og Mk 12:29-30 segir?

S: Það eru tvær mögulegar svör.

1. Jesús hefði getað orðað það á mismunandi vegu, svo það gæti verið bæði.

2. Frásagnir guðspjallanna skrá það sem Guð lét guðspjallanna muna. Það er ekkert athugavert við að túlka ritninguna íhaldssamlega og segja að minni Matteusar hafi verið ónákvæmt hér, því hann gleymdi "krafti".

Hvert af þessum tveimur svörum er rétt? Það skiptir í raun ekki máli, eins og svarið við næstu spurningu sýnir.

S: Ástæðan fyrir því að Guð leyfði viljandi að "stærsta boðið" væri varðveitt ónákvæmlega, á tvo mismunandi vegu, sem "hjarta, sál og hugur" í Mt 22:37, og sem "hjarta, sál, hugur og styrkur" í Mk 12:29-30, gæti verið gefin í 2. Tímóteusarbréfi 2:14. Það er alltof auðvelt fyrir fólk að festast í nákvæmum orðum og vanrækja að trúa og framkvæma meginatriðið.

S: Ástæðan fyrir því að Guð leyfði þetta viljandi gæti verið gefin í 2. Tímóteusarbréfi 2:14. Það er alltof auðvelt fyrir fólk að festast í nákvæmum orðum og vanrækja að trúa og framkvæma meginatriðið.

Biblían er öll nákvæm og sönn, en hún var ekki skrifuð né varðveitt eins nákvæmlega og unnt var. Miðað við að Biblían hafi verið skrifuð og borin áfram með allri þeirri nákvæmni sem Guð krafðist (og hún er ákaflega nákvæm á köflum), þá skipta ónákvæmniatriðin sem við sjáum í Biblíunni meira máli í augum sumra en í augum Guðs.

Guð hefði getað varðveitt þessa skipun og aðra hluta Biblíunnar nákvæmar, en líklegt er að ónákvæmni hafi verið viljandi af hálfu Guðs. Guð lagði áherslu á hve alvarlega við eigum að hlýða ritningunni, en þegar við byrjum að rífast um ónákvæmni, erum við að byrja að óhlýða ritningunni í 1. Tímóteusarbréfi 6:4 og 2. Tímóteusarbréfi 2:14.

Spurning: Í Matteusi 22:40, hvernig byggja öll lögmálin og spámenningarnir á þessum tveimur boðorðum?

S: Allur lögmálið snerist um hvernig við gleðjum Guð og eiga samskipti við hann, og hvernig við elskum og eigum samskipti við aðra. Auðvitað hafði lögmálið aðra gagnlega áhrif, svo sem að draga úr sjúkdómum, stuðla að hreinlætum í herbúðum, sterkari fjölskyldum o.s.frv., en Ísraelsmenn vissu ekki endilega um öll þessi gagnlegu áhrif.

S: Í Mt 22:41-45 var Matteus að hrekja þá hugmynd að Jesús væri sonur Davíðs með því að vísa til Sálm 110?

A: Alls ekki, því Matteus vísaði sérstaklega til þess að Jesús væri Sonur Guðs í Matteusi 4:3,6; 8:29; 14:33; 16:16; 26:63; 27:40,43,54. Einnig er gefið í skyn að Jesús sé Sonur Guðs í Matteusi 2:15; 3:17; 17:5; 22:45. Jesús var kallaður sonur Davíðs í Matteusi 1:1; 9:27; 15:22; 20:30,31; 21:9,15; 22:42. Jesús gaf faríseunum gáturæðu, sem þeir hefðu ekki svar við fyrr en þeir tækju hann til greina. Sú staðreynd að Jesús samþykkir og vitnar í Sálm 110 til að sýna fram á að þessi persóna sé Drottinn Davíðs útilokar ekki þá staðreynd að Jesús samþykkti og vitnaði í Sálm 110 um að þessi persóna væri einnig sonur Davíðs.

Að auki, þegar Jesús, sem hafði ekki sótt neina rabbínaskóla, lagði fram spurningu sem allir þeir sem höfðu sótt rabbínaskóla gátu ekki svarað, leit það nokkuð illa út fyrir þá og skóla þeirra.

Adamantius (um 300 e.Kr.) svaraði þessari andmælum Bardesane með því að nefna önnur dæmi þar sem spurningar voru bornar fram. "Orðið 'hvernig' er ekki neitun heldur fyrirspurn. Reyndar kemur þetta orð fyrir í ritningunum, ekki einu sinni heldur oft, til að tjá ekki neitun heldur fyrirspurn. Til dæmis: 'Hvernig getur einn elt þúsund?' [Dt 32:30 LXX]. Enn fremur: "Hvernig hefur hin trúfasta borg Síon orðið til vændiskonu?" [Jesaja 1:21 LXX]. Og: "Hvernig hefur Lúsifer fallið af himni, hann sem risi upp um morguninn?" [Jesaja 14:12]. Kristur sagði ekki "hvernig" til að neita heldur til að rannsaka." Samræður um hina sönnu trú, fimmta hluti F13, bls. 164.

S: Sýnir Mt 22:42 endurfæðingu með því að sýna að Jesús, sonur Davíðs, var endurfæðing Davíðs, eins og (rangnefnda) Unity School of Christianity heldur fram?

A: Nei. Orðið "sonur" getur bæði þýtt beinn sonur og afkomandi. Jesús var afkomandi Davíðs. Engin merki um endurfæðingu finnast í ritningunni, en þar er kenning sem gengur þvert á hana. Í Hebreum 9:27 stendur að mönnum er ákveðið að deyja einu sinni og síðan standa frammi fyrir dómi. Ennfremur stangast hugmyndin um að við reynum aftur og aftur, kannski þar til við gerum það "rétt", algjörlega á kenninguna um að menn deyi og fari síðan til himins eða helvítis.

Snemmbúinn kristinn rithöfundur Minúcius Felix (210 e.Kr.) dregur þetta vel saman. Hann segir að sálir manna sem snúa aftur í dýr séu "ósmekklegar svindldræsur fíflanna". Octavius eftir Minúcius Felix, kafli 34, bls. 194

Sp.: Í Mt 23, hafði Jesús rétt fyrir sér að vera svona deilugjarn?

A: Þó að rökræða sé í lagi (eins og Páll gerði), þá er Jesús ekki að rökræða í þessum kafla. Hann er einfaldlega að segja hlutina eins og þeir eru og árekstrar harðlega við faríseana. Ef hugmyndin um að Jesús árekstrar einhvern harkalega er framandi í þínum guðfræði, þá þarf kannski að breyta guðfræði þinni til að hún samræmist því sem Jesús myndi gera. Eins og segir í Believer's Bible Commentary, bls. 1288, var Jesús að "vara við háværu tali og lágum gangi".

S: Í Mt 23:5-7, hvernig eru sumir í dag líkir faríseunum, bæði að sýna stolt sitt og fela það á sama tíma?

S: Farísearnir snérust allt um sýningu; þeir gerðu sér gott og vel grein fyrir því að láta aðra vita hversu trúarlegir þeir voru. En stóru filakteríin þeirra, til að bókstaflega uppfylla 5. Mósebók 6:8, voru einungis leið til að láta alla vita hversu trúarlegir þeir voru, svipað og að bera á sér gríðarstórt kross. Í dag geta menn gert hluti til að sýna öðrum hversu mikinn pening þeir eiga, hversu mikla menntun þeir hafa, eða hversu vinsælir þeir eru. Varastu freistingunni að skilgreina sjálfsvirði þitt út frá þessum hlutum.

Ímyndaðu þér að fara sem sjálfboðaliði til að hjálpa hungraðri fólki og vera með stórt, demanturútað 14 karata gullkross á meðan þú hjálpar því. Er eitthvað rangt við þá mynd? Ímyndaðu þér að gefa stofnun mikla peninga og að hún biðji þig ekki um að nefna byggingu eftir þér, en þú krefjir þess að byggingin verði nefnd eftir þér.

Spurning: Í Matteusi 23:9, stuttlega, þar sem við eigum ekki að kalla neinn mann föður, getum við þá kallað jarðneska föður okkar það?

A: Já. Jesús var ekki á móti því að vísa til beinnar líkamlegrar og ættartengsla föður, því Jesús sjálfur notaði það orð í þessu samhengi í Lúk. 11:47; Jóh. 6:58. Jesús var á móti því að nota trúarlegar titlana föður, meistara, kennara, rabbíni, eins og Gyðingar gerðu.

Þessum má líta á þrjá mismunandi vegu, og öll þrjú eru rétt. Kallaðu engan föður eins og hann gæti viðhaldið andlegu lífi þínu. Kallaðu engan ófeilanlegan kennara. Og enginn ætti að vera þinn "andlegi leiðbeinandi"; samband þitt við Guð er jafn náið og samband hvers annars.

Það voru rabbínar a.m.k. frá tímum Hillel, kynslóð á undan Jesú. Eftir að Mishnah var sett saman um 217 e.Kr. þurfti maður að hlýða rabbínanum sínum án spurninga, mátti ekki ganga hlið við hlið eða framar rabbínanum sínum, og mátti ekki heilsa rabbínanum sínum fyrr en hann heilsaði fyrst.

Sp.: Í Mt 23:9, hvað á Jesús við þegar hann segir: "kalla engan mann föður"? Augljóslega getum við kallað líffræðilega föður okkar "föður". Einnig getum við kallað andlega leiðtoga okkar – presta – "föður". Páll sjálfur vísaði til andlegra leiðtoga sem "föður". 1 Kor 4:15 Þó að þið hafið tíu þúsund leiðbeinendur í Kristi, hafið þið þó ekki marga föður; því í Kristi Jesú varð ég yðar FAÐIR með fagnaðarerindinu. Post 7:2 Og Stefánus sagði: "Bræður og FEÐUR, hlustið á mig! Guð dýrðarinnar birtist föður vorum Abrahami meðan hann var enn í Mesópótamíu, áður en hann bjó í Haran," Í ljósi þessara ritninga, hafa rómversk-kaþólskir rétt fyrir sér þegar þeir kalla presta sína "faðir"?

S: Nei, kaþólskir brjóta þennan vers þegar þeir kalla presta "föður". Hins vegar, ef kaþólska kirkjan myndi einfaldlega endurnefna "föður" í "fjaður", myndi það eitt og sér ekki leysa neitt. Ég tel að það séu grundvallarlegari leiðir sem þeir fylgja ekki þessu vers.

Þetta er góð spurning sem snertir mjög mikilvægt efni í kristni: hvernig er Guð nákvæmlega faðir okkar, á þann hátt sem enginn maður gæti nokkurn tíma orðið? Fyrst skulum við sjá hvað er ekki svarið, og síðan svarið.

Matteusarguðspjallið 23:9 þýðir EKKI þrjá hluti

Ekki má neita líffræðilegum eða ættleiddum tengslum. Biblían segir að sá og sá hafi verið faðir þess og þess, og notar orðið faðir bæði um beinan föður og forfeður, eins og í Jesaja 38:5. Jesús talaði um líffræðileg tengsl þegar hann vísaði sérstaklega til jarðnesks föður og móður fólks í Matteusi 10:37.

Ekki er hægt að forðast fjölskylduábyrgð. Í 1. Tímóteusarbréfi 5:8 stendur að ef einhver sér ekki fyrir skyldmennum sínum, sérstaklega nánustu fjölskyldu, þá hefur hann neitað trúinni og er verri en vantrúaður. Í Markúsarguðspjallinu 7:11 staðfesti Jesús þetta með því að tala um syndina að kalla þá hjálp sem maður myndi annars veita fjölskyldu sinni corban, eða helgaða Guði.

Einhver sem leiddi þig til Krists. Páll tók líklega ekki Tímóteus til ættleiðingar, heldur er mun líklegra að hann hafi kallað hann son sinn vegna þess að hann hafði leitt hann til Krists (1. Tímóteusarbréf 1:2,18; 2. Tímóteusarbréf 1:2; 2:2; Filippíbréf 2:22). Þetta er einnig skilningurinn í 1. Korintubréfi 4:15-17. Hér er bent á atriði sem sumir kristnir hafa kannski gleymt. Rétt eins og þú myndir ekki yfirgefa bókstaflegt ungabarn, skaltu heldur ekki andlega "yfirgefa" nýfædda í Kristi. Að svo miklu leyti sem unnt er, skaltu sjá til þess að þeir tengist biblíutrúarlegum söfnuði. Hjálpaðu þeim fræðilega og efnislega ef þörf krefur, og vertu viss um að þeir fái næga næringu úr mjólk Guðs orðs.

Matteusarguðspjallið 23:9 á við um fjögur atriði:

Í valdi og hlutverki skulum við ekki úthluta neinum manni á jörðinni hlutverki Guðs föður. Hann er að lokum uppspretta frelsunar okkar, uppspretta sannleikans og æðsta uppspretta valds. Þó sumir Gyðingar héldu að Móse hefði útvegað manna, brauðið frá himni, þurfti Jesús að minna þá á að það var ekki Móse, heldur Guð sem gaf þeim himneska næringu í Jóhannesarguðspjallinu 6:32. Bókin When Critics Ask, bls. 356, bætir við að við eigum ekki að taka neinn dauðlega mann sem ófeilanlegan andlegan meistara okkar, en það er í lagi að hafa mannlega leiðbeinendur sem við skiljum að geta gert mistök.

Í sambandi er Guð uppspretta hjálpræðis, en ekki nokkur dauðlegur maður. Að við verðum börn Guðs stafar ekki af náttúrulegum erfðum né mannlegum aðferðum, heldur erum við fædd af Guði í Jóhannesarguðspjalli 1:13. Einn kristinn maður hefur sagt: "Guð á enga barnabörn. Þú ert annaðhvort beint barn Guðs eða ekki (1. Jóhannesarbréf 3:1-2), en þú getur ekki einfaldlega verið barnabarn Guðs." Ef þú gætir fengið nokkra volduga dýrlinga til að standa fyrir Guði fyrir þína hönd, myndi það bjarga þér? Jeremías 15:1 segir að jafnvel þótt spámennirnir Móse og Sámúel stæðu fyrir Guði fyrir gyðinga, myndi það ekki bjarga þeim. Enginn getur leitt mann til himnaríkis nema Guð, og engin leið er til himnaríkis nema að þekkja Guð.

Í mótsögn við þetta skaltu líta á þá miklu virðingu sem gyðinglegir lærisveinar báru fyrir rabbínum sínum og ekki meta mannlega trúarleikslærða þína jafn hátt. Gyðingar höfðu vonir sínar bundnar við Móse (Jóhannesarguðspjallið 5:45-46). Móse var mikill og guðhræddur maður, en þrátt fyrir það ætti von okkar að vera einungis í Guði.

Í nafni er það dýrmæt forréttindi að geta kallað Guð föður, eins og segir í Efesusbréfinu 3:14. Nokkrir verslar af þeim mörgu sem kalla Guð föður okkar eru Malakías 1:6; 2:10 og Jesaja 63:16. Gyðingarnir kölluðu sig börn Abrahams í Jóhannesarguðspjallinu 8:39a. Jesús neitaði ekki ættfræðilegum staðreyndum í Jóhannesarguðspjallinu 8:39b-40, en hann neitaði í reynd því að tengsl við forfeður tryggðu andleg tengsl. Jóhannes skírari sagði við faríseana og sadúseana: "Og hugsið ykkur ekki í hjörtum ykkar: 'Föður okkar er Abraham.' Því ég segi ykkur að Guð getur vakið upp börn Abrahams úr þessum steinum. Öxin liggur þegar við stofn trjánna, og hvert það tré sem ber ekki góða ávöxt verður höggvið og varpað í eldinn." (Matt 3:9-10 BSB)

When Critics Ask bls. 356 dregur þetta vel saman þegar það segir að fyrir utan Guð og Orð hans höfum við engin dauðleg, ófeilandi andleg meistara, en við viðurkennum feilandi andleg leiðbeinendur.

En hvað með…

Job 29:16 segir: "Ég var faðir fátækra." Það gefur ekki einungis í skyn að Jób hafi endilega hjálpað þeim andlega, heldur tók hann að sér fjárhagslegar skyldur fjölskyldna þeirra sem hann átti engan skyldleika við. Á sama hátt sýnir Sálmur 68:5 að við eigum að vera faðir fátækra.

Í Jesaja 51:2 stendur: "Sjá til Abrahams, föður yðar, og Söru, móður yðar." Abraham og Sara saman sýna að hér er vísað til forfeðrasambands. Guð segir að líta til baka til þessara forfeðra, sem þið dáist að, fylgja trú þeirra og sjá hvernig þeir voru blessaðir. Ekkert í Jesaja 51 gefur til kynna að Abraham (eða Sara) geti nú gert neitt fyrir ykkur; það er Guð sem bjargar okkur.

2 Konungabók 2:12 Elísa kallaði á eftir Elía: "Faðir minn, faðir minn!" Þetta bendir sennilega ekki einungis til náns lærisveinssambands. Þó margir (þar á meðal Bible Knowledge Commentary: Gamla testamentið, bls. 540) telji að Elísa hafi litið á Elía sem andlegan föður sinn, segir Jesús í Matteusi 23:9 að við eigum ekki að líta á fólk á þann hátt í dag.

1 Kor 4:15-17 "Þó að þið hafið tíu þúsund leiðbeinendur í Kristi, hafið þið ekki marga föður; því í Kristi Jesú varð ég yðar faðir með fagnaðarerindinu." (16) Þess vegna hvet ég ykkur til að líkja eftir mér. (17) Þess vegna sendi ég ykkur Tímóteus, elskuðu og trúfasta son minn í Drottni." Þetta vísar til þess að Páll hafi leitt þá til Krists, ekki að hann hafi gegnt einhverri stöðu. Páll var postuli í kirkjunni; í kirkjunni var ekki til nein staða sem "faðir". Fyrir stöður í kirkjunni, sjá 1 Korintubréf 12:28-29; Postulasöguna 6:1-4; 1 Tímóteusarbréf 3:1-13; Títusarbréf 1:5-9.

Í Postulasögunni 7:2, þegar Stefánus ávarpaði þá sem bræður og feður, eru tvær möguleikar. Annars vegar er að Stefánus hafi einfaldlega sýnt eldri mönnum í samfélaginu virðingu, án þess að staðfesta trú þeirra. Hins vegar er sú skoðun að Stefánus hafi haft rangt fyrir sér með því að ávarpa þá svona hér.

Í 1. Jóhannesarbréfi 2:12, 13 og 18 heilsar Jóhannes lesendum sínum sem "börnum" og "kæru börn mín". Jóhannes var orðinn gamall maður til að heita þeim börn. Hebríumönnum 13:17 segir að leiðtogar í kirkjunni hafi vald og þeir muni þurfa að leggja fram reikning fyrir Guði um umsjón sína. Þannig að þótt ekkert í 1. Jóhannesarbréfi segi að nokkur hafi kallað Jóhannes "föður", leit hann á þá sem hann þjónaði sem börn sín.

1. Jóhannesarbréf 2:13,14 beinist að "föður" í tengslum við unga menn og börn. Þó að þessi ljóðræna lýsing geti einnig vísað til sambanda í því að leiða fólk til Krists styður þessi texti ekki hlutverk föður innan kirkjunnar nema einnig séu til staðar hlutverk "unga manns" og "barns".

Að lokum, kaþólikkar hafa rangt fyrir sér þegar þeir kalla presta föður, en skulum við ekki rífast um orðin. Raunverulega málið snýst um að treysta fallanlegum prestum frekar en óbrigðhvörfu orði Guðs, og að halda fast við vald sumra mjög illra páfa og kirkjuþinga frekar en Guð sjálfan í orði sínu.

Athugið: Að lokum, ekki halda að það að sjá eina sannleikann í Biblíunni þýði að þú getir hætt að leita að öðrum sannleikum í Biblíunni. Allur kaflinn Matteus 23:5-13 sýnir hvernig kirkjuleiðtogar eiga að iðka þjónaleiðtogafærni, í andstöðu við faríseana og aðra sem drottnuðu yfir öðrum.

Spurning: Í Matteusi 23:13-39, af hverju kvað Jesús upp þessar hörmungar?

S: Þetta eru ekki bölvun, heldur tjáningar á miklum harmi. Þetta eru viðvaranir um áminningu, svipað og andstæða blessunanna í Matteusi 5:3-11. Við skulum reyna að skilja tilfinningar Jesú hér, sem ná hápunkti í Matteusi 23:37-39. Jesús var hjartnumið yfir því að fólk sem vildi fylgja Guði myndi rekast á þessa menn, sem á yfirborðinu virtust vera akkúrat þeir sem það ætti að leita til. En þessir menn myndu leiða það inn í hóp regna og fjær frá kærleika Guðs. Það var ekki bara að þessir kennarar væru að missa af markinu, heldur voru þeir versta fólkið sem það gat leitað til, því þeir hindruðu öðrum að komast til hjálpræðis.

S: Í Mt 23:13-39, hvaða mynstur hafa þessar bölvunarræður og eru þær sjö eða átta?

S: Í elstu handritunum eru aðeins sjö vegna þess að þau innihalda ekki Matteus 23:14. (Þetta eru Sinaiticus, Vaticanus, Bezae Cantabrigiensis, sum ítalsk handrit, Vulgata, sýrnesk-sínaítsk þýðing, sahídískt koptnesk þýðing, armenskt og georgískt handrit). Önnur handrit setja Matteus 23:14 annaðhvort fyrir framan eða á undan vers 13 (Freer Gospels) og eftir vers 13 (f13 fjölskyldan, sum ítalsk handrit, Clementine Vulgata, og að því er virðist Bohairic-koptíska útgáfan). Ef það eru aðeins sjö bölvunarróf mynda þau gott kírasm.

23:13 Fyrsta ógn – loka himnaríkinu (að þekkja ekki Messíasinn

- 23:15 Annað harmakliff – að láta sig virðast réttlátan en gera meira illt en gott

- - 23:16-22 Þriðja ógnin - röng notkun ritninganna

- - - 23:23-24 Fjórða harmakveiðin – misskilja algjörlega tilgang ritninganna

- - 23:25-26 Fimmta harmurinn – röng notkun ritninganna

- 23:27-28 sjötta harmurinn – að virðast réttlátur en gera meira illt en gott

23:29-32 sjöunda harmurinn – erfingjar þeirra sem misstu af spámönnunum en drápu þá.

Sp.: Í Mt 23:13-33; 21:45; 16:4 af hverju beitti Jesús harðorðum gegn öldungum þjóðar sinnar? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta)

S: Áður en svarað er þessari spurningu skulum við gera hana erfiðari. Jesús gagnrýndi ekki aðeins faríseana, lögfræðingana og aðra trúarleiðtoga sem höfnuðu Honum, heldur varaði Hann þá við að þeir væru á leið til helvítis. Jesús hætti þó ekki við orðin ein. Hann notaði jafnvel þyrnasprota og hvolfdi borðum peningaskiptanna tvisvar í musterinu. Það er augljóst að hann hafnaði opinberlega valdi þeirra sem höfðu leyft borðum peningaskiptanna að vera á musterisgrundinni í fyrsta lagi.

Svarið hefur þrjá þætti.

1) Jesús hafði meiri valdsmenn en þeir. Jafnvel þótt þeir væru hlýðnisamlega að fylgja Guði (sem þeir gerðu ekki), gat Jesús sem Messías og Guðssonur sagt þeim hvað hann vildi látið gera. Guð hefur rétt til að breyta og rugla í áætlunum okkar hvenær sem er og hvernig sem er. Hvers vegna áreitti Guð stundum trúarleiðtoga? - Guð hefur rétt til þess. Jesús hélt því fram að hann hefði einnig rétt til þess, og það gerði hann – ef hann var Guð.

2) Jesús hafnaði sérstaklega valdi þeirra sem voru ekki aðeins á leið til helvítis, heldur leiddu aðra þangað líka, í Matteusi 23:15. Í andstöðu við þetta, þrátt fyrir að Jesús væri æðri Abrahami, Móse og Gamla testamentinu, studdi hann sérstaklega vald og virðingu þeirra.

3) Í dag er okkur boðið að veita engan gaum þeim sem eru í valdi og hafna sannleikanum (Títusarbréf 1:14). Við eigum að hafna þeim sem valda sundrungu í Títusarbréfi 3:9-10. Raunar hefur eitt vandamál í gegnum söguna verið að margir hafa verið of fúsir til að fylgja einhverjum sem er guðlaus, einungis vegna þess að hann er trúarleiðtogi. En í andstæðu við þetta segir Biblían okkur einnig að hlýða og vera undir valdi guðhræddra leiðtoga (1. Þessaloníkubréf 5:12-23; 1. Pétursbréf 5:2-5; Hebrebrefið 13:17)

Spurning: Í Matteusi 23:14 og Markúsarguðspjalli 12:40, hvernig gleyptu ritfræðingarnir hús ekkna?

A: Kannski á svipaðan hátt og falskir kennarar gera í dag. Þegar þeir hvetja fólk til að gefa til þjónustu sinnar af eigingjörnum hvötum um að fá endurgjald í þessu lífi, gætu þeir verið að hvetja fólk til að gefa til þjónustu sem Guð vill kannski ekki að það styðji.

S: Í Mt 23:16-22, hvenær í dag, ef nokkurn tíma, ættir þú að segja eitthvað sem lætur það líta út fyrir að þú sért að ganga í bindandi samkomulag, þegar svo er í raun ekki?

S: Þegar þú gefur viljandi í skyn að um bindandi samkomulag sé að ræða en ætlar þér ekki að það sé það, ert þú að beita blekkingu til að blekkja þann sem sér hvað þú gefur í skyn. Þú ættir að forðast "vafasamar eiðsvarnir" og vera "bein og hreinskilinn", og láta já vera já og nei vera nei, eins og Jesús sagði í Matteusi 5:37.

Q: Í Mt 23:17, af hverju kallaði Jesús fólk fífl, þar sem hann sagði okkur að gera það ekki í Mt 5:22?

S: Tveir þættir koma til greina í svari, en sá síðari er mikilvægari.

Orðið fyrir "heimskingja" í Matteusi 5:22, raca, er niðrandi slangurorð sem bókstaflega þýðir "tóma haus". Enska orðið "airhead" er mjög svipað. Jesús var ekki að niðurlægja fólk með þessu orði í Matteusi 23:17 og við eigum ekki að kalla fólk því. Jesús notaði orð um fífl sem var lýsandi en ekki slangurorð: meroi. Ennfremur eigum við að líta á fólk sem mjög verðmætt, skapað í Guðs mynd, og ekki sem gagnslaust.

Sp: Í Mt 23:23-28, hvernig eru þessar hörmungar frábrugðnar hinum?

S: Hinir aðrir harmar gagnrýndu það sem farísearnir kenndu og sögðu. Þessir harmar gagnrýna hverjir þeir eru innra með sér og fyrirmynd þeirra. Fyrirmynd þeirra er ekki góð, en hún er heldur ekki 100% ill. Hún lítur vel út að utan en er full af illsku að innan; og fólk sér í gegnum það. Jesús gefur ráðlagðan framvindu-röð í Matteusi 23:26. Hann segir að fyrst beri að huga að innra manni, og þá verði ytra manni einnig hreint. Það er lítið vit í að hreinsa ytra manni ef innri óhreinindin halda áfram að leka út. Siður án raunveruleika er verri en enginn siður og enginn raunveruleiki.

Spurning: Í Mt 23:24, hvernig sía menn í dag mýfluguna en kyngja kameldinum?

A: Fyrst og fremst gera menn þetta venjulega óviljandi. Reyndar er þetta í aramísku eins konar orðaleikur, því orðið yfir mý, qamla', er mjög líkt orðinu yfir kamel, gamla'. Næst sem við gætum gert á ensku væri "að sía mýið en kyngja leðurblökku".

Fólk gerir þetta annaðhvort vegna þess að það hefur enga hugmynd um hvað er mikilvægt og hvað ekki, eða vegna þess að það velur meðvitað að einbeita sér að smáum, ómerkilegum hlutum sem skila litlu máli, frekar en að einbeita sér að mikilvægum hlutum. Sumir vilja einfaldlega hunsa vandamál þar sem þeim gengur illa og einbeita sér að því sem þeim gengur vel. Á öðrum tímum vilja þeir finna að minnstu gallana hjá öðrum og hunsa það sem þeim gengur vel.

Einföld spurning sem þú getur spurt sjálfan þig er: ef tvennt mál koma upp, hvaða mælikvarða myndir þú nota til að segja að annað sé mikilvægara en hitt, umfram tilfinningar þínar á þeim tíma?

Sp.: Í Mt 23:25, hvað er tilgangurinn með hina hreinu bolla?

S: Í samræmi við fyrri versið um að sía flugu voru farísearnir ósammála um einmitt þetta mál. Stuðningsmenn Hillel-skólans (sem var ráðandi eftir árið 70 e.Kr.) töldu að bollinn væri hreinn ef hann var hreinsaður að innan. Stuðningsmenn Shammai-skólans (sem var ráðandi fyrir árið 70 e.Kr.) töldu að bollinn væri ekki hreinn fyrr en hann var hreinsaður bæði að innan og utan. Jesús sagði að í verki væru þeir að hreinsa utanverðu en ekki innanverðu.

Sjá Jacob Neusner, "First Cleanse the Inside," í NTS 22 [1976] bls. 486-496, Mishna Kelim 2:1; 25:1, 7-9, og Berakoth 8:2.

Spurning: Í Matteusi 23:27–29, hvað á Jesús við með hvíttmáluðum gröfum?

A: Hvítmálning er hvítur málningur sem lítur vel út en fer að flagnast í næsta rigningu. Á mánuði Adar, í mars, þegar þurrkatíðin hófst, máluðu Gyðingar gröfar með hvítmálningi til að láta þær líta betur út. Það sem hentar dauðri gröf er ekki viðeigandi fyrir trúmann sem á að vera fullur lífs.

Á tímum Jesú var Heródes mikið fyrir að byggja og endurnýja gröfur, þó lét hann einnig ræna gröfum, og áhorfendur Jesú gátu einnig tengt það við Heródes.

S: Í Mt 23:35 og Lk 11:51, hver var Sakaría (eða Zacharias) stuttlega?

S: Þetta var ekki spámaðurinn Sakaría, heldur var þetta presturinn Sakaría, sem Jósías drap í 2 Króníkubók 24:20-21. 2 Króníkubók var síðasta bókin í Gamla testamentinu í röðinni í hebresku biblíunni, svo þegar Jesús vísaði til píslarvotta frá Ábel til Sakaría, var hann að nefna fyrsta píslarvottinn til síðasta í Gamla testamentinu.

Spurning: Í Matteusi 23:35, var sá Sakaría sem dó sonur Berékíasar, eða sonur Jójadasar sem var drepinn milli musteris og altaris í 2 Króníkubók 24:20-21?

S: Fyrst koma fjórar skoðanir sem kristnir hafa, og síðan staðreyndir sem styðja hverja skoðun.

1. Sakaría sonur Jójada

Þessi skoðun samrýmist öllu, með það í huga að orðin "sonur Berékíassonar" séu ritvilluleg viðbót.

2. Sakaría sonur Berékíassonar

Þessi skoðun samrýmist öllu, með skilningi á því að Kristur sé að gefa okkur nýjar upplýsingar um hvernig spámaðurinn Sakarías dó.

3. Jehojada hafði tvö nöfn: Berechiah gæti verið gælunafn sem þýðir "blessaður af Guði". Þessi skoðun á rætur að rekja til Jeróms (373–420 e.Kr.).

4. Afi: Kannski var Sakaría sonur Jójada afi Sakaríasar og þeir voru sami maðurinn.

Staðreyndir sem styðja mismunandi sjónarmið:

Sakaría sonur Berékía þjónaði frá 520 til 480 f.Kr. Hann var einn af síðustu höfundum Gamla testamentisins tímaröðlega, og Gamla testamentið greinir ekki frá hvernig hann dó.

Sakarías sonur Jójada prests var drepinn um 800 f.Kr., fyrir útlegðina. Faðir hans, Jójada, lifði í 130 ár og var grafinn hjá konungunum í Jerúsalem samkvæmt 2. Króníkubók 24:15-16. Vegna dagsetninganna er engin möguleiki á að þessir tveir Sakaríasar séu sami einstaklingurinn.

Í sjötugingu er sonur Jehoiada kallaður "Azarias sonur Jodae prests", en höfundur bókarinnar er nefndur "Zekarías sonur Barakías sonur Adó spámanns". Þannig sýnir sjötugingin enga mismun hér, nema í framburði nafna.

Targúm Klageljóðanna 2:20 og [að því er virðist] Jóhannes Krýsómóma segja að spámaðurinn Sakaría sonur Berékías hafi verið drepinn milli musteris og altaris. (Ég hef þó ekki getað staðfest sjálfstætt hvað Jóhannes Krýsómóma sagði um þetta.)

Grafhýsi Sakaríasar var áberandi kennileiti í Jerúsalem á tímum Krists.

Zakaría var algengt nafn. Í raun eru 32 mismunandi einstaklingar í Biblíunni sem bera nafnið Zakaría.

Fyrir utan Biblíuna var Sakaría sonur Barúks/Barís/Barískakeus drepinn af tveimur ofsatrúarmönnum samkvæmt Jósefus í Gyðingastríðunum 4:334-344. Hann var drepinn á musteri svæðinu, en líklega ekki milli musterisins og altarisins, svo þetta er falskur vísbending, sérstaklega þar sem Gyðingastríðin voru eftir tímabil Krists.

2. Króníkubók var síðasta bókin í röð gyðinglega Gamla testamentisins. Þó að sonur Jójada væri ekki síðasti píslarvottur tímaröðinni samkvæmt, var það nokkurn veginn eins og kristinn maður segði "frá Fyrstu Mósebók til Opinberunar":

Í Lúkasi 11:51 er ekki að finna orðalagið "sonur Berékíassonar".

Írenæus (182-188 e.Kr.) í verkinu Á móti villutrú, bók 5, kafli 14.1, bls. 541, vitnar í Matteus 23:35 og segir "Sakaría sonur Barakías". Því ef þetta væri ritvilluleg viðbót, var hún samt til staðar áður en Írenæus skrifaði. Diatessaron Tatians (um 172 e.Kr.) inniheldur einnig Sakaríar son Berékíasar (kafli 41). Sýnist eitt grískt handrit fyrir utan Sinaítus og Vatíkánus hafa Matteus 23:35. Það er p77 (frá miðri til síðari hluta annarrar aldar) og það hefur einnig "sonur Barakhía". Því, ef "sonur Berakhía" hefði verið viðbót, hefði hún þurft að hafa verið bætt við mjög snemma, fyrir um 170 e.Kr.

Orígenes (225–254 e.Kr.) vísar einnig til þessa vers og nefnir Sakarías son Barakías í Orígenes til Africanus, kafli 9, bls. 389.

S: Í Mt 23:35, er það réttlátt að farísearnir verði refsaðir fyrir syndir feðra sinna, þar sem Esek 18 og 5M 24:16 segja að menn skuli ekki verða sekir fyrir syndir föður síns?

A: Fólk er ekki sakfellt fyrir það sem feður þess gerðu. Hins vegar, ef það a) fordæmir ekki syndir feðra sinna og b) fremur þær sömu syndir sjálft, þá mun það verða refsað vegna eigin sök fyrir að fremja þær sömu syndir og feður þess.

Sp.: Í Mt 23:37-40, þar sem Jesús vildi safna Jerúsalem saman, af hverju gerðist það ekki, þar sem Guð er almáttugur, alvitur og [að því er virðist] alþráttur?

S: Í síðustu skráðu opinberu orðum Jesú til gyðinga má sjá bæði hjartasár og dóm. Guð er ekki al-ástúðugur. Að Guð sé ástríkur þýðir ekki að Guð sé eingöngu ást, né að Guð sé al-ástúðugur, frekar en það að Guð sé reiður þýðir að Guð sé eingöngu reiði, eða að Guð sé al-reiðugur. Hið sama gildir um blíðan eða öfundsjúkan. Guð er ástúðlegasti verulegi í alheimi, en kærleikur hans útilokar ekki aðrar eiginleika hans.

Guð kaus að skapa okkur með vilja, og þegar þeir hafnuðu Kristi, með eilífum afleiðingum, kaus Guð ekki að þvinga þá til að taka við Kristi, heldur að virða ákvörðun þeirra, þótt það hafi verið með tárum Jesú.

Spurning: Sýnir Matteusarguðspjallið 24:3-44 að Jesús sneri aftur ósýnilega árið 1914, eins og vitni Jehóva hafa kennt?

A: Nei. Gríska orðið hér, parousia, getur þýtt "komu" eða "nærveru", og Nýja heimsins þýðing Jehóva vitna tekur það sem "nærveru". Ef Kristur hefði snúið aftur árið 1914, sá enginn hann, það hafði engin áhrif og það stóð í andstöðu við Opinberunarbókina 1:7 þar sem öll augu munu sjá hann, og Postulasöguna 1:11. Áður en Jesús kemur í raun og veru munu koma margar falskar kröfur um að Kristur sé kominn fyrst, samkvæmt Matteusi 24:5. Þó að vitni Jehóva hafi ekki í raun sagt "að þeir væru Kristur", komu kröfur frá fólki sem sagðist vera Kristur, svo sem Rev. Moon, Guru Maharaj Ji, Jim Jones o.fl., allt eftir þennan tíma.

Spurning: Í Matteusi 24:19-20, af hverju verður þetta sérstaklega skelfilegt fyrir óléttar konur og mjólkandi mæður?

S: Ein ástæða má sjá í kristnu kvikmyndinni A Distant Thunder. Þeir sem hafa ekki tekið við merki dýrsins munu eiga erfitt.

Á endatímanum verða til ótrúaðir menn, og áður en þeir fá merki dýrsins munu þeir standa frammi fyrir vali.

Q: Í Mt 24:20, hvað skiptir máli ef flótti þessi er á hvíldardeginum?

A: Athugið hvenær þetta mun gerast. Á endatímanum munu margir Gyðingar koma til Krists, eins og segir í Sakaríasi 12:10-12 og Rómverjabréfinu 11. Gyðingar munu enn hlýða lögmálum Gamla testamentisins og enn halda hvíldardaginn.

S: Í Mt 24:20, eigum við því að halda hvíldardaginn (frá föstudagskvöldi til laugardagskvölds) í dag?

S: Kristnir hafa tvö svör.

1. Það eru fáir ekta kristnir menn, til dæmis Sjöunda dags baptistar, sem segja já.

2. Annað svar er nei, því þessi vers vísar til Gyðinga sem leita að Guði. Hin himneska upptaka gæti þegar hafa átt sér stað á þessum tíma.

Sp.: Í Mt 24:22, hvernig getur Guð "skert" framtíðardaga?

S: Þetta þýðir ekki að dagarnir verði styttri en 24 klukkustundir, heldur frekar styttri tímabil, eða færri daga, á þessum tíma harðra ofsókna.

Sp.: Í Mt 24:23-27, af hverju myndi Guð leyfa fólki sem leitar að Kristi að vera blekkt af fölskum Kristi?

S: Stundum segjast menn leita að svari, en þeir munu aðeins samþykkja eitt af fyrirfram ákveðnum svörum sem þeir höfðu þegar ákveðið.

Þessa spurningu væri erfitt að svara ef Guð hefði aldrei gefið nokkra möguleika á að greina hinn sanna Krist frá fölskum Kristi. Guð hefur gefið að minnsta kosti sjö leiðir til að greina hvort trúarhópur sé andlegur fölskvani eða ekki.

1. Samþykkja og kenna þau það sem Guð segir í Biblíunni, eða fara þau gegn því? Ef hópur er ekki réttur í hverju einasta smáatriði þýðir það ekki að hann sé andlegur fölskur, eins og Rómverjabréfið 14 og 1. Korintubréf 8:9-11 sýna fram á. En ef þeir hafa rangt fyrir sér um það sem Páll kallaði meginatriðin, í 1. Korintubréfi 15:1-5, eða ef þeir neita því að Jesús Messías hafi komið í holdi (1. Jóhannesarbréf 4:1-3), eða ef þeir boða annan Jesú (2 Korintubréf 11:1-15), eða boða annan boðskap (Galatabréf 1:6-10), þá skalt þú og fjölskylda þín halda ykkur frá þeim.

2. Í tengslum við þetta, hafna þeir ekki Biblíunni heldur vilja þeir ekki staðfesta það sem hún kennir um mikilvægu atriðin? Í 2. Tímóteusarbréfi 3:5-7 stendur að við eigum ekki að eiga neitt sameiginlegt við þá sem hafa guðhræðslu að sýnd en hafna krafti hennar.

3. Er trúarupplifun þeirra annaðhvort engin eða undarleg? Eydda þeir tíma í bæn og lestri orðs Guðs? Stunda þeir undarlegar trúarlegar venjur sem ekki finnast í Biblíunni?

4. Lifa þeir lífi sínu í samræmi við það sem Biblían kennir? Ef einhver segist vera kristinn en lifir lífi sínu í andstöðu við Guð á lykilsviðum, segja 1. Korintubréf 5:9-13 og 2. Þessaloníkubréf 3:10,14 að við eigum ekki að vera með þeim.

5. Myndu trúarleg tengsl við þá vera augljóst tilfelli af "að dýrka með djöflum" eða að vera í hlekkjum með vantrúuðum. 1. Korintubréf 10:20 og 2. Korintubréf 6:14-17 vara okkur við slíku og segja okkur að skilja við það.

6. Ef einhver heldur því fram að vera Kristur kominn aftur, kom hann þá virkilega úr skýjunum, tók kristna menn upp til himna og uppfyllti spádóma í Fjórðu evangelíunum og Opinberunarbókinni?

7. Trúmenn geta einnig beðið til hins sanna Guðs, og Hann mun hjálpa okkur að sjá hvað er rétt. Kristinn vinur minn sagði mér að rétt eftir að hann tók fyrst trúna hafi nokkrir mormónsboðberar komið til að tala við hann. Hann áttaði sig á því að þar sem biblíukunnátta hans var takmörkuð á þeim tíma, hafði hann enga hugmynd um hvort mormónarnir hefðu rétt fyrir sér eða ekki. Svo bað hann Guð um aðstoð og opnaði síðan Biblíuna til að lesa. Á fyrstu síðu sem hann fletti las hann Matteus 7:15! Þar stendur: "Varist falsspámönnum, sem koma til yðar í sauðargæru, en innra með sér eru þeir ræningjavargar."

Sp.: Í Matteusi 24:23-27, ef einhver fylgdi fölskum Kristi eða öðrum andlegum fölsunum og vissi af saklausri vanþekkingu ekki hvernig átti að greina hvort um fölsun væri að ræða, af hverju myndi Guð leyfa þetta?

S: Það eru tvö samverkandi svör.

Guð er virkur: Hann getur stýrt atburðum þannig að kristinn maður komist í samband við viðkomandi til að sýna honum sannleikann. Þá þarf viðkomandi að ákveða hvort hann eða hún elski samtökin sín meira, eða sannleikann meira. Enginn guð sem er ekki sannleikans Guð er þess virði að dýrka. Ég hef heyrt af trúboðum í Afríku og Asíu sem hafa verið nálgast af fólki sem segist hafa talað við Guð og að hann hafi sagt þeim að trúboðinn væri frá honum. Við þurfum ekki að hafa áhyggjur af því að Guð hugsi ekki um okkur eða sé ekki virkur. Við þurfum hins vegar að hvetja kristna til að vera umhyggjusamir og virkir.

Guð er réttlátur: Guð dæmir fólk eftir því sem það veit (Rómverjabréfið 4:15; 5:13), og synd er ekki talin þar sem engin lögmál er. Sá sem í dag hefur í alvöru ekki haft tækifæri til að heyra fagnaðarerindið gæti verið í svipaðri stöðu og heiðingur fyrir Krist sem aldrei heyrði fagnaðarerindið, eða ungbarn sem dó.

Sp.: Kennir Mt 24:23-24 að við höfum öll "alheims Krist" í okkur, eins og sumir nýræsingjar segja?

A: Alls ekki. Þessi vers kennir að margir muni falskt lýsa sér sem Krist. Jesús er Kristur, og þótt við eigum að reyna að lifa lífi sem líkist Kristi meira, segir ekkert í þessu versi, né annars staðar í Biblíunni, að við eigum að reyna að taka dýrðina og heiðurinn sem tilheyrir Kristi og eigna honum okkur. Kristnir menn munu búa með Guði að eilífu í dýrð, en við munum ekki verða Guð, né einu sinni litlir guðir.

S: Í Mt 24:24 hvernig gætu hin útvöldu (fólk sem ætlað er til himnaríkis) verið blekkt?

S: Mjög auðveldlega. Orðið "útvöldu" merkir bæði þá sem eru frelsaðir og þá sem eru ekki enn frelsaðir en munu verða frelsaðir. Fjöldi kristinna manna eru fyrrverandi mormónar, fyrrverandi Jehóva vitni og fyrrverandi meðlimir annarra andlegra fölana.

Sp.: Í Mt 24:27, hefur elding sem glittir frá austri til vesturs tengsl við Baha'i-messíasinn, sem kallast Baha'u'llah, og síma sem kom fram sama ár (1863)?

A: Nei. Þó að Bahaíar hafi sagt mér að símskeyti uppfylli þessa spádóm í Matteusi, er það rangt af að minnsta kosti fimm ástæðum.

1. Símtal myndi ekki einu sinni vera jafn nálægt uppfylling og þruma, rafmagn, kjarnorkusprenging eða eitthvað sýnilegt. Athugið að í Matteusi 24:27 stendur: "Því eins og eldingin kemur frá austri og skín til vesturs…"

2. Sannur Kristur mun sjást aftur í skýjunum (Postulasagan 1:11; Opinberunarbókin 1:7), og Baha'u'llah stóð ekki né kom á neinum skýjum, nema þú teljir þokukenndan hugsun. ;-)

3. Einnig er Baha'u'llah ekki endurkominn Kristur, því kenning hans kallar kenningu Krists lygi. Sannur Kristur sagði að engin önnur leið væri til Föðurins nema í gegnum sig.

4. Ennfremur hafa spádómar um endurkomu Krists, þar á meðal upptöku kristna manna, dráp fjórða hluta heimsins með sverði, hungursneyð og plágu og aðrir atburðir í Opinberunarbókinni, ekki enn rætst.

5. Í Matteusi 24 stendur einnig að áður en hinn sanni Kristur kemur aftur, muni fyrst koma margir falskir Kristar.

Spurning: Í Mt 24:28 og Lk 17:37, hvað þýðir það að þar sem hræin er, safnist örnarnir?

A: Til að vera myndrænt, þar sem hræætur geta fundið dauðar hræir hvar sem þær kunna að liggja, mun hefnigjalda Guðs finna þá sem hafna Guði og eru andlega dauðir. Það er áhugavert að Jesús notar hér dæmi um fugla; fuglar eru einnig nefndir í Opinberunarbókinni 19:17-21.

Spurning: Í Matteusi 24:29, hvernig getur sólin dökknað og stjörnurnar fallið af himni?

A: Þó að Guð hafi mátt til að breyta ljósi sólarinnar og láta stjörnurnar hreyfast eða eyðileggjast, gæti þetta í staðinn vísað til þess að sólin myrkri og stjörnurnar verði ósýnilegar fyrir áhorfendur á jörðinni. Margt getur valdið þessu, svo sem mengun, eldfjallagosi, brennandi olíuborun og kjarnorkusprengingar.

S: Í Mt 24:30 eru ský hlutir sem ganga þvert á leiðir og langanir manna, eins og Bahá'í-trúin kennir í Baha'u'llah og Nýja tímabilinu bls. 280-281?

S: Nei. Ekki aðeins mun hver maður sjá Jesú þegar hann kemur aftur á skýjunum, og íbúar jarðarinnar munu harma vegna hans (Opinberunarbókin 1:7), heldur mun sami Jesú snúa aftur á skýjunum nákvæmlega á sama hátt og hann fór samkvæmt Postulasögunni 1:9-11.

Sp.: Í Mt 24:31, hver er þitt persónulega sjónarmið á upptökuna? (Kristinn maður spurði mig þetta)

S: Ég er hlynntur því. ;-) Alvarlega, leyfðu mér að útskýra algengar skoðanir kristinna manna á tímasetningu upptökunnar, og svo að lokum mína eigin afstöðu.

Fyrir reiði Guðs: Upptakan á sér stað á meðan þjáningartímanum stendur en rétt áður en reiði Guðs er hellt út. Aðalstuðningur þessarar skoðunar er ályktun: hlýðin trúaðir verða oft að þola reiði manna en þurfa aldrei að þola reiði Guðs. Marvin Rosenthal skrifaði bók þar sem hann mælir með þessari skoðun. Hann var áður fylgjandi fyrri-þjáningartímans kenningu.

Fyrir-plágu: Upptakan á sér stað rétt fyrir upphaf plágu tímabilsins. Auk stuðningsins við fyrri kenningu er kirkjan ekki nefnd í Opinberunarbókinni eftir bréfin til sjö kirknanna. Fyrir-plágu aðhyllendur trúa því að upptakan eigi sér stað í Opinberunarbók 4:1, þegar Guð segir við Jóhannes: "Komdu hingað upp." Biblíuþekkingarútskýringin: Nýja testamentið, bls. 79, þrátt fyrir að vera fyrir-þjáningartímabilsskoðun, telur ekki að Matteus 24 vísi til upptöku kirkjunnar. Biblíuútskýring Tony Evans, bls. 910, sem er einnig dreifingarstefna, segir að þetta vísi til þjáningartímabilsins eftir upptöku kirkjunnar og felur því ekki í sér kirkjuna sem hefur verið tekin upp.

Þar sem enginn maður mun þekkja tímann í Matteusi 24, og ef menn vissu hvenær þjáningartíminn byrjaði, gætu trúuðu reiknað út hvenær upptakan myndi eiga sér stað, ef eftir-þjáningarkenningin væri sönn.

Uppáhalds orðalag for-pláguhyggjunnar er: "Næsta atburður á spádómsdagatalinu er upptakan kirkjunnar." Helsta stuðningur þeirra er að 1. Þessaloníkubréf 5:2 segir að Drottinn muni koma sem "þjófur um nótt". Hins vegar, á móti þessari skoðun segir 2. Þessaloníkubréf 2:1-3 að "söfnunin" muni ekki eiga sér stað fyrr en uppreisnin á sér stað og lögleysismaðurinn opinberast. Þannig að næstu tvö atburði á spádómsdagatalinu eru uppreisnin og opinberun lögleysisins, EKKI upplyftingin. (Auðvitað getur fyrir-þjáningarkenningin haldið því fram að upplyftingin gæti átt sér stað strax eftir að þessir atburðir eiga sér stað, og þjáningartíminn hefjist ekki fyrr en þá.)

Mid-trib-kenningin heldur því fram að upptakan eigi sér stað kannski örlítið fyrir pre-wrath, með svipaðri stoð.

Post-trib trúir því að upptakan eigi sér stað í lok þrengingartímabilsins. Helsta stuðningur þeirra er 1. Korintubréf 15:52, þar sem segir að við munum verða umbreytt "við síðasta lúðrasláttinn". Hins vegar segja aðrar skoðanir að þetta sé síðasti lúðraslátturinn sem trúuðu heyra, ekki síðasti lúðrinn sem blásinn er.

Engin-kval (No-trib): Margir preteristar trúa því að engin þjáningartími verði yfir höfuð. Þeir verða að túlka Matteus 24:31 og mest af Opinberunarbókinni mjög táknrænt. En vertu mjög varkár gagnvart öllum túlkunum sem gera kafla Biblíunnar annaðhvort merkingarlausa eða halda því fram að venjulegur lesandi verði almennt villtur af því sem hann les.

Pan-trib: Guð getur látið upplyftinguna eiga sér stað hvenær sem hann vill, og hann segir ekki skýrt í ritningunni hvenær það verður. Maður getur kallað sig "pan-trib" ef allt mun ganga upp að lokum.

Ég hallast að pre-wrath en er samt pan-trib. Fyrir mismunandi sjónarhorn gætirðu lesið The Rapture Pre-,Mid-, or Post-Tribulational og The Pre-Wrath Rapture of the Church.

Spurning: Í Mt 24:31, 1 Þess 4:16 og 1 Kor 15:52, hvaða trompetskall er síðasti trompetskallinn?

Svar: 1. Þessaloníkubréf 4:16 segir að hljómi hávær lúðra, en 1. Korintubréf 15:52 jafnar þetta við "síðustu lúðruna" Guðs. Sjö lúðrar hljóma í Opinberunarbókinni 8:6-9:21; 11:15, en eins og segir í 1001 Bible Questions Answered, bls. 270-271, er ekki þörf á að krefjast þess að "síðasti lúðrinn" sé einn af þeim sjö lúðrum; hann gæti verið annar.

Spurning: Í Mt 24:32, hvað táknar fíkjutréið?

A: Þetta gæti verið líking um dóm, þar sem fíkjutréð sem ber engan ávöxt táknar Ísrael, sem myndi visna.

Auðvitað er ekki hægt að skoða hvern smáatriði í líkingarsögu og gefa því sérstaka, aðgreinda merkingu. Merking líkingarinnar um fíkjutréð er að fylgjast með og vera á varðbergi gagnvart framtíðinni, og Jesús "nýtir sér tilhneigingu fíkjutrésins til að blómstra og bera ávöxt sem jákvæða vísbendingu um að horfa til framtíðar".

S: Í Mt 24:34 og Mk 13:30, þar sem "þessi kynslóð" mun ekki líða hjá fyrr en Jesús kemur, hvernig getur það verið? (Frjálslyndi mannúðarsinninn Albert Schweitzer setti fram þessa andmæli)

S: Kristnir hafa þrjár mismunandi svör.

a) Gríska orðið fyrir kynslóð, genea, getur sjálft gefið í skyn kynþátt. Samkvæmt grísku orðabók Thayer um Nýja testamentið (bls. 112) merkti genea:

a1) menn af sama stofni, eða fjölskylda: Josephus, Gyðingleg fornleifasafn 4.8.7 (rituð um 93-94 e.Kr.), Septúaginta 1. Mósebók 31:3, o.s.frv.

a2) arfgengir niðjar: Fíló

a3) öld: Heródótos 2,132, Heraklítos í Plútarchosi, Postulasagan 14:16. Í 1 Qp (Pesher) Habakkúk 2:7; 7:3 getur hugtakið "síðasta kynslóð" þýtt nokkur líf.

b) Munurinn á þessu og svipuðu grísku orði sem getur aðeins þýtt kynþátt, gonea, er einungis einn stafur, svo þetta gæti verið prentvilla. Hins vegar segja öll handrit Nýja testamentisins sem við höfum núna genea.

c) Gríska orðið fyrir öll þessi atriði, panta tauta, merkir að þetta kynslóð var sú kynslóð sem sá fyrri merki. (Erfiðleikar í Biblíunni bls. 173–174, Nú er það góð spurning bls. 495–496)

Sp.: Eiga Mt 24:34 og Mk 13:30 að merkja að allt þetta muni gerast innan eins kynslóðar frá 1914, eins og kennslubókin Varðturninn, 15. bindi, febrúar 1986, bls. 5, kenndi?

A: Nei. Vitni Jehóva hafa kennt að Jesús Kristur sneri aftur ósýnilega árið 1914, og atburðirnir í Matteusi 24 myndu eiga sér stað innan einnar kynslóðar frá þeim tíma. Hins vegar, ef grunnforsendan um að Jesús hafi snúið aftur árið 1914 er röng, þá er röksemdafærsla þeirra röng. Þetta er dæmi um það sem kallað er eisegesis, eða að lesa inn í ritninguna þá merkingu sem maður vill, í stað "exegesis", sem felst í því að draga úr ritningunni það sem þar stendur.

Sp.: Í Mt 24:36 og Mk 13:32, þar sem Guð er alvitur, af hverju hafði Jesús enga vitneskju um hið komandi, eins og Ahmad Deedat heldur fram?

S: Deedat er ekki hreinskilinn hér. Þegar Jesús var á jörðinni segir þessi vers að Jesús vissi ekki daginn sem hann myndi snúa aftur. Það er lygi að halda því fram að þetta vers segi að Jesús hafi ekki haft neina vitneskju um hið eilífa líf. Trúði Deedat virkilega að Jesús í guðspjöllunum hefði ekki haft neina vitneskju um himnaríki, helvíti og algjörlega "enga vitneskju um hið eilífa líf"? Ég efast um að Deedat sjálfur hafi nokkurn tíma trúað eigin orðum hér.

S: Í Mt 24:36 og Mk 13:32, þar sem Guð er alvitur og Jesús er Guð, hvernig stendur þá á því að Jesús vissi ekki daginn sem hann kemur aftur?

S: Jesús tæmdi sjálfan sig af mörgum guðlegum eiginleikum meðan hann var á jörðinni, eins og Filippíbréfið 2:6-8 og Jóhannesarguðspjallið 17:5 sýna. Því, jafnvel þótt þessi setning væri ekki í Matteusi, væri það sanngjarnt að Jesús vissi ekki allt meðan hann var á jörðinni. Engu að síður, á himnum, sem hluti þrenningarinnar, er Jesús alvitur.

Aþanasius (331 e.Kr.) segir að Jesús sem Guð vissi allt, en í mannlegri veru sinni bar Jesús fáfræði og vissi ekki samkvæmt holdi. Þar sem Jesús óx í þekkingu samkvæmt holdi vissi Jesús í mannlegri veru sinni þetta enn ekki. Fjórar ræðurnar gegn aríum, Ræða 3, kafli 28.42-58, bls. 416-425.

Aþanasius skrifar einnig: "Og hann [Jesús] vissi hvar Lasarus lá, en spurði þó; því hinn alhelgi Orð Guðs, sem þoldi allt fyrir vor sakir, gerði þetta, svo að hann, með því að bera óþekkingu okkar, gæti sýnt okkur náð til að þekkja sinn eina sanna föður og sjálfan sig…" Fjórar ræður gegn aríum, Ræða 3, kafli 27, vers 38, bls. 414.

Hér er það sem kristinn biskup Hilari af Poitiers (355-367/368 e.Kr.) skrifaði: "Verkin Guðs eru því umfram skilning mannlegs eðlis og falla ekki að skynsamlegu hugsunarferli okkar, því að framkvæmd ótakmarkaðs eilífðar krefst óendanlegrar skilnings til að mæla hluti. Því er það ekki niðurstaða skynsemi heldur takmörkun valds þegar Guð varð maður, þegar Ódauðlegi deyr, þegar Eilífi er grafinn. Aftur á móti ræðst þetta ekki af hugsunarhætti okkar heldur af alvaldinu að hann birtist sem Guð úr manni, sem ódauðlegur úr þeim sem er dauður, og sem eilífur úr þeim sem er grafinn. Þess vegna erum við endurlífgaðir af Guði í Kristi fyrir dauða hans." Um Þrenninguna, bók 1, kafli 13, bls. 44

Spurning: Í Mt 24:36, mjög stuttlega, vissi Heilagur Andi hvenær Jesús myndi snúa aftur?

S: Þó að kristnir menn séu sammála um að Jesús á jörðinni á þessum tíma vissi ekki um þessi mál, eru til tvær skoðanir meðal kristinna manna um þekkingu Heilags Anda á þessu. Ég tel að seinni skoðunin sé sú rétta.

1) Heilagur Andi vissi/veit ekki

Guð í þrenningunni veit allt, og Heilagur Andi sjálfur veit allt nema þessa einu staðreynd. Föður einum er fyrirfram ákveðinn dagur endurkomunnar kunnugur á þessum tíma.

2) Hér er ekki fjallað um Heilagan Anda.

Orð eins og "allt" (í Rómverjabréfinu 3 o.s.frv.) og "enginn" í Biblíunni vísa til manna nema samhengi bendi til annars. Þannig að ef englarnir væru ekki nefndir, væri óvíst hvort þeir vissu það eða ekki. Jesús hafði ekki enn kennt um Heilagan Anda, og þess vegna er ekki minnst á Heilagan Anda hér. Því segir þessi vers ekki hvort Heilagi Andi viti eða viti ekki. Fyrir svipaða stöðu, sjá Matteus 11:27. Þar stendur að enginn þekkir Soninn nema Faðirinn, og enginn þekkir Föðurinn nema Sonurinn. Heilagi Andi þekkir Föðurinn og Soninn, en Heilagi Andi er ekki í brennidepli hér.

Sp.: Í Matteusi 24:36, vissi Heilagur Andi þá tíma Jesúkomu á þeim tíma eða ekki? (Kristinn maður spurði þetta.)

S: Fyrst skulum við skilja spurninguna. Það er handritalegur munur á þessari setningu, en sönnunargögnin benda til þess að hefðbundna útgáfan, sem inniheldur "né sonurinn", sé sú rétta. Jesús, sem tæmdi sjálfan sig (Filippíbréfið 2:7) og gaf upp dýrð sína (Jóhannesarguðspjallið 17:5), vissi það ekki meðan hann var á jörðinni. Þessi vers talar ekki um hvort Jesús og Heilagur Andi viti það núna. En spurningin er sérstaklega sú, vissi Heilagur Andi það á þeim tíma sem Jesús lét þessi orð falla?

Skoðum allar þrjár möguleikana.

Já, Heilagur Andi vissi:

Y1: Þess vegna vísar "enginn … né sonurinn" til allra skepna og Jesú, en ekki Heilags Anda, sem Jesús hafði ekki enn kennt um, og þeir skildu ekki að hann væri aðskilinn frá Föður.

Y2: Heilagur Andi rannsakar allt, jafnvel dýpstu hluti Guðs, eins og segir í 1. Korintubréfi 2:10.

Y3: Að Guð viti allt þýðir að hver meðlimur þrenningarinnar á himnum viti allt.

Nei, Heilagur Andi vissi ekki:

N1: "Enginn nema Faðirinn" felur einnig í sér Heilagan Anda.

N2: Þess vegna merkir það að Guð viti allt að minnsta kosti einn meðlimur þrenningarinnar viti allt. Þessi skoðun þyrfti að viðurkenna að það sé mögulegt að Faðirinn viti eitthvað en hinir viti það ekki fyrr en síðar.

N3: Heilagur Andi rannsakar allt, en hann rannsakar fremur en að vita allt í einu. Hann lauk ekki rannsókninni á þessari staðreynd á þessum tíma.

Segir ekki:

D1: Jesús var að tala um sköpunina, Föðurinn og sjálfan sig; Heilagur Andi var ekki til umræðu hér.

D2: Þetta gæti samt bara verið röng handritsbreyting.

D3: Þess vegna gæti það verið já eða nei.

Ályktun: Enginn á jörðinni vissi hvenær Jesús myndi snúa aftur. Ekki ætti að byggja kenningu um Heilagan Anda á einfaldri fjarveru í einu versi. Þetta er eitt af þeim atriðum sem við munum komast að þegar við komum til himna.

S: Í Mt 24:42, af hverju sagði Jesús "á hvaða degi Drottinn yðar kemur" í staðinn fyrir "á hvaða degi ég kem"?

S: Við vitum ekki nákvæmlega hvað Jesús sagði, því guðspjallaritarnir orðuðu það upp á nýtt. Markúsarguðspjallið 13:34-36 setur þessi orð fram í samhengi stuttrar líkingar, og því er það auðvitað í þriðju persónu. Í Lúkasarguðspjallinu 21:36 notaði Jesús heitið "mannssonurinn", sem hann notaði oft um sjálfan sig, aftur í þriðju persónu.

Orðið hér fyrir "að vaka" má einnig þýða sem "að vera á verði" og er sama orðið og notað er í 1. Þessaloníkubréfi 5:6.

Spurning: Í Matteusi 24:42, þar sem við vitum ekki hvenær Jesús mun koma aftur, af hverju leitum við þá eftir merkjum komu hans?

S: Tvær ástæður.

1. Því miður halda margir ranglega að þeir geti tilgreint nákvæmlega hvenær Jesús muni snúa aftur.

2. Biblían gefur til kynna að við getum séð merki til að vita "árstíð" komu Jesú. Að sjá hvernig hlutirnir passa ekki saman er ein leið til að greina falska Kristi. Margir telja að með þessum hluta í Matteusi 24 sé vísað til upptöku kirkjunnar, sem þeir trúa að sé fyrir ofsóknartímabilið. Sjá einnig umfjöllun um Opinberunarbókina 22:6,7,10,12,20.

Spurning: Í Matteusi 24:45-47 vísar trúfesti og hyggin þjónn til Vottanna um Jehóva – Útvarps- og bókavarðasamtakanna – eins og bók þeirra "Rökstudd úr ritningunum", bls. 205 (1989), heldur fram?

S: Nei. Trúfasti og hyggin þjónn er allir hinir sönnu kristnir menn, sem hlýða Kristi og bíða endurkomu hans. Hann myndi vissulega ekki vísa til samtaka sem hafa gert margar falsspár.

Spurning: Í Mt 24:51, sker kærleiksríkur Guð virkilega fólk í sundur?

A: Guð er enn harðari en þetta hliðstæðuorð; hann kastar fólki í helvíti. Fyrir frekari upplýsingar, sjá síðuna "Réttlát reiði Guðs" www.BibleQuery.org/Doctrine/WrathOfGod/TheJustWrathOfGod.html.

Q: Í Mt 25:1, þar sem kristnir eiga að deila, höfðu fimm vitru meyjar rétt fyrir sér með því að deila ekki með fimm fávitru meyjar?

A: Kristnir eiga að deila, en ekki í eftirfarandi aðstæðum:

1. Það sem við getum ekki deilt, svo sem réttlæti og helgi.

2. Efnileg verðmæti með þeim sem neita að vinna (2. Þessaloníkubréf 3:10).

3. Að taka vel eða taka inn í heimilið okkar falskan kennara sem er ekki Guðs.

4. Að kenna fólki sem myndi troða sannleikann eins og svín (Matteus 7:6).

Ef hin skynsömu meyjar hefðu deilt með hinum heimsku, þá hefði kannski enginn haft nóg af olíu. Auðvitað hefðu hin heimsku meyjarnar getað slökkt á ljósum sínum og kveikt á þeim aftur síðar ef þær hefðu hugsað fyrirfram. En þú getur ekki gefið hverju smáatriði dæmisögu sérstaka merkingu, en í þessu tilfelli báðu fávísu meyjar um það sem hin vituru gátu ekki gefið, í myndlíkingu. Veislumaðurinn leyfði fávísu mærunum ekki inn, því hann vildi ekki fá neina óboðna gesti.

Spurning: Í Matteusi 25:1-13 eru fimm fávísu meyjar kristnir sem voru ekki hlýðnar og misstu því af upptökunni?

S: Nei. Allir trúaðir munu taka þátt í upptökunni. Hins vegar gætu þessar fimm verið fólk sem hélt að það væri kristinn, þó.

Spurning: Í Mt 25:24-26, hvernig er Guð "erfiður maður" sem uppsker þar sem hann hefur ekki sáð?

S: Herra dæmisins er ekki að samþykkja með þrælinum að hann sé harður maður. Heldur er hann að segja að ef þú hélt að ég væri harður maður, af hverju gerðir þú þá ekki að minnsta kosti eitthvað auðvelt og einfalt. Guð er borinn saman við herrann í þessu dæmi. Sumir gætu haldið að Guð sé harður einstaklingur vegna:

1. Guð gefur fólki mismunandi magn af "gáfum"

2. Guð krefst þess að við vinnum með það sem hann hefur gefið okkur, og ríki hans mun njóta ávinnings af erfiði okkar. (Auðvitað gerum við allt gott sem við getum vegna þess að Guð hefur gert okkur hæf. Hins vegar gæti einhver sem spyr hvers vegna Guð hagnist á erfiði okkar litið framhjá þessu.)

3. Guð hikað ekki við að taka frá trúaðmönnum, eða öðrum, það sem þeir nota ekki, misnota eða nota á eigingirndan hátt.

Ef einhver vill skilgreina vera sem gerir þessi verk sem "erfitt mann" í dæminu, þá er Guð eins og erfiður maður.

S: Í Mt 25:24-30, hefurðu nokkurn tíma séð í dag hvernig einhver, af ótta við að eitthvað slæmt gæti gerst, tók heimskulegar ákvarðanir sem tryggðu að það myndi gerast?

A: Einu sinni þegar fyrirtæki var að fella niður marga starfsmenn var einn ungur starfsmaður svo stressaður að hann hætti bara án þess að hafa aðra vinnu í vændum. Hann kallaði það "fyrirbyggjandi árás."

Eins og segir í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 754: "Sáræra kaldhæðnin er sú að hann [ótryggur þjónninn] upplifir einmitt það sem hann óttaðist – reiði húsbóndans. Jafnvel hlutlæg hlýðni hefði verið betri en hrein óhlýðni (er. 27). Eftir að hafa vanrækt tækifærið er hann nú sviptur því."

S: Þrjú atriði í svari.

S: Þrír punktar í svari.

a) Þetta var bara líking, og Jesús var ekki að skipa okkur að vera hvorki eins og latur þjónn né eins og herra.

b) Í dæminu er hvergi sagt að herra né þjónn væru gyðingar. Í Palestínu voru margir heiðingjar á tímum Jesú.

c) Ísraelsmenn máttu ekki taka vexti af eigin þegum, en þeir máttu lána öðrum með vöxtum, eins og segir í 5. Mósebók 23:20.

S: Í Mt 25:26-27, með nægum misnotuðum tækifærum geta tækifærin, hæfileikarnir og gjöfurnar horfið. Hvernig heldur þú að "andleg atrofí" geti birst í dag?

Svar: Eitt sem hinn latur þjónn hafði var "ofsögul varúð". En sannleikurinn er sá að hann vildi einfaldlega ekki nota það sem honum var gefið. Sterkur íþróttamaður sem hættir að æfa og vinna æfingar er ekki lengur sterkur íþróttamaður. Á sama hátt, einstaklingur sem er sterkur í hæfileika eða andlegu gjafari, ef hann hættir að æfa hann, gæti ekki verið jafn sterkur í honum, eða gæti misst hann alveg.

Það er önnur leið til að líta á þetta: gjöf tækifæranna sem okkur er gefin. Ef við fáum tækifæri til að deila fagnaðarerindinu með einhverjum eða byggja upp í lífi einhvers, getur tækifærið horfið fyrr en við gerum ráð fyrir.

S: Í Mt 25:28-29, er Guð að gera rétt þegar hann tekur hæfileikann frá þrælinum sem átti einn hæfileika og gefur hann þeim sem átti mest?

A: Þetta er gildra­spurning! Þjónarnir áttu aldrei neinn af hæfileikunum; þeir voru aðeins umsjónarmenn herra síns.

Vissulega er Guð réttlátur hér – nema við höfum gleymt því að talentarnir voru aldrei í raun okkar frá upphafi! Umboðsmaður er sá sem verndar og eflir eignir annarra af trúfesti fyrir þeirra hönd, jafnvel þegar enginn er að fylgjast með honum. Guð lánsetti þeim öllum talentana í upphafi. Jafnvel í dag myndi fjárfestingastjóri taka peninga úr fjárfestingum sem ganga illa og setja þá í betur gengandi. Stundum gleymum við að Guð hafi "lánsett okkur talentur". Þær eru ekki varanleg eign okkar, og við höfum ekki rétt til að nota þær eins og okkur sýnist.

Þegar Guð hefur gefið okkur náttúrulegar gjafir, andlegar gjafir og tækifæri, er alltof auðvelt fyrir okkur að hugsa um þau sem okkar. Þau eru það ekki. Þau tilheyra Guði og Guð hefur einfaldlega lánað okkur þau.

Sp.: Í Matteusi 25:31-46 virðist sem eini munurinn á sauðum og geitum sé í því sem þau gerðu og gerðu ekki. Er það rétt?

A: Nei. Ekki hunsa þá staðreynd að kindurnar voru kindur og geiturnar voru geitur. Jesús benti á "kindarleg" verk sem kindurnar gerðu en geiturnar misstu af, sem sýndi að kindurnar voru kindur. Við dómstólinn voru þær ekki breyttar í kindur og geitur, heldur þekktar sem kindur og geitur.

Auk þess hafa kindur yfirleitt meira ullarmagn en geitur og þurfa því minna skjól. Því var algengt á ákveðnum árstíðum að skilja þær að um nóttina og láta geiturnar dvelja í helli, hlöðu eða skjólgóðum stað.

S: Í Mt 25:31-46, þar sem kjarni málsins [að því er virðist] var að hjálpa öðrum, mun þá ekki allir sem hjálpa öðrum fara til himnaríkis?

A: Nei. Þetta voru miskunnsverk sem unnin voru fyrir Jesú með því að hjálpa öðrum. Ef þau voru ekki unnin fyrir Jesú, þá eru þau ekki fyrir Jesú. Til dæmis: "Jafnvel syndarar elska þá sem elska þá" í Lúk. 6:32-34. 1 Kor. 13:3 segir að jafnvel þótt við gáfum allt sem við eigum fátækum, en hefðum ekki kærleika, myndi það ekki gagnast okkur neitt.

Sp.: Sýnir Matteus 25:46 að ekki sé um meðvitaða refsingu fyrir óguðlega að ræða, eins og vitni Jehóva hafa kennt?

A: Alls ekki. Vitni Jehóva kenndu þetta í kafla 111 í bók The Greatest Man Who Ever Lived (1991). Þeir telja að betra sé að þýða orðasambandið "eilíf refsingu" sem "afskurð". Í svari eru tvö atriði.

Gríska orðið er refsingu. Dauðleg líkama okkar eru bara skel, og hvort eitthvað gerist við líkama okkar eftir dauða er ekki refsing. Vitni Jehóva trúa því að illir menn séu tortímdir, og þá er engin frekari refsing fyrir eitthvað sem ekki er til.

Túlkun vitna Jehóva gengur algjörlega gegn kenningu Jesú um meðvitaða tilveru bæði guðhræddra og guðlausra í Lúkasi 16:22-28. Fólk myndi gráta og gnissla tönnum í Matteusi 8:12; 22:13; 24:51; og 25:30, svo hvers vegna ættu þau að hafa áhyggjur af því hvenær þau væru hætt að vera til.

Þar sem Dýrið og Falsspámaðurinn eru varpaðir "lifandi" í eldvatnið í upphafi þúsund ára ríkisins í Opinberunarbókinni 19:20, og þar sem þeir voru enn til staðar og ennþá þar eftir að þúsund árin líkuðu (Opinberunarbókin 20:10), þá eru að minnsta kosti sum veru enn til staðar á meðan þau eru í eldvatninu. Ertu sammála? Og ef sannað er að sum veru séu til í eldvatninu, og engin ritning segir að verur í eldvatninu séu ekki lengur til, þá er engin nauðsyn fyrir því að fólk í eldvatninu sé ekki lengur til.

Þetta bætir einnig við spurningunni um tilganginn með eilífa, óslokknandi eld í Markúsarguðspjallinu 9:43-48 og annars staðar, þar sem lík amasona munu ekki deyja (Lúkasarguðspjallið 12:4-5) án sála þar.

Q: Í Mt 25:46, hvað eiga allar þrjár hlutarnir í Mt 25 sameiginlegt?

Þetta eru ekki einungis viðvaranir; öll þrjú sýna krísu aðskilnaðar vegna heimskra þjóns, annaðhvort vegna óvæntrar komu herra eða vegna þess að hunsað var vilja herra. Í lok jarðneskrar þjónustu sinnar leggur Jesús hér áherslu ekki á nýja kenningu, heldur á nauðsyn þess að vera undirbúinn og taka réttar ákvarðanir áður en það verður of seint fyrir þig. Þegar við deilum fagnaðarerindinu með öðrum deilum við ekki aðeins sannleikann (þ.e. réttar staðreyndir), heldur þurfum við einnig að miðla ákefðinni í því að þeir ákveði að fylgja sannleikanum.

Spurning: Í Mt 26:3-4, hvaða önnur dæmi eru um leiðtoga sem gera hið gagnstæða af því sem þeim var ætlað að gera, og af hverju?

S: Annað dæmi kemur strax á eftir þessu, með lærisveinunum af öllum mönnum, í Matteusi 26:6-7. Aðalmarkmið okkar í lífinu er að elska, tilbiðja, hlýða og dýrka Guð og síðan að elska aðra. Að smyrða Jesú samrýmist markmiði okkar. Aðalmarkmið okkar er ekki að afla sér og safna peningum (nema þú sért Júdas).

Það virðist eðlilegt að gyðinglegu trúarleiðtogarnir, í þeirri stöðu sem Guð sjálfur hafði upphaflega komið á, ættu að vera fyrstir til að þekkja Jesú. Í staðinn voru þeir fyrstir til að vilja drepa hann. En af hverju myndu menn gera þetta?

Þeir gleymdu tilgangi sínum, hvers vegna þeir voru þar. Þeir voru ekki þar til að auka völd sín, né til að viðhalda stöðu sinni, né til að varðveita eignir sínar. Þeir voru þar til að leiða fólkið í að fylgja Guði og dýrka hann. Þeir héldu að tilgangur þeirra snerist um þá sjálfa, ekki um fólkið né Guð.

Í dag er alltof auðvelt fyrir leiðtoga að gleyma einnig hvers vegna þeir eru þar. Sumir taka ekki stöðu sína nægilega alvarlega. Aðrir geta hugsað að staða þeirra snúist um þá sjálfa, ekki um fólkið, og ekki um það sem Guð myndi vilja að þeir gerðu í þeirri stöðu.

Eins og sjáhirninn í Íran sagði: "Ég var fæddur til að stjórna." En töldu íbúar Írans allir að þeir væru fæddir til að vera stjórnað af honum? Ein manneskja sagði að Hillary Clinton ætti að vera forseti okkar, því "hún á það skilið". Óháð hæfileikum hennar, er embætti forseta í augum sumra fært niður í að vera einungis pólitísk verðlaun, einungis umbun, og ekki það sem er best fyrir bandaríska þjóðina?

Sem anddæmi má nefna að ef einhver hefði getað fæðst með "silfurskeið í munni", þá var það milljónamæringurinn William Borden (1887–1913), úr hinni afar auðugu fjölskyldu sem stóð að baki Borden-mjólkinni. En foreldrar hans veittu honum sterka kristna uppeldi og hann tók Krist til sín þegar hann var sjö ára gamall. Hann sótti háskólanám við Yale, þar sem ekki var mikil andleg áhrif á þeim tíma. En á síðasta ári sínu þar voru 1.000 manns í bænahrópum og biblíunámskeiðum sem hann hafði skipulagt. Hann rétti einnig hjálparhönd ölvuðum og öðrum í miðborginni; þegar nýs sendiferðarhúss var þörf gat hann einfaldlega greitt reiðufé og keypt það. Hann gekk til liðs við China Inland Mission, sérstaklega til að vera sendimaður til milljóna múslima í Kína. Hann fór til Egyptalands til að læra arabísku og þar fékk hann fljótlega heilahimnubólgu og lést, 25 ára gamall. Hann skrifaði í biblíuna sína: "Engar varasveitir, engar undanhaldsbaráttur, engar eftirsjár." En samt skrifuðu leiðtogar Presbýteríanska kirkjunnar í Bandaríkjunum (PCUSA) árið 1969 opinbera yfirlýsingu þar sem þeir neituðu óskeikulleika Biblíunnar. Þessi kirkjudeild, sem er aðili að Alþjóðaráði kirkna, gaf peninga til Robert Mugabe, einræðisherra Zimbabve, sem drap kristna trúboða.

Sp.: Í Mt 26:7; Mk 14:3 og Lk 7:37, hvað vitum við um alabastur?

S: Á fornum tíma voru tvö mismunandi steinefni kölluð alabastr.

Alabastr er mjúkt (hörkun = 2) og má rífa það með þumalfingurgolni. Það hentar vel til höggmyndagerðar og er form af gipsi. Það er ljóst á litinn en getur verið flekkótt með ýmsum litum. Það myndast yfirleitt í hellum. Alabastr var algengt efni til að geyma smyrsl, samkvæmt 13. bindi, 3. kafla í Náttúrufræði Plíníusar eldri.

Marmara var einnig kallað alabastr. Það er aðeins erfiðara að höggva úr því (hörkun = 3) og er í raun kalksteinur sem hefur endurkristallast, annað hvort sem kalkspat eða aragonít.

S: Í Mt 26:7-11, þegar konan hellti dýrri ilmvatni á höfuð Jesú, var hann þá of sjálfhverfur? (Músliminn Ahmad Deedat benti á þetta)

S: Áður en svarað er spurningu Deedat, skulum við gera hana enn erfiðari. Ekki aðeins hrósaði Jesús gjörðum hennar hér, heldur tók Jesús einnig við tilbeiðslu sem Guð frá englum og fólki á himnum (Hebr. 1:6; Opinb. 5:12). Jesús tók einnig við tilbeiðslu sem Guð frá mönnum (Matt. 21:15-16; 28:9; Jóh. 9:38).

Þér gæti orðið óvænt að heyra að við erum að hluta til sammála Deedat um þetta. Við sjáum að sýn Deedat á mikilvægi Jesú og sýn Jesú á eigið mikilvægi eru mjög ólíkar. Að samþykkja að hafa dýran ilmvatnskrukku á höfði sínu, sem var guðþjónustugjörð, og einnig að samþykkja tilbeiðslu, þegar allir gyðingar vissu að aðeins Guð ætti að vera tilbeiðdur, væri að fara of langt – NEMA JESÚ VÆRI GUÐ.

S: Í Mt 26:11 var Jesús þá ekki ætlaður til að vera með þeim ávallt, eða mun Jesús vera með þeim ávallt, jafnvel til enda aldarinnar eins og segir í Mt 28:20?

A: Bæði. Þeir myndu ekki hafa líkamlega nærveru Jesú með sér, og þess vegna var það við hæfi að konan smurði Jesú á meðan hann var enn líkamlega með þeim. En Jesús myndi vera með þeim andlega jafnvel eftir að hann steig til himna. Sjá When Critics Ask bls. 359 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Mt 26:21-22, hvað heldurðu að Júdas hafi fundið þegar Jesús sagði að hann vissi að einn af þeim myndi svíkja hann?

S: Hjarta Júdasar fann líklega eins og það hefði stöðvast. Kannski gagnrýndi hann sjálfan sig þögullega, í þeirri trú að hann hefði ekki hulið spor sín nægilega vel. Eða kannski glitti von í hug hans, að þar sem Jesús nefndi engan opinberlega, vissi hann kannski ekki örugglega að um hann væri að ræða. En jafnvel þótt Júdas hefði haft þá hugsun, hefði hann ekki haldið henni lengi, því Jesús benti á hverjum það var með því að dýfa brauðinu í diskinn. Þannig komst Júdas að vissu um að fyrirætlanir hins dularfulla myrka hjarta hans voru Jesú jafn skýrar og dagur.

Og samt, eftir að hann komst að þessu, fór Júdas til æðstu prestanna og svikaði Jesú engu að síður, eins og segir í Jóhannesarguðspjallinu 13:30. Stundum eru menn svo uppteknir af syndarlegri stefnu að þeir hugsa: "Nú er ekki hægt að snúa við." En ef þú ert að ganga inn í virkan eldfjall, geturðu alltaf snúið við, á meðan þú getur enn gengið. Ef þú ert á leið í syndarlega átt, er "akkúrat núna" alltaf besta tíminn til að snúa við. Láttu Guð sjá um afleiðingarnar, þú þarft bara að gæta þess að hlýða Honum.

Hefurðu nokkurn tíma séð einhvern sem var svo viss og sjálfsöruggur um það sem hann ætlaði sér að gera að ekkert myndi breyta hug hans? Það er nánast eins og þeir segi: "Ekki rugla mig með staðreyndir."

Sp.: Í Mt 26:27; Mk 14:23; Lk 22:17,20; og 1 Kor 11:25, þurfa allir að nota sama altarisbikarinn?

S: Þeir lögðust allir (ekki sátu) við sama borð, í hópi tólf auk Jesú, með svikara í þeirra hópi. Rétt eins og við þurfum ekki að gera þessi atriði í dag, þurfum við ekki að nota sama bolla.

Ég þekki einn presta, sem ég tel vera ekta kristinn, sem telur að allir verði að nota sama bikarinn við altarisþjónustuna. Hins vegar þarf að greina á milli athafnarinnar sem við eigum að fylgja og óverulegra þátta sem voru gerðir á þeim tíma, eins og að allir legðust niður við sama borðið.

S: Í Matteusi 26:28 og Markúsi 14:24, ætti orðið sáttmáli/testamenti að hafa "nýjan" framan við það?

S: Líklega ekki.

Í Matteusi 26:28

Orðið "nýr" er til staðar í Alexandrinus (um 450 e.Kr.), Ephraemi Rescriptus (5. öld), Bezae Cantabrigiensis, Freer Gospels, sahídískt kóptneskt (3./4. öld), bóhírískt kóptneskt (3./4. öld), bysantíska lestrarbókin, f1-fjölskyldan, f13-fjölskyldan, armenskt, etíópískt o.s.frv.

"Ný" vantar í p37 (miðja 3. öld), Sinaiticus (340–350 e.Kr.), Vaticanus (325–350 e.Kr.), o.s.frv.

Í Markúsarguðspjallinu 14:24

"Ný" er til staðar í Alexandrinus, sahídísku koptísku, Diatessaron, bysantísku lestrarbók, f1-fjölskyldu, f13-fjölskyldu, armensku, etiópísku o.s.frv.

"Ný" vantar í Sinaiticus, Vaticanus, Ephraemi Rescriptus, Bezae Cantabrigiensis, Freer Gospels, Bohairic Coptic, o.s.frv.

Almennt séð eru þessar tvær afbrigði áhugaverðar til að sýna tvær stefnur í tengslum afbrigða.

1. Alexandríuhandrit, þar á meðal Sinaiticus, Vaticanus, koptnesk handrit o.s.frv., eru almennt styttri en bizantínsku afritin.

2. Ekki er mikil fylgni sem bendir til guðfræðilegra stefna. Til dæmis fylgja Bezae Cantabrigiensis, Freer-guðspjöllin, Ephraemi Rescriptus og bohairíska koptíska handritin ekki þessum afbrigðum, en hin gera það.

Q: Í Mt 26:30, hvaða sálm gátu þeir hafa sungið?

S: Ritningin tilgreinir það ekki, svo það hefði hugsanlega getað verið hvaða sálmur sem er, þar á meðal nýskrifaður sálmur. Hins vegar var siður eftir páskamáltíðina að syngja orð úr sálmum 113–118, 114–118 eða 115–118.

Q: Í Matteusi 26:31-35,69-72, hvernig ráðleggur þú kristnum manni sem gerði miklar skuldbindingar til að þjóna Guði en féll svo flatt á andlitið?

A: Pétur sagði þetta ekki vegna þess að hann var ekki einlægur eða þekkti ekki Jesú; Pétur sagði þetta vegna þess að hann þekkti ekki sitt eigið hjarta.

Jesús varaði Pétur við fyrirfram, þó að ekkert bendi til þess að Pétur hafi tekið orð Jesú til sín á þeim tíma. En síðar, þegar Pétur féll, gat hann rifjað upp það sem Jesús hafði sagt fyrr. Síðar, eftir upprisu Jesú, talaði hann sérstaklega við Pétur einn, í viðurvist hinna, til að endurheimta hann persónulega í Jóhannesarguðspjallinu 21:15-18. Jesús talaði blíð orð um endurreisn og tilgang, ekki orð fordæmingar sem sögðu: "Þú ert búinn." Pétur gat aldrei afturkallað þrjár neitunir sínar, en hann gat þó risið aftur á fætur og haldið áfram þaðan.

Spurning: Í Matteusi 26:39, 42, þar sem Jesús er Guð og hefur huga Guðs, hvernig gat hann þá bænast: "Faðir minn, ef þetta er mögulegt, láttu þennan bikar líða hjá mér"?

S: Filippíbréfið 2:6-7 sýnir að Jesús tæmdi sjálfan sig af fúsum og frjálsum vilja af mörgum guðlegum völdum og eiginleikum þegar hann kom til jarðar. Til dæmis þreytist Jesús (Jóhannesarguðspjallið 4:6), og Jesús lærði hlýðni (Hebríum 5:8), sem hann hafði sennilega enga ástæðu til að þekkja á himni. Einnig á jörðinni vissi Jesús ekki allt, þar sem hann vissi ekki dag né stund komu sinnar aftur, eins og fram kemur í Matteusi 24:36 og Markúsi 13:32.

Í þessu tilfelli er Jesús ekki að segja að hann viti aðra leið. Heldur sér Jesús að vegurinn framundan verður svo sársaukafullur og spyr Guð föðurinn hvort hann sjái aðra leið.

Þessari spurningu var svarað á árunum 246–265 e.Kr., þegar Dýonius, biskup í Alexandríu, gaf í meginatriðum sama svar í Exegetical fragment 3 í The Ante-Nicene Fathers, bindi 6, bls. 108.

Spurning: Í Mt 26:52 er Jesús þá á móti öllum stríðum og dauðarefsingum (dauðahöndlun)?

S: Fyrst hvað svarið er ekki, og svo svarið.

Ekki svarið: Þegar Jesús snýr aftur mun hann drepa þá sem voru á móti honum í Matteusi 24:5-7,31; Markúsi 13:7-8; og Opinberunarbókinni 19:15,17-21. Hins vegar svarar þetta ekki spurningunni, því það sem Guð gerir og það sem okkur er boðið að hlýða, þarf ekki að vera hið sama.

Svarið: Nei, af fjórum ástæðum.

1) Jesús gat ekki verið að gefa í skyn að trúaðir ættu aldrei að bera sverð; annars hvers vegna sagði Jesús aðeins nokkrum klukkustundum áður en þetta gerðist að þeir sem ættu ekki sverð ættu að kaupa sér eitt í Lúkasi 22:36-38? Ennfremur, eftir að postularnir sögðu að þeir ættu tvö sverð, sagði Jesús þeim ekki að losa sig við þau, heldur sagði hann: "Það er nóg."

2) Jesús var að tala við Pétur í þessari aðstöðu, rétt eftir að hann höggvaði þræl æðsta prestsins, ekki til að höggva aðra með sverði sínu.

3) Jesús talaði um þá sem "lifa á sverði", ekki alla sem eiga sverð. Þetta getur átt við bæði þá sem afla sér framfærslu með því að drepa fólk og þá sem líta á morð sem lausn á vandamálum sínum.

4) Seinni hluti versins er athugasemd, ekki boðorð.

Önnur vers sem sýna að sverð séu í lagi eru Rómverjabréfið 13:1-4; Lúkasarguðspjallið 14:31; 19:27; 20:14-16; Postulasagan 25:11; 1. Korintubréfið 9:7. Þegar hermenn spurðu Jóhannes skírara hvað þeir ættu að gera í Lúkasi 3:14, hafði hann fullkomið tækifæri til að segja þeim að yfirgefa herinn, en hann gerði það ekki. Á sama hátt í Postulasögunni 10 var hundraðshöfðinginn Kornelius guðhræddur maður. Að framkvæma aftöku morðingja var ekki aðeins leyfilegt heldur boðið í Gamla testamentinu í 4. Mósebók 35:31, 33 og fyrir Móse löggjöf í 1. Mósebók 9:6.

Önnur vers sem segja eða gefa í skyn að við eigum ekki að lifa með sverði eru: 2 Korintubréf 10:4-5; Matteus 5:25; Jóhannesarguðspjallið 18:36; og Rómverjabréfið 12:17.

Þó að Jesús í Lúkasi 22:36 og Nýja testamentið almennt kenni varnarlega notkun sverðsins, og notkun sverðsins af ríkinu í Rómverjabréfinu 13:1-4, styður það aldrei árásargjarna notkun sverðsins, né notkun sverðsins af ríkinu gegn villutrúarmönnum. Enginn snemma kristinn maður mælti með notkun sverðsins af ríkinu gegn vantrúuðum. Sögulega var þessi biblíuandlega kenning fyrst kennd af Firmicus Maternus árið 346/348 e.Kr. og síðar um 386 e.Kr. af Ágústínusi frá Hippo.

Sp.: Í Mt 26:52, hvenær (eða hvort nokkurn tíma) eigum við að beita líkamlegum aðgerðum í þágu ríkis Krists?

S: Í sögunni höfum við séð að þetta hefur verið reynt nokkrum sinnum, og niðurstöðurnar voru hörmulegar. Það er ekki svo að þau hafi öll verið hernaðarlega misheppnuð; mundu að krossferðirnar voru árangursríkar í Mið-Austurlöndum í nokkrar aldir, og þær heppnuðust í ránum á Konstantínópel. Þau voru hins vegar öll andlegar hörmungar í þeim skilningi að þau voru mjög gagnleg Satan í tilgangi hans. Hins vegar mætti halda því fram að varnarbarátta, eins og orrustan við Tours og sigurinn í varnarbaráttunni gegn tyrknesku árásinni á Vínarborg, hafi verið árangursrík.

Þannig séð, varnarlega gæti verið í lagi að hafa öryggisverði við kirkju eða nota lögregluvernd. En árásargjörn ofbeldisverk kæfa boðskap fagnaðarerindisins. Ef þú hefur ekkert boðskap að færa, af hverju fara þá í sókn frá upphafi?

Sp.: Í Mt 26:53, hversu margir eru tólf legiónu engla?

S: Rómversk legía, í fullum styrk, var 6.000 menn, svo það væri 72.000 englar. Þar sem 185.000 assýrískir hermenn voru drepnir á einni nóttu af einum engli í 2. Konungabók 19:35, væru 72.000 englar nægjanlegir - fyrir nálæg sólkerfi!

Spurning: Í Mt 26:64 hvernig gat Jesús talað fyrir Sanhedríninu, þar sem Jesaja 53:7 segir að Messías muni ekki opna munn sinn?

S: Þetta þýðir ekki að Jesús hefði fæðst ófær um að tala alla ævi. Frekar skýrir Jesaja 53 þetta með orðunum "eins og lamb sem þegir hjá klippurum sínum". Jesús talaði þó þann dag, en þegar ákærendur hans töluðu gegn honum fyrir Pontíus Pílatus var Pílatus undrandi og hissa á því að Jesús þegði þá og svaraði ekki einni einustu ákæru, eins og segir í Matteusi 27:14 og Markúsi 15:4-5.

S: Í Mt 26:64, hvernig myndi Kaífas sjá Mannsoninn sitjandi til hægri handar valdsins og koma á skýjum himins?

S: Opinberunarbókin 1:7 segir að öll augu muni sjá Krist koma aftur á skýjum, þar á meðal þeir sem gegndreptu hann. Þannig munu jafnvel þeir sem þegar eru dánir geta séð þetta atburð. Einnig talaði Jesús þetta formlega við Kaífas í hlutverki hans sem æðsta prests fyrir hönd þjóðar Ísraels, ekki einungis sem einstaklings. Því mun allt Ísrael sjá þetta líka.

S: Í Mt 26:65, af hverju rífur æðsti presturinn klæðin sín hér?

S: Að rífa fötin var alvarlegt; þau mátti ekki klæðast aftur, og föt voru nokkuð dýr þá. Þetta var aðeins gert þegar einhver heyrði guðlast gegn Guði (Mishnah Sanhedrin 7:5), eða vegna mikillar reiði eða sorgar (2 Konungabók 18:37; Júdit 14:19; 1 Makkabeusar 11:71; Postulasagan 14:14). Þetta var vitnisburður um að þeir tóku ekki þátt í guðlasti gegn Guði og mótmæltu því. Hæsti presturinn vildi sýna að sem góður Gyðingur gæti hann ekki þolað það sem hann taldi guðlast. Hins vegar, bara augnablik. 3. Mósebók 21:10ff segir að hæsta prestinum væri bannað að rífa föt sín. Svo hæsti presturinn, í ákafa sínum til að sýna hve réttur hann var og hve rangur Jesús var, braut sjálfur lög Gamla testamentisins hér.

Spurning: Í Matteusi 26:69-75, hvernig gat Pétur, postuli Jesú, logið af ótta?

S: Pétur syndgaði hér, eins og hann sjálfur áttaði sig biturlega á í Matteusi 26:75; Markúsi 14:72; og Lúkasi 22:62. Pétur vonaði til Jesú, og þótt Jesús hafi varað þá við, flúðu postularnir af ótta þegar Jesús var handtekinn. Jesús fyrirgaf Pétri sérstaklega fyrir að hafa afneitað honum þrisvar sinnum í Jóhannesi 21:15-19.

S: Í Mt 26:73 og Mk 14:70, hvaða einkenni einkenndu galíleískan hreim?

S: Þó að við vitum það ekki með vissu, bjuggu margir Grikkir og grískumælandi Gyðingar í Galíleu og í nágrannasvæðinu Dekapolis, og kannski voru þetta einkenni fengin úr grísku málinu. Auk framburðar orða gat það einnig falið í sér málshætti og val á orðum.

Sp.: Í Mt 26:74 og Mk 14:71, af hverju bölvaði Pétur hér?

S: Þó ritningin segi það ekki, gæti það hafa verið af tveimur ástæðum.

Ótti: Það gæti hafa verið vegna þess að Pétur var hræddur.

Til áhrifar: Það gæti hafa verið til að reyna að "sanna" fyrir Gyðingunum að hann væri ekki lærisveinn Jesú.

Óháð því er bölvun Péturs, rétt eins og afneitun hans, ekki fyrirmynd sem við eigum að fylgja í dag. Við eigum ekki að nota klámfengið mál samkvæmt Efesusbréfinu 5:4, og við munum verða dæmd fyrir hvert ómerkilegt orð samkvæmt Matteusi 12:36.

S: Í Mt 27:1, af hverju hittust þeir aftur yfir daginn?

A: Þetta var kannski ekki svo mikið sérstakt fundur, heldur þurftu þeir að láta hann líta út eins og slíkan. Fundir Sanhedrins áttu samt sem áður að halda dagsfundi. Ekki var hægt að kveða upp sektardóm eftir aðeins eina fundi. Samkvæmt gyðinglegum lögum mátti dæma til dauða eingöngu á daginn, og þeir þurftu að funda tvisvar til að vera vissir. Einnig gæti næturfundurinn hafa verið aðeins undirsett nefnd innan Sanhedrins, en á dagfundinum hefði öll ráðið verið mætt.

Hins vegar gat gyðinglegi Sanhedríninn ekki framkvæmt dauðarefsingar undir valdatíð Rómverja (nema fyrir vanhelgun musterisins), svo það er áhugavert að þeir leituðu til Rómverja, sem þeir fyrirlitu, til að framkvæma dauðarefsingu á þeim sem þeir fyrirlitu enn frekar. Auðvitað hefði það einnig litið betur út fyrir Sanhedríninn ef Rómverjar, en ekki aðeins Gyðingar, hefðu dæmt Jesú.

Q: Í Mt 27:2, hvað vitum við um Pontíus Pílatus?

A: Pontius Pilatus var rómverskur landstjóri; nákvæmlega var hann "foringi". Foringjar stjórnuðu litlum, vandræðalegum héruðum. Þeir voru ekki mjög valdamiklir, minna valdamiklir en keisaralegir sendiherra og prókónslar; en þeir höfðu sama vald og þeir í dómsúrskurðum innan síns lögsagnarumdæmis. Þeir höfðu vald til dauðarefsingar, sem aðeins var hægt að kæra með því að leita til keisarans, ef fanginn var rómverskur ríkisborgari.

Fyrir október árið 31 e.Kr. skorti Pílatus réttlæti og ótta Guðs, hann var ósanngjarn, hafði ekki gaman af Gyðingum og skildi þá ekki í raun, samkvæmt Jósefus (Antiquitates Iudaicae, bók 18, kaflar 3–4, bls. 379–381 og De bello Iudaico, bók 2, bls. 169–177, myndir 2–4). Þetta er einnig samkvæmt Fíló frá Alexandríu í verkinu Um sendiferðina til Gaiusar, kaflar 38–40, bls. 784–786. Pílatus flutti viljandi rómverska fánastöngina, með myndum af keisaranum, inn í Jerúsalem. Hann rændi musterissjóðinn til að byggja vatnsleiðslu. Lúkasarguðspjallið 13:1 segir að Pílatus hafi drepið Galíleumenn og blandað blóði þeirra saman við fórnir þeirra. Þá gerði fólkið í Jerúsalem uppreisn og hann lét hermenn sína drepa marga þeirra. Pílatus setti bronsskjöldum, með mynd keisarans, í musterið í Jerúsalem einungis til að pirra Gyðinga. Fólkið mótmælti svo harkalega að rómverski keisarinn sjálfur ógilti ákvörðun Pílats og skipaði að skjöldunum yrði fjarlægt. Pílatus fékk þetta embætti í gegnum leiðbeinanda sinn í Róm, Sejanus, sem var náinn vinur og trúnaðarmaður keisara Tíberíusar. Samkvæmt Filó var markmið Sejanusar að útrýma gyðingum. Hins vegar var Sejanus tekinn af lífi í október árið 31 e.Kr. fyrir grun um landráð gegn Tíberíusi, og eftir það setti Tíberíus lög gegn gyðingahatri.

Eftir október 31 e.Kr. fann Pílatus sennilega að hann væri á "mjóu ísi" gagnvart keisara Tíberíusi. Samskipti hans við Gyðinga voru enn verri frá um 33 e.Kr., og Pílatus var kallaður aftur árið 36 e.Kr. eftir að hann drap hóp Samaríta sem höfðu safnast saman til að skoða helga gripi. Samarítarnir kærðu Pílatus til Vitelliusar, lega Sýrlands, sem kvað á um að Pílatus skyldi skila keisaranum skýrslu um gjörðir sínar.

Í réttarhöldunum yfir Jesú virðist Pílatus aðeins jákvæðari í garð hans en gyðingleiðtogarnir. Pílatus sneri sennilega engu að því hvort Jesú var, heldur var hann einfaldlega að mæta Sanhedrín. En þegar gyðingaprístitarnir léku út sitt "trumpkort", að þeir myndu fara og segja keisaranum að hann þyldi að einhver kallaði sig konung Gyðinga, gaf Pílatus, hagnýtur maður, eftir fyrir vilja Sanhedríns. Á einhvern hátt var baki Jesú rifið upp með svipbrigðum vegna þess að Pílatus var bæði veikburða og óákveðinn.

Sp.: Í Mt 27:3-5, hvað getum við lært um fólk af Júdas?

S: Eins og Júdas iðraðist síðar mjög fyrir það sem hann gerði, iðrast sumir illir menn mjög, stundum svo mikið að þeir verða örvæntingjarnir, fyrir það sem þeir gerðu. Júdas hefði getað hugsað til um hvernig hann myndi líða gagnvart gjörðum sínum áður en hann framdi þær, en það gerði hann ekki. Á sama hátt hefðu sumir illir menn, sem nú iðrast gjörða sinna, getað hugsað um það áður en þeir framdu þær, en það gerðu þeir ekki.

Júdas var í fjötrum peninga og hann sjálfur skelfdist yfir því sem þrældómurinn hans olli að hann gerði.

S: Í Mt 27:5, hengdi Júdas sig, eða sprakk líkami hans eins og segir í Postulasögunni 1:18-19?

A: Postulasagan 1:18-19 segir að Júdas féll höfuð áfram á akur, sem gefur til kynna fall frá að minnsta kosti einhverri hæð. Þegar þessar versur eru settar saman koma fram tvær mögulegar skýringar. Í báðum tilvikum hengdi Júdas sig, líklega úr tré, hugsanlega yfir kletti.

Hengingar tilraunin mistókst: Á meðan Júdas var enn á lífi slitnaði reipið, hann féll höfuð á undan niður á akrinn og líkami hans sprakk.

Hengingin heppnaðist og Júdas dó úr hengingunni. Hins vegar, ef enginn vildi fara upp til að taka hann niður, myndi líkaminn fyrr eða síðar detta niður, á einn eða annan hátt.

Hvort sem er, var um hengingu að ræða, reipið brotnaði og líkaminn sprakk upp.

S: Í Mt 27:7 og Postulasögunni 1:18, keyptu prestarnir eða Júdas Ískaríot völlinn?

S: Prestarnir voru "of andlegir" til að móðga Guð með því að nota blóðpeninga. Ennfremur, þar sem Júdas kastaði peningunum inn í hluta musterisins þar sem aðeins prestar gátu farið, gátu þeir, undarlega nóg, talið peningana "helga" þar sem þeir snertu helgan stað. Júdas var þegar dáinn, svo prestarnir framkvæmdu þessa viðskipti sem umboðsmenn Júdasar með "hans" 30 silfurstykki. Á hrollvekjandi hátt tók Júdas persónulega við akri. Í Matteusi 27:6 vildu prestarnir ekki að 30 blóðpeningarnir færu aftur inn í musterissjóðinn.

S: Í Mt 27:9-10, hvernig er þetta uppfylling Jeremíasar, þar sem Jeremías sagði aðeins hluta af þessu, og Sakarías sagði hluta af þessu?

S: Kristnir hafa sex svör.

Ritvilluritari, enginn spámaður tilgreindur – Ágústínus frá Hippo sagði að mörg handrit hefðu ekki nafn spámanns, þó hann teldi bestu handritin bera "Jeremía". (Augustínusar samræming guðspjallanna, bók 3, kafli 7,30–31, bls. 191–192)

Ritvilluritari í tilfelli Sakaríasar – nokkur grísk handrit segja Sakarías í stað Jeremíasar.

Þýðingarvilla: Papías, lærisveinn Jóhannesar postula, segir að Matteus hafi upphaflega skrifað fagnaðarerindi sitt á hebresku. Ef þetta er satt og það var þýtt á grísku, gæti þessi smáatriði hafa breyst þá.

Óskráð spádómur Jeremíasar. Sakarías 1:4 vitnar sjálft í Jeremías 18:11. Sakarías 7:7 nefnir að hann tali orð fyrri spámanna.

Testimonia-keðja (einnig kölluð catena): Ein midrasísk aðferð var að vitna í mismunandi spádóma og tengja þá saman í því sem við köllum "testimonia-keðju". Markúsarguðspjallið 1:2-3 er líklega einnig testimonia-keðja. Því segja sumir að ef verk hefur tvo höfunda og aðeins stuttlega er vísað til hins síðari höfundar, sé algengt að nefna eingöngu þann fyrri. Testimonia-keðjur (einnig kallaðar catenas) voru algengar, ekki aðeins í Biblíunni heldur einnig í fyrstu kristnu ritum. Algengt var að nefna aðeins þekktari höfundinn, og við ættum að skoða fornar bókmenntir út frá þeirra venjum, ekki okkar.

Aðeins sá spámaður sem áberandi er í testimonia-keðju, eins og einnig er í Markúsarguðspjalli 1:2-3. Jeremías var settur í upphaf þessa hluta Gamla testamentisins, samkvæmt babýlónsku Talmúd (Baba Bathra 14b).

Spurning: Í Mt 27:15 og Mk 15:6, af hverju sleppti Pílatus einum fanga á hátíðinni?

S: Augljóslega var þetta venja hans. Augljóslega taldi hann að Gyðingar myndu telja hann sanngjarnari eða mannúðarlegri ef hann gerði það. Síðari gyðinglegi texti, Mishna Pesahim 8:6, bendir einnig á náðun fyrir einn fanga á páskahátíðinni. Augljóslega eru hugmyndir hans um réttlæti og miskunn ólíkar okkar í dag, og Biblían samþykkir ekki hugmyndir hans.

S: Í Mt 27:19, hvað vitum við annað um eiginkonu Pontíusar Pílatusar?

S: Biblían segir ekkert fleira. Samkvæmt kirkjutrú var nafn hennar Claudia Procula, hún varð síðar leynileg kristin og grísk-ortódóx kirkjan telur hana helga.

S: Ritningin segir aðeins frá því sem gerðist, en ekki allar möguleikana á því sem hefði getað gerst. Þegar Satan leiddi fólkið til að drepa Jesú, virðist Satan hafa gefið Jesú sársaukafullegasta dauða sem menn vissu hvernig átti að valda á þeim tíma. Jesús þjáði sig fyrir krossinn, en hann þurfti ekki að deyja hægan og sársaukafullan dauða á krossi, heldur hefði hann getað dáið minna sársaukafullt með sverði eða sjúkdómi. (Konan mín velti þessu fyrir sér)

S: Ritningin segir aðeins frá því sem gerðist, en ekki allan þann möguleika sem var til staðar á því sem hefði getað gerst. Þegar Satan leiddi fólkið til að drepa Jesú, virðist Satan hafa gefið Jesú sársaukafullegustu dauðann sem menn vissu hvernig átti að valda á þeim tíma. Jesús þjáði hina versta refsingu, til að færa okkur hina bestu gjöf.

Sp.: Í Mt 27:24, hvernig reyna menn í dag stundum að "þvo hendur sínar" til að sannfæra aðra um að þeir hafi ekki átt þátt í einhverju, þegar raunin er önnur?

S: Það getur virst sem stjórnmálamenn séu ákaflega fúsir og kunni vel að fjarlægja sig frá misheppnuðum niðurstöðum eða slæmum stefnum sem nú eru óvinsælar og sem þeir sjálfir höfðu greitt atkvæði með. Þegar þú heyrir stjórnmálamann segja að hann hafi "erfð" vandamál, getur það verið satt, en þú getur samt spurt hvað hann gerði til að leysa það vandamál á meðan hann var við völd.

Pílatus var nánast fáránlegur í tilraunum sínum til að taka "miðleið" og vera hlutlaus gagnvart Jesú. Í dag reyna margir einnig að taka miðleið, en geta það í raun ekki. Annaðhvort var Jesús lygandi svikari, blekkdur brjálæðingur eða Drottinn. Hér er engin miðvegur.

Þrír krossar höfðu þegar verið undirbúnir, svo Pílatus hafði áður ákveðið að afturkalla þrjá fanga. En Jesús tók sæti Barabbas á miðkrossinum.

Spurning: Í Mt 27:25, af hverju vildu þeir að blóð Jesú kæmi yfir þá og börn þeirra?

A: Það eru fjórir þættir sem þarf að huga að í svari.

1. Pílatus virtist að minnsta kosti mjög tregur til að taka ábyrgð, og mannfjöldinn hefði hugsanlega talið að hann myndi ekki kveða upp dauðadóm yfir Jesú ef þeir hefðu ekki sýnt vilja til að taka ábyrgð.

2. Einnig, þrátt fyrir að kona Pílatus hafi varað hann við að hafa ekkert með dauða þessa manns að gera, hafði Pílatus sýnt á öðrum tækifærum utan Biblíunnar að hann væri fús til að láta blóð renna. Engu að síður vildi Pílatus fá mannfjöldann til að segja að hann myndi taka ábyrgð, og þannig losa sig undan einni ábyrgð á dauða Jesú. Pílatus gæti einfaldlega verið að blekkja mannfjöldann til að hylja fyrir sig, svo orð mannfjöldans myndu réttlæta ákvörðun hans ef Gyðingar eða Rómverjar efastu síðar um hana.

3. Foreldrar geta ekki valið hvort þeir leggi eigin persónulegu sekt á börn sín eða afkomendur. Því miður kölluðu Hitler og aðrir nasistar gyðinga síns tíma "Kristdrependur" og notuðu þá setningu til að réttlæta hræðileg glæpaverkin sín. Hitler sjálfur skipaði að margir kaþólskir prestar og aðrir kristnir menn hyrfu. Auðvitað voru Rómverjar ítalskir, og Hitler gerði bandalag við Ítalíu. Já, syndir Rómverja og Gyðinga settu Jesú á krossinn, en syndir okkar allra eru það sem raunverulega settu Jesú á krossinn.

4. Að lokum eru þeir sem þvegnir eru með blóði Jesú syndir sínar afmáðar, en auðvitað var það ekki það sem mannfjöldinn átti við hér.

Sp.: Í Mt 27:28-29 var kápan hans Jesú skærrauð, eða var hún fjólublá eins og í Jn 19:2-3?

S: Það eru tvö mismunandi svör, og bæði gætu verið rétt.

Rauðbrúnbleikur: Á ensku má telja rauðbrúnbleikan lit sem tegund af fjólubláum eða skarlati. Í forngrísku er meiri óvissa um nákvæman litrófshluta hvers litar. Þegar hebresku/arameísku er þýtt á grísku, eins og Papías bendir til að Matteus hafi gert, er óvissan enn meiri.

Marglitað: Það væri sannarlega undarlegt ef dýr konungsskikkja væri aðeins einlita. Forngerðar litaðar teikningar af fólki í Egyptalandi sýna margvíslegar liti. Skikkjur í mörgum litum voru tiltækar almenningi allt frá tímum Jósefs, 1900 árum fyrir Krist.

S: Í Mt 27:29, af hverju settu þeir krónu af þyrnum á Jesú og gáfu honum reyrstöng?

S: Þeir gerðu það sem falska krónu til að spotta hann, og reyrgrein átti að þjóna sem grínstafur. Þyrnarnir gætu hafa verið snúnir inn á við til að meiða Jesú, eða út á við til að líkja eftir krónu, með þyrnum til beggja átta. Sumir njóta mikillar ánægju af því að gera grín að öðrum. En Jesús bar þyrnkrónu, svo að við gætum borið dýrðarkróna. Dæmi um rómverska hermenn sem skemmtu sér við að gera grín að fanga má finna í History 15.20-21 eftir Dio Cassius og In Flaccum 6.36-39 eftir Philo.

Einnig gæti það hafa verið ætlunin að gera ekki aðeins grín að Jesú, heldur í gegnum hann einnig að gera grín að gyðingaþjóðinni.

Sp.: Í Mt 27:32 og Mk 15:21, af hverju þurfti Símon frá Kýrene að bera kross Jesú?

S: Jesús var of veikur til að bera krossbitann, og auðvitað litu Rómverjar ekki á það sem sjálfsagt að bera hann sjálfir. Rómverjar gerðu sér enga blekkingar um að vera sanngjarnir í þessu. Auk þess bönnuðu seinni rabbínar krossfestingu sem of hrikalega og Rómverjar leyfðu hana einungis með beinni skipun keisarans.

Fornleifafræðingar hafa fundið beinagrip, eða geymslu fyrir bein, sem tilheyrði Gyðingum frá Sírene. Einn beinagrip er merktur "Alexander syni Símonar", en Alexander og Símon voru algeng nöfn, svo líklega var þetta ekki sami Símon. Þetta er í N. Avigad "A Depository of Inscribed Ossuaries in the Kidron Valley" í IEJ 12 [1962] 1-12.

Q: Í Mt 27:32, var Símon frá Kýrene sem bar krossinn sami Símon mölóttur í Mt 26:6?

S: Þetta er mögulegt, en mjög ólíklegt. Simon var mjög algengt nafn.

S: Í Mt 27:34,48 og Mk 15:36, af hverju setti einhver edik blandað galli/myrru á svamp til að gefa Jesú?

S: Jesús sagðist þyrstur, og rómverskir hermenn drukku gjarnan drykk sem kallaður var posca, gerðan úr þunnum edíki. Siður var að konur í Jerúsalem bættu galli, verkjalyfi, í þynnta edíkið. En Jesús hafnaði gallinu, því hann vissi að hann þurfti að bera alla þjáninguna til fulls fyrir okkur. Tveir ræningjar voru settir við hlið Jesú og uppfylltu óviljandi spádóm Íesaíasar 53:12 um að Jesús yrði talinn meðal brotamanna.

Sp.: Í Mt 27:40-42, af hverju hvöttu þeir Jesú til að stíga niður af krossinum?

A: Jesús gat ekki náttúrulega komið niður, þar sem hann var naglaður þar uppi. Þeir trúðu ekki á Jesú og voru aftur að spotta hann. Þeir sögðust myndu trúa á Jesú ef hann kæmi niður af krossinum.

Í fyrsta lagi voru þeir ekki einlægir, því þeir trúðu ekki einu sinni þegar Jesús reis Lásarús frá dauðum, og þeir trúðu ekki einu sinni þegar Jesús sjálfur reis síðar frá dauðum. Er það ekki stærra kraftaverk en að stíga niður af krossinum?

Í öðru lagi var maður sem dó á tré bölvaður samkvæmt 5. Mósebók 21:23, og það hefði verið móðgandi að trúa einhverjum sem Guð lét verða bölvaðan með því að deyja á krossi. Gyðingleiðtogarnir vildu ekki útiloka Jesú sem Messías, því þeir töldu hann þegar þá ekki vera Messías. Þeir vildu heldur gera heiminum fullkomlega ljóst að Jesú væri útilokaður sem Messías.

Satan notaði þetta sem freistingu. Jesús hefði getað stöðvað þetta hvenær sem er með því að kalla á tólf liðsengla sína. En þá hefði sætmælingin fyrir okkur ekki átt sér stað ef hann hefði stöðvað það.

Margir múslimar telja að Jesús gæti ekki hafa dáið á krossi því Allah hefði ekki leyft slíkt að henda spámanni. En þeir horfa aðeins á þennan heim og vita ekki að Jesús er miklu meira en spámaður.

Eins og William Booth sagði: "Þeir sögðust hafa trúað ef hann hefði stigið niður; við trúum því að hann hafi dvalið uppi."

S: Í Mt 27:46-47 og Mk 15:36, af hverju sagði einhver að Jesús væri að kalla á Elía?

S: Fólk í mannfjöldanum talaði latínu, grísku, arameísku/hébraísku og líklega nokkur önnur tungumál. Þegar Jesús sagði "Eli, Eli", töldu sumir að hann væri að kalla á Elijah. Mundu að hvorki hebreska né rómversk latína þekktu "j"-hljóðið. Einnig, þar sem vökvi var dreginn úr líkama hans til að fylla gollurhúsið um hjarta hans, var Jesús mjög þyrstur og það gæti hafa verið erfiðara að tala skýrt.

Á hinn bóginn gætu sumir hafa heyrt rétt hvað Jesús var að segja, en snúið orðum hans viljandi til að gera gottgæti að honum.

Spurning: Í Matteusi 27:46 og Markúsarguðspjallinu 15:34, hvað átti Jesús við þegar hann sagði: "Guð minn, Guð minn, hvers vegna hefur þú yfirgefið mig?"

S: Líkamlegi sársaukinn var aðeins einn hluti af sætmælingu Jesú. Stærri hluti sársaukans var sá að Guð Faðirinn sjálfur yfirgaf Jesú þegar syndir heimsins voru lagðar á hann. Þetta var ekki róleg guðfræðileg spurning; heldur var þetta öskur kvalar. Þetta var öskur tilfinningalegs, ekki einungis líkamlegs, sársauka. Á þann hátt sem við getum kannski ekki alveg skilið, sneri Faðirinn baki við Jesú, sem bar þungan allra synda okkar á herðum sér.

Spurning: Í Matteusi 27:46 og Markúsi 15:34 sýnir þetta að Jesús sé ekki Guð, eins og falski trúarleiðtoginn Rev. Moon kennir?

S: Nei. Fyrst er það sem falsmessíasinn Rev. Moon sagði, og síðan mótrökin.

Guðdómleg meginregla (fimmta útgáfa 1977) bls. 210-212 "….Jesús, sem maður sem hafði uppfyllt tilgang sköpunarinnar, er eitt hold með Guði. ... Engu að síður getur hann engan veginn verið Guð sjálfur. ... Jesús, sem er eitt hold með Guði, má kalla annan Guð (ímynd Guðs), en hann getur engan veginn verið Guð sjálfur. ... Jesús var maður sem hafði fullkomnað tilgang sköpunar og það merkir ekki að hann væri Skapari sjálfur. ... Ennfremur, þegar við finnum að Jesús sagði á krossinum: "Guð minn, Guð minn, hvers vegna hefur þú yfirgefið mig?" verður ljóst að Jesús er ekki Guð sjálfur."

Hins vegar er Jesús Guð samkvæmt Hebreum 1:8,10 og Títusarbréfi 2:13, hann hefur fyllingu guðdómsins í Kólossubréfi 1:19. Aðrir verslar sem sýna að Jesús er Guð eru Rómverjabréfið 9:5, Jóhannesarguðspjallið 5:23 og 1. Jóhannesarbréf 5:20. Lærisveinninn Tómas kallaði Jesú "Guð minn" í Jóhannesarguðspjallinu 20:28. Jóhannesarguðspjallið 1:3,10,11,14 og Kólossubréfið 1:16 sýna að Jesús var ekki bara fullkomnaður maður, þar sem allt á himni og á jörðu var skapað í gegnum Jesú og fyrir Jesú.

Við ruglinginn getur skapast vegna þess að hugtakið Guð er notað í fleiri en einni merkingu í Biblíunni. Vissulega þjónaði Faðirinn, að minnsta kosti á jörðinni, sem Guð Jesú, þar sem Jesús lærði hlýðni á jörðinni (Hebr. 5:8).

Spurning: Í Matteusi 27:51 og Markúsi 15:38, hvað merkir það að fortjaldið í Musterinu rifnaði í tvö?

Svar: Tjaldið skildi hinn heilagasta stað Guðs frá restinni af Musterinu. Rifið táknaði úreldingu musterisathafnanna og lögmálsins sem réð fyrir þeim. Rifið sýndi að vegna sættafórnar Jesú var hindrunin brotin og við gætum átt náið samband við Guð. Ef tjaldið í musterinu hefði verið étin upp af skordýrum og smám saman veiklaðist þar til það gat ekki borið eigið þyngd, hefði það rifnað frá hlið til hliðar. En í staðinn rifnaði það frá toppi til táar, sem hefði enga náttúrulega skýringu.

Tjaldið fyrir musteri Jesú táknaði líkama hans, og það að það rífur sig táknar að við getum sjálf gengið inn í Heilagasta helgidóminn, samkvæmt Hebreum 10:19-20

Einnig, þar sem gyðingayfirvöld og trúarleiðtogar hafnuðu Jesú, myndi Guð ekki heimsækja það musteri lengur.

Spurning: Í Matteusi 27:51, er til nokkur utanbiblíulegur vitnisburður um að hulinn musterisins hafi rifnað?

S: Það er eitthvað svipað í b Yoma 39b (bls. 580). Þar segir að dyr musterisins hafi opnast af sjálfu sér 40 árum áður en musterið var eyðilagt árið 70 e.Kr.

S: Í Mt 27:51 er það rétt að engin önnur sönnunargögn um þennan jarðskjálfta finnist utan Matteusarguðspjallsins?

A: Nei, þetta er rangt. Annaðhvort hafa efasemdarmenn rétt fyrir sér og Matteus bjó til sögu með hvetjandi boðskap sem fyrstu kristnir urðu blekktir til að trúa að væri sönn, eða þá varð virkilega jarðskjálfti, gröfur opnuðust, sumir dauðir risu og fóru sennilega til himna eftir upprisu Jesú. Einnig liggur Musterishæðin á jarðfræðilegri misgengislínu, svo nokkrir jarðskjálftar voru væntanlegir.

Hugmyndin um að enginn hafi nokkurn tíma minnst á þetta utan Matteusarguðspjallsins er röng. Við höfum nútíma jarðfræðirannsóknir, tvær utanbiblíulegar ókristnar heimildir og fimm utanbiblíulegar kristnar heimildir sem nefna þessi atburði.

Nútíma jarðfræði: Kjarna sýni af setlögum, tuttugu feta djúp, frá þremur stöðum í kringum Dauðahafið hafa verið rannsökuð. Jarðskjálftalög sjást og voru samræmd við sögulega jarðskjálfta. Óþekktur jarðskjálfti frá fyrstu öld er skráður. Rannsakendur töldu árlegu lögin frá skráða jarðskjálftanum árið 31 f.Kr. og komust að dagsetningu fyrir jarðskjálftann frá fyrstu öld, 31 e.Kr. +/- 5%. Jarðskjálftinn er skráður sem "33 e.Kr." í nokkrum tæknilegum rannsóknargreinum. Fyrir frekari upplýsingar sjá: "High resolution geological record of historic earthquakes in the Dead Sea basin" (Stofnun jarðvísinda, Híbríuska háskólinn í Jerúsalem; Deild jarðeðlisfræði, Háskólinn í Tel Aviv): Journal of Geophysical Research, bindi 106, nr. B2, bls. 2221-2234, 2001. "Tafla 3…33 e.Kr. Tilkynningar bárust frá Júdeu. Musterið í Jerúsalem varð fyrir skemmdum."

"Jarðskjálfti snemma á fyrstu öld við Dauðahafið", International Geology Review, DOI:10.1080/00206814.2011.639996.

Sjáanlegt ekki aðeins í kjarna- og borunarsýnum heldur einnig í gljúfrum við Dauðahafið. Fyrir mynd af laginu sem jarðskjálftinn árið 33 e.Kr. skildi eftir sig, sjá http://logosresearchassociates.org/Documents/Austin_33%20AD%20Seismite%20Ze'elim.pdf mynd 13. (14. júní 2013)

Phlegon var grískur rithöfundur frá Karíu (í Litlu-Asíu), sem skrifaði skömmu eftir árið 137 e.Kr. að á fjórða ári 202. Ólympíu [33 e.Kr.] hafi orðið "mesta sólmyrkrið" og að "nótt varð á sjöttu klukkustund dagsins [kl. 12:00 hádegi] svo að ekki ein stjarna sást á himni. Það varð mikill jarðskjálfti í Bitýníu og margt varð til þess að margt féll um koll í Níke." (The Case for Christ bls. 111.) Orígenes gegn Celsusi, bók 2, kafli 14, bls. 437; bók 2, kafli 33, bls. 445; bók 2, kafli 59, bls. 455.

Þales (eða Thallus) var palestínskur sagnfræðingur sem Julius Africanus (sem skrifaði 232–245 e.Kr.) vísar til. Julius segir: "Þetta myrkur kallar Thallus í þriðja bindi sögu sinnar, að mínu mati án ástæðu, sólmyrkri." (The Ante-Nicene Fathers, bindi 6, bls. 136.) Samhengi málsins er að Júlíus ræðir hvernig tímabilið frá tilskipun Artakserxes til krossfestingar Krists uppfyllti Dáníelsbók 9. (Við höfum þó engin gögn um að Þales hafi minnst á jarðskjálfta.)

Írenæus (182–188 e.Kr.), í "Brott úr hinum týndu ritum" k. 28, bls. 573 (í Ante-Nicene Fathers), nefnir að "þegar Jesús steig niður, stigu margar sálir upp og sást í líkama sínum." Hann skrifar einnig, í Á móti villutrúum bók 4, k. 34, bls. 512, segir: "Og atburðirnir sem tengdust píslarvætti Drottins, sem spáð hafði verið fyrir um, rætust ekki í neinu öðru tilfelli. Því hvorki varð við andlát neins manns forna að sólin hneigðist við hádegi, né rifnaði forhangið í musterinu, né jörðin skalf, né klettarnir klofnuðu, né rísu hinir dauðu upp, né var nokkur þessara manna [forna] uppvakinn á þriðja degi, né tekinn upp til himna… Þess vegna spáðu spámennirnir ekki um neinn annan heldur um Drottin, í hverjum öll þessi áðurnefndu merki urðu að veruleika."

Ignatius (fyrir 116 e.Kr.), lærisveinn postula Jóns, nefnir í bréfi sínu til Magnesíumanna, kafli 9, þá sem Jesús reis.

Klemens frá Alexandríu í The Stromata (193–202 e.Kr.), bók 6, kafli 6, bls. 491, segir: "'En þeir sem sofnað höfðu, stigu niður dauðir, en risu upp lifandi.' Fyrirboðið segir að 'margir líkamar þeirra sem sofnuðu risu upp' – augljóslega til að hafa verið fluttir í betri ástand. Þar átti sér stað almenn hreyfing og umbreyting í fyrirhug Guðs frelsarans."

Þessir fyrstu rithöfundar voru annaðhvort "blekktir og sviknir" til að halda að þetta hefði gerst, samkvæmt hugsunarhætti sumra efasemdarmanna. Á sama hátt gildir um önnur kraftaverk, þar á meðal upprisu: annaðhvort voru fyrstu kristnir menn blekktir og sviknir til að halda að þetta hefði raunverulega gerst, eða þá voru þeir það ekki. Við höfum engin fleiri augljós vitni, svo annaðhvort treystum við því sem guðspjallshöfundarnir sögðu, eða þá gerum við það ekki. Það gildir einnig um Pál, sem sagði í 1 Kor. 15:13-19 að ef upprisan hefði ekki átt sér stað, þá væri prédikun hans til einskis, hann falskur vitni, trú okkar til einskis og kristnir menn væru vænlegir til vorkunnar meira en allir menn. Eins og postuli Páll sé ég enga millistöðu.

Orígenes (225–254 e.Kr.) nefnir myrkrið yfir landinu og gröfurnar sem gjörðust upp í verkinu Á móti Celsusi, bók 2, kafli 33, bls. 445.

Dionysius frá Alexandríu (246-265 e.Kr.) nefnir jarðskjálftann í Matteusi. Bréf til biskups Basilides, kanóníkur 1, bls. 94.

Til að draga saman höfum við ástæðu til að taka frásögnina um upprisu valinna einstaklinga vegna:

1. Traust okkar á guðspjallssnillingunum og frásögnum þeirra af öðrum hlutum.

2. Snemma kirkjuföður nefndu þetta

3. Þetta væri engu að síður ómögulegt fyrir einhvern sem ekki þekkti hinn látna til að staðfesta, svo gyðinglegir og rómverskir rithöfundar hefðu ekki vitað af þessu.

4. Gyðinglegir rithöfundar hefðu engan hvata til að nefna þetta,

5. Atburðurinn um upprisu fólks myndi skyggjast af upprisu Jesú.

Ég er hálfpartinn sammála því sem þú sagðir um jarðskjálfta. En frekar en að segja að guðspjallskrifararnir noti þessa hamfarir til að tákna gífurlega mikilvægi og afleiðingar inngrips Guðs, tel ég að Guð hafi notað þessar hamfarir. Auk guðspjallanna skaltu ekki gleyma jarðskjálftunum í Opinberunarbókinni, eða þegar Ússía dó í Jesaja 6. Einnig, í kirkjusögunni, þegar Jóhannes Krýsostomos var rekinn í útlegð frá Konstantínópel árið 403 e.Kr., varð þá jarðskjálfti. Ekki er að búast við að fyrstu rithöfundarnir skráðu smáskjálfta. Varðandi smáskjálfta sem eiga sér stað á þessu svæði hef ég aðeins upplýsingar um Grikkland og Tyrkland. Encyclopedia Britannica greinir frá fyrir Grikkland og Tyrkland að:

Á árunum 1902 til 1946 urðu 58 jarðskjálftar

Milli 1947 og 1966 urðu 82 jarðskjálftar

Á árunum 1967 til 1976 urðu 45 jarðskjálftar

Á árunum 1977 til 1981 urðu 9 jarðskjálftar

Einnig ber að nefna að fornleifarannsóknir í Qumran sýna að eyðileggjandi jarðskjálfti varð árið 31 f.Kr. (fyrir Krist), en engir fornu rithöfundar nema Jósefus skráðu þennan atburð.

Ályktun: Virðast vera tvær valkostir (og enginn millivegur)

1. Engin jarðskjálfti: Fagnaðarerindaskrifararnir kunna að hafa rétt fyrir sér í fínri siðferðiskenningu sinni, en þeir greindu frá jarðskjálftum sem áttu sér ekki stað. Við getum ekki treyst því sem þeir segja, að minnsta kosti varðandi atburði í raunheiminum.

2. Jarðskjálfti: Meginreglur fagnaðarerindanna má treysta, og þau greina frá jarðskjálftum sem urðu í raun.

Spurning: Í Mt 27:52-53, hvernig gátu hinir dauðu komið út úr gröfum sínum?

S: Guð almáttugur hefur mátt til að gera hvað sem hann kýs, þar á meðal að vekja dauða til lífs. Sumir efasemdarmenn segja að þetta brjóti lögmál náttúrunnar; en Guð skapaði lögmál náttúrunnar.

Englar á himni verða að líta á orð efasemdarmanna svipað og við lítum á orð margra efasemdarmanna á tímum bræðranna Wright, sem sögðu "maðurinn mun aldrei geta flogið". Loftdýnamísk lyftikraftur getur yfirstigið lögmál þyngdar, og hversu miklu meira getur Skapari yfirstigið lögmál sköpunar sinnar!

Sp.: Í Matteusi 27:52-53, þegar menn komu út úr gröfum sínum við upprisu Jesú, sýnir það líkurnar á að María hafi verið líkamlega lyft til himna, eins og einn kaþólskur rithöfundur kennir?

S: Nei. Ludwig Ott setti þetta fram, ekki sem sönnun, heldur sem stuðningsrök í Fundamentals of Catholic Dogma (1960) bls. 209. Þetta styður ekki einu sinni að María hafi verið líkamlega lyft til himins af tveimur ástæðum:

a) Óskýrt er hvort fólkið sem kom út úr gröfunum hafi verið endurlífgað í dauðlegum líkama (eins og Lazarus var) eða endurreist.

b) María var enn á lífi (Jóhannesarguðspjallið 19:27; Postulasagan 1:14) þegar Jesús dó og reis frá dauðum, svo hún myndi ekki teljast til þessa hóps.

Spurning: Í Mt 27:54 sagði rómverski hundraðshöfðinginn "son Guðs" eða "son Guða"?

S: Hermenn voru til staðar til öryggis ef einhver reyndi að komast inn og bjarga hinum dæmdu mönnum. Gríska hefur ákveðinn greini (the á ensku), en hann er ekki notaður hér. Hins vegar sýnir orðaröðin að um ákveðinn greini er að ræða, eða "sonur Guðs", samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1310. Á hinn bóginn bendir Evangelical Commentary on the Bible bls. 758 til þess að það gæti verið hvoru tveggja.

S: Í Matteusi 27:57-59, var Jósef frá Arímatía hugrakkur að biðja um lík Jesú?

A: Tæknilega séð var líkami dauðdæmds glæpamanns eign Rómar. Oft létu Rómverjar lík hanga á krossi til að rotna og verða fæðu fyrir fugla. Samkvæmt gyðinglegum lögum var það hins vegar ekki leyfilegt að láta lík hanga yfir nótt yfir páskahátíðinni. Því, ef rómverskur embættismaður var samþykkur, væri eðlilegt að biðja um leyfi Rómar til að taka líkamann til að grafa hann. Stundum veittu rómverskir embættismenn slíka leyfi gegn gjaldi, en ekkert bendir til að Pílatus hafi gert það hér. Venjulega var ekki talið óvenjulegt að einhver, kannski ættingi, biðji um að fá lík til greftrunar. Þegar Jósef, sem ekki var ættingi, bað sérstaklega um líkið eftir að hann hafði ekki samþykkt dauðadóm Jesú, markaði hann sig sem ekki lengur einungis leynilegan fylgjanda Jesú. Eins og segir í Believer's Bible Commentary, bls. 1310: "Í raun og veru grafaði Jósef sig sjálfan til grafar hvað varðar efnahag, samfélag og trú þegar hann grafaði líkama Jesú. Þessi gjörð aðskildi hann að eilífu frá valdastofnunum sem drápu Drottin Jesú." Venjulega var líkami dauðadæmds glæpamanns varpað í Hinnom-dalinn, eins konar borgar ruslahaug, þar sem eldur eða villt dýr eyðilögðu hann. En Jósef vildi virðulegan grafargerð. Jósef vissi sennilega ekki að hann væri að uppfylla Jesaja 53:9, að Jesús myndi vera með hinum ríku í dauða sínum.

Spurning: Í Matteusi 27:65, hvernig vitum við að "setja varðlið" þýði 4–16 rómverska hermenn, en ekki Musteris-hermenn?

S: Gríska málið gæti verið bæði.

Indikativ: þið hafið þegar varðlið

Því er ekki hægt að segja til um hvort um er að ræða vísbendingarhátt eða boðhátt.Því er ekki hægt að segja til um hvort um er að ræða vísbendingarhátt eða boðhátt.Hér eru þrjár mögulegar túlkanir og kostir og gallar hverrar þeirra.

Þið hafið þegar ykkar eigin musterisvörð: Í þágu þess var það að það voru musterisverðir sem handtóku Jesú. Þar sem líkami krossfestu glæpamannsins var nú eign Rómarveldisins, þurftu þeir að biðja Pílatus um leyfi til að gæta líkama hans. Á móti þessari skoðun er sú staðreynd að innsigli gyðinga prestanna hefði lítinn þýðingu, en innsigli Rómarveldisins, gert úr reipi og vaxi, hefði verið erfitt að brjóta og hefði þýtt dauða fyrir hvern sem það gerði.

Þú hefur þegar rómverskan varðmann úthlutaðan þér: Kannski var rómverskur varðmaður þegar úthlutaður prestunum.

Taka rómverskan varðmann: Á móti þessari skoðun er sú staðreynd að ekkert skýrt dæmi um notkun echein í merkingu "að taka" kemur fyrir hvorki í klassískri né hellenískri grísku.

Á hinn bóginn gætu þessir verið gyðingarverðir, eins og sjá má af því að þeir skiluðu síðar skýrslu til æðstu prestanna en ekki til Pílatusar. En jafnvel rómverskir verðir hefðu verið tregir til að snúa aftur til Pílatusar án gyðingaskýrleika, því það hefði getað þýtt dauðadóm yfir þá sjálfa.

Spurning: Í Matteusi 28:9 birtist Jesús fyrst Maríu Magdalenu eða fyrst Pétri (Kefasi), eins og Páll gefur í skyn í 1 Korintubréfi 15:5?

S: María Magdalenu var fyrst til að sjá Jesú, en Pétur var fyrsti postuli til að sjá Jesú. Í raun sagði Páll ekki að Pétur væri fyrsta manneskjan sem Jesú birtist. Af þeim sem Páll taldi upp var Pétur fyrstur til að sjá upprisna Jesú, á eftir honum komu hinir lærisveinarnir og síðan yfir 500. Annars vegar gætir það verið að Páll hafi viljandi sleppt konum þar sem vitnisburður kvenna var vanmetinn í lögum á þeim tíma, eins og fram kemur í When Critics Ask, bls. 365–367. Hins vegar gæti Páll einfaldlega hafa gleymt því að konur komu á undan Pétri. Hvort sem er, þá er engin mótsögn þar sem Páll sagði aldrei að enginn hefði séð Jesú á undan Pétri.

Spurning: Í Matteusi 28:11-15 þurftu æðstu prestarnir að múta varðmönnum og hvaðan komu peningarnir?

S: Aðalprestarnir þurftu sennilega ekki að múta varðmönnunum, því varðmennirnir óttuðust að þetta kæmist upp. En æðstu prestarnir voru sennilega í uppnámi og töldu að mútugreiðsla til varðmanna og tilboð um að "kæta" Pílatus í Matteusi 28:14 væri öruggasta leiðin til að bregðast við. Augljóslega töldu þeir sig mjög reynda í að múta fólki. Peningarnir til mútugreiðslanna komu úr framlögum gyðinga til musterisins í formi musterisskatta.

S: Í Mt 28:12-15, hvaða önnur dæmi eru um að fólk fái mikið borgað fyrir að dreifa lygi, og af hverju gera menn það?

S: Fólk dreifir lygi fyrir peninga af ýmsum ástæðum. Í þessu tilfelli gerðu hermennirnir það af ótta við líf sitt. Annað fólk gerir það vegna þess að það metur peninga hærra en heiðarleika sinn. Þriðja ástæðan er löngun til að skýra yfirnáttúrulegt atvik með náttúrulegum hætti. En "haldið ykkur fast" því hér eru dæmi um nokkrar mjög áhrifamiklar lygar sem hafa verið sagðar í gegnum söguna.

Fölskuðu dekreta­lurnar eru um 100 bréf sem "sönnuðu" að Pétur hefði sagt að honum hefði verið veitt vald til að leiða kirkju Krists og gæti gefið þetta vald næsta páfi o.s.frv. Þær sönnuðu einnig að biskupar væru hvorki undir stjórn staðbundinna yfirvalda né annarra kirkjuleiðtoga, heldur eingöngu undir páfanum. Þær voru sagðar vera eftir höfunda frá árunum 78–731 e.Kr. en voru í raun skrifaðar um 847–859 e.Kr., flestar af Ísidór Mercator í Frakklandi. Þó að þær hafi aldrei verið viðurkenndar í austur-ortódóxu kirkjunni, voru þær notaðar í rómversk-kaþólsku kirkjunni til að stofna kirkjulög á kirkjuþingum í Worms (868), Köln (887), Metz (893) og Tribur (895). Næstum allir voru sammála um að um svik væri að ræða á árunum 900–1100 e.Kr. Til dæmis, hvers vegna vitnuðu páfar í fólk sem fæddist eftir dauða þeirra? En þegar sannreynt var að um svik væri að ræða höfðu þau þegar gegnt hlutverki sínu við að styrkja völd og auð Rómversk-kaþólsku kirkjunnar.

Samgöngubók öldunga Sions er falsaður texti sem sagður er skrifaður af gyðingaöldungum um hvernig eigi að gjaldþrota ekki-gyðinga viðskiptamenn og að lokum ná völdum. Það var í raun skrifað af andgyðinglegum rússneskum ekki-gyðingi, líklega Sergei Nilus, á árunum 1901 til 1903. Jafnvel eftir að bresk dagblað afhjúpaði það sem falsað, var það notað til að reyna að sanna alþjóðlega gyðingasamsæri, og rússneskir pogrómar til að drepa gyðinga og eignfella eignir þeirra hófust eftir birtingu þess. Það var skylda lesning fyrir þýsk skólabörn eftir að nasistar komust til valda árið 1933.

Reykingar: Snemma á fimmta áratugnum sýndu læknisfræðirannsóknir orsakasamband milli reykinga og lungnakrabbameins. En tóbaksfyrirtæki mótmæltu þessum staðhæfingum harðlega. Allt fram til ársins 2005, í málinu McTear gegn Imperial Tobacco í Skotlandi, var haldið fram að ekki væri hægt að sanna að reykingar einstaklings hefðu valdið lungnakrabbameini. Auk þess fær Bandaríkin um 32 milljarða dollara á ári í skatttekjur af tóbaki.

MMR-bóluefni: Árið 1998 birti Andrew Wakefield grein í breska læknisfræðitímaritinu Lancet þar sem hann tengdi bólusetningar við einhverfu. Bólusetningarhlutfall gegn munn- og hálsbólgu (MMR) lækkaði verulega í Bretlandi eftir það. Önnur rannsóknir reyndu að endurtaka niðurstöður Wakefield en gátu ekki fundið neina fylgni. Wakefield upplýsti ekki að hann hefði fengið fjármögnun frá lögmönnum sem höfðu höfðað mál gegn bóluefnaframleiðendum og gátu notað rannsókn hans til að styðja mál sitt. Wakefield heldur því fram að enginn hagnaðarsjónarmið hafi verið til staðar, en hann átti einnig að græða 43 milljónir dala á sölu prófkíta. Eftir að þetta kom í ljós var grein Wakefields formlega dregin til baka af Lancet og honum var meinað að stunda læknisstarf í Bretlandi að nýju. Hann fluttist því til Bandaríkjanna til að stunda læknisstarf og gerði árið 2016 kvikmyndina Vaxxed: From Cover-Up to Catastrophe.

Árásir á kaþólika í Odisha: Vinsæll hindúaleiðtogi, Lakshmanananda Saraswati, var myrtur af maoistum, sem síðar játuðu það. Fimm kaþólikkar, starfsmaður World Vision og nokkrir maoistar voru að lokum handteknir. Óeirðir brutust út gegn kaþólikum og fimm hindúar voru handteknir fyrir að kveikja í kaþólsku húsi. Þeir voru þó allir leystir úr haldi af dómstólum. Sjá https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_of_Lakshmanananda_Saraswati fyrir frekari upplýsingar.

Árásir á kristna í Indlandi: Að auki, um 10. febrúar 2022, í Frisco í Texas, vissirðu þá að Global Hindu Heritage Foundation (GHHF) skipulagði fjáröflun sem meðal annars myndi fjármagna niðurrif kirkna í Indlandi sem samtökin segja að hafi verið "ólöglega byggðar"?

Spreadið á lygi fyrir peninga hefur ekki hætt.

Sjáðu eftirfarandi fyrir frekari upplýsingar. (18. mars 2023)

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Protocols_of_the_Elders_of_Zion, https://en.wikipedia.org/wiki/Vaccine_hesitancy

https://en.wikipedia.org/wiki/Andrew_Wakefield

https://en.wikipedia.org/wiki/Tobacco_politics

https://www.thequint.com/us-nri-news/hindutva-fundraiser-frisco-texas-global-hindu-heritage-foundation-demolition-of-illegal-churches-tirupati-ghar-wapsi.

Spurning: Í Matteusi 28:19, hvernig gerum við "nemendur" af öllum þjóðum, frekar en bara hlustendur eða nýtrúuða?

A: Fyrst skaltu biðja og prédika fagnaðarerindið, en það er aðeins fyrsta skrefið. Þegar einhver leggur trú sína á Krist endar starf þitt ekki; heldur hefst lærisveinatíðin. Einhver þarf að eyða tíma, kannski vikulega með viðkomandi, annað hvort einn á einn eða í hópi, og kenna þeim grundvallaratriði trúarinnar og hvernig þeir eigi að lifa fyrir Krist í sínu umhverfi. Að prédika eingöngu, eða prédika og fá fólk til að verða hólpið, er auðveldara en það sem Jesús biður okkur um að gera hér. Í iðn eins og pípulögnum, rafvirkjun o.s.frv. eru venjulega þrjú stig: lærlingur, sveinn og meistari. Meistari, eða líklegra sveinn, myndi þjálfa lærling og meistari gæti þjálfað svein. Í kirkjunni þurfum við grunnþjálfun fyrir nýja kristna og dýpri þjálfun fyrir "sveina" kristna. En í báðum tilvikum, hvenær var síðast sem þú gerðir einhvern að lærisveini?

Sp.: Í Mt 28:19, þar sem aðeins er einn Guð, hvernig getur Jesús verið Guð og hvernig getur þrenningin verið sönn?

S: Það getur verið "fjölmargt" í einum Guði án þess að um aðskilda guði sé að ræða. Jafnvel í Kóraninum, þegar Allah talar, er notað orðið "við" (Nahnu) og "ég".

Guð er ekki háður takmörkunum mannsins og getur opinberað sig fyrir okkur eins og hann vill.

Það er þrennd í ritningunni: Matteus 28:19; 1. Pétur 1:2; Efesus 2:18; Opinberunarbókin 4:8; 2. Korintubréf 13:14; Jóhannesarguðspjallið 15:26.

Það er aðeins einn óaðskiljanlegur Guð. 5. Mósebók 4:35-39; 6:4; Jesaja 43:10-12; 44:6,8; 45:5-6,14,21; 46:9; 1. Tímóteusarbréf 1:17; 6:15-16.

Þrír aðgreindir persónur: Matteus 3:16-17; Lúkas 3:21-22; Jóhannes 1:1; 6:38; 14:31; 15:26; 16:28; 17:5; Postulasagan 5:31-32; Markús 10:38-40

Jesús er Guð. Jóhannesarguðspjallið 1:3; Kólossubréfið 1:16-17; Hebreabréfið 1:6-9; Jóhannesarguðspjallið 9:38; 2. Korintubréf 11:3; Jóhannesarguðspjallið 20:28-29; Opinberunarbókin 5:8-9; 22:20

Andinn er Guð. Rómverjabréfið 8:9-16; Lúkasarguðspjallið 1:35; 1. Jóhannesarbréf 4:12-16; 1. Korintubréf 3:16 gegn 1. Korintubréf 6:19; Postulasagan 5:4

Þeir eru jafnir í eðli, dýrð og heiðri. Jóhannesarguðspjallið 5:18; 5:23; Kólossubréfið 2:9-10; (Jesaja 44:6; Opinberunarbókin 1:8 vs. Opinberunarbókin 1:17-18; 22:13)

Þeir eru ólíkir í hlutverki og stöðu. 1 Korintubréf 11:3; 1 Korintubréf 15:25-28; Matteus 12:18; Efesus 1:3,17; Jóhannes 1:33; 14:16,26,28; Rómverjabréfið 8:26-27.

Að auki þýðir það ekki að Jesús sé þriðjungur Guðs af því að hann er í þrenningunni, frekar en hæð borðs er þriðjungur borðsins. Þú getur ekki útskýrt Guð með stærðfræði, en ef þú reyndir, væri þrenningin ekki 1 + 1 + 1 = 1, heldur 1 sinnum 1 sinnum 1 = 1.

Spurning: Í Mt 28:19, Mt 24:36 og Mt 3:16-17, hvað er modalismi og af hverju er hann rangur?

S: Þrenningarkenningin kennir að einn óaðskiljanlegur Guð sé í þremur aðgreindum persónum. Módalismi kennir einn Guð sem er bæði óaðskiljanlegur og ein persóna. Reyndar eru til tvær gerðir af módalismi. Patripasíanismi segir að Faðirinn sé sonurinn sem er Andinn. Dýnamískur módalismi segir að Faðirinn varð sonurinn, sem varð Andinn. Báðar gerðir módalismans eru rangar af eftirfarandi ástæðum.

1. Jesús sagði "Faðirinn er meiri en ég" í Jóhannesarguðspjallinu 14:28. Þó að Jesús hafi tæmt sig af dýrð sinni á jörðinni þegar hann sagði þetta, stendur staðreyndin þó óhögguð að ef faðirinn var meiri en hann, þá er munur á föðurnum og syni.

2. Ef modalismi væri sannur, hefði Jesús þurft að vera ventrílóquist, galdramaður og að lokum lygari við skírn sína (Matteus 3:16-17; Markús 1:10-12; Lúkas 3:21-22). Á meðan hann var á jörðinni var Jesús undirgefinn föðurnum (Hebríum 5:7-8). Þetta væri merkingarlaust ef enginn annar væri til sem Jesús væri undirgefinn.

3. Á sama hátt gerði Jesús það sem Faðirinn bauð (Jóhannesarguðspjallið 14:31). Jesús lærði hlýðni við Föðurinn í Hebreum 5:8.

4. Matteusarguðspjallið 24:36 segir að enginn viti daginn né tímann sem Kristur muni aftur koma, ekki einu sinni sonurinn, heldur aðeins faðirinn. Þannig var, að minnsta kosti meðan Jesús var á jörðinni, munur á því sem faðirinn vissi og því sem Jesús vissi. Þó að sum forngrísk handrit skorti orðin "ekki einu sinni sonurinn", þá innihalda bestu forngrísku handritin, og meirihluti forngrísku handritanna, orðin "ekki einu sinni sonurinn".

5. Jesús var sendur af einhverjum öðrum, ef Jóhannesarguðspjallið 5:36-37; 6:29,38 hefur nokkra merkingu. Himinninn var ekki tómur þegar Jesús kom.

6. Þar sem Faðirinn veitti Syni einhvern hlut og gaf Syni vald í Jóhannesarguðspjallinu 5:22, 26, 27, sýnir það að Faðirinn og Sonurinn eru aðskildir.

7. Hvers vegna myndi Jesús biðja til Föðurins, eða biðja hann um eitthvað, í Jóhannesarguðspjalli 17:5, Jóhannesarguðspjalli 14:16, 26, 28 og annars staðar, ef Jesús væri bara að tala við sjálfan sig. Ennfremur, þar sem bænalíf Jesú er framsett sem samtal við einhvern annan, myndi Biblían vera villandi ef enginn annar væri til sem Jesús væri að tala við.

8. Hver er sá sem Andinn biður fyrir okkur í Rómverjabréfinu 8:26-27?

9. Ef Jesús var þjónn, hverjum þjónaði Jesús í Matteusi 12:18?

10. Hver var sá sem yfirgaf Jesú á Kalvary í Markúsarguðspjallinu 15:34 og Matteusi 27:46.

11. Aðrir verslar sem sýna aðgreininguna eru Jóhannesarguðspjallið 1:33; 1 Korintubréf 11:3; 15:25-28; Efesusbréfið 1:3,17; Hebreabréfið 1:9

Hér eru nokkur tilvitnun úr verkum Witness Lee, sem stofnaði staðarkirkjuna. Staðarkirkjan hefur nemendahópa sem kallast "Kristnir á háskólasvæðinu". Venjulega eru kirkjurnar nefndar "Kirkjan í [borgarnafni]".

"Þannig verða þrjár persónur þrenningarinnar að þremur stigum í röð í ferli guðdómlegrar efnahagsstefnu." W. Lee. The Economy of God, Living Stream 1968, bls. 10.

"Á sama hátt eru Faðirinn, Sonurinn og Andinn ekki þrír guðir, heldur þrjú stig eins Guðs sem við eigum að eignast og njóta." W. Lee. Um þrenninguna, Living Stream, engin dagsetning, bls. 31

"Á himnum, þar sem maðurinn getur ekki séð, er Guð Faðirinn; þegar hann birtist meðal manna er hann Sonurinn; og þegar hann kemur inn í menn er hann Andinn. Faðirinn birtist meðal manna í Syni og Sonurinn varð Andinn til að koma inn í menn. Faðirinn er í Syni og Sonurinn varð Andinn – þrír eru einn Guð." W. Lee. Um lifandi flæði þrenningar Guðs, engin dagsetning, bls. 8-9

Eftir dauða og upprisu varð Hann [Sonurinn] að anda sem var blásinn í lærisveinana. W. Lee. Um lifandi flæði þrenningarguðsins, án dagsetningar, bls. 8

"...Sonurinn varð Andinn svo að við gætum dregið hann inn sem lífsvatn...." W. Lee. Um þrenningarguðinn, Lifandi flóð, án dagsetningar, bls. 8

"...Við vitum að Drottinn er Sonurinn og að hann er einnig kallaður Faðirinn... Nú lesum við að hann er Andinn. Því verðum við að gera okkur ljóst að Kristur, Drottinn, er einnig Andinn." W. Lee. The All-Inclusive Spirit of Christ Living Stream 1969 bls. 4,6,8

Athugið að þetta er hrekkt af versunum sem nefndar voru í upphafi þessa svars.

Sp.: Í Mt 28:19, hvað þýðir nákvæmlega "í nafni"?

S: Nýja testamentið var skrifað á grísku, nema að Papías sagði að Matteus væri skrifað á hebresku. Því verðum við að spyrja hvað þessi orðasamband merkti á þessum tungumálum.

Í grískri bókmenntum er "í nafni" notað um fjármálaleg eða bókhaldsleg fyrirtæki, eins og "þessi peningar eru innstæðir í nafni reikningshafa."

Í hebreskum bókmenntum hefur hugtakið mun víðtækari merkingu en í grískum, þó það innifeli einnig grísku merkingu. Á hebresku stofnar það samband við eitthvað eða einhvern. Til dæmis, þegar gyðingur keypti þræl, var hann stundum skírður "í nafni þrældómsins". Ef gyðingur leysti þrælinn úr þrældómi, var hann skírður "í nafni frelsisins". Fyrir Gyðinga var munurinn á því að slátra dýri og færa það sem fórn til Guðs. Þeir drápu dýrið "í nafni brennifórnarinnar" (eða syndarfórnar, eða annars konar fórnar), "í nafni elds altarisins", "í nafni dýrðarlyktarinnar", "í nafni Guðs", eða "í nafni velþóknunar Guðs".

Þannig að þegar trúandi var skírður eru þessi samsvarandi:

"í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda" (Matteus 28:19)

"í nafni Jesú Krists" (Postulasagan 2:38; 10:48),

"í nafni Drottins Jesú". (Postulasagan 19:5)

"í Krist" (Galatíumönnum 3:27)

"í Krist Jesú" (Rómverjabréfið 6:3-4)

Spurning: Í Matteusi 28:19, þar sem módalismi er rangur en Faðir og Sonur eru mjög náin, hversu náin eru þeir nákvæmlega?

S: Þó að ritin gefi ekki margar upplýsingar, má hér nefna sex atriði sem við getum sagt.

1. Eins og Jesús er í Föður, erum við í Jesú, og Jesús er í okkur

Það er tengsl milli þessara sambanda: Faðir-Jesús, Jesús-við, við-Jesús. Jóhannesarguðspjallið 14:20; 17:23; 6:57

Þrátt fyrir það er þrenningin meira en bara þetta hliðstæða samband. Matteus 28:19; Jóhannesarguðspjallið 1:1,18; Filippíbréfið 2:6-7; Kólossubréfið 1:15

Faðirinn, Jesús og við deilum öllum sumu, eins og eilíft líf. Jóhannesarguðspjallið 16:13-15

Faðirinn og Jesús "eiga" allt sameiginlegt. Jóhannesarguðspjallið 16:15; 17:10. Heilagur Andi opinberar þetta fyrir okkur. Jóhannesarguðspjallið 16:14-15

Engu að síður á Faðirinn ekki nokkra hluti sem við eigum sameiginlega með Jesú eftir mannfæðingu hans. Hebreum 1:6-10; 2:14; 7:3

2. Eins og Faðirinn og Jesús eru eitt, eigum við að vera eitt

Við eigum að vera eitt hvert við annað á nokkrum sviðum sem líkja eftir föðurnum og Jesú. Jóhannesarguðspjallið 17:11,21-22

Engu að síður eru þeir eitt á nokkra vegu sem við getum ekki verið eitt. Jóhannesarguðspjallið 5:23

3. Faðirinn býr í Jesú

Á jörðinni bjó Faðirinn í Jesú. Jóhannesarguðspjallið 10:38; 14:10-11. Jesús var fylltur af anda. Lúkasarguðspjallið 4:1,18

Ef þú þekkir Jesú í raun, þá þekkir þú Föðurinn og hefur séð Föðurinn. Jóhannesarguðspjallið 14:7-9

Engu að síður varð Faðirinn ekki, þróaðist ekki né breyttist í Jesú. Hebrearbréfið 13:8; 1:9; Jóhannesarguðspjallið 14:10,24,26; 15:1; 16:27-28,32; 17:5

4. Jesús býr í Föðurnum

Á jörðinni var Jesús í Föðurnum. Jóhannesarguðspjallið 10:38; 14:11

Þrátt fyrir það eru þeir aðskildir; Jesús var ekki ventrílókvisti. Matteus 3:16; Jóhannes 8:18. Jesús var yfirgefinn á Kalvöríu. Markús 15:34; Matteus 27:46

Enginn kemur til Föðurins nema í gegnum Jesú. Jóhannesarguðspjallið 14:6; 6:45; Postulasagan 4:12

Engu að síður, þrátt fyrir hversu náin þau voru á jörðinni, myndi Jesús samt sem áður fara til Föðurins. Jóhannesarguðspjallið 14:12; Markúsarguðspjallið 16:19; Jóhannesarguðspjallið 20:17

Jesús er kallaður Eilífi Faðir, sem getur vísað til þess að hann sé uppspretta eilífs lífs. Jesaja 9:6

Engu að síður varð Jesús ekki Faðirinn, þróaðist ekki í hann né breyttist í hann. Hebrearbréfið 13:8; Jóhannesarguðspjallið 20:17; 14:10, 24, 26; 15:1

5. Guð/Faðir/Kristur/Andinn er í okkur

Fólk sér Guð í gegnum okkur og í okkur.

Engu að síður býr Guð ekki eingöngu í okkur, frekar en stjörnur eru eingöngu til í sjónaukum. 1. Tímóteusarbréf 6:16; Jeremías 23:24; Opinberunarbókin 19:11

Faðir/Jesús/Andinn býr einnig í raun og veru í hverjum trúaða. Jóhannesarguðspjallið 14:17,23; 17:26; Rómverjabréfið 8:9-11; Galatabréfið 4:6; 1. Korintubréf 6:19; 1. Jóhannesarbréf 4:15-16; 2. Tímóteusarbréf 1:14

Engu að síður varð Guð/Faðir/Kristur/Andinn ekki eins og við, né breyttist í syndugan mann. Jakobsbréf 1:13; Hebreum 4:15; 1. Pétursbréf 2:22; 1. Jóhannesarbréf 3:5

Guð vinnur og starfar í okkur og gegnum okkur. Filippíbréfið 2:13; dæmi: 1 Korintubréf 15:10; Rómverjabréfið 15:18-19

Guðs lýður, kirkjan, er saman líkama Krists. 1 Korintubréf 6:15; 10:17; 12:27; Efesusbréfið 4:12; Kólossubréfið 1:24.

Þrátt fyrir það erum við ekki líkamlegur líkami Krists. Kólossubréfið 1:22. Guð er ekki bundinn við að starfa einungis í gegnum okkur. 1. Mósebók 1; Postulasagan 9:1-6; Opinberunarbókin.

Að hjálpa okkur eða að hjálpa okkur ekki er það sama og að hjálpa Jesú Kristi. Matteus 25:35-45; Jóhannes 13:20; Postulasagan 9:4-5; 22:7-8; 26:14-15.

Engu að síður geta menn lofað Guð eða lastað hann beint án þess að gera neitt við trúaða. Rómverjabréfið 1:18-32; Opinberunarbókin 9:20-21

6. Við lifum í Guði/Föður/Kristi/anda

Við erum í Jesú og í Föður. Jóhannesarguðspjallið 17:21; Kólossubréfið 2:6,12; 3:3-4; 1. Jóhannesarbréf 4:12,15-16; 5:20.

Við verðum að vera í Jesú Kristi og í kærleika hans. Jóhannesarguðspjallið 15:1-9; 1. Jóhannesarbréf 2:27

Engu að síður erum við ekki fullkomlega með Guði núna; við þurfum enn að fara og vera með Guði. 2 Korintubréf 5:8; 1 Korintubréf 13:12; Filippíbréf 1:23

Þar sem Jesús lifir, munum við lifa. Jóhannesarguðspjallið 14:19; Kólossubréfið 3:4; 1. Korintubréf 15:12-22

Engu að síður verðum við hvorki Guð né Kristur; við verðum hins vegar guðleg og kristileg. Jesaja 42:8; 43:10; Rómverjabréfið 8:29; 1. Jóhannesarbréf 3:2; Filippíbréfið 3:21

Við erum ný sköpun í Kristi. 2 Korintubréf 5:17. Við höfum hug Krists. 1 Korintubréf 2:16.

Þrátt fyrir það verðum við ekki zombíar; við eigum enn að hafa okkar eigin (endurnýjuðu) hugi og persónuleika. 1 Korintubréf 6:2-6; 11:13; 13:11+14:20; Rómverjabréfið 14:5-6

Spurning: Í Mt 28:19, var þessi vers spillt á tíma kirkjuþingsins í Níkeu, þar sem Eusebius vitnar í það 18 sinnum fyrir Níkeu án þess að nefna þrenninguna, en vitnar aðeins í það með þrenningarkenningunni eftir Níkeu? Victor Paul Wierwille, stofnandi The Way, hélt því fram í bók sinni Jesus Christ is Not God (1981) bls. 19-20.

S: Þetta rök byggt á þögn er rangt af nokkrum ástæðum. Þó að Eúsebíus frá Kesaría hafi aðallega verið sagnfræðingur fremur en guðfræðingur, viðurkennir jafnvel Wierwille að Eúsebíus vitni í þetta eftir Níkeu­þingið.

Í öðru lagi, og mikilvægast, vitnuðu margir kristnir rithöfundar aldir áður en Eusebius í þessu vers í heild.

Didache (um 60–120 e.Kr.) kafli 7, bls. 379, tiltekur það svo: "Eftir að þú hefur sagt allt þetta, skaltu skíra í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda, í lifandi vatni [þ.e. flæðandi vatni]. En ef þú hefur ekki lifandi vatn, skaltu skíra í öðru vatni; og ef þú getur ekki í köldu, í volgum." En ef þú átt hvort tveggja ekki, helltu vatni þrisvar sinnum á höfuðið í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Írenæus (182-188 e.Kr.) vitnaði í það sem: "Farið og kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda." (Írenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 17.1, bls. 444)

Tertullían (198–220 e.Kr.) orðar þennan vers örlítið öðruvísi og segir: "Hann [Jesús] skipaði hinum ellefu öðrum, er hann lagði af stað til Föðurins, að 'fara og kenna öllum þjóðum, sem áttu að skírast í nafni Föðurins, og sonarins, og hins heilaga anda.'" Í On Prescription Against Heretics k.20 bls. 252.

Tertullian orðar það örlítið öðruvísi í verkinu Um skírn, kafli 13, bls. 676: "Guð, segir hann [Jesús], 'kennið þjóðirnar, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda.'"

Hippolytus (222–235/6 e.Kr.) vitnar í það sem "Farið og kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda." Í riti Gegn villutrú einnar Noetus, kafli 14, bls. 228

Traktat gegn Novatíusi (254-256 e.Kr.) k.3 bls.658 "Farið og prédikið fagnaðarerindið fyrir þjóðirnar, skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda. Þ.e. að sama þrenningin sem starfaði táknrænt á dögum Nóa í gegnum dúfuna, starfar nú andlega í kirkjunni í gegnum lærisveinana."

Ritgerð um endurskírn (um 250–258 e.Kr.) kafli 7, bls. 671: "Farið, kennið þjóðirnar; skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Sjöunda kirkjuþingið í Kartagó (258 e.Kr.) bls. 567 Munnulus frá Girba sagði: "… jafnvel sérstaklega í þrenningu skírnarinnar, eins og Drottinn okkar segir: 'Farið og skírið þjóðirnar í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda.'"

Sjöunda kirkjuþingið í Kartagó (258 e.Kr.) bls. 569 Vincentius frá Thibaris sagði: "Farið og kennið þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Victorinus frá Pétavík (d. 307 e.Kr.) vitnar í það sem: "Hann [Jesús] sendi út postula sína og sagði: 'Farið, kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda.'" Skýringar á Opinberunarbókinni úr fyrsta kafla nr. 15, bls. 345

Af hverju reynir Wierwille þá að rugla málin með smámælum um hvenær Eusebius vitnaði í hvaða hluta, þegar við höfum alla þessa aðra eldri höfunda sem voru mjög skýrir?

Að lokum, sjá næstu spurningu um annað sem fyrstu kristnir menn sögðu um Þrenninguna.

S: Í Mt 28:19, hvað var sumt af frumkirkjunnar kenningu um Þrenninguna?

S: Hér eru nokkur þeirra.

Mathetes til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.)

"Eins og konungur sendir son sinn, sem er einnig konungur, svo sendi Hann hann; sem Guð(1) sendi Hann hann; sem til manna sendi Hann hann; sem Frelsara sendi Hann hann,..." kafli 7. Fótnóta (1) segir að "Guð" hér vísi til þess sem er sendur.

Justin Martyr (um 138–165 e.Kr.)

"því þegar við flytjum orð, fæddum við orðið; en ekki með sundrun, svo að orðið [sem er í okkur] rýrni þegar við flytjum það; og eins og við sjáum einnig gerast með eld, sem ekki rýrnar þegar hann kveikir [annan], heldur helst óbreyttur;... Orð Vísdómsins, sem er sjálft þessi Guð, fættur af föður allra hluta, og Orðið, og Vísdómurinn, og Krafturinn, og Dýrð Föðurins, mun bera mér vitni..." Samtal við Trypho, kafli 61. Í raun fjalla allir kaflar 57–63 um guðdóm Jesú.

Theophilus frá Antiokíu (168–181/188 e.Kr.)

"Á sama hátt eru einnig þrír dagar sem voru áður en ljósberarnir [sól, tungl og stjörnur] komu til eru tákn þrenningarinnar (grískrar þrenningar), Guðs, Orðs hans og visku hans." Til Autolycus bók 2, kafli 15, bls. 101.

Theófilus, biskup í Antíokkíu (168–181/188 e.Kr.)

"Því að hin guðdómlega ritning kennir okkur að Adam sagðist hafa heyrt röddina. En hvað annað er þessi rödd en Orð Guðs, sem er einnig Sonur hans?" Theophilus til Autolycus, bók 2, kafli 22, bls. 103

Írenæus (182-188 e.Kr.)

"En að Hann [Jesús] sé sjálfur í eigin rétti, umfram alla menn sem nokkru sinni hafa lifað, Guð og Drottinn og Eilíft Konungur og holdgerða Orðið, sem allir spámennirnir, postularnir og Andinn sjálfur hafa boðið frá sér, getur hver sá séð sem hefur öðlast jafnvel litla sem lítið af sannleikanum." (Irenaeus, Á móti villutrúum, bók 3, kafli 19.2, bls. 449).

"Vitið að hver maður er annaðhvort tómur eða fullur. Því ef hann hefur ekki Heilagan Anda, þá hefur hann enga þekkingu á Skaparanum; hann hefur ekki þegið lífið, Jesú Krist; hann þekkir ekki Föðurinn sem er á himnum;..." (Irenaeus, Á móti villutrúum 3:16)

"Hún [kirkjan] trúir einnig þessum atriðum [kenninga] eins og hún hefði aðeins eina sál.... Því kirkjurnar sem hafa verið gróðursettar í Þýskalandi trúa ekki né flytja neitt annað, né þær í Spáni, né þær í Gallíu, né þær í Austri, né þær í Egyptalandi, né þær í Líbíu, né ..."

Klemens frá Alexandríu talaði um "heilaga þrenninguna" í The Stromata (193–202 e.Kr.), bók 5, kafli 14, bls. 468.

Tertullían (um 213 e.Kr.)

"Orðið er því bæði ætíð í Föðurnum, eins og hann segir: 'Ég er í Föðurnum;' og ætíð með Guði, samkvæmt því sem ritað er: 'Og Orðið var hjá Guði;' og aldrei aðskilið frá Föðurnum né annað en Faðirinn, þar sem 'ég og Faðirinn erum eitt.'" Úr bókinni Á móti Praxeas, kafli 8.

Hippolytus (170–235/6 e.Kr.) eftir að hafa vitnað í hluta af Jóhannesarguðspjallinu 1:1

"Ef Orðið var þá hjá Guði og var einnig Guð, hvað leiðir það til? Myndi maður segja að hann tali um tvo guði? Ég mun vissulega ekki tala um tvo guði heldur um einn; um tvær persónur hins vegar og um þriðja ráðstöfun (economy), þ.e. náð Heilags Anda. Því faðirinn er vissulega einn en tvær persónur eru til því sonurinn er einnig til; og svo er þriðji, Heilagur Andi. Faðirinn ákveður, Orðið framkvæmir og Sonurinn er birtur, í gegnum hann er trúað á Föðurinn. Samhljóminn í guðdómnum er leiddur aftur til eins Guðs; því Guð er einn. Það er Faðirinn sem skipar, Sonurinn sem hlýðir og Heilagur Andi sem veitir skilning; Faðirinn er yfir öllu, Sonurinn sem er í öllu og Heilagur Andi sem er í öllu. Og við getum ekki hugsað okkur einn Guð á annan hátt en með því að trúa sannleikann á Föður, Son og Heilagan Anda." Á móti villitrú einn Noetus, kafli 14.

Aþanasius (296-373 e.Kr.)

"Sameinaðir án ruglings, aðgreindir án sundrungar. Ódeilanlegir og án stiga." Prédikun um Lúk. 10:22 "Því að það er einungis á krossi sem maður deyr með útbreiddar hendur. Þess vegna var það við hæfi að Drottinn bæri þetta einnig og breiddi út hendur sínar, til þess að hann gæti með annarri dregið til sín hina fornu þjóð og með hinni þeim sem tilheyra heiðingjunum, og sameinað báða í sér." Inkarnatjón 25:3

Basilíus frá Kappadókíu (329-379 e.Kr.)

"þegar þeir ættu stöðugt að játa að Faðirinn er Guð, Sonurinn Guð og Heilagur Andi Guð, eins og þeim hefur verið kennt með hinum guðdómlegu orðum,..." Bréf 8 til Caesareumanna (bls. 116)

Hilari (355-367/368 e.Kr.)

"Verkin Guðs eru því umfram skilning mannlegs eðlis og falla ekki að skynsamlegu hugsunarferli okkar, því að starfsemi ótakmarkaðrar eilífðar krefst óendanlegrar skilnings til að mæla hluti. Því er það ekki ályktun skynsemi heldur takmörkun valds þegar Guð varð maður, þegar hinn ódauðlegi deyr, þegar hinn eilífi er grafinn. Aftur á móti ræðst þetta ekki af hugsunarhætti okkar heldur af alvaldinu að hann birtist sem Guð úr manni, sem ódauðlegur úr þeim sem er dauður, og sem eilífur úr þeim sem er grafinn. Þess vegna erum við endurlífgaðir af Guði í Kristi fyrir dauða hans." Um þrenninguna, bók 1, kafli 13, bls. 44

"Því að nema hlutirnir séu af sama eðli fá þeir aldrei jafnan heiður, og jafnrétti í heiðri veldur ekki sundrungu hjá þeim sem heiðraðir eru. En leyndardómur fæðingarinnar krefst jafnréttis í heiðri." (um Jóhannesarguðspjallið 5:23)

Grígoríus frá Nyssa (335-394 e.Kr.)

"Þegar við segjum að guðdómurinn Föðurins, Sonarins og Heilags Anda sé einn, en bönnum mönnum samt að segja 'það eru þrír guðir'?" Um "Ekki þrír guðir"

Ambrosius frá Mílanó (340-397 e.Kr.)

"Þessi orð eru þá skrifuð um Guð, nafnið, sem tign og sannleikur eru sameiginleg [bæði föður og] syni." Um kristna trú 3:3:17.

Yfirlit

Kirkjan hafði enga ekki-þrenningarsinna. Gnóstikar, aríanar og aðrir villutrúarmenn voru útilokaðir úr kirkjunni. Kenningar Jehóva vitna, mormóna og annarra eru nútímalegar uppfinningar.

S: Í Mt 28:19, hvað trúði hin fyrstu kirkjan um þrenninguna?

S: Eftirfarandi kirkjuleiðtogar snemma kirkjunnar og kirkjunnar eftir Níkeju kenndu kenningar um þrenninguna. Það er áhugavert að taka fram að útgáfa Votta Jehóva, Vakandi vakturninn, "Ættir þú að trúa á þrenninguna?", vitnar í flesta af þessum snemma kirkjufræðingum til að reyna að sýna fram á að þeir hafi ekki trúað á þrenninguna.

Spurning: Í Matteusi 28:19, þar sem orðið þrenning er ekki í Biblíunni, hvernig getur þrenningin þá verið biblíuleg og þar með sönn?

S: Orðin Gamla og Nýja Testamentið, upprifið, sendiferðir, lærisveinataka eða boðunarstarf finnast heldur ekki í Biblíunni. Hugtakið eining, tawhid á arabísku, finnst heldur ekki í Kóraninum. Aðeins að gefa biblíulegum hugtökum nöfn gerir þau hvorki sannari né ósannari. Hvað kallarðu þrjá sem deila sama nafni sem við eigum að skírast í?

Fyrir múslima, þótt orðið "þrenning" sé ekki í Biblíunni, er orðið um einingu, tawhid, heldur ekki í Kóraninum. Fyrir síðari daga heilagra mormóna eru orðin "eilíf framþróun" heldur ekki í Bók Mormóns.

S: Í Mt 28:19, af hverju get ég ekki ímyndað mér Þrenninguna í huganum?

S: Þú átt ekki að ímynda þér þetta. Þú getur ekki ímyndað þér Guð sem almáttugan, sem er alls staðar, né eilífðina heldur, en getuleysi mannkyns takmarkar ekki Guð. Myndir þú ætlast til að skilja fullkomlega allt um hinn óendanlega Guð? Og hvernig ákvarðar og takmarkar hugur þinn hvað Guð er eiginlega? Við getum hins vegar skilið það sem Guð hefur opinberað um sjálfan sig.

Vissulega getur þrenningin verið ruglingsleg af þremur ástæðum.

1. Sannleikur Guðs er oft ruglingslegur fyrir þá sem eru ekki frelsaðir.

2. Falskir kennarar hafa aukið ruglinginn. Til dæmis viðurkenna Vottar Jehóva ekki þrenninguna, en þeir sjálfir rugla oft saman þeirri þrenningu sem þeir hafna, eða vita ekki einu sinni hvað þrenningin sem þeir hafna er. Þó sumir mormónar segi að þeir hafni þrenningunni hef ég hitt marga mormóna sem segjast viðurkenna þrenninguna. Hins vegar vissu þeir sem ég ræddi við ekki hvað hún er. Þrenningin er mun meira en að þrír séu einfaldlega einn í kærleika, anda og tilgangi.

3. Við getum ekki bara kennt sekta. Margir ekta kristnir eru sjálfir illa undirbúnir til að útskýra þrenninguna skýrt.

S: Í Mt 28:19 passar þrenningin einfaldlega ekki við ímynd Guðs sem ég hef.

S: Þú verður að velja að fylgja Guði, óháð eigin fordómum, eða að fylgja engum öðrum en eigin mynd, goði eða guði.

Sp.: Í Mt 28:19, ef Þrenningin er sönn, er Jesús þá 1/3 Guðs?

S: Nei, þessi rangfærsla á þrenningunni er mannleg röksemdarfærsla, og ekki einu sinni mjög góð mannleg röksemdarfærsla. Hæð borðs er ekki 1/3 af borði.

Jesús hefur fyllingu Guðs samkvæmt Kólossubréfinu 2:9. Rétt eins og það er fáránlegt að segja að þar sem sólin gefur ljós geti hún ekki gefið hita, þá þýðir það ekki að faðirinn og andinn geti ekki einnig haft fyllingu Guðs, að Jesús hafi fyllingu Guðs.

S: Í Mt 28:19, kom hugmyndin um þrenninguna frá babýlónskum og assýrískum trúarbrögðum, sem höfðu þrenningar guða?

S: Nei. Þegar Jesús sagði að skíra í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda, notaði hann orðið "nafn" í eintal, ekki "nöfn". Þrenning er fjölgyðistrú með þremur aðskildum verum og þremur aðskildum guðum. Þrenningin er einn óaðskiljanlegur Guð og þrjár aðgreindar persónur.

Á hinn bóginn, ef þau væru bara þrír hlutar af einu vera, hefðu Grikkir getað sagt "í nafni Föður, Sonar og Heilags Anda", en það gerir textinn í raun ekki. Hann notar "nafn" í eintölu til að undirstrika eðli þeirra sem eins, en hann notar líka orðið "the" fyrir Föður, Son og Anda til að undirstrika að þau séu aðskilin.

Sp.: Í Mt 28:19, af hverju ættum við ekki að neita að tilbiðja föður sem sendi eigin son til að vera pyntaður og deyja í staðinn fyrir sig, eins og einn predikari innan einingar-pentaróstarhreyfingarinnar sagði?

S: Það er leitt ef þú neitar að tilbiðja Guð nema á þínum eigin forsendum. Faðirinn sendi ekki aðeins Jesú til að deyja sjálfviljugur fyrir okkur, heldur spurði hann einnig Abraham hvort hann væri reiðubúinn að fórna Ísak.

Q: Í Mt 28:19, var Níkeu-trúarjátningin fyrst mótuð á Níkeuþinginu árið 325 e.Kr.?

A: Reyndar var það fyrr. Margir gera sér ekki grein fyrir þessu, en samkvæmt bókinni Ante-Nicene Fathers, bindi 7, bls. 524, var Níkeu-trúarjátningin á Níkeu smávægileg breyting á hinni gömlu trúarjátningu Jerúsalem. Hún er einnig mjög svipuð trúarjátningu Neocaesarea frá árinu 315 e.Kr.

Sp.: Í Mt 28:19, voru gerðar einhverjar viðbætur við Níkeu-trúarskilmálinn?

A: Já. Hér er upprunalegi Níkeu-trúarjátninginn frá 325 e.Kr. (Þýðing tekin úr Ante-Nicene Fathers, bindi 7, bls. 524.)

Upprunalegt á Níkeu undirritað af 318 biskupum árið 325 e.Kr.

Við trúum á einn Guð, hinn almáttuga föður, skapara alls, sýnilegs og ósýnilegs:

Og í einn Drottinn Jesú Krist, Son Guðs, fæddan af Föður, einkason, það er að segja af Föðurins eðli,

Í gegnum hann var allt skapað, bæði hið himneska og hið jarðneska:

sem fyrir okkur menn og til frelsunar vorrar steig niður, tók á sig hold og varð maður:

Hann þjáðist og reis aftur á þriðja degi:

og steig upp til himna:

og mun koma aftur til að dæma lifendur og dauða.

Og í Heilögum Anda.

[bannsök]

Og þeir sem segja að það hafi verið tími þegar hann var ekki, eða að hann hafi ekki verið áður en hann var getinn, eða að hann hafi verið gerður úr engu; eða sem segja að sonur Guðs sé af öðru eðli, eða að hann sé breytilegur eða óstöðugur, – þá bannfærir kaþólska og postullega kirkjan.

Bætist við samþykkt á kirkjuþinginu í Konstantínópel árið 381 e.Kr. og staðfest á kirkjuþinginu í Efesus árið 431 e.Kr.

Af himni og jörðu.

Fæddur af Föður fyrir öll veröld.

Af heilögum anda Maríu meyjar.

var einnig krossfestur fyrir oss undir Pontíusi Pílatusi,

Og var grafinn.

Sitjandi til hægri handar Föðurins,

Ríki hans mun ekki enda.

Drottinn, lífsgjafinn,

sem gengur út frá Föður;

sem ásamt Föður og Syni er tilbeðinn og dýrkaður;

sem talaði gegnum spámennina:

Í einni heilagri, alþjóðlegri og postullegri kirkju.

Við viðurkennum eitt skírn til fyrirgefningar synda.

Við væntum upprisu hinna dauðu,

og lífið í hinum komandi heimi. Amen.

[Anatema var fjarverandi]

Samkvæmt bókinni Creeds of Christendom, bindi 1, bls. 24–29, fundust sumar þessara setninga í tveimur trúarjátningum Epiphaniusar og í trúarjátningu Cyrils frá Jerúsalem árið 350 e.Kr.

Önnur breyting á trúarjátningunni var innfærsla orðanna "og Soninn", þannig að sagt var að Heilagur Andi væri sendur frá Föður og Syni. Þetta kom fyrst fram á þriðju kirkjuþingi Toledo árið 589 e.Kr. Þetta var formlega bætt við trúarjátninguna af kaþólsku kirkjunni og var tilefni formlegrar sundrungar við rétttrúnaðarkirkjuna undir forystu rétttrúnaðarpatríksins Fótíusar um 879 e.Kr.

Sp.: Í Mt 28:19, þar sem "þau" í "gerið lærisveina af öllum þjóðum, skírið þau" vísar til þjóða, og þjóðir geta ekki verið skírðar með vatni, þýðir það að þetta megi ekki skilja sem tilvísun í vatnsskírn?

S: Nei. "Þjóð" er heldur ekki hægt að gera að lærisveinum né kenna, heldur vísar "þjóðir" til fólks þjóðanna. Þetta var sjálfsagður hlutur fyrir fyrstu kristna, því þeir skildu Matteus 28:19 sem vísun til vatnsskírnar. Hér er sönnunin.

Didache (um 125 e.Kr.) kaf. 7 bls. 379 "skírðu í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda, í lifandi vatni. En ef þú hefur ekki lifandi vatn, skírðu í öðru vatni; og ef þú getur ekki í köldu, í volgum. En ef þú átt hvort tveggja ekki, helltu vatni þrisvar sinnum á höfuðið í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Tertullían (198–220 e.Kr.) hefur heilt verk sem nefnist Um skírn. Á einum stað segir Tertullían: "En nú þegar trúin hefur stækkað og orðið að trú sem trúir á fæðingu hans, píslarvætti og upprisu, hefur bætst við sakramentinu viðbót, þ.e. innsiglingarathöfn skírnarinnar; klæðning, að vissu leyti, þeirrar trúar sem áður var ber og sem nú getur ekki verið án sinnar eigin lögmáls. Því að lögmál skírnarinnar hefur verið sett og formúlan ákveðin: 'Farið,' segir hann, 'kennið þjóðirnar, skírið þær í nafn Föðurins og sonarins og hins helga anda.' Um skírnina, kaf. 13, bls. 676

Hippolytus, biskup í Portus (222–235/6 e.Kr.), segir að skíra í nafni "Föður, sonar og Heilags Anda." Hann nefnir Kornelius stuttlega. Á móti villu eins Noetus k.14 bls.228

Ritgerð gegn Novatíusi (254-257 e.Kr.) kafli 3, bls. 658 segir að skíra í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda.

Traktat um endurskírn (254-257 e.Kr.) kafli 7, bls. 671: "skíra þá í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda."

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) "Því Drottinn, eftir upprisu sína, sendi lærisveina sína og kenndi þeim og fræddi þá um hvern hátt þeir ættu að skíra, og sagði: 'Allt vald er mér gefið á himni og á jörðu. Farið því og kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda.' Hann gefur í skyn Þrenninguna, í sakramenti hennar áttu þjóðirnar að verða skírðar. Heldur Marcion þá fram Þrenningunni? Játar hann þá sama Föðurinn, Skapara, eins og við? Þekkir hann sama Soninn, Krist, fæddan af meyju Maríu, sem sem Orðið varð hold, sem bar syndir okkar, sem sigraði dauðann með dauða sínum, sem sjálfur fyrstur af öllum veitti holdi upprisu og sýndi lærisveinum sínum að hann hafði risið í sama holdi? Trúin er mjög ólík hjá Marcion og enn fremur hjá hinum villutrúarmönnum; hjá þeim er ekkert annað en svik, guðlast og deilur sem ganga þvert gegn helgi og sannleika. Hvernig getur sá sem skírður er meðal þeirra þá virtst hafa öðlast fyrirgefningu synda og náð guðlegrar miskunnar fyrir trú sinni, þegar hann hefur ekki sannleikann í sjálfri trúinni? Bréf Cyprianusar, bréf 72, kafli 3, bls. 380-381

S: Í Mt 28:19, stóð þar upphaflega "skíra í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda"?

S: Ein vefsíða heldur því fram að svo hafi ekki verið. Hún styðst við nafnlaust koptneskt handrit og hebreska (ebíonítu) Matteusarguðspjallið frá upphafi 7. aldar. Ebíonítuútgáfan er annað verk sem er stytt útgáfa af Matteusarguðspjallinu.

Þvert á móti þessu er hér sönnunin fyrir því að það hafi verið í upprunalegu útgáfunni.

Didakían (um 60–120 e.Kr.) bindi 7, kafli 7, bls. 379, tilgreinir það svo: "Eftir að hafa fyrst sagt allt þetta, skaltu skíra í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda, í lifandi vatni. [þ.e. flæðandi vatni]. En ef þú hefur ekki lifandi vatn, skaltu skíra í öðru vatni; og ef þú getur ekki í köldu, þá í volgum. En ef þú hefur hvorki, helltu vatni þrisvar á höfuðið í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda." Engin nákvæm "formúla" var til, því í Didache er bæði að skíra í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda (kafli 7, bls. 379), og "í nafni Drottins" (kafli 9, bls. 380).

Irenæus (182–188 e.Kr.) "Og aftur, þegar hann [Jesús] veitti lærisveinunum kraft endurfæðingar til Guðs, sagði hann við þá: 'Farið og kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda.'" Irenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 17.1, bls. 444.

Tertullían (198–220 e.Kr.) orðar þennan vers örlítið öðruvísi og segir: "Hann [Jesús] skipaði hinum ellefu öðrum, þegar hann lagði af stað til Föðurins, að 'fara og kenna öllum þjóðum, sem áttu að skírast í nafni Föðurins, og Sonarins, og Heilags Anda.'" Í bók On Prescription Against Heretics, kafli 20, bls. 252.

Tertullian orðar það örlítið öðruvísi í verkinu Um skírn, kafli 13, bls. 676: "Guð, segir hann [Jesús], 'kennið þjóðirnar, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda.'"

Hippolytus (222–235/6 e.Kr.) vitnar í það sem "Farið og kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda." Í riti gegn villutrú eins Noetusar k.14 bls.228

Ritgerð gegn Novatíusi (254-256 e.Kr.) k.3 bls. 658 "Farið og prédikið fagnaðarerindið fyrir þjóðirnar, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda. Það er að segja að sama þrenningin sem starfaði táknrænt á dögum Nóa í gegnum dúfuna starfar nú í kirkjunni andlega í gegnum lærisveinana."

Tractatus um endurskírn (um 250–258 e.Kr.) kafli 7, bls. 671: "Farið og kennið þjóðum; skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Sjöunda kirkjuþingið í Kartagó (258 e.Kr.) bls. 567 Munnulus frá Girba sagði: "… jafnvel sérstaklega í þrenningu skírnarinnar, eins og Drottinn okkar segir: 'Farið og skírið þjóðirnar í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda.'"

Sjöunda kirkjuþingið í Kartagó (258 e.Kr.) bls. 569 Vincentius frá Thibaris sagði: "Farið og kennið þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins, Sonarins og Heilags Anda."

Victorinus frá Pétavík (d. 307 e.Kr.) vitnar í það sem: "Hann [Jesús] sendi út postula sína og sagði: 'Farið, kennið öllum þjóðum, skírið þær í nafni Föðurins og Sonarins og Heilags Anda.'" Skýringar á Opinberunarbókinni úr fyrsta kafla nr. 15, bls. 345

Spurning: Hvaða sönnunargögn eru til þess að Matteus hafi skrifað Matteusarguðspjallið?

S: Snemma kirkjan samþykkti almennt að Matteus postuli hefði skrifað Matteusarguðspjallið. Reyndar eru til miklar sannanir.

Papías (95–110 e.Kr.) nefnir bæði Matteusar- og Markúsarguðspjöllin með nafni. Brot 6 úr kirkjusögu Eúsebíusar, bók 3, kafli 39.

Claudius Apollinaris (160-180 e.Kr.) nefnir Matteus, guðspjöllin og lögmálið. Ante-Nicene Fathers bindi 8, kafli 772

Irenæus (182–188 e.Kr.) vitnar í Mt 1:1 sem eftir Matteusi. Irenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 16.2, bls. 440

Klemens frá Alexandríu (193-202 e.Kr.) "Og í guðspjallinu samkvæmt Matteusi er ættartalið, sem byrjar með Abrahami, haldið áfram niður til Maríu móður Drottins." Stromata bók 1, kafli 21, bls. 334

Tertullían (198–220 e.Kr.) segir: "Ég á við evangelíu Jóhannesar og Matteusar – en það sem Markús gaf út má staðhæfa að sé frá Pétri, sem Markús var túlkur fyrir. Því að menn rekja venjulega form Guðspjalls Lúkasar til Páls. Og það kann vel að virðast sem verk sem lærisveinar gefa út tilheyri meisturum þeirra." Tertullian, Fimm bækur gegn Marcion, bók 4, kafli 5, bls. 350

Tertullían skrifaði: "…að Heilaga ritningin hafi postula sem höfunda sína, … postulasveinar einnig … Af postulunum vekja Jóhannes og Matteus fyrst trú í okkur; en af postulasveinum endurnýja Lúkas og Markús hana síðar." Fimm bækur gegn Marcion, bók 4, kafli 2, bls. 347

Júlíus Afrikanus (232–245 e.Kr.) nefnir "fagnaðarerindisritarann Matteus" og "Lúkas" þegar hann ber saman tvær ættartölur Jesú í bréfi sínu til Aristides, kafli 3, bls. 126.

Orígenes (225-254 e.Kr.) nefnir Matteus, Markús, Lúkas og Jóhannes. Orígenes gegn Celsus, bók 5, kafli 56, bls. 568.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) nefnir "Fyrirboðið eftir Matteus" og vitnar í Matteus 5:23,24 í Ritgerðum Kýpríanusar – Vitnisburðir k.3 bls.533. Sjá einnig Ritgerðir Kýpríanusar Ritgerð 12 þriðja bók 1.40.

Dionysius Alexandríus (246–265 e.Kr.) "Það var 'í upphafi hvíldardagsins', eins og Matteus segir; það var 'snemma, þegar enn var dimmt', eins og Jóhannes ritar; það var 'mjög snemma morguns', eins og Lúkas orðar það; og það var 'mjög snemma morguns, við sólarupprás', eins og Markús segir. Enginn hefur því sýnt okkur skýrt hvenær nákvæmlega hann reis." Bréf 5 til biskupsins Basilides, bls. 94

Adamantius (um 300 e.Kr.) "Munt þú samþykkja ef ég sýni úr fagnaðarerindunum að þau séu ekki uppspunnin?" … "Nemendur Krists skrifuðu þau: Jóhannes og Matteus; Markús og Lúkas. Samtal um hina sönnu trú, fyrri hluti "b 5" bls. 41

Victorinus frá Petau (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) nefnir Sálma, Matteus, Jesaja, Daníel. Skýring á sköpun heimsins bls. 342

Eftir 325 e.Kr.

Hegemonius (4. öld) "Andinn í guðspjallanum Matteusi er einnig vandvirkur að taka fram þessi orð Drottins vors Jesú Krists: 'Varist að enginn blekkji ykkur, því að margir munu koma í mínu nafni og segja: ,Ég er Kristur,' og munu blekkja marga. En ef einhver segir við ykkur: ,Sjá, hér er Kristur,' eða: ,Þarna,' þá trúið því ekki. Því að falskir kristar, falskir postular og falskir spámenn munu rísa upp og sýna mikil tákn og undur; svo að, ef það væri mögulegt, myndu þeir blekkja jafnvel hina útvöldu. Sjá, ég hef áður sagt ykkur það. Ef þeir segja við ykkur: 'Sjá, hann er í eyðimörkinni,' þá farið ekki þangað út; ef þeir segja: 'Sjá, hann er í leynikammerunum,' þá trúið því ekki." Deila við Manes, kafli 35, bls. 209

Spurning: Hvenær var Matteusarguðspjallið skrifað?

A: Allt sem við getum sagt er að Matteusarguðspjallið hafi verið skrifað eftir árið 33 e.Kr. og með mjög mikla líkindi fyrir árið 70 e.Kr. Sumir frjálslyndir fræðimenn telja að þar sem þeir trúa því að Jesús gæti ekki spáð fyrir um framtíðaratburði, verði það að hafa verið skrifað einhvers staðar á árunum 70 til 100 e.Kr.

Spurning: Í Matteusi, hvernig vitum við að það sem við höfum í dag sé áreiðanleg varðveisla þess sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár góðar ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Margir rithöfundar vísuðu til eða vitnuðu í Matteusarguðspjallið. Sumir af þeim elstu eru eftirfarandi.

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) vitnar í Matteus 6:12–15; 7:2; 15:8. Þó er Matteus 15:8 (kafli 5, bls. 9) hið sama og Markús 7:6 og Jesaja 29:13.

Ignatius í bréfi sínu til Smyrnaeumanna 1:1 (90–116 e.Kr.), bréfi til Polycarps k. 2 bls. 94 vitnar í Matteus 10:16b.

Didache (= Kenning tólf postula) (120–150 e.Kr.) kafli 8, bls. 379, tiltekur Faðursmálin úr Matteusi 6:5,9–13. Það er án efa úr Matteusi en ekki Lúkasi, samkvæmt fótnótu 24.

2. Klemensbréfið (120–140 e.Kr.) kafli 3, bls. 252, tiltekur Matteus 10:32 sem orð Jesú og vísar einnig til Matteusar 22:37.

2. Klemensbréfið (120-140 e.Kr.) kafli 4, bls. 252, parafrasar Matteus 7:21.

2. Klemens (120–140 e.Kr.) kafli 5, bls. 252, tilgreinir Matteus 5:28 sem orð Jesú.

2. Klemensbréfið (120–140 e.Kr.) kafli 9, bls. 253, parafraserar Matteus 12:50 sem orð Jesú

Bréf Barnabasar (um 70–130 e.Kr.) kafli 5 vitnar í Matteus 20:16 (og einnig 22:14). Fótnóta í Ante-Nicene Fathers á bls. 139 segir að þetta sé fyrsta tilvitnunin sem hefst á hinni yfirráðagjörnu formúlu "svo er ritað".

Bréf Pólýkarps til Filippíumanna, kafli 2, bls. 33 (110–155 e.Kr.), tiltekur allt úr Matteusi 7:1: "en verið minnug þess sem Drottinn sagði í kenningu sinni: 'Dæmið ekki, svo að yður sé ekki dæmt;'"

Pólýkárpus vitnar í Matteus 6:13a í bréfi sínu til Filippíumanna, kafli 7, bls. 34–35

Pólýkárpus vitnar í Matteus 26:41b í bréfi sínu til Filippíumanna, kafli 7, bls. 34–35

Mathetes til Diognetus, kafli 9, bls. 28 (um 130 e.Kr.), vísar til Matteusar 6:25 og segir að Frelsari hafi kennt okkur að treysta á … svo að við þurfum ekki að hafa áhyggjur af klæðum og fæðu.

Mathetes til Diognetusar, kafli 8, bls. 28 (um 130 e.Kr.), vísar til Matteusar 19:17

Papías (95–110 e.Kr.) var snemma rithöfundur sem talaði persónulega við Pétur, Jakobi, Jóhannesi, Matteusi og aðra (samkvæmt broti 1). Í broti 6 sagði hann að Matteus hefði safnað orákulum [Jesús] á hebresku tungumáli.

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) byggir á tilvísunum í Matteus (næstum 38 sinnum), sem er meira en hann byggir á hinum guðspjöllunum. Sjá Ante-Nicene Fathers, bindi 1, bls. 591 til að bera þetta saman við tilvísanir Justins í hin guðspjöllin. Hafðu í huga að fjöldi tilvísana í Lúkasi er sameiginlegur Lúkasi og Matteusi. Hann vitnar í eða endursegir Matteusarguðspjallið 1:21; 3:11-12,17; 4:9,10; 5:20,28,29,32; 5:34,37,44,45,46; 6:1,16,19,20,21,22,25,26,33,41; 7:15,16,19,21,22; 8:11; 9:13; 10:28; 11:12-15,27; 12:38ff; 13:3,42; 15:22-28; 16:21,26; 17:12; 19:6,12,17,26,28; 21:13; 22:17,19-21,37; 23:15,23,24,27; 24:11; 25:41; 26:39

Muratoríuskaninn nefnir Matteusarguðspjallið (um 170 e.Kr.) ásamt hinum þremur guðspjöllunum.

Hirðir Hermasar (um 160 e.Kr.), bók 1, Fjórða sýn, kafli 2, bls. 18, vitnar í fjórðu hluta af Matteusi 26:24: "betra hefði verið fyrir þá að þeir hefðu ekki fæðst."

Hirðir Hermasar (um 160 e.Kr.) bók 2, kafli 6, bls. 30 vísar til hluta úr Matteusi 10:28: "Óttist hann sem hefur alla völd, bæði til að frelsa og tortíma,"

Villutrúarmaðurinn Tatían (um 172 e.Kr.) skrifaði samræmingu hinna fjögurra guðspjalla sem kallast Diatessaron. Í henni vísar hann til 839,12 versanna í Matteusi, með því að telja brot úr versum. Það er 78,4% af öllu guðspjallinu.

Claudius Apollinaris (160–180 e.Kr.) nefnir Matteus, guðspjöllin og lögmálið. Föður kirkjunnar fyrir Níkeumálamótið, bindi 8, kafli 772

Apollóníus frá Efesus (um 210 e.Kr.) vitnar í Matteus 10:9 sem orð Drottins í Um montanisma, kafli 4, bls. 776. Hann vitnar einnig í Matteus 12:33 í Um montanisma, kafli 4, bls. 776

Theófilus frá Antíokkíu (168-181/188 e.Kr.) vitnar í Matteus 5:28 sem "rödd fagnaðarins" í Theophilus til Autolycus, bók 3, kafli 3, bls. 115

Irenaeus (182-188 e.Kr.) notar margar tilvísanir í öll fjögur guðspjöllin, en hann notar líka Móseguðspjallið mest. Hann vitnar í alla eða hluta af 223 versum í Móseguðspjallinu. Írenæus segir að þetta guðspjall sé eftir Matteus í bókinni Á móti villutrú, bók 3, kafli 16, bls. 441. Hér er listi yfir vers sem hann vitnar í eða endursegir í fyrstu níu köflum Matteusarguðspjallsins: 1:1,12-16,18,20,23; 2:15,16; 3:3,7,9-12,16; 4:3,7,9,10; 5:5,8,13a,14a,16,18,20-28,33-35,41,44,45; síðasta þriðjungur af 5:12 og miðþriðjungur af 7:7; 6:12a,19,24,27; 7:1-2,5; 8:9,11-13; 9:2a,6,8,29

Írenæus vísar einnig til Matteusarguðspjallsins 2:16; 5:39; 7:15,19,25; 9:17; 11:9; 12:18,31; 13:25,38,44; 17:3,7,27

Ég hef enn ekki endurskoðað allar tilvísanir Irenaeusar í Matteusarguðspjallið frá og með 10. kafla.

Klemens frá Alexandríu í Stromata, bók 1, kafli 21, bls. 334 (193–202 e.Kr.): "Og í Fjórða guðspjallinu eftir Matteus er ættartálan sem hefst með Abrahami haldið áfram niður til Maríu móður Drottins." Hann vitnar einnig úr mörgum öðrum köflum Matteusarguðspjallsins.

Tertullían (198–220 e.Kr.) leggur áherslu á höfundarhlutverk Matteusar, Markúsar, Lúkasar, Jóhannesar, Opinberunar og margra bréfa Páls í Fimm bókum gegn Marcion, bók 4, kafli 5, bls. 350. Hann vitnar í marga versum úr Matteusi.

Hippolytus (225–235/6 e.Kr.) vitnar í Matteus 7:21 og Matteus 21:31 sem orð Frelsarans. Andsvör við öllum villutrúum, bók 5, kafli 3, bls. 54. Hann vitnar einnig í marga aðra versum í Matteusi.

Theódótus, líklega montanisti (um 240 e.Kr.), vitnar í Matteus 12:50 sem orð Drottins. Útdrættir úr Theódótusi k.20 bls.25

Júlíus Africánus (232–245 e.Kr.) nefnir "fagnaðarerindisritarann Matteus" og "Lúkas" þegar hann ber saman ættartölur Jesú í bréfi sínu til Aristídesar, kafli 3, bls. 126.

Orígenes (225–254 e.Kr.) vitnar ítarlega í Matteus, því hann hefur skrifað heila skýringu á Matteusarguðspjallinu. Vitnanir Orígenesa innihalda Matteus 24:23–27.

Novatíanus (257 e.Kr.) í verkinu Um þrenninguna, kafli 8, bls. 617, vitnar í Matteus 10:29-30 og segir að það sé frá Jesú. Í 12. kafla vitnar hann einnig í Matteus 27:20 og segir að það sé frá Jesú. Novatianus vitnar í Matteus 1:23 (bls. 635); 5:8 (bls. 639-640); 10:28a (bls. 636); 10:29,30 (bls. 617); 12:32b (bls. 641); 16:16 (bls. 637); 16:16 (bls. 637); 28:20b (bls. 621)

Traktat gegn Novatíusi vitnar í fjögur vers úr Matteusi: 7:2a (bls. 661); 7:22,23 (bls. 659), 10:33 (bls. 659), 23:12a (bls. 661); hugsanlega fleiri

Tractatus de rebaptismo (um 250–259 e.Kr.) vitnar í Matteus 3:11b (kaf. 2, bls. 668) og 9:2b (kaf. 18, bls. 677); 10:32 (kafli 11, bls. 673), 12:37 sem "í fagnaðarerindinu" (kafli 13, bls. 675), 16:22,23 (kafli 9, bls. 672); 24:4,23,24 (kaf.12 bls.674), 26:70 (bls.672), 28:19 (kaf.7 bls.671)

Kýpríanus, biskup í Kartagó (um 246–258 e.Kr.) "Í fagnaðarerindinu eftir Matteus: 'Sá sem segir orð gegn Mannsoni, honum mun fyrirgefið verða; en sá sem talar gegn Heilögum Anda, honum mun ekki fyrirgefið verða, hvorki í þessum heimi né í hinum komandi.'" Ritgerðir Cyprians, Ritgerð 3, kafli 28, bls. 542

Kýpríanus, biskup í Kartagó (um 246–258 e.Kr.), vitnar í Matteusarguðspjallið 5:43–45 og nefnir það sem Jesús segir "í Guðspjalli sínu" í Ritgerðum Kýpríanusar, Ritgerð 10, kafli 15, bls. 495.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) vitnar í Matteusarguðspjallið 15:13 sem "Drottinn í Guðspjalli sínu" í Bréf 48:4 bls. 326

Moyses et al. til Cyprianusar (Bréf 25) k.4 bls. 303 (250-251 e.Kr.) vitnar í Matteus 10:37-38 sem frá "drottni vorum, eins og með lúðru fagnaðarerindis síns"

Kornelíus til Cyprianusar (um 246–256 e.Kr.) vitnar í Matteus 5:8 sem "fagnaðarorðið" Bréf 45, kafli 2, bls. 323

Firmilianus frá Kesaríu til Cyprianusar (256 e.Kr.) vitnar í Matteus 16:9 sem orð Jesú. (Bréf 74, kafli 16, bls. 394)

Á sjöunda kirkjuþinginu í Kartagó (258 e.Kr.) sagði Lucius frá Castra Galbae: "Þar sem Drottinn sagði í fagnaðarerindi sínu: 'Þér eruð salt jarðar; en ef saltið missir bragðið, með hverju verður það þá saltað?'" bls. 566

Gregory Thaumaturgus (240-265 e.Kr.) vitnar í hluta af Matteusi 15:11 sem frá Frelsaranum. Kanónísk bréf, kanóni 1, bls. 18

Dionysius Alexandríus (246–265 e.Kr.) "Það var 'í lok hvíldardagsins', eins og Matteus segir; það var 'snemma, þegar enn var myrkur', eins og Jóhannes ritar; það var 'mjög snemma morguns', eins og Lúkas orðar það; og það var 'mjög snemma morguns, við sólarupprás', eins og Markús segir. Þannig hefur enginn sýnt okkur skýrt hvenær nákvæmlega hann reis." Bréf 5 til biskups Basilides bls. 94

Anatólíus frá Alexandríu (270–280 e.Kr.) vísar til Matteusar 26:17; í páskahugmyndinni sinni (Paschal Canon) k.8 bls.148, og Matteusar 26:38 sem orð "Drottins sjálfs" í k.10 bls.149

Adamantius (um 300 e.Kr.) "Munt þú samþykkja ef ég sýni úr fagnaðarerindunum að þau séu ekki uppspunnin?" … "Nemendur Krists skrifuðu þau: Jóhannes og Matteus; Markús og Lúkas. Samtal um hina sönnu trú, fyrri hluti "b 5" bls. 41

Victorinus frá Pétav (martýr 304 e.Kr.) nefnir Sálm, Matteus, Jesaja, Daníel. Skýring á sköpun heimsins bls. 342

Pétur frá Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) vitnar í Matteus 21:6 og 6:24 sem orð Drottins í Kanónískri bréfi, kanóni 12, bls. 276–277. Hann vísar einnig til Matteusar 2:13-16 í Kanóni 13, bls. 277, og vitnar í Matteus 2:22-23 í Kanóni 13, bls. 277

Methodius (270-311/312 e.Kr.) "Nú er öll andleg miðlun ritninganna gefin okkur sem salt sem stingur til gagns og sótthreinsar, án hennar er ómögulegt fyrir sál, með ráði, að komast til Hins almáttuga; því að 'þið eruð salt jarðar', sagði Drottinn við postula sína." [Matteusarguðspjallið 5:13] Banquet of the Ten Virgins, bók 1, ræða 1, kafli 1, bls. 311

Í bók Theophilusar, Martýrdom Habib díakons, er vitnað í Matteus 10:39 og Matteus 7:6, báðar sem "ritningin", á bls. 694.

Aþanasius frá Alexandríu (um 318 e.Kr.) vísaði ekki til Matteusar í verkinu *Against the Heathen*. Hins vegar vísaði hann í *Inkarnation of the Word* til Matteusar 19:4 (k.2.6 bls. 37) og Matteusar 1:23 (einnig Jesaja 7:14) (kafli 33.3 bls. 54), Matteusi 11:13 (kafli 40.4 bls. 57–58); Matteusi 26:64 (kafli 56.4 bls. 66). Þó að Athanasius hafi ekki vísað til annarra versanna í Matteusi fyrir árið 325 e.Kr., vísaði hann til margra annarra versanna í Matteusi eftir það tímabil.

Alexander frá Alexandríu (321 e.Kr.) vitnar í Matteus 11:27b sem orð Frelsarans. Bréf um aríska villutrúna, kafli 5, bls. 293

Alexander frá Alexandríu (321 e.Kr.) vitnar í Matteus 3:17 sem "í fagnaðarerindinu". Bréf um aríska villutrúna k.8 bls.294.

Alexander frá Alexandríu (321 e.Kr.) vitnar í Matteus 11:12 sem "flutt af Kristi" í Bréfum um aríska villutrúna, kafli 12, bls. 295

Laktantius (um 303–325 e.Kr.) vísar til Matteusar 14:22–26 þegar hann fjallar um að Jesús gekk á vatninu. Guðlegar stofnanir bók 4, kafli 15, bls. 116. Laktantius vísar einnig til Matteusar 5:44; 7:15; 18:7; og kafla 14, 19 og 21. Hann vitnar í Jesaja 7:14 sem úr Jesaja, sem er einnig Matteus 1:23.

Eusebíus frá Kesaríu (318–325 e.Kr.) vitnar í allt Mt 5:38–40 í bók 1, kafla 6, bls. 11 í verkinu Demonstration of the Gospel.

Kirkjusaga Eusebíusar (318 e.Kr.) bók 3, kafli 24, bls. 152 fjallar um fjögur guðspjöllin: Matteus, Markús, Lúkas og Jóhannes. Nicene and Post-Nicene Fathers, önnur röð, bindi 1, bls. 152

Sjá næstu spurningu um hvaða vers og brot úr versum voru tilvitnuð og hvaða ekki.

Sönnunargögn um villutrúarmenn og falskar bækur

Enkratítaheretikinn Tatían (um 172 e.Kr.) skrifaði samhljóm fjögurra guðspjallanna sem kallast Diatessaron, sem þýðir "í gegnum [hin fjögur]". Í því vísar hann til 839.12 versanna í Matteusi. Það er 78,4% af öllu Matteusarguðspjallinu.

Manníkeíska villutrúarmaðurinn Faustus-Milevís (383–400 e.Kr.) vitnar í Matteus 1:1 sem eftir Matteusi. Svör Ágústínusar við Faustus maníkeíska, bók 23, kafli 1, Nicene and Post-Nicene Fathers, First Series, bindi 4, bls. 313.

3. Elstu handritin sem við eigum af Matteusi innihalda smávægilegar handritabreytingar, en engin guðfræðilega marktæk mistök. Enn tilverandi handrit Nýja testamentisins sem voru afrituð fyrir árið 325 e.Kr. innihalda 91,7% af Matteusi, eða 982,07 af 1071 versum. Sjá https://biblequery.org/Bible/BibleReliability/EarlyChristianNTQuotes.xlsx fyrir nánari upplýsingar um þetta.

p1 (= Papyrus Oxyrhynchus 2) Mt 1:1-9,12,14-20; (ekki 2:14) (um 200 e.Kr.) Alexandríu-texti

Hér eru birtingardagar handritsins.

3. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins

3. öld - 1975 - Aland, 3. útgáfa

3. öld - 1990 - Comfort, Early Manuscripts & Modern Translations of the New Testament

3. öld - 1998 - Aland 4. endurskoðuð útgáfa

Miðja 3. öld, svipað og p69 - 1999 - Comfort, The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts

Það er kápa með skrift. Þó O'Callaghan telji að þetta gæti verið Matteusarguðspjallið 2:14, segir Philip Comfort í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bls. 29 að svo sé ekki, því skriftin er í annarri hendi og bilun ofar þremur brotnu línunum er stærra en í restinni af Matteusi. Þessi texti gæti hafa verið undirkaflaheiti eða titill.

bls. 19 (= Papyrus Oxyrhynchus 9) Mt 10:32-11:5

Aðallega vestræn útgáfa

Fjórða eða fimmta öld - 1968 Texti Nýja Testamentisins

bls. 21 (=Papyrus Oxyrhynchus 10) Mt 12:24-26, 31-33 (Samræmist Bezae Cantabrigiensis og leiðréttum Sinaiticus)

p25 (=Papyrus 16388, nú glataður. Var í Berlín fyrir seinni heimsstyrjöldina) Mt 18:32-34; 19:1-3, 5-7, 9-10

Enda 4. aldar – 1968 – Texti Nýja testamentisins. Vesturlenski textinn

p35 Mt 25:12-15,20-23 (3. öld)

Mögulega 4. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins. Milli alexandríska og vestræna texta

bls. 37 (=Ann Arbor 1570) Mt 26:19-52 (miðja 3. öld) Handleturnir eru svipaðir bréfum Heroninosar (256 og 260 e.Kr.)

Þriðja/fjórða öld - 1969 -

p45 Chester Beatty I (öll fjögur guðspjöllin og Postulasagan) (100–150 e.Kr.) (áður talið vera frá seinni hluta 2. aldar eða byrjun 3. aldar e.Kr.) (Mt 20:24–32; 21:13-19; 25:41-26:39, hlutar úr Markúsarguðspjalli, Lúkasarguðspjalli og Jóhannesarguðspjalli) Upprunalega handritið var um 220 blöð, en af þeim eru 30 varðveitt. 2 af þessum 30 blöðum eru úr Matteusi.

p53 (= Papyrus Michigan Inv. 6652) Mt 26:29-40 og Post 9:33-38; 3 bréf af 124 bréfum í 9:39; 9:40-10:1. (um 260 e.Kr.) Dagsetningin byggir á líkheitum við bréf Heroninos sem dagsett eru um 260 e.Kr. Þetta er blandaður texti.

p64 (Magdalenu-papýrus), p67 um 200 e.Kr. Papýrus p64 hefur varðveitt Matteusarguðspjallið 26:7, færri en helming stafa í vers 8; 26:10,14-15,22-23,31-33 (á þremur brotum). P64 var keypt í Egyptalandi árið 1901, en var ekki gert fræðimönnum aðgengilegt fyrr en árið 1953. P67 hefur varðveitt Matteus 3:9,15; 5:20-22,25-28.

p70 (=Papyrus Oxyrhynchus 24) Mt 2:13-16; 2:22-3:1; 11:26-27; 12:4-5; 24:3-6,12-15. (3. öld) p70 hefur greinilega öðruvísi epsilon, og handleturnirnar líta svipaðar út og P. Medici 13 (úr Predikarann) frá 3. öld.

3. öld - 1968 Texti Nýja testamentisins.

p71 (=Papyrus Oxyrhynchus 2385) inniheldur Mt 19:10-11,17-18 (4. öld)

4. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins. Samræmist Vaticanus

p77/p103 inniheldur Mt 23:30-39 (p77); 13:55-57; 14:3-5 (mið til síðari hluta 2. aldar)

p83 inniheldur Mt 20:23-25,30-31; 23:39;24:1,6 (6. öld)

p86 Mt 5:13-16,22-25 (um 300 e.Kr.)

p101 (=Oxýrhynchus-pappírus 4401) frá þriðju öld inniheldur Mt 3:10-12; 3:16-4:3

p102 (=Papyrus Oxyrhynchus 4402) um 300 e.Kr. Mt 4:11-12, 22-23

p103 (=Papyrus Oxyrhynchus 4403) inniheldur Mt 13:55-57; 14:3-5 (2. til 3. öld)

p104 (=Papyrus Oxyrhynchus 4404) (snemma til miðri annarri öld) inniheldur Mt 21:34-37, 43, 45?

p110 (=Papyrus Oxyrhynchus 4494) inniheldur Mt 10:13-14,25-27 (4. öld)

pAntinoopolis 2.54 frá þriðju öldinni, inniheldur Drottinসবænina. Mt 6:10-12. Það virðist sem þessi handrit hafi upphaflega aðeins innihaldið Drottinসবænina.

0171 (um 300 e.Kr.) inniheldur Mt 10:17-23, 25-32

Vaticanus [B] (325–350 e.Kr.) og Sinaiticus [Si] (340–350 e.Kr.) innihalda allt Matteusarguðspjallið.

Alexandrinus [A] frá um 450 e.Kr. hefur varðveitt aðeins Matteus 25:7 til enda.

Bohairískt koptískt [Boh] 3. / 4. öld

Sahídískt koptískt [Sah] 3./4. öld

Peshitta-sýrlenska [Syr P] 400–450 e.Kr.

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld

Armeníska [Arm] frá 5. öld

Georgíska [Geo] frá 5. öld

Etiópísk [Eth] frá um 500 e.Kr.

Gótneska 493–555 e.Kr.

Sjá www.BibleQuery.org/Matthew Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit Matteusarguðspjallsins.

Q: Í Mt, hvaða vers og brot úr versum voru tilvitnuð af rithöfundum fyrir Níkeu-þingið (fyrir 325 e.Kr.)?

Á tímabilinu fyrir 325 e.Kr. vitnuðu kirkjuritarar í um 87,5% versanna í Matteusi. Það nemur 937,31 versi. Með öðrum orðum, öll 1071 versin í Matteusarguðspjallinu eru tilvitnuð nema 133,69 vers. Sjá https://biblequery.org/Bible/BibleReliability/EarlyChristianNTQuotes.xlsx fyrir allar upplýsingar. Diatessaron Tatians vísar til 839,12 af 1071 versum Matteusarguðspjallsins.

Q: Eru til eldri dagsetningar handrita Matteusarguðspjallsins sem enn eru til í dag?

S: Dagsetning Magdalenu-handritsins (p64 + p67) er umdeild.

Flestir eru sammála um að það hafi verið skrifað fyrir 3. öld e.Kr., vegna stíls þess á papýrusi, sem ekki var notaður eftir upphaf 3. aldar.

Elri dagsetning (um 50–64/65 e.Kr.) Þetta er skoðun Carstens Thiede, þýskur papýrusfræðingur. Þrír þættir styðja þessa skoðun.

1) Uncial: Magdalenu-papýrusinn var "uncial"-papýrus (í stórum stöfum), sem var notaður til miðrar fyrstu aldar e.Kr.

2) Handleturssamanburður við texta frá miðri fyrstu öld sem fundust í Pompeii og Herculaneum

3) Spekúlativt, kannski kristnir menn sem vildu varðveita rit sín hófu að nota kóðex fyrr.

Þetta birtist í Time Magazine (23. janúar 1995). Sjá The Real Jesus, bls. 78, fyrir umfjöllun um þetta, en ekki endilega samþykki á því.

Síðari dagsetning (2. öld e.Kr.) handrit Nýja testamentisins. Í Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 20, segir að nú sé sú skoðun á uppleið að Matteusarguðspjallið hafi verið skrifað á árunum 80–100 e.Kr.

Kódex: Virðist hafa komið úr kódexi (bók) og ritarar skiptu yfir frá því að nota handrit á rúllum yfir í bækur á 2. öld.

Íhugunarkennt er að kannski hafi sum af þessum uncial-handritum verið gerð síðar. Efafull bók Burton Mack, Hver skrifaði Nýja testamentið? bls. 9–10, en er mjög gagnrýninn á dagsetningu Thiede, segir að uncial-ritgerðir gætu hafa verið gerðar jafnt seint og árið 85 e.Kr. Þetta er erfitt að skilja, þar sem í The Greek New Testament, 4. endurskoðuðu útgáfu Aland o.fl., kemur fram að uncial-handrit voru notuð jafnt seint og á 9. öld. mun síðar. Kannski átti Mack við sérstaka stíl uncial á papýrusi.

Ályktun: Þó að við vitum ekki hvenær fyrstu kóðexarnir voru gerðir, halda jafnvel íhaldssömustu fræðimennirnir fast við miðja fyrstu öld sem gerðartíma.