< Biblíufyrirspurn úr Lúkasi

Spurningar sem vísa til fleiri en eins guðspjalls eru ræddar í fyrsta guðspjallinu þar sem þær birtast eða eru í guðspjallakaflanum.

S: Í Lúkasi, hvaða einkenni einkenna þessa guðspjall?

S: Lúkas leggur áherslu á mannlega hlið Jesú, mannsins sonar, sem færði björgun til heiðingja jafnt sem Gyðinga. Í Lúkasi skín Jesús sem kennari líkinga. Kristur er almenn von. Margir telja að meiri áhersla sé lögð á heiðingja en í Matteusi eða Markúsi. Lúkas hefur fleiri upplýsingar um bernsku Jesú á tíma Heródesar mikla. Eusebius segir að Lúkasi hafi verið heiðingi frá Antíokkíu, og í Postulasögunni 13:1 segir að Manaen, sem hafði alist upp með Heródi tetrarkkanum, hafi verið í Antíokkíu. Lúkas virðist leggja áherslu á andstæður, svo sem þakklátar og þakklausar holdsveikar, iðrandi og óiðrandi þjófa, samaritann og faríseana, og hinn ríka mann og Lasarus.

Varðandi tungumál hafa bækur Lúkasar og Postulasögunnar flóknasta grísku málfræði í Biblíunni. Lúkasarguðspjallið er einnig það lengsta, um 19.581 grísk orð, á móti 18.111 í Matteusi, 11.051 í Markúsi og 15.436 grískum orðum í Jóhannesi. Lúkas skrifaði einnig Postulasögu skömmu síðar, sem er um 18.460 grísk orð.

Varðandi sekta, reyna Vitni Jehóva að gefa Lúk. 16:19-31 sérstaklega ranga túlkun.

S: Í Lúk. 1:1, voru margar guðspjallsfrásagnir skrifaðar?

S: Við þekkjum þrjú önnur ekta fagnaðarerindi. Miklu síðar, um 170 e.Kr., skrifaði Tatían, assýrískur kristinn maður sem síðar varð villutrúarmaður, Diatessaron, samræmingu þessara fjögurra fagnaðarerinda, um 172 e.Kr. Ef önnur sönn frásagnir voru skrifaðar, höfum við engin gögn um að nokkur í frumkirkjunni hafi nokkurn tíma heyrt um þær. Við trúum einnig að Guð hafi varðveitt það sem Hann vildi varðveita.

Um 50 gnostískar og goðsagnakenndar frásagnir voru skrifaðar, svo sem Evangelíum Tómasar gnostísku villutrúarmannanna. Myndir og umfjöllun um Evangelíum Tómasar má finna í Wycliffe Dictionary of Biblical Archaeology bls. 406, The New International Dictionary of the Bible bls. 1011-1012, og The International Standard Bible Encyclopedia bindi 6, bls. 384. Sjá einnig næstu spurningu.

Spurning: Lúkas, í upphafi guðspjalls síns, skrifar: "Þar sem margir hafa tekið sér fyrir hendur að setja í röð frásögn um þau atriði sem traustast eru talin meðal vor, eins og þeir sem frá upphafi voru augna-vitni og þjónar orðsins; Mér þótti einnig rétt, þar sem ég hef náð fullri skilningi á öllu frá upphafi, að skrifa þér skipulega frásögn, hinn ágæti Teófílus, svo að þú getir vitað vissu þeirra hluta sem þú varst fræddur um" (Lk 1:1-4). Er Lúkas nákvæmari eða réttari en aðrir guðspjallaskrifarar, einkum Markús, í því hvernig hann raðar og skipulagar efni guðspjalls síns? Raðaði hann atburðina í tímaröð, ólíkt öðrum? Þýðir það að einhver vafi hafi verið á ritum annarra?

A: Nei, að mestu leyti. Fólk reynir oft að lesa inn hluti sem ekki eru til staðar. Hins vegar sagði Papías, lærisveinn postula Jóhannesar, að Markús hefði skrifað nokkra hluti sem voru ekki í réttri röð. Sjáwww.biblequery.org/gospels.html fyrir samræmingu guðspjallanna.

F: Í Lk 1:1, þar sem við vitum aðeins um þrjár aðrar ekta guðspjallssögur, skrifuðu þá kristnir menn eitthvað annað sem er ekki í Biblíunni okkar?

S: Já, fyrstu kristnir menn skrifuðu margt. Við eigum góðar ritgerðir utan Biblíunnar frá þremur lærisveinum postula Jóhannesar (Ignatius, Polycarp og brot frá Papias). Við eigum bréf frá Klemens frá Róm (96-98 e.Kr., fyrir Opinberunarbókina), sem var hugsanlega sami Klemens og Páll nefnir í Filippíbréfi 4:3. Við eigum einnig mikið af varnarritum frá Írenæusi, lærisveini Pólýkarpu, Justin Martýrusi og Athenagoras. Alls eru um 39 rithöfundar fyrir hina miklu ofsókn Deciusar og Gallusar árið 250/251 e.Kr., auk margra, margra annarra.

Q: Í Lúk. 1:3, hvers vegna vissi höfundurinn meira en hinir guðspjallahöfundarnir um fæðingu og æsku Jesú?

S: Þó að Lúkas segi aðeins að hann hafi rannsakað vandlega það sem augljósir vitni sögðu, er hér kenning um nánari ástæðu.

Eusebíus frá Kesaríu (318 e.Kr.) segir að Lúkasi hafi verið heiðingi frá Antíokkíu. Postulasagan 13:1 segir að meðal spámanna og kennara í kirkjunni í Antíokkíu hafi verið Manaen, sem hafði alist upp með Heródi tetrarkunni. Lúkas vissi greinilega af Manaen þar sem hann skrifaði Postulasöguna. Samræður hans við Manaen um bernskutímabil Jesú gætu hafa verið sérstaklega áhugaverðar.

Auðvitað var kirkjan lítil þá og við getum ekki alveg útilokað að Matteus, Markús og Jóhannes hafi einnig rætt við Manaen.

S: Í Lúk. 1:3, var Lúkas virkilega guðdómlega innblásinn eða fannst honum einfaldlega rétt að skrifa þetta?

S: Báðar geta verið réttar. Við vitum ekki hversu mikið var Lúkasar eigin frumkvæði, en engu að síður getur Guð notað og blessað frumkvæði okkar, eins og 2 Korintubréf 8:17 (en í raun mest af 8. og 9. kafla) sýnir. Sjá einnig næstu spurningu.

S: Fyrst nokkrar grunnupplýsingar, síðan samanburður á þeim tveimur og að lokum nokkrar ályktanir.

S: Fyrst nokkrar grunnupplýsingar, síðan samanburður á þeim tveimur og að lokum nokkrar ályktanir.

Grunnupplýsingar:

B1. Ef rithöfundur Biblíunnar ákvað að skrifa eitthvað, gat Guð nýtt þá ákvörðun hans. Raunar hlýtur hver rithöfundur hvers bókar í Biblíunni að hafa ákveðið að skrifa þá bók, annars hefði hún ekki verið skrifuð. Sjá fyrri spurningu fyrir frekari umfjöllun um að Guð nýtir frumkvæði okkar.

B2. Meirihluti kaþólskra og rétttrúaðra trúarbragða telur 2. Maccabeusarbréf hluta af orði Guðs. (Það var í upprunalegu King James-útgáfunni.) Nánast allir protestantar (nokkrir anglikanar og epískópaskírar undanskildir) telja það ekki vera. Sjá spurninguna um hvort Apokryfa sé hluti af orði Guðs fyrir frekari upplýsingar um Apokryfuna almennt.

B3. Margir snemma kristnir menn töldu Apokrýfuna hluta af ritningunni, sérstaklega þeir sem töluðu latínu og grísku.

B4. Margir snemma kristnir menn töldu að Apokrýfan innihéldi guðlega rit en að þau væru ekki ritin heilögu, sérstaklega snemma kristnir menn sem töluðu hebresku.

B5. Allir geta verið sammála um að að minnsta kosti 2. Maccabeusarritið hafi verið samantekt úr sögu Maccabeusatímabilsins sem guðhræddir gyðingar skrifuðu. Það er ekkert að því að trúmenn skrifa sögur og aðrar bækur.

B6. Flestir sannkristnir kristnir eru sammála um að einstaklingur geti haft ranga sýn á Apokrýfuna og samt verið sönn kristinn.

Samanburður:

Lúk. 1:1-4 (RSV kaþólska útgáfan) "Þar sem margir hafa ráðist í að semja frásögn um þau atburði sem urðu meðal vor, eins og þeir voru oss afhentir af þeim sem frá upphafi voru augna-vitni og þjónar orðsins, þótti mér einnig, eftir að hafa rannsakað allt nákvæmlega um nokkurt skeið, rétt að semja fyrir þig skýra frásögn, …"

2 Maccabeusar 2:23-32 (RSV kaþólska útgáfan) "allt þetta, sem Jason frá Kyrene hefur sett fram í fimm bindum, munum við reyna að þjappa saman í eitt bindi. Því að, með hliðsjón af flóði talna og erfiðleikum þeirra sem vilja hefja frásagnir sögunnar vegna mikils efnismagns, höfum við stefnt að því að gleðja þá sem vilja lesa, að auðvelda þeim sem vilja læra utanbókar og að gagnast öllum lesendum. Fyrir okkur sem höfum tekið að okkur erfiði styttri frásagnar er þetta ekki létt verk heldur krefst svita og svefnleysis, rétt eins og ekki er auðvelt fyrir þann sem undirbýr veislu og leitast við að gagn nýtist öðrum. Hins vegar, til að öðlast þakklæti margra, munum við fúslega þola þetta óþægilega erfiði, láta ábyrgð á nákvæmum smáatriðum hvíla á þeim sem ritstýrir " ", en beina kröftum okkar að því að móta yfirlitsdrög styttri frásagnarinnar. Því eins og meistarabyggingarmeistari nýs húss þarf að huga að allri byggingunni, en sá sem tekur að sér málun og skreytingu þarf aðeins að huga að því sem hentar til skrauts, svo er, að mínu mati, staðan hjá okkur. Það er skylda frumrannsakandans að leggja grunninn og fjalla um málin frá öllum hliðum og leggja sig fram um smáatriðin, en þeim sem endursamræðir frásögnina ætti að vera leyft að sækjast eftir stuttri orðræðu og sleppa tæmandi umfjöllun. Byrjum því hér frásögn okkar og bætum aðeins svo miklu við það sem þegar hefur verið sagt; því það er fáránlegt að lengja formála en stytta söguna sjálfa.

Ályktanir:

C1. 2. Maccabeusbókin hélt aldrei fram að vera orð Guðs. Lúkas hélt því fram að hún innihéldi nákvæmlega orð Jesú.

C2. Lúkas segir í meginatriðum að

a) Þar sem aðrir [Matteus og Markús?] hafa tekið að sér að skrifa um líf Jesú, og

b) Þar sem hann fylgdi öllu nákvæmlega eftir,

c) Lúkasi þótti gott að skrifa guðspjall sitt.

C3. Höfundur(ar) annála Maccaabea II segja að verkið sé einfaldlega samantekt fimm binda Jason frá Kyrene. Höfundurinn sagði að margir erfiðleikar hefðu verið til staðar og útskýrir hvernig og hvers vegna þeir gerðu það sem þeir gerðu.

C4. Þó að höfundur 2. Maccabeusar 2 fari ítarlega í saumana á því hvernig bókin var gerð, þá nefnir hann ekki að Guð hafi haft nokkra þátttöku í að innblása verkið.

S: Í Lk 1:3 og Post 1:1, hver var Theófilus?

S: Á grísku þýðir nafnið "Theophilus" "Guðsvinur". Annaðhvort voru bækurnar ætlaðar tilteknum einstaklingi að nafni Theophilus, eða líklegra er að þær hafi verið ætlaðar Guðsvinum alls staðar.

Þeófílos, biskup í Antíokkíu frá 168–181/188 e.Kr., lifði síðar og því getur það ekki vísað til hans. Á sama hátt var það einnig nafn föðurættsfeðis í Alexandríu um 391 e.Kr.

Spurning: Í Lúk. 1:5, hvað þýðir nafnið Elísabet?

S: Elísabet (Elisabet á grísku) er samheiti við Elísjebu á hebresku. Það þýðir "Guð er eið mitt". Elisheba var dóttir Amminadab úr Júda og kona Arons, í 2. Mósebók 6:23. Wycliffe Bible Dictionary bls. 520, 522, New International Dictionary of the Bible bls. 308 og efahyggjulega Asimov's Guide to the Bible bls. 918 segja öll svipaða hluti.

Spurning: Í Lúk. 1:13, af hverju var svo mikilvægt að nefna barn Elísabetar Jóhannes?

S: Ritningin segir það ekki. Stundum hefur Guð sérstakar ástæður fyrir því sem hann gerir, og Drottinn er ekki bundinn til að segja okkur frá þeim. Venjulega í þeirri menningu hafði faðirinn rétt til að nefna barnið. Ef Guð hefði ekki sagt að nefna hann Jóhannes, vitum við ekki hvað hann hefði verið nefndur.

Sp.: Í Lúk. 1:15 og Matt. 11:14, hvernig var Jóhannes skírari í anda og krafti Elíasar? Var hann endurfæddur Elías?

S: Nei. Hann kom í anda og krafti Elijas, en Jóhannes var ekki endurfæddur Elías. Sjá umfjöllunina um Markúsarguðspjallið 9:11-13 fyrir svarið.

Spurning: Í Lúk. 1:15, hvað þýðir það að Jóhannes skírari hafi verið fylltur heilögum anda frá fæðingu?

S: Frá og með deginum í fimmtiu dögum hafa trúuð menn hlotið Heilagan Anda til að búa í sér þegar þeir fæðast að nýju. Jóhannes skírari var einstakur maður með einstakt verkefni. Hann var fylltur af Heilögum Anda frá fæðingu.

S: Í Lúk. 1:15-80, hvernig gæti þjónusta haft "tíma Jóhanns" í dag?

S: Jesús var nánast tilkynntur, en ekki alveg enn. Þetta var tími forvera hans, sem var sjálfur að undirbúa sig til að undirbúa tilkynningu um messíasinn. Stundum er í farsælli þjónustu fyrst "rólegur tími" til náms, persónueðlisuppbyggingar, þjálfunar og til að kynnast starfsvettvangi áður en maður "virðist" skyndilega springa fram á sjónarsviðið.

Spurning: Í Lúk. 1:20-22, hvernig gat Sakaría haldið áfram að þjóna í musterinu eftir að hann varð þögull?

S: Tveir þættir til að huga að í svari.

a) Þegar Sakarías færði fram fórnargjafir og fórnarkostnað þurfti hann ekki að tala.

b) Eftir að þetta kraftaverk átti sér stað þegir Lúkas um hvort Sakarías hafi verið tímabundið undanþeginn skyldum sínum eða ekki.

Sjá J. Gresham Machen, The Virgin Birth of Christ, kaf. 10, bls. 234, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 1:28,42 hvernig er María full af náð?

A: Þetta vísar ekki til efnafræðilegs, líkamlegs né andlegs eðlis Maríu. Heldur merkir náð hér óverðskuldaða hylli, og Maríu var veitt mikil hylli með þeirri sérstöku stöðu að vera móðir Drottins. Mundu að sá sem ekki hefði syndar eðli og hefði aldrei syndgað þyrfti ekki frelsara. Í Lúkasi 1:47 sýnir María að hún þurfti einnig frelsara. Sjá When Critics Ask bls. 382–383 og When Cultists Ask bls. 142–144 fyrir frekari upplýsingar um hvers vegna María var ekki óflekkuð getin og lifði ekki syndarlaust líf, eins og Kaþólska kirkjan heldur fram. Sögulega séð skrifaði enginn kristinn rithöfundur fyrir Níkeu að María væri syndlaus eða hefði safnað sér verðleika.

Sp.: Í Lúk. 1:31, af hverju var mikilvægt að nefna barnið hennar Maríu Jesús?

S: Ritningin segir það ekki beinlínis. Hins vegar þýðir hebreska orðið fyrir Jesús, Yeshua, "Jehóva bjargar", og það virðist vera eina viðeigandi nafnið fyrir Jesú, þar sem það þýðir "Jehóva bjargar". Ennfremur gæti það verið viðeigandi að í Sakaríasi 3:1-5 sé minnst æðsta prests að nafni Yeshua, sem virðist vera fyrirmynd bjargvættsins. Nöfn Jósúa og Jesú eru sömu á hebresku.

S: Í Lúk. 1:34 og Matt. 1:18-20, hvernig getur meyjarfæðing verið möguleg?

S: Með náttúrulegum hætti er það ekki mögulegt fyrir menn. En þar sem hinn almáttugi Guð getur skapað mann úr dufti jarðar, væri fæðing meyjar honum ekki of erfið í samanburði.

S: Í Lúk. 1:35, hvers vegna sparar Biblían ekki einu sinni Guði að vera sakaður um ólögmæta kynferðislega háttsemi þegar Heilagur Andi skugga lagði yfir Maríu, án þess að útskýra hvernig? (Músliminn Ahmed Deedat benti á þetta.)

S: Þó að Guð hafi ekki sagt okkur nákvæmlega hvernig Hann framkvæmdi þetta kraftaverk, útskýrði enginn snemma kristinn maður þetta sem kynferðislega athöfn á nokkurn hátt. Það er mjög skrýtið að Deedat skuli vekja þetta mál, því jafnvel Kóraninn staðfestir að Jesús fæddist úr meyju. Ég hef heyrt af múslima, greinilega í ofsatrú sinni gegn kristni, sem neitaði því að Jesús fæddist úr meyju, þrátt fyrir það sem eigin trúarbragð kennir.

Sp.: Í Lúk. 1:37; Matt. 19:26; Mark. 10:27, hvernig getur ekkert verið ómögulegt hjá Guði, þar sem það er ómögulegt fyrir Guð að ljúga í Hebr. 6:18, afneita sjálfum sér í 2. Tím. 2:13, sverja við eitthvað stærra en sjálfan sig í Hebr. 6:13, eða verða freistaður af illu í Jak. 1:13?

S: Ekkert "hlut" er ómögulegt hjá Guði. Lygar og rökrænar mótsagnir eru ekki "hlutir", og Guð gerir þau ekki. Sjá When Critics Ask bls. 351 fyrir ítarlegra svar.

Sp.: Í Lúk. 1:37, hvað um kenninguna um að María hafi átt samfarir við hermann að nafni Parthenos?

S: Gríska orðið fyrir "mey" er parthenos. Sumir vantrúaðir töldu áður að "Panthera" væri rómverskur hermaður sem var faðir Jesú. Hins vegar þýðir parthenos á grísku "mey", engar heimildir eru um að nokkur hafi nokkurn tíma heitið Parthenos, og það væri mjög ólíklegt nafn fyrir grískan mann. Snemmbúni rithöfundurinn Origen var fyrstur sem við vitum um að svara þessari ásökun í Origen gegn Celsus, bók 1, kafli 32, bls. 410.

S: Í Lk 1:37, er Guð virkilega alvaldur?

S: Já. Hér er það sem ritningarnar segja um mátt Guðs.

Guð er almáttugur. Lúk. 1:37; Jer. 32:27; Jes. 1:9

Allt sem Guð ákveður rætist. Jesaja 14:24,27; 43:13; 55:11; Jóhannesarguðspjallið 10:26-28. Guð er fullvalda yfir öllu. Jesaja 6:5; Sálmur 103:14

Guð gerir sem honum þóknast. Matteus 20:15; Sálmur 115:3; 135:6; Rómverjabréfið 9:20

Ekkert er of erfitt fyrir Guð. 1. Mósebók 18:14; Jób 42:2; Jeremía 32:17; Matteus 19:26

Guð getur ekki neitað sjálfum sér (2. Tímóteusarbréf 2:13), logið (Hebríum 6:18; 1. Samúelsbók 15:29), látið freista sig af illu (Jakobsbréf 1:13) né sverið við neitt sem er æðra sér sjálfum (Hebríum 6:13).

Ekkert gerist nema það sem Guð leyfir. Jób 1:12; 2:6; Jakobsbréf 4:15

Öll "ákvörðun hlutkastsins" er frá Drottni. Orðskvæði 16:33

Allt vinnur saman að vilja hans. Rómverjabréfið 8:28; Efesusbréfið 1:11

Enginn getur hindrað ákvarðanir Guðs. Jesaja 43:13; Rómverjabréfið 11:29

Margir ná að standast Guðs boðna/óskastilla. Postulasagan 7:39,51; 4:11; 13:46; 14:2; 2 Korintubréf 6:1

Fólk gerir sumt gott af eigin frumkvæði. 2 Korintubréf 8:17

Í stuttu máli er máttur Guðs bundinn einungis af honum sjálfum. Allt sem Guð skipar gerist. Ekkert gerist sem Guð leyfir ekki. Guð getur ákveðið að láta af völdum um sinn og leyft hluti sem brjóta hjarta hans, en að lokum er allt ofið inn í áætlun hans.

Spurning: Í Lúk. 1:38, ef María hefði neitað, hefði Guð þá ekki getað leyst mannkynið undan falli?

A: Nei. Guð notar fólk sem tæki sín, en Guð er ekki bundinn við að nota ákveðinn einstakling. Mordekai skildi þetta vel í Ester 4:14.

Í hugmyndaskyni hefði það ekki verið vandamál fyrir Guð að koma með aðra áætlun. Kannski hefði hann getað valið aðra konu og séð til þess að hún þróaði þær eiginleika sem þarf til að vera góð móðir Jesú.

Í raun og veru þekkir Guð hvern dag í lífi okkar áður en við urðum til (Sálmur 139), þar á meðal hverja ákvörðun sem við tökum og hverja ákvörðun sem María myndi taka. Þess vegna þurfti Guð enga aðra áætlun.

Spurning: Sýnir Lúk. 1:48 að við eigum að heiðra Maríu umfram allar aðrar konur?

S: Nei. María var móttakandi guðdómlegrar náðar, ekki uppspretta eigin náðar. Fjórir punktar til að íhuga í svari.

Grískunni segir ekki að við eigum að blessa hana umfram allar konur, heldur að hún hafi verið sælasta kvennanna vegna þess að hún var móðir Jesú.

Jael var sælasta konan í Dómarabókinni 5:24 vegna þess að hún drap Sísera. Ef þú telur að þú eigir að heiðra Maríu vegna orðalags í Lúk. 1:48, máttu ekki gleyma að heiðra Jael sem sælasta konu fyrir Maríu, vegna orðalags í Dómarabókinni 5:24.

Þegar vitringarnir komu, lutu þeir og tilbáðu Jesú. Það segir ekki að þeir hafi lútað eða heiðrað Maríu.

Munið að María tilbeiði son sinn líka.

Að lokum, í Postulasögunni 1:13-14, þegar lærisveinarnir voru saman og María móðir Jesú var einnig þar, voru þeir allir að biðja til Guðs; enginn var að biðja til Maríu né heiðra hana.

Sjá When Cultists Ask bls. 145 og When Critics Ask bls. 381-382 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 1:48, hvernig er María sælasta meðal kvenna?

S: María var sælasta af konum til að vera móðir barnsins Jesú. María sagði ekki "sál mín fagnar", heldur "sál mín fagnar Drottni". Kristnir menn munu ætíð minnast hennar og heiðra hana sem þá sem fóstraði Jesú. Í ritningunni er engin vísbending um að hún hafi verið syndlaus, óflekkuð fædd, mey alla ævi, að hún hafi safnað verðleika, eða að hún hafi stigið til himna. Í ritningunni er henni aldrei lýst sem meðgjafa, meðfrelsara né er sagt að við eigum að heiðra eða tilbiðja hana. Kristnir rithöfundar fyrir Níkeuþing voru ókunnugir allri hugmynd um Maríu sem meðgjafa eða meðfrelsara, né að nokkur hefði hugleitt að heiðra Maríu.

Það er rétt en tvírætt að kalla Maríu "guðsmóður", eins og kirkjuþingið í Efesus gerði. Það er engin leið að María sé móðir Guðs föður eða Heilags Anda. Nestóríus var í fyrstu andvígur því að kalla Maríu guðsmóður, en síðar samþykkti hann hugtakið, þó með tregðu. María er sannarlega móðir Guðs, því hún er móðir Jesú. Hins vegar var Jesús til í himninum áður en María var sköpuð, og María er hvorki móðir Guðs föður né Guðs anda. Í stað þess að segja að María sé móðir Guðs er æskilegra að segja að María sé móðir Guðs sonar.

Sp.: Í Lúk. 1:62-63, hvað sýnir þetta um Sakaría?

S: Lk 1:62-63 sýnir að Sakarías var heyrnalaus sem og málhaltur hér.

S: Í Lúk. 1:70 og Post. 3:21 sýna ræðurnar hjá Sakaríasi og Pétri að jörðin hafi verið ung, vegna þess að spámennirnir töluðu frá upphafi?

S: Nei, því að "frá upphafi" er orðasamband sem merkir frá fyrstu tímum. Þeir töluðu frá upphafi mannkyns, ekki frá upphafi, sex dögum fyrr. Þannig staðfestir Lúk. 1:70 ekki hversu langur dagurinn var.

Fyrir dæmi um notkun orðsins "upphaf" sem vísar ekki til sköpunarupphafs, sjá Lúkasarguðspjallið 1:2; Jóhannesarguðspjallið 8:25; 15:27; 16:4; Postulasöguna 26:5.

S: Í Lúk. 1:80; 2:52; 4:16, fór Jesús til Indlands og lærði hjá hindúkennurum, eins og sumir nýaldarsinnar halda fram?

A: Nei. Í When Cultists Ask, bls. 146–148, er þess getið að rússneski höfundurinn Nicolas Notovitch hafi sagt þetta. Þar er einnig minnst á að Jesús hafi vitnað mikið úr Gamla testamentinu en aldrei úr hindúískum védískum "ritningum". Í svari eru fimm atriði sem þarf að hafa í huga.

1. Lúk. 1:80 vísar til Jóhannesar skírara, ekki Jesú. Sakarías var faðir Jóhannesar, og lofsöngur hans til Guðs í Lúk. 1:67-79 vísar ekki til Jesú heldur til barns síns, "spámaður hins hæsta; því þú munt fara fyrir Drottni til að undirbúa veg hans" (Lk 1:76 BSB)

2. Lúk. 2:39-40 segir að Jesús sneri aftur til Názaret, ekki Indlands.

3. Lúk. 2:41 segir að foreldrar Jesú, líklega með Jesú, fóru árlega til Jerúsalem.

4. Í Lúkasi 2:51-52, eftir að hann varð tólf ára, ólst Jesús einnig upp í Nazaret.

5. Að lokum segir í Lúkasi 4:16 að Jesús hafi alist upp í Nazaret.

Í stuttu máli er engin sönnun þess að Jesús hafi farið neitt utan Palestínu og Egyptalands. Það eru jafnmargar sannanir fyrir því að Jesús hafi farið til Indlands sem fyrir því að hann hafi farið til tunglsins.

Sp.: Varðandi Lúk. 2 fékk ég tölvupóst með þessu: "Ástæða jólanna er hefðbundið rætur sínar í rómversku Saturnalia-hátíðinni sem kristni tók við af. Engin fordæmi eru í Biblíunni fyrir þessari hátíð."

S: Hér er stutta svarið:

a) Við vitum ekki mánuð né ár þegar Jesús fæddist, svo hvaða tími sem er jafngildur öðrum.

b) Rómverjar höfðu margar hátíðir, svo hvaða dagur sem er væri nálægt einhverri rómverskri hátíð.

c) Fyrstu kristnir menn voru reiðubúnir að deyja frekar en að dýrka aðra guði, svo jólunum tengdist ekki tilbeiðsla Satúrnusar né annarra goða á Saturnalia.

d) Margir snemma heiðnir kristnir menn voru þrælar, og þar sem Rómverjar höfðu sið að veita þrælum sínum tímabundið frelsi í nokkra daga yfir Saturnalia, sem var eini tíminn sem þeir gátu yfirgefið vinnustaðina til að hitast á jólunum án þess að vera eltir.

Sjáðu næstu spurningu fyrir langa svarið.

S: Í Lúk. 2, er jólahátíðin heiðin hátíð og af hverju er hún fagnað 25. desember?

S: Nei, jól eru ekki heiðin hátíð. Við vitum ekki hvaða mánuð né dagur Jesús fæddist. Það væri þó ekki skynsamlegt að krefja alla bændur um skattgreiðslu annaðhvort við uppskeru eða sáningu. Tvær skoðanir eru um hvers vegna jól eru rétt eftir Saturnalia: tilviljun og ekki tilviljun. Hér eru stuðningsrök fyrir báðar skoðanir.

Tilviljun: Ýmsar menningarhreyfingar héldu hátíðir á mismunandi tímum. Til dæmis höfðu seinni Grikkir fleiri hátíðir en frídaga. Rómverjar héldu smáhátíð á hverjum íd (13. eða 15.) mánaðar til Júpíters. Á hverjum sjö dögum á undan var fórn færð til Júnóar og Janusar. Hér er hluti af lista yfir rómverskar hátíðir.

1. jan. helgur dagur til Janusar

9. jan. Agonia (til Janusar)

Febrúar: Sabínsk (ekki eingöngu rómversk) hreinsunarhátíð sem kallast Februa

15. febrúar Lupercalia (ekki til neins guðs)

17. febrúar Quirinalia (fyrir Mars)

27. febrúar Fyrstu Equirria (fyrir Mars)

1. mars Matronalia (til Júnó)

14. mars Önnur Equirria (fyrir Mars)

19. mars Quinquatrus (fyrir Mínervu)

23. mars Tubilustrium (hreinsun lúðra)

Aprílhátíð til heiðurs Venus

25. apríl Robigalia (að biðja myglu að spara korn)

Vor? Bacchanalia (drukknar, kynferðislegar hátíð)

15. maí hátíð til Merkúríusar og Maju

26. maí Ambarvalia (fyrir góða uppskeru)

9. júní Vestalia (til Vesta)

13.–14. júní Minni Quinquatrus (til Minervu)

Mánuðurinn júlí var endurnefndur eftir keisaranum Júlíusi Sesar, sem var gerður guð.

23. júlí Neptunalia (þegar vatn var hvað mest þörf)

Mánuðurinn ágúst var endurnefndur eftir keisara Ágústusi, sem var lýstur guð.

9. ágúst Vinalia rustica (til Venusar)

13. ágúst hátíð til heiðurs Díanu (þrælar leystir úr þrældómi í einn dag)

23. ágúst Vulcania (til heiðurs Vulcan)

4. sept. Ludi Magni til heiðurs Júpíter, Júnó og Mínervu (Encyclopedia Britannica, útgáfa 1957)

13. sep. Hátíð Júpíters (rómverska ríkið í aðalhlutverki)

15. október Hestahátíð október (fórn til Mars)

1. nóvember hátíð Pomona, guðdísar uppskeru

17.–24. desember Saturnalia (minning um gullöld Satúrnusar – þrælar leystir úr ánauð í 8 daga)

Tertullían (198–220 e.Kr.) í verkinu Um skurðdýrkun, kafli 10, nefnir einnig Quinquatria, Minervalia, Saturnalia, Septimontium og hátíðina um kæru ættarsamband. Við vitum þó ekki dagsetningar sumra þessara hátíða.

Markmiðið með því að telja upp rómversku hátíðarnar er að hvenær sem jól voru fagnuð var það líklegast að þau væru haldin í nágrenni einnar rómverskrar hátíðar eða annarrar.

Ekki tilviljun: Að halda jól á 25. desember var ekki tilviljun af þremur ástæðum.

N1. Ekki á þessum tímum: Sumir tímar voru óhentugri en aðrir fyrir jólahátíð. Um 9.–24. mars voru mörg glímusýningar til heiðurs Minervu. Fyrstu kristnir menn vildu sennilega ekki fagna á sama tíma og Rómverjar voru að leita að fólki til að berjast við villidýr. 13. september var guðþjónusta Mars, verndardýrling ríkisins, áberandi. Kristnir menn vildu heldur ekki vera áberandi þá.

N2. Samkeppni við Saturnalia: Að halda jólin rétt eftir Saturnalia gæti hafa verið viljandi til að "keppa" við rómverska hátíðina. Hins vegar gerir þessi skoðun ráð fyrir að Saturnalia hafi verið afar mikilvæg hátíð, sem var þó ekki endilega raunin.

N3. Margir kristnir menn voru þrælar: Yfir helmingur íbúa Rómaveldis voru þrælar, og sennilega var hlutfall kristins fólks meðal þræla enn hærra. Heiðna hátíðin Saturnalia veitti kristnum þrælum meira frelsi en venjulega þar sem þrælar voru tímabundið lausir á þessum tíma. Þannig höfðu þeir lausan tíma til að skipuleggja og safnast saman til eigin hátíðar.

Sjá Now That's a Good Question bls. 362-364 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 2, var jólunum einfaldlega afritað frá heiðnu rómversku hátíðinni Sol Invictus?

S: Nei. Hátíð Sol Invictus (óyfirstíganlegri sólar) var haldin 23. desember, ekki 25., þegar dagarnir byrjuðu að lengjast. Auk þess gat jólahátíðin ekki verið afrituð frá Sol Invictus af tveimur öðrum ástæðum.

1) Sol Invictus var aðeins stofnaður árið 270/274 e.Kr. undir keisara Aurelianus, ofsóknarmanni kristna manna.

2) Ephraem Syríusi kristinn (um 350–378 e.Kr.) skráir að fæðing Krists hafi verið fagnað. Hann sýnir að henni var fagnað um 13 dögum eftir vetrarsólstöður. (Hymns on the Nativity Hymn 4 bls. 235). Efraím bjó í vesturhluta persneska Sasanídaveldisins, þar sem hátíðir sem rómverskur keisari hafði lýst yfir voru ekki haldnar.

Í Rómaveldi flutti Grigoríus frá Nazianz eina af bestu prédikunum sínum, að mati sumra, um fæðingardag Krists, annaðhvort 25. desember 380 e.Kr. eða 6. janúar 381 e.Kr. Ræða 38, bls. 345–351.

S: Í Lúk. 2:1, er það í lagi fyrir kristna að stafsetja jól sem "Xmas"?

S: Það er í lagi. Eins og R.C. Sproul bendir á í Now That's a Good Question bls. 364-365, þá er það ekki X heldur kross sem var skammstöfunin, og engin vanvirðing er ætluð Jesú.

Sp.: Í Lúk. 2:1-5, hvers vegna myndi keisarinn Ágústus saganlega valda ringulreið með því að krefja alla um að snúa aftur til heimalands síns?

S: Fyrst það sem efasemdarinn Isaac Asimov heldur fram, og síðan tvö mismunandi svör.

Í Asimov's Guide to the Bible, bls. 929, segir beint: "Rómverjar hefðu aldrei getað framkvæmt svo undarlega manntalinu. Hvers vegna ættu þeir að vilja að hver maður væri skráður í heimabæ forfeðra sinna fremur en í bænum þar sem hann bjó í raun? … Nei, erfitt er að ímynda sér flóknari samofnu ólíklegra atriða og Rómverjar hefðu vissulega ekki staðið fyrir slíku manntali."

C. Vibius Maximus, rómverskur forseti Egyptalands, myndi ekki vera sammála. Skattalögin sem Vibius Maximus gaf út árið 104 e.Kr. krafðist þess að allir í Egyptalandi sneru aftur til heimalands síns. Þetta hefði ekki valdið ringulreið hjá bændum og fátækari stéttum, sem ferðuðu ekki mikið engu að síður. Sjá The Case for Christ bls. 135 og Wycliffe Bible Dictionary bls. 414 fyrir frekari upplýsingar, og þar segir að tilskipunin sé skráð í Deiss LAE bls. 271.

Eigin ákvörðun Jósefs: Varðandi hvort Jósef sneri aftur til Betlehem eða kallaði Nazaret heimabæ sinn, þá héldu guðspjöllin ekki fram að keisarinn Ágústus hefði krafist þess að allir í heimsveldinu sneru aftur til heimabæjar síns. Kannski hafði Jósef sínar eigin ástæður, og hann taldi annaðhvort mikilvægt af fúsum og frjálsum vilja að skrá sig sem afkomanda konungsættinarinnar, eða honum var sagt að gera það af engli. Hins vegar var Jósef ekki sá eini sem taldi nauðsynlegt að ferðast til mannfjöldatalningarinnar, enda voru gistihúsin í Betlehem full.

Sp.: Í Lúk. 2:1, af hverju yfirgaf Jósef heimili sitt og sneri aftur til heimabæjar síns?

S: Það eru tvö samtímis svör.

Himnesk ástæða: Guð í forsjá sinni lét svo verða til þess að spádómurinn um að Jesús fæðist í Betlehem rætist.

Jarðneskur ástæða: Annaðhvort vildi Jósef sjálfur einfaldlega snúa aftur til heimalands síns, eða fólk þurfti að snúa aftur til heimalands síns til að tryggja að enginn væri skráður framhjá í skattlagningu. Svipað skilyrði, að allir skyldu snúa aftur til heimalands síns, var í skattalögboði Egyptalands árið 104 e.Kr. Fylkisstjórinn C. Vibius Maximus skrifaði, "Þar sem manntalsskráningin er yfirvofandi, er nauðsynlegt að tilkynna öllum sem af einhverjum ástæðum eru fjarverandi frá stjórnsýslueiningum sínum að snúa heim til að uppfylla venjulega reglugerð um manntal og dvelja á eigin landbúnaðarlandi." Sjá The New Testament Documents: Are They Reliable. eftir F.F. Bruce. IVP bls. 86–87 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 2:2, hvað vitum við um Kviríníus?

S: Kvirínus var landstjóri tvisvar sinnum. Í fyrsta sinn var það á árunum 12 til 6 f.Kr., þegar hann leiddi herför gegn Homanadensíumönnum í Anatólíu (nútíma Tyrklandi). Í annað sinn var Kvirínus landstjóri Sýrlands frá 6 e.Kr., samkvæmt innskrift. Við höfum engar heimildir um hvaða héraði Kvirínus var landstjóri í fyrsta sinn. Tvær skoðanir eru til:

Sir William Ramsay heldur því fram að Quirinius hafi verið landstjóri Sýrlands í fyrsta sinn. (Sýrland liggur að fjöllum Anatólíu). Þó að við höfum fullkomna skrá yfir landstjóra Sýrlands á þessum tíma og Quirinius sé ekki nefndur fyrr en árið 6 e.Kr., gæti Quirinius hafa verið sérstakur viðbótarlandstjóri fyrir þessa herferð.

F.F. Bruce heldur því fram að Quirinius hafi verið landstjóri líklega í Galatíu, sem er í Anatólíu.

Auk þess er margt um fornöldina sem við getum ekki sannað. Til dæmis segja myntir frá Damaskus ekkert um rómverska hernámið í Damaskus á árunum 34 til 62 e.Kr. En við erum þó viss um að Rómverjar hafi þá stjórnað Damaskus. Á sama hátt, þegar keisarinn Claudius rak Gyðinga úr Róm á árunum 49–50 e.Kr., minnist Jósefus þess aldrei, aðeins Suetonius og Lúkas. Sjá http://www.biblehistory.net/newsletter/cyrenius.htm fyrir frekari upplýsingar um Quirinius. Sjá einnig The New Testament Documents: Are They Reliable? eftir F.F. Bruce (bls. 86–87), Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 365–366 og When Critics Ask bls. 383–385 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 2:1-5, hvenær voru manntökin í Rómaveldi?

S: Manntal var mikilvægt til að ákvarða skattprósentur, og Rómverjar vildu framkvæma þau til að skattleggja fólkið jöfnum höndum (og nákvæmlega).

44 f.Kr. voru Rómverjar að leggja skatt á Gyðinga (þó án mannfjöldatalningar) samkvæmt 14. bindi, 271. kafla í verki Jósefusar, Antiquitates Iudaicae.

8.–4. f.Kr. Ágústus lét framkvæma þrjár manntalsskráningar, sú önnur var á árunum 8.–4. f.Kr. Ágústus skráir að hann hafi fyrst skipað manntalsskráninguna árið 8 f.Kr. í Res Gestae 8 – Verkin eftir Ágústus. Manntalsskráningunni hefði tekið nokkur ár að koma í framkvæmd. Í Encyclopedia of Bible Difficulties, bls. 366, er nefnd manntalsskráning árið 7 f.Kr.

6/7 e.Kr. var Archelaus sviptur völdum og lönd hans bætt við Sýrlandi. Jósefus (93-94 e.Kr.) (Fornleifar Gyðinga 17.13:5 bls. 375) segir að Kýrenius "tók saman eignir " og fjallar nánar um Kýrenius í Fornleifar Gyðinga 18.1.1 bls. 376. Þetta er mjög líklega sama manntalið sem nefnt er í Postulasögunni 5:37.

Árið 20 e.Kr. var rómversk manntalsskráning, og síðan á fjögurra og tuttugu ára fresti samkvæmt Papyrus Oxyrhynchus 225 (í Milligan, Greek Papyri bls. 44–47). Sjá Wycliffe Bible Dictionary bls. 319, 414 og Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 71–72 fyrir nánari upplýsingar um þetta.

Árið 104 e.Kr. var í Egyptalandi manntal undir stjórn Vibiusar Maximusar. Þetta var 14 × 6 árum eftir manntalið árið 20 e.Kr.

Sjá Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 68-69 og http://www.biblehistory.net/newsletter/cyrenius.htm fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 2:1-5, ruglaði Lúkas saman þessari manntöku og þeirri sem fór fram árið 6 e.Kr. undir Quirinius í Post. 5:37?

S: Nei, af tveimur ástæðum.

a) Lúkas, sem nefnir manntalið í Postulasögunni 5:37, myndi ólíklega rugla því saman við manntalið sem fram fór fyrir fæðingu Jesú.

b) Lúkas sjálfur var meðvitaður um möguleika á ruglingi, og það er líklegasta ástæðan fyrir því að í Lúk. 2:2 stendur: "([Þetta] var fyrsta manntalið sem fram fór á meðan Kýríníus var landstjóri í Sýrlandi.)". Þetta gefur sterkt til kynna að Lúkas hafi vitað að fleiri en ein manntalsskráning hafi átt sér stað. Annars vegar skal tekið eftir að [Þetta] er ekki í grískunni og orðið "fyrsta" má þýða sem "fyrri". Þannig getur Lúkasarguðspjallið 2:2 einnig þýtt "Þetta gerðist sem fyrri manntalsskráning áður en Kýrenius varð landstjóri í Sýrlandi" samkvæmt bókinni Bible Difficulties & Seeming Contradictions, bls. 71.

Sjá Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 68-69 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 2:2, fæddist Jesús á valdatíð Heródesar mikla, sem dó árið 4 f.Kr., eða á tímum stjórnar Kýríníusar sem landstjóra Sýrlands árið 6 e.Kr.?

S: Jesús fæddist fyrir dauða Heródesar, um 4 f.Kr. Fyrstu tvær mögulegu svörin, og síðan líklegasta svarið.

Svar 1: F.F. Bruce nefnir að margir málfræðingar þýði grísku textann í Lúk. 2:2 sem "áður en" Kviríníus var landstjóri, en ekki "á meðan" í The New Testament Documents: Are They Reliable? (IVP) bls. 86–87. The Baker Encyclopedia of Christian Apologetics bls. 430–431 nefnir þetta en kýs þriðju skýringuna.

Svar 2: Tertullíanus (198–220 e.Kr.) í verkinu *Against Marcion*, bók 4, kafli 19, bls. 378, taldi að nafnið "Quirinius" hefði verið sett inn í stað "Saturninus". Sögulega vitum við að Sentius Saturninus var landstjóri Sýrlands frá 8 til 6 f.Kr., þar til Varus tók við af honum frá 6 til 3 f.Kr.

Líklegasta svarið: Quirinius var landstjóri tvisvar sinnum, og við vitum að í annað sinn var það árið 6 e.Kr. Fyrsta sinn sem hann var landstjóri var á árunum 12–6 f.Kr., á tímum fæðingar Jesú, þegar hann leiddi herferð gegn Homanadensíumönnum í í Anatólíu. Hins vegar vitum við ekki hvaða hérað hann stýrði í fyrsta sinn.

Lúkas sjálfur virðist hafa verið meðvitaður um möguleika á ruglingi varðandi Kviríníus, því í vers 2 stendur: "Þetta var fyrsta manntalið…" sem gefur í skyn að fleiri en eitt manntal hafi farið fram undir stjórn Kviríníusar.

Sjá The New Testament Documents: Are They Reliable? eftir F.F. Bruce (bls. 86–87) til umfjöllunar um öll þessi sjónarmið, og Encyclopedia of Bible Difficulties, bls. 365–366, og When Critics Ask, bls. 383–385, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 2:34, hvernig olli Jesús því að margir risu og féllu í Ísrael?

S: Margir sem útlitslega virtust vera nálægt Guði myndu reynast vera hræsnara, langt frá Honum. Margir sem voru illir syndarar myndu iðrast og koma til Guðs. Jesús myndi verða ljós ekki aðeins fyrir Gyðinga, heldur einnig fyrir heiðingja, eins og Símeon spáði í Lúk. 2:32. Sumum Gyðingum gæti þetta ekki líkað.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1375 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 2:37, hvernig gat Anna þjónað Guði þá, um það bil 84 ára gömul?

S: Þetta þarf ekki að þýða að hún hafi verið 84 ára, heldur að hún hefði verið ekkja í 84 ár, sem þýðir að hún var orðin yfir hundrað ára. Fólk með litla gagnlega læknisaðstoð, sem lifði á brauði, smá kjöti og mjólk, ávöxtum og nokkrum grænmeti, gat samt lifað lengi. Þvert á móti var meðalaldur við andlát hins vegar rétt rúmlega 30 ára. Ástæðan var sú að næstum helmingur allra barna dóuð áður en þau urðu fullorðin. Hugsaðu um tímana þegar þú varst barn og þurftir læknisaðstoð; hvað ef þú gætir ekki fengið neina?

Allavega, jafnvel 84 ára gömul var Anna enn í Musterinu að tilbiðja og þjóna Guði. Jafnvel 84 ára gömul hafði Guð eitthvað nýtt og sérstakt fyrir hana að gera, að boða orðið um Messías. Að tilbiðja og þjóna Guði og boða orðið um Messías er það sem við ættum einnig að gera af krafti, óháð aldri okkar.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1375–1376 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 2:40, þar sem náð er óverðskuldaður gunnfengur, hvernig birtist Guðs náð á Jesú?

Svar: Þetta lýsir því að Jesús hafði náð Guðs; það þýðir að Guð Faðirinn var ánægður með hvernig Jesús var að vaxa, og að Guð Faðirinn og Heilagur Andi styrktu mannlega þroska hans. Sjá einnig umfjöllun um Lúk. 2:52 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 2:43-50, óhlýddi Jesús foreldrum sínum og syndgaði kannski með því að snúa ekki aftur til þeirra?

A: Nei, Jesús braut engin boð móður sinnar. Maríu hefði getað dottið í hug að Jesús væri óhlýðinn út frá Lúk. 2:48. Hins vegar misskilja foreldrar stundum þegar þeir halda að börn þeirra séu ekki að gera rétt. Þau gáfu aldrei neitt boð sem Jesús óhlýddi, og Jesús vissi kannski ekki einu sinni að þau væru farin.

Almennt eiga börn að hlýða foreldrum sínum. Hins vegar, ef foreldrar okkar ganga gegn boði Guðs, verðum við að hlýða Guði en ekki foreldrum okkar í því tiltekna atriði.

Sp.: Í Lúk. 2:49, svaraði Jesús móður sinni harkalega?

S: Nei. Að útskýra af virðingu hvers vegna þú varst á ákveðnum stað er ekki að svara foreldrum þínum aftur. Jesús talaði við móður sína, en hann svaraði henni ekki aftur.

Sp.: Í Lk 2:52, þar sem enginn vex í náð hjá sjálfum sér, og þar sem Jesús er Guð, hvernig vex Jesús þá í náð hjá Guði?

S: Í Biblíunni merkir orðið "Guð", þegar það vísar ekki til goðs, stundum Guð Föðurinn, stundum Guð Soninn, stundum Guð Andann og stundum Guð í þrenningu. Hér merkir það Guð Föðurinn og Andann.

Auk þess gegnir Guð faðirinn hlutverki Guðs gagnvart Guði syni, eins og Hebreum 1:9 sýnir skýrt þegar þar stendur: "því Guð, Guð þinn…" (BSB). Á meðan hann var á jörðinni lærði jafnvel Jesús undirgefni og hlýðni, samkvæmt Hebreum 5:7-8.

S: Í Lúk. 3:1, hvenær var fimmtánda ár Tíberíusar nákvæmlega?

S: Það er tveggja ára óvissa um "fimmtánda stjórnarár Tíberíusar", vegna þess að Tíberíus var meðkeisari Aügústusar í tvö ár. Ef talið er frá þeim tíma sem hann var meðkeisari, þá væri það árin 26–27 e.Kr. fyrir þjónustu Jóhannesar. En ef talið er frá þeim tíma sem Tíberíus var eini keisari, væri það árin 28–29 e.Kr. Flestir eru þó sammála um að það sé hið síðara. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 480; The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 854 og 857–858; og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 809, fyrir frekari upplýsingar um þetta.

Sp.: Í Lúk. 3:1, hvaða utanbiblíulegar heimildir eru til um Lysanías, tetrark Abilene, á fimmtánda ríkisári Tíberíusar (27–28 e.Kr.)?

S: Fyrir um öld síðan var engin slík til. Lysanías frá Abilene, sem var tekinn af lífi árið 34 f.Kr., lifði of snemma til að skipta máli.

Á tuttugustu öld breyttist staðan. Fundust áletrun sem sagði: "til frelsunar keisaranna og alls heimilis þeirra, eftir Nymphaeus, frjálsa þræl Lysaníasar tetrarкс." Orðin "keisararnir" setja þessa áletrun á tímabilið milli ársins 14 og 29 e.Kr.

Sjá The New Testament Documents: Are They Reliable? eftir F.F. Bruce (IVP) bls. 87–88 og The Case for Christ eftir Lee Strobel bls. 130 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 3:2, af hverju eru Annas og Kaífas nefndir hér sem "prestastéttin"?

S: Það gat aðeins verið einn æðsti prestur í einu. Annas var æðsti prestur þar til Rómverjar ákváðu að vígja hann af. Þannig varð Kaíafas, tengdasonur Annasar, æðsti prestur, en Annas hafði enn áhrif bak við tjöldin. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 854, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 3:7, telur þú að allir sem komu til að sjá Jóhannes skírara hafi verið einlægir?

S: Ekki endilega. Þeir gátu komið bara til að "sjá sýninguna". Farísear og sadúsear komu líka, og Jóhannes ákærði þá. Auðvitað gátu sumir í upphafi komið bara sem "ferðamenn", en hlustað og iðrast.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1377 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 855, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 3:9, hvað þýðir "öx er lögð að rótunum"?

A: Í ávaxtagarði á að höggva niður tré sem ber ekki ávöxt til að gera pláss fyrir annað sem mun bera ávöxt. Það gildir einnig um ávaxtagarð Guðs. Jóhannes skírari hótar að dómur Guðs sé yfirvofandi og muni höggva niður rætur trés sem ber ekki hinn góða ávöxt þess að þiggja Messías. Þetta er samkvæmt NIV Study Bible bls. 1541, New Geneva Study Bible bls. 1608, New International Bible Commentary bls. 1192-1193, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 211 og Evangelical Bible Commentary bls. 809.

"Öxinn lagður að rótunum" þýðir EKKI að við sjálf eigum að skera niður slæmu rætur okkar. Þvert á móti er Jóhannes skírari að ógna um það sem Guð mun gera.

En tvennt er mögulegt, og báðar geta verið réttar.

Einstaklingsbundið: The Believer's Bible Commentary bls. 1378 segir: "Koma Krists myndi prófa raunveruleika iðrunar mannsins. Þeir einstaklingar sem sýndu ekki ávöxtu iðrunar yrðu dæmdir."

Fyrirtækjandi: ef gyðingaþjóðin hafnaði Messíasinum, myndi Kristur bölva fíkjutréinu (Markúsarguðspjallið 11:13-14, 20-21) og skera út þá greinar, eins og segir í Rómverjabréfinu 11:17-20.

Q: Í Lúk. 3:12-13, af hverju sagði Jesús þetta við skattmannana?

S: Skattheimtarar voru fyrirlitnir ekki einungis vegna þess að þeir innheimtu skatta fyrir hina hataðu rómversku stjórn, heldur voru þeir einnig þekktir fyrir að innheimta meira en þeim var sagt að innheimta. Í Rómaveldi fengu skattheimtarar ekki laun. Þess í stað bar skattheimtara ábyrgð á að afhenda rómversku stjórninni ákveðna upphæð. Allt umfram það mátti hann eiga sjálfur. Því gátu skattheimtarar innheimt eins mikið og þeir gátu. Jesús sagði skattheimtumönnum að innheimta aðeins það sem þeim bar, sem innifelti sanngjarnt gjald fyrir sig sjálfa. Jesús sagði þeim EKKI að hætta sem skattheimtumenn. Raunar væri það betra fyrir fólkið að hafa heiðarlegan og trausan skattheimtumann en að skattheimtumaðurinn hætti og óheiðarlegur skattheimtumaður tæki við.

S: Í Lúk. 3:14, af hverju sagði Jesús rómversku hermönnunum einungis að vera sáttir við launin sín?

A: Þessi einfaldlega yfirlýsing þýddi að þeir mættu ekki ræna né kúga aðra. Rómverska stjórnmálalega kerfið byggðist á því að nota vald til að safna auði, og Jesús sagði að þeir ættu ekki að nota ólögmæt úrræði til að afla sér auðs. En Jesús sagði ekki rómversku hermönnunum að hætta að vera hermenn.

S: Í Lúk. 3:16-17, hvernig var skírn Jesú með heilögum anda og í eldi?

S: Postularnir voru skírðir með Heilögum anda og tungur af eldi birtust á höfðum þeirra í Postulasögunni 2. Eftir þetta er skírn með Heilögum anda ætluð öllum trúaðmönnum. En eldurinn hér merkir líklegast dóm yfir þá sem hafna eina björgunarleið Guðs. Aðrir sjá eldinn sem hreinsun. Aðrir sjá hann sem bæði.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 856–857, og Believer's Bible Commentary, bls. 1378, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 3:21 skírði Jóhannes til iðrunar, svo af hverju var Jesús skírður?

S: Jesús er syndlaus, svo hann þurfti ekki að iðrast neins. Þess vegna efast Jóhannes um hvers vegna Jesús væri skírður, í stað þess að Jóhannes skírði hann. Jesús var skírður til að gera rétt allt sem gyðingur ætti að gera. Hann tengdi sig við Jóhannes og skírn hans, þó að hann myndi síðar veita æðri skírn. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 859 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 3:22, hvernig hrekur þetta einingarpentekostalismuna?

A: Heilagur Andi kom niður sem dúfa. Jesús er ekki dúfan, og dúfan er ekki Jesús. Þegar Faðirinn talaði frá himni var Jesús ekki bara að kasta röddinni sinni, eins og ventrílókvisti. Jesús blekkti ekki fólkið til að halda að einhver annar væri að tala þegar í raun var það bara Jesús sem var að blekkja það

S: Við skírn Jesú talaði röddin til fólksins sem var í kringum Jesú í Matteusi eða bara til Jesú (Jesus, Interrupted bls. 39-40). Í Matteusi 3:17 segir Faðirinn: "Þessi er sonur minn…" og í Markúsarguðspjalli 1:11 og Lúkasarguðspjalli 3:22 segir Faðirinn: "Þú ert sonur minn…"

S: Annars vegar hefði Faðirinn getað talað tvisvar, einu sinni til fólksins og einu sinni, hljóðlega eða óhljóðlega, til Jesú. Á hinn bóginn hefði Faðirinn einfaldlega getað talað eina setningu. Á mörgum stöðum í guðspjöllunum gefa höfundarnir ekki nákvæmar tilvitnanir, heldur kjarna eða merkingu þess sem sagt var. Það er auðvelt að gleyma því að nútíma tilvitnunarmerki voru óþekkt í fornum ritum. Sama hvað sem því líður er ljóst hjá öllum þremur höfundum að Faðirinn gaf til kynna að Jesús væri hans elskaði sonur, sem hann hafði þóknun á.

S: Í Lúk. 3:23, hver er sonur Heli?

S: Orðin "sonur Heli" eru ekki til staðar í grískunni, þar stendur aðeins "af Heli". María var dóttir Heli og Heli var líffræðilegur afi Jesú.

S: Í Lk 3:23 af hverju segja margar þýðingar að Jesús hafi verið "eins og ætlað var" sonur Jósefs, þegar orðin "eins og ætlað var" eru ekki í grískunni? (Músliminn Ahmed Deedat benti á þetta.)

S: Deedat hefur rangt fyrir sér hér. Þetta er í grískunni. Þú getur séð það í The Greek New Testament eftir Aland o.fl. (3. útgáfa), einnig í 4. útgáfu, Green's Literal Translation, og í Nestle-Aland Novum Testamentum Graece.

Í raun og veru, þó að Jósef hafi ekki verið líffræðilegur faðir Jesú, var hann löglegur faðir hans.

Sp.: Í Lúk. 3:23-33, hvernig gat María verið afkomandi Júda, þar sem Elísabet var ein af dætrum Arons í Lúk. 1:5, og María og Elísabet frænkur í Lúk. 1:36?

S: Biblían tilgreinir ekki ættbálk móður þeirra.

Þess vegna gátu María og Elísabet verið frænkur miðað við eftirfarandi möguleika:

Tvær mæður voru systur: Ef mæður þeirra voru úr ótilgreindu ættbálki.

Móðir Maríu og faðir Elísabetar systkin: Ef móðir Maríu væri systir föður Elísabetar, þá væri móðir Maríu af ætt Arons og Leví.

Faðir Maríu og móðir Elísabetar systkin: Faðir Maríu bróðir móður Elísabetar, og móðir Elísabetar því frá Júda.

Múslimi taldi þetta sanna að María ætti ættir að rekja til Arons. Þetta er mikilvægt fyrir múslima, því ef María er ekki afkomandi Arons, þá er Kóraninn í villu. Múslimar trúa almennt að Kóraninn á jörðinni sé orðrétt afrit af Kóraninum sem er ritaður á töflum á himni (Súra 85:20-22).

Sjá When Critics Ask bls. 381 fyrir svipað svar.

S: Í Lúk. 4:1-16, hvernig ber þessum þremur freistingu saman við það sem fólk stendur frammi fyrir?

S: Þrjár freistingar Jesú snérust um efnislegar þarfir, valdöflun með málamiðlun við hið illa og um að prófa mátt og vilja Guðs. Stjórnvöld halda fólki kyrru með mat eða peningalegum ívilnunum, vald með málamiðlun við siðferði og fullkomnu öryggi fyrir raunverulegum eða ímynduðum hættum.

Almennt miða freistingar að líkama okkar, sál okkar eða anda. Í 1. Jóhannesarbréfi 2:16 eru freistingar flokkaðar sem losta holdanna, losta augnanna og hroki lífsins. Athugið að Satan klæddi allar þrjár freistingarnar í búning trúar, jafnvel með því að vitna í ritninguna. Satan þekkir líklega ritninguna betur en nokkur dauðlegur maður á jörðinni.

Íslendingarnir sem reikuðu um eyðimörkina freistast til að treysta á daglega framfærslu Guðs með manna, í stað þess að safna aukalega eða kvarta yfir skorti á kjöti, eins og Móse nefnir í 5. Mósebók 8:3. Móse varaði þá í 5. Mósebók 6:10-12 við því að þeir myndu verða hrokafullir þegar þeir kæmu inn í landið. Ísraelsmenn freistuðu Guði í Massa í 5. Mósebók 6:16. Með öðrum orðum, Jesús gekk í gegnum sömu tegund freistinga og Ísraelsmenn íExodus, en Jesús stóðst þær allar. Jesús varð okkur fyrirmynd um að sigra freistingar í Hebreum 4:14-16; 5:8.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1192, Believer's Bible Commentary bls. 1380-1381, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 213, og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 863-864,865 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 4:1-16, hvernig eru til "stuttar leiðir" til að uppfylla vilja Guðs?

A: Jesús vissi að hann væri þeirra Messías, og Satan bauð honum þrjár stuttleiðir til að uppfylla Guðs vilja í lífi hans. Ef Jesús notaði mátt sinn til að breyta steinum í brauð fyrir alla, myndu þeir fylgja einhverjum sem gæti kraftaverkalega fullnægt líkamlegum þörfum þeirra. Ef Jesús hefði allan mátt yfir þjóðum, myndu þeir fylgja einhverjum sem gæti sigrað með krafti sínum. Ef Jesús hefði undursamlega lifað af fallið frá musterinu, myndu menn líklega taka hann til sín og það myndi virðast sem hann þyrfti ekki að fara á krossinn.

Við gætum haft verðugt markmið um að gera eitthvað fyrir Guð eða leiða fólk til Krists. Ef við leitum nóg, mun Satan sjá til þess að við finnum alltaf "stuttleið" til að ná góðu markmiði okkar með því að nota leiðir sem Guði mislíka. Mútugreiðslur, kúgun, ógnir og sýningar eru allar aðferðir sem við ættum ekki að nota. Til dæmis, ef einhver býður öðrum mat, hjálp, heilbrigðisþjónustu eða annað frjálslega, en aðeins ef þeir tilheyra hans eigin trúarbragði eða verða umskrifaðir, þá væri það mútugreiðsla. Ég hef heyrt af fólki sem var lofað peningum ef það umskrifaðist til íslam. Hins vegar er það ekki "stuttur vegur" sem kristnir menn ættu að fara. Þegar Pizarro og spænsku landvinningamennirnir hans sviku Inka-konunginn Atahualpa og fengu undirmenn hans til að greiða lausnargjald upp á 24 tonn af gulli og silfri, sögðu þeir honum að hann gæti annaðhvort dáið sárt í eldi eða fljótt með kæfingu ef hann samþykkti að láta skírast sem [rómversk-kaþólskur] kristinn maður. Það var illt.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 213–214 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 4:3-4, hvað væri rangt við að breyta steinum í brauð?

A: Venjulega ekkert, en þá missir maður meininguna. Áttatíu dagar eru langur tími til að vera án matar; mannslíkaminn getur ekki gert það náttúrulega, þó að Móse hafi gert það í 5. Mósebók 9:9. Sumar gráar kalksteinshellur gætu hafa líkt dálítið brauði. Jesús hefði getað stytt föstu sína með því að nota stöðu sína og vald sem Sonur Guðs til að breyta steinum í brauð. Auðvitað hefði Jesús líka getað gengið til næsta bæjar og keypt sér brauð, eins og hann gerði líklega oft á öðrum tímum. En Jesús treysti á að Andinn myndi halda honum uppi á yfirnáttúrulegan hátt, í stað þess að treysta á eigin krafta.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 810, Believer's Bible Commentary bls. 1380, The Expositor's Greek Testament bd. 1 bls. 487 og The Expositor's Bible Commentary bd. 8 bls. 862,863 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 4:9, hvað er merkilegt við hæðina á musteri?

S: Það var rabbínsk hefð um að Messías myndi birtast á háfi musterisins, samkvæmt Strack og Billerbeck: Kommentar zum Neuen Testament aus Talmud und Midrasch 1:151. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 864–865 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Lk 4:13-14, hvað segir þetta um freistingu og synd?

S: Freisting er ekki synd. Jesús var mjög freistaður, en Jesús syndgaði aldrei. Þegar við erum freistaðir til að gera eitthvað rangt, og við nálgumst Guð og syndgum ekki, þá er það Guði þóknanlegt að við höfum ekki syndgað, ekki það að við vorum freistaðir. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1381 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 4:19, af hverju vitnaði Jesús aðeins í hluta af Jesaja 61:2 en ekki í síðari hlutann "og dag hefninar Guðs vors"?

S: Jesús kom fram sem lesandi úr rúllu Jesaja og það er einmitt það sem hann gerði. Fimm atriði til íhugsunar í svari.

1. Hebreska biblían þá hafði ekki bækur brotnar niður í vers eins og okkar.

2. Jesús vitnaði rétt úr Jesaja, en hann vitnaði ekki í alla setninguna.

3. Í dag vitnum við oft úr versum ófullkomlega. Venja okkar er að nota þrjá punkta, en þeir höfðu ekki þá venju þá.

4. Jesús sagði að það sem hann las hefði uppfyllst þegar þeir heyrðu það. Ef Jesús hefði vitnað í síðari hlutann, þá hefði þetta ekki lengur verið satt.

5. Þessi hluti Jesaja er eins og margar aðrar spádómar í Jesaja; þeir hafa tvöfalda uppfyllingu. Annað dæmi um tvöfalda uppfyllingu er Jesaja 7:14-17.

Jesús uppfyllti aðeins fyrri hluta versins í fyrstu komu sinni. Hann mun uppfylla seinni hlutann í annarri komu sinni. Sjá When Critics Ask bls. 387, the Believer's Bible Commentary bls. 1382, og The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 489-490 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 4:25 og Jak. 5:17, var enginn regn í þrjú og hálft ár á dögum Elíasar, eða bara í þrjú ár eins og 1 Kon. 18:1 gefur til kynna?

S: 1. Konungabók 18:1 tilgreinir ekki hvort um er að ræða þriðja árið frá þurrkinum, þriðja árið í hungursneyðinni eða þriðja árið sem Elía dvaldi hjá ekkjunni í Sarefat. Auk þess getur orðasambandið "á þriðja ári" merkt að það sé eftir þriðja afmælið.

Sjá When Critics Ask bls. 530 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 4:28-32, er það að hlutirnir gangi vel merki um að þú sért að gera það sem Guð vill að þú gerir?

S: Jesús talaði rétt orð í Lúkasi 4:28-32, en hlutirnir gengu alls ekki vel; þeir vildu drepa hann. Stundum munu orð þín valda átökum, og það getur verið einmitt það sem Guð vill. Á hinn bóginn segir Lúkas 6:26: "Vei ykkur, þegar allir menn tala vel um ykkur! Því þannig gerðu feður þeirra við falsspámennina."

Jesús hafði hlutina gengið vel að vissu marki. Síðan kallaði Jesús fram innri viðhorf þeirra um yfirburði þjóðar sinnar og skort á umhyggju fyrir öðrum.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 868, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 4:34-35,41, hvers vegna áreitti Jesús djöfulinn sem talaði sannleikann?

S: Öldungurinn var ekki að reyna að dýrka Jesú, heldur gæti hann hafa verið að reyna að gera Jesú lítið. Jesú hafði engan áhuga á að nota vitnisburð öldungans, semja við hann eða jafnvel tala við hann; né ættum við að hafa áhuga á að gera slíkt.

Jesús hafði engan áhuga á ótímanlegri og fyrirfram yfirlýsingu um hver hann var. Annað dæmi um að djöfull sem sagði sannleikann hafi verið skömmuð er í Postulasögunni 16:16-18. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 872 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 4:38-39, hvað er áhugavert við það að tengdamóðir Péturs hafi verið læknuð af hita?

S: Þegar einhver jafnar sig eftir hita er hann venjulega mjög veikur, étur aðeins smá og fær styrk sinn aftur smám saman. En tengdamóðir Péturs fékk styrk sinn strax til baka og gat þjónað þeim. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1383, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 215 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 492 fyrir frekari upplýsingar.

Sp: Í Lúk. 4:40, af hverju voru menn að færa sjúka til Jesú þegar sólin var að ganga til viðars?

S: Þetta var kvöldið eftir hvíldardaginn; þeir biðu þar til hvíldardagurinn var liðinn.

Spurning: Í Lúk. 4:42-43, af hverju dvaldi Jesús ekki lengur hjá fólkinu sem vildi heyra hann meira?

S: Jesús hafði boðskap til að boða og þurfti einnig að fara til annarra bæja. Lærisveinar Jesú, ekki aðeins tólfmenningarnir heldur einnig sjötíu og aðrir, gátu komið aftur síðar.

Í þjónustu okkar er stundum erfitt að vita hvenær eigi að halda áfram til annars tækifæris. Jesús hafði skýra tilfinningu fyrir mikilvægi, en ekki örvæntingarfulla brýni. Þvert á móti hafði Jesús tilfinningu fyrir tímasetningu og gerði mismunandi hluti á mismunandi "árstíðum".

S: Í Lúk. 5:1, hvað var svo sérstakt við bát Péturs?

A: Alveg ekkert. Margir áttu báta, og bát Péturs var ekkert óvenjulegur. En hann var mjög gagnlegur til þess að Jesús gæti fjarlægst mannfjöldann og prédikað fyrir þeim. Rödd hans bar sig vel yfir vatnið. Eitthvað sem er ekki sérstakt, eins og venjulegur bátur, getur orðið mjög sérstakt þegar það er gefið Guði til að nota eins og hann vill.

Sjáðu Believer's Bible Commentary, bls. 1383–1384, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 5:1-11, hvað er öðruvísi við veiði fiska og veiði manna?

A: Samanburður, myndmál eða dæmi í Biblíunni er til að kenna ákveðið atriði, en má ekki beita honum til hins ýtrasta til að kenna önnur atriði sem ekki var ætlunin að kenna. Í myndmálinu áttu þeir að veiða menn eins og þeir veittu fisk. Hins vegar veiða fiskimenn lifandi fisk til að gera hann dauðan, en lærisveinarnir voru kallaðir til að veiða dauða menn til að gera þá lifandi. Auðvitað gætirðu viljað stærsta fiskinn þegar þú veiðir fisk. Í veiðinni á menn er engin forgangsröðun eftir ríkum, fátækum, k um, konum, körlum, blindum, lömum, ungum, gömlum o.s.frv. Við veiðar geturðu rekist á greinar og aðra hnökrana, en þú heldur samt áfram að veiða.

Hversu oft veiðir þú?

Sp.: Í Lúk. 5:3-4 bað Jesús Símon um að fara að veiða fisk í hita dagsins. Hvernig bregst þú við þegar einhver gefur þér ráð og þú telur að hann viti minna en þú um málið?

S: Pétur var auðmjúkur og lærdómsfús, þar sem hann taldi að Jesús gæti vitað eitthvað sem hann vissi ekki. Þegar Guð segir þér eitthvað sem þér finnst kannski ekki vera besta leiðin til að gera það, geturðu spurt sjálfan þig: "Átt þú grunnvatnstrú eða djúphafstrú?"

Á hinn bóginn, ef viðkomandi heldur að hann viti meira en hann raunverulega veit, geturðu þó þakkað honum fyrir einlæga fyrirhafningu hans til að hjálpa, jafnvel þó ráð hans séu ekki gagnleg. Sumir vita hins vegar minna og ættu að vita að þeir vita minna, en vilja bara tala. Stundum þarf að sýna þolinmæði gagnvart heimskum mönnum.

Spurning: Í Lúk. 5:8, af hverju valdi Jesús Pétur, syndugan mann, sem postula?

S: Allir menn eru syndugir. Þegar Pétur var með Jesú áttaði hann sig á hversu syndugur hann sjálfur var. Jesaja hafði svipaðar tilfinningar í Jesaja 6:5.

S: Í Lúk. 5:8, hver er munurinn á veiðum og veiðum manna?

S: Í veiðum gerir dýrið enga valkosti og er einfaldlega drepið. Í veiði á fiskum ákvarðar fiskurinn að bíta. Einnig gefur gríska orðið fyrir "að veiða" hér í skyn að veiða þá lifandi. Við eigum að sannfæra fólk um að koma til Krists, ekki þvinga það. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1384 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 5:12, hvað segir þetta um vonlausar aðstæður?

S: Þegar einhver var með holdsótt var um langvinna sjúkdómsstöðu að ræða. Það er reyndar ekki sagt að maðurinn hafi haft holdsótt; heldur segir að hann hafi verið "fullur holdsjúkdóms". Með öðrum orðum var hann á háþróuðu stigi sjúkdómsins og horfðir voru ansi vonlausir.

Í öðru lagi töldu sumir Jesú siðferðilega óhreinan einungis fyrir að snerta mönnum með holda. Þetta var gott regla til að koma í veg fyrir útbreiðslu sjúkdómsins. En það kom án efa öllum á óvart að Jesús rétti samt úr sér og snerti manninn með holda. Auðvitað var enn undrunarverðara að holda yfirgáfu hann.

Fyrir Jesú vorum við öll holdsveikir andlega. En samt kom Jesús til okkar, snerti okkur, holdsveika sem við vorum, og segir við okkur: "Vertu hreinn".

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1384 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 5:16, telur þú að Jesús hafi þurft meiri eða minni tíma með Föður en við?

A: Maður gæti haldið að Jesús hefði þurft meiri tíma til að undirbúa sig fyrir krossinn. Á hinn bóginn var Jesús ætíð í góðu sambandi við Föðurinn og í bænum sínum þurfti hann ekki að játa neina synd.

Óháð því þurfti jafnvel Jesús tíma einn til að tala við föður sinn. Hversu miklu fremur þurfum við að tala við Guð! Það er skynsamlegt að eyða tíma með föður okkar áður en tekin er stór ákvörðun, eins og Jesús gerði áður en hann valdi tólf lærisveina sína.

S: Í Lúk. 5:20, hafði lömbeinið trú?

S: Fyrir utan upprisu Lásarósar er þetta eina kraftaverk sem Jesús gerði þar sem sá sem var læknaður sýndi enga trú fyrirfram. Fjórir vinir hans höfðu trú til að koma honum og lækka hann í gegnum þakið. Kannski hafði lömdaðurinn trú, en það var ekki skráð. Sama hvað, lömdaðurinn sýndi hlýðna trú þegar hann gerði það sem Jesús bað hann um í Lúk. 5:25. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 880, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 5:20-21, hvers vegna töldu farísearnir að fyrirgefa syndir væri guðlast?

S: Stundum getur fullkomlega rökrétt hugsun og réttar forsendur, ásamt einni rangri forsendu, leitt til rangrar niðurstöðu.

Rétt eins og sá sem misgjörð var beint á móti er sá eini sem getur fyrirgefið þá misgjörð, sáu þeir réttilega að aðeins Guð gæti fyrirgefið syndir. Fyrir venjulegan mann að þora að halda því fram að hann gæti fyrirgefið syndir væri guðlast og tilraun til að taka réttmætt sæti Guðs. Kannski tóku þeir ekki einu sinni til greina að Jesús gæti verið meira en venjulegur maður.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 881, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 5:27-39, hvers vegna myndi Jesús velja skattakröfanda?

A: Ef maður hugsar aðeins um þetta, hljómar þetta brjálæðislega. Skattheimtumenn voru fyrirlitnir af Gyðingum því þeir innheimtu ekki aðeins skatta sem fólk vildi ekki greiða, heldur innheimtu þeir skatta fyrir rómverska hernámsvöldin. Flestir Gyðingar töldu þá óhreina og útlægða sem best var að forðast. Lærisveinar Jesú voru valdir til að boða fagnaðarerindið til lýðsins, og það var hneykslanlegt að Jesús skyldi velja skattheimtumann sem einn af þeim útvöldu til að ná til þeirra sem hann lagði skatt á. Í raun var Jesú sakaður um að vera óhreinn einungis fyrir að borða með Leví og vinum hans. En vegir Guðs eru ekki vegir vorir. Leví var ekki "höfuðskattinnheimtumaður" eins og Sakkeus, heldur venjulegur skattinnheimtumaður. Hann yfirgaf starf sitt og fylgdi Jesú sem fyrrverandi skatt -innheimtumaður. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 217-218 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 812 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 5:34-35, af hverju voru farísearnir nákvæmlega svo fjandsamir við Jesú?

S: Því meira sem Jesús krafðist og beitti valdi, því óvinalegri urðu farísearnir. Þú sérð ekki minnsta vísbendingu meðal faríseanna um að þeir hafi verið glaðir yfir því að holdsveiki og lömungur hafi verið læknaðir. Jesús ögraði guðfræði þeirra, félagslegum venjum þeirra, föstu þeirra, hvíldardegi þeirra, og stutt sagt, Jesús var áskorun fyrir þá. Að láta læknaða holdsveiklinginn fara til prestanna hefði einnig verið áminning fyrir þá. Sjá New International Bible Commentary bls. 1196-1197 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 217 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 5:34-35, hvaða önnur dæmi eru um "óblöndunarfær" atriði, eins og kenning faríseanna um að fólk reyni að blanda saman kenningu Krists?

S: Hér eru nokkur dæmi. Það eru tvær aðskildar trúarbrögð í Nígeríu sem kallast "Chrislam" og reyna að sameina kristni og íslam. (Þau hafa ekki sameinast). Bahá'í-trúin kennir að Baha'u'llah þeirra, Múhameð, Jesús, Móse, Búdda og (stundum) Krishna hafi allir komið frá sama Guði. Hins vegar eru til tvær fylkingar Bahá'í-trúarmanna, og leiðtogar annarrar fylkingarinnar voru myrtir, að öllum líkindum af hinni fylkingunni. Sumir reyna að sameina hið okkult, stjörnuspá eða spádóma við kristna eða kaþólska kenningu. Sumir hafa reynt að sameina hindúisma og kristni.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 218 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 812-813 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 5:36-38, hvað merkja myndlíkingarnar um fötin og vínbelin?

Nýtt stykki af efni myndi ekki "passa" sem plástur á gamlan klæðnað. Þetta er vegna þess að eftir að nýja efnið blotnaði myndi það minnka en gamla efnið ekki. Á sama hátt hefðu farísearnir ekki einu sinni getað skilið að Jesús væri Messías nema þeir viðurkenndu að komu Messías yrði eitthvað nýtt. Okkur kann að þykja augljóst að komandi komu Messías yrði mjög nýtt fyrirbæri, en svo var ekki fyrir þá sem höfðu engan sess í hugsun sinni fyrir Messías. Eins og Jesús sagði í Jóhannesarguðspjalli 8:37, höfðu farísearnir engan sess í hjörtum sínum fyrir orð hans.

Hliðstæðan um vínflöskurnar er mjög svipuð, nema að hún gengur enn lengra. Gamli pokinn getur ekki haldið nýja víninu, og sá sem vill aðeins halda fast í hið gamla mun annaðhvort springa eða ekki geta tekið við nýja víninu.

Spurning: Í Lúk. 5:37-39, var "nýtt vín" áfengisríkt?

Svar: Hebraíska orðið fyrir vín er yayin. Það er notað um ölvaða í Jóel 1:5.

Gríska orðið fyrir vín er oinos. Hér er það sem O'Brien í Today's Handbook for Solving Bible Difficulties bls. 366–369 segir: Nói drakk ekki of mikið vínberjasafa (1. Mósebók 9:21), Páll varaði ekki við ofáti vínberjasafa (Efesarubréfið 5:18), og vínberjasafi er ekki spotti (Orðskvæði 20:1). O'Brien bendir einnig á að gerjun vínberjasafa við stofuhita tekur styttri tíma en tvo daga.

Á hinn bóginn var vín á biblíutímum 10–11% áfengis, sem er minna en vín eða sterkari drykkir í dag. Ennfremur þynntu þeir vínið með vatni.

Spurning: Í Lúk. 5:39, hvernig tengist það að gamla vínið smakkast betur viðlíkingunni um víðarskinnin áður?

S: Þetta þýðir ekki að "gamalt" sé alltaf betra en "nýtt". Þvert á móti vildu margir hér frekar hina "gömlu" kenningu Gamla testamentisins blandaða við eigin hefðir, svo mjög að þeir hafnuðu hinni "nýju" kenningu Jesú. Ekki mátti búast við því að allir Gyðingar myndu fíla kenningu Jesú. Eins og sumum finnst bragð af eldri víni betra, hefði það ekki fallið að smekk þeirra að fylgja orðum Jesú.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 457–458 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 885–886 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 6:1, hvað töldu farísearnir vera rangt við að tína kornköllum?

S: 5. Mósebók 23:25 sagði að það væri í lagi að borða smá magn af korninu úr akri annars manns, svo það var ekki það. Heldur töldu farísearnir það uppskeru, og uppskerustörf voru vinnu sem var bönnuð á hvíldardeginum. Nú er uppskeruaðgerð korns vinnu, en það var fáránlegt að telja söfnun nokkurra kornana vinnu. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 970 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 6:1,4, hvað sýndi það að Jesús lét lærisveinana borða korn?

A: Þegar farísearnir sköpuðu mannlegar hefðir og dulbjuggu þær sem lög Guðs, hikaði Jesús ekki við að brjóta þær til að sýna fram á að þær væru ekki lög Guðs. Á hinn bóginn hélt Jesús mannlegum lögum sem ekki dulbjuggu sig sem lög Guðs, svo sem að greiða skatta til keisara.

S: Í Lk 6:2, hvað er munurinn á því að fylgja reglum og fylgja Guði?

A: Margar aðgerðir þeirra virðast þó þær sömu, því Guð vill að við hlýðum lögum hans og hlýðum stjórnvöldum. Auðvitað, eins og Pétur segir í Postulasögunni 4:19, er munur á því að hlýða Guði og hlýða jafnvel trúarlegum lögum, þegar trúarleg lög stangast á við það sem Guð skipaði. Það er einföld staða.

En er nokkurn tíma svo að það að fylgja Guði feli í sér að óhlýða góðu og réttmætu lögmæti? Það er sjaldgæft, en svo er ef æðra meginregla er undir.

Láttu mig fyrst taka dæmi af einföldu, grunnlegu dæmi. Einu sinni var ég kominn út úr bílnum mínum og bíllinn minn stöðvaður á hverfisgötu, akandi í ranga átt. Var það rangt? Jæja, lögreglumaður kom, þakkaði mér og fór svo. Nú leyfið mér að gefa ykkur samhengi málsins. Önnur ökumaður var strandveidd á götunni vegna þess að rafgeymir bílsins hennar var búinn, og ég var þarna að veita bílnum hennar rafmagnsstuð. (Þó að lögreglumaðurinn vissi það ekki var hinn ökumaðurinn í raun eiginkona mín.)

Þegar Davíð braut lög vegna nauðsynjar í 1 Samúelsbók 21:1-6, kom engin áminning né leiðrétting frá Guði. Davíð og menn hans voru að gera Guðs vilja, en þeir voru í örvæntingarfullri stöðu án matar. Stundum, jafnvel þegar við erum að gera Guðs vilja, getum við verið í örvæntingarfullri stöðu. Það að lifa af var æðri forgangur en að borða helga brauðið sem aðeins prestarnir og fjölskyldur þeirra áttu að neyta. Í Lúkasi 6:9 minnir Jesús þá á að það sé í lagi að gera gott; ef dýr einhvers féll í skurð á hvíldardeginum, er í lagi að vinna að því að bjarga því og ná því upp.

Sjá New International Bible Commentary, bls. 1197, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 6:9, hvaða tegund góðs og ills var Jesús að tala um?

S: Orðið "illt" er notað á svipaðan hátt og enska orðið fyrir "bad"; það getur þýtt siðferðislega rangt eða skaðlegt. Jesús var að nota myndlíkingu um skaðlegar aðgerðir til að gera athugasemd bæði við hjálpleg og siðferðilega góð verk. Þú myndir ekki láta dýrið þitt deyja úr vanrækslu á hvíldardeginum. Á sama hátt er í lagi að lækna mann með kraftaverki hvaða dag vikunnar sem er. En það var áhugavert að Jesús lagði spurninguna fyrir þá, og strax í vers 11 ræddu þeir, á hvíldardeginum, hið illt sem þeir gætu gert Jesú.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1387 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 6:11, af hverju voru farísearnir svona reiðir?

S: Þeir virtust engan veginn hafa áhuga á manninum, en þeir hefðu heldur ekki verið á móti því að lækna hann. Farísearnir voru mjög reiðir vegna þess að hönd mannsins hafði verið visin svo lengi að það hefði engu breytt að bíða bara einn dag í viðbót eftir hvíldardaginn til að lækna hann. Jesús hefði getað læknað manninn daginn fyrir hvíldardaginn. Eini ástæðan til að velja hvíldardaginn, fyrir utan að það var mannfjöldi, var að sýna faríseunum fram á að hann ætlaði ekki að lúta í lægra haldi fyrir túlkun þeirra á hvíldardeginum. Þannig voru þeir annars vegar mjög reiðir, en hins vegar, miðað við lækningagerðir Jesú, voru þeir að bíða eftir að hann myndi gera eitthvað slíkt. Þannig voru þeir, í vissum skilningi, að bíða eftir að reiðast.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 887, og Believer's Bible Commentary, bls. 1387, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 6:17-49, er þessi "ræða á sléttunni" sú sama og ræðan á fjallinu í Matt. 5-7?

S: Það er ólíklegt að um sama prédikunina sé að ræða. Þó hvorki Matteus né Lúkas hafi lýst því yfir að þeir hafi skráð allt sem sagt var í hvorri prédikun fyrir sig, er nóg af ólíkum efnum í báðum til að um aðrar prédikanir sé að ræða. Hins vegar er einnig mikið af mjög svipuðu efni í báðum. Það er eðlilegt að Jesús hafi prédikað svipaða boðskap mörgum sinnum fyrir mismunandi hópa.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 890, New International Bible Commentary, bls. 1197, The Tony Evans Bible Commentary, bls. 970–971, og Believer's Bible Commentary, bls. 1388 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 6:19, af hverju læknaði Jesús þá alla?

S: Tveir þættir til að íhuga í svari.

1. Aðalatriðið var ekki að veita Ísraelsmönnum læknisaðstoð. Heldur var tilgangurinn sá að þessar lækningar væru tákn til að sýna heiminum að Jesús væri Messías.

2. Það er aldrei dæmi um að Jesús hafi farið til hóps fólks og læknað alla, hvort sem þeir vildu það eða ekki. Í þessu tilfelli voru allir læknaðir sem komu til Jesú; Jesús vísaði engum þeirra frá. Á sama hátt, varðandi frelsun, eru allir frelsaðir sem koma til Jesú; Hann vísar engum frá. Hins vegar eru ekki allir frelsaðir því ekki allir kjósa að koma til Guðs með þá vitneskju sem þeir búa yfir.

S: Í Lúk. 6:20, hvort hvetur Jesús fátæka proletaríuna til að vera sátt við hlutina, þar sem þeir eigi að rísa gegn hinum ríku í samfélaginu eins og kommúnismi kennir?

A: Það er rétt að Jesús kennir okkur að vera sátt og glaðleg í Kristi. Það er einnig rétt að kommúnismi hefur gert mikið til að kenna fólki að vera óánægt, óhamingjusamt og að dreifa þjáningu til annarra. Kommúnismi, eins og hann er stundaður í sumum löndum, hefur einfaldlega skipt út efri stétt samfélagsins fyrir nýja yfirstétt, meðlimi kommúnistaflokksins.

Þetta er svipað og ástandið var fyrir hundruðum ára á rússnesku steppunni, þegar kósakkakýni öskraði ætíð "frelsi" þegar það réðst í orrustur, þar á meðal í óúrskaðaðar árásir til að fanga og gera að þrælum.

Q: Í Lúk. 6:21, 25, af hverju virtist Jesús vera á móti því að hlæja hér?

A: Jesús var ekki á móti hlátri og almennri gleði, því í Jesaja 61:3 er talað um gleði í stað sorgar. Jesús sagði jafnvel nokkrar fyndnar dæmisögur. Heldur var Jesús á móti fólki sem var fljótfært eða ánægt með ástandið þegar það var ekki í réttu sambandi við Guð og sýndi engu umhyggju fyrir öðrum. Til að setja þetta í samhengi við nútíma sálfræði­tilraunir sá Jesús fólk sem hugsaði "ég er í lagi, þú ert í lagi" þegar það var í raun ekki í lagi, og aðrir voru ekki í lagi og þurftu á hjálp að halda. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1389 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 6:22,26, hvað er að því að allir tali vel um þig?

S: Það er ekki alltaf slæmt þegar fólk talar vel um þig, eins og Jesús talaði vel um Natanel í Jóhannesarguðspjallinu 1:48, og gott orð er blessun í Predikarann 7:1. Varastu þó þegar allir tala vel um þig. Þetta er sterkt merki um að þú sért að fórna kristnum vitnisburði þínum.

Þetta er ekki blessun fyrir þá sem talað er illa um vegna illra verka þeirra. Þetta er blessun fyrir þá sem talað er illa um vegna þess að þeir þjóna Guði.

Sjá When Critics Ask bls. 389 fyrir annað en uppfyllandi svar og Believer's Bible Commentary bls. 1387 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 6:27, af hverju myndi Jesús segja: "þið sem heyrið mig"?

S: Þetta þýðir ekki þá sem heyrðu orðin sem Jesús var að tala um óformlega. Þetta þýðir þá sem hlustuðu og tóku til hjarta það sem Jesús bauð.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 893, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 6:27, af hverju ættum við að elska óvini okkar?

S: Gyðingar myndu telja fjórar helstu tegundir óvina: flesta Rómverja, þjófa, morðingja og syndara almennt. Jesús sagði að elska þá alla. Það eru fjórar ástæður, frá fjórum sjónarhornum.

Hlýðni okkar: Guð sagði okkur einfaldlega það.

Hamingja okkar: Við getum ekki verið hamingjusöm ef við erum full af hatri til annarra. Enn alvarlegra, í 1. Jóhannesarbréfi 3:10,15; 4:10 er spurt hvernig við getum í raun elskað Guð, sem við höfum ekki séð, ef við elskum ekki bræður okkar, sem við höfum séð.

Ást Guðs: Við eigum að elska hvert annað því að Guð elskar heiminn í Jóhannesarguðspjallinu 3:16. Guð elskar jafnvel óguðlega, samkvæmt Rómverjabréfinu 5:6.

Þörf annarra fyrir kærleika okkar: Aðrir þurfa kærleika okkar, bænir okkar og boðskap fagnaðarerindisins. Óeðlilega viðbragð okkar er vitnisburður Guðs til heimsins.

Spurning: Í Lúk. 6:29, hvenær eigum við að snúa hinni kinninni að og hvenær ekki?

S: Við eigum ekki að endurgjalda illt með illu, né að hefna okkar (Rómverjabréfið 12:17-19).

1. Láttu engan lítta á þig (1. Tímóteusarbréf 4:12).

2. Við eigum að verja fátæka og kúgaða (Jeremía 7:6; 22:16) (Jesaja 1:17; 58:6,10; Jeremía 5:28; 22:16; Galatíumanna 2:10; Sálmarnir 41:1; Orðskvæðin 14:21; 24:11-12; 29:7; 31:9,20; Efesusbréfið 4:28; 1. Tímóteusarbréf 6:18-19; Jakobsbréfið 1:27).

3. Við eigum ekki að láta aðra tala illa um það sem við teljum gott (Rómverjabréfið 14:16).

4. Sérstaklega ættum við að hafa svar fyrir trú okkar (1. Pétur 3:15).

Spurning: Í Lúk. 6:30, hvenær eigum við að láta fólk taka það sem tilheyrir okkur?

S: Ef einhver tók yfirhöfnina þína, líklega ytri yfirhöfnina, væri þetta líklega göturof. Ef um þjófnað væri að ræða, hefðu þeir líklega tekið meira.

Það eru nokkrar almennar meginreglur sem þarf að fylgja.

1. Sálir annarra eru dýrmætari en allar eigur okkar.

2. Það er illt þegar einstaklingar eða stjórnvöld taka eignir ólöglega, en þjáning okkar er vitnisburður fyrir heiminn og dýrkar Guð.

3. Við eigum ekki alltaf að gefa fólki allt. Til dæmis, í 2. Þessaloníkubréfi 3:10, eigum við ekki að gefa mat einhverjum sem neitar að vinna. Við eigum ekki að veita gestrisni þeim sem kenna falskar, sál-eyðandi kenningar (2. Jóhannesarbréf 10-11).

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 893, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 6:35, hvernig og hvers vegna eigum við að elska óvini okkar án þess að búast við neinu í staðinn?

S: Hægt væri að skrifa bók um að svara þessari spurningu. Við sjáum að minnsta kosti fimm ástæður fyrir því að Guð gaf okkur þessa skipun til að hlýða.

Ást til annarra: Við ættum að taka mjög alvarlega boð Guðs um að elska aðra, eins og 1. Jóhannesarbréf 3:10,18; 4:19-21 sýna.

Vitnisburður til heimsins: Að elska óvini okkar er ekki eðlileg viðbrögð hjá mönnum. Að hlýða Guði á þessu sviði er vitnisburður til heimsins um að í okkur sé kærleiki sem er ekki eðlilegur, heldur yfirnáttúrulegur.

Sumir verða framtíðarsinnar: Jafnvel sumir sem nú eru óvinir fagnaðarerindisins, eins og Sáúl frá Tarsus, munu einn daginn verða kristnir og fara til himnaríkis.

Dýrka Guð: Við endurspeglum eðli Guðs, og Guð elskar ennþá óvini sína. Að hlýða Guði og elska óvini okkar er leið til að dýrka Guð, og við erum sköpuð til dýrðar Guðs, eins og Jesaja 43:7 sýnir.

Til eigin hagsbóta: Að geyma hatur í hjörtum okkar skaðar okkur jafnmikið og alla aðra.

Spurning: Í Lúk. 6:39, hvað er meiningin með að blindi leiði blinda?

S: Úr þessari líking getum við lært einn meginpunkt, en ekki gleyma að taka eftir tveimur minni punktum líka.

Aðalatriðið er að almennt, ef einstaklingur er blindur (hvort sem er líkamlega, andlega, vegna vanþekkingar eða hlutdrægni), geturðu ekki falið honum það hlutverk að leiða sjáandi manneskju, ef þú ert sjálfur blindur. Þú getur ekki leitt einhvern á stað sem þú hefur sjálfur ekki komið, ef þú hefur aldrei verið þar sjálfur.

Minni atriði, sem Jesús taldi ástæðu til að nefna í þessari líkingarsögu, er að það er ekki óalgengt að fólk vilji reyna að leiða aðra, þótt það geri aðeins lygar að því að hafa hæfni til þess.

Annar minni punktur er sá að ef blindur maður reynir í raun að leiða annan blinda, gæti þeim tekist það vel, að minnsta kosti um stundarsakir, sérstaklega ef leiðtoginn hefur áður farið þá leið. Hins vegar, þegar nýtt eða óvænt hindrun er til staðar, eins og gil, getur útkoman orðið hörmuleg fyrir bæði fylgjandann og leiðtogann.

Helsta notkunin hér er sú að trúarleiðtogi sem hafnar Jesú sem Messías og Drottni muni einnig leiða aðra í glötunargryfju.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1391 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 971 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 6:40, þýðir það að maður verði að vera fullkomlega kenndur áður en hann verður lærisveinn, eins og Boston Church of Christ segir?

S: Nei. Í When Cultists Ask, bls. 148, er þetta vel orðað: "Fullkomin þekking er ekki eitthvað sem maður getur öðlast á þriggja ára hraðnámskeiði, … Það er markmið ævilangrar náms frá Kristi." Að læra af Kristi er bæði ástand og markmið, og fullkomin þekking er ekki forsenda til að verða lærisveinn. Vinur sem ég þekki nam Biblíuna mjög af ákafa og las hverja einustu síðu sem ungur kristinn maður. Með árunum hélt hann áfram að læra hana, en minna reglulega. Ég er ekki viss um að hann hafi nokkurn tíma lesið Biblíuna alla í gegnum í annað sinn.

Stundum geta kristnir í mörgum hópum ranglega haldið að nám og lærisveinataka séu einungis skammtímamál fyrir unga kristna. Hins vegar, eins og bátur í fljótandi á, þegar þú ferð ekki fram áfram, ferð þú afturábak.

S: Í Lúk. 6:41-42, hvað eru atriði plankans?

S: Þetta tengist síðasta líkingunni á tvo vegu. Í báðum dæmunum er um svokallaðan "sérfræðing" að ræða sem ekki má treysta, og báðir eru hræsnara sem segjast vera eitt en eru í raun annað. Hins vegar eru fjórir aukaatriðir í þessu fyndna dæmi.

1. Við gætum verið mjög léleg í að sjá stóru viðarplankuna í eigin auga. Eða öfugt, við sjáum plankuna en erum mjög góð í að blekkja okkur sjálf um að hún sé annaðhvort ekki þar eða ekki mikilvæg.

2. Við gætum verið mjög góð í að sjá jafnvel örsmáar galla hjá öðrum. Eða annars vegar, við teljum okkur bara góð í að sjá galla hjá öðrum, óháð því hvort þeir séu raunverulega til staðar eða ekki.

3. Við gætum verið algjörlega ómeðvituð um að við séum að einblína á smávægilega, ímyndaða galla hjá öðrum, á meðan við erum blind (kannski viljandi) fyrir okkar eigin, mun stærri göllum.

4. Ef við ætlum að hjálpa öðrum á einu sviði, þurfum við að vera gott fordæmi í eigin lífi.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 971 og Believer's Bible Commentary bls. 1391 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 6:41-42, hvaða leiðir eru til þar sem við höfum fölskum sérfræðingum í dag?

S: Pólitískt, trúarlega, vísindalega. Einnig talar viðurkenndur sérfræðingur á einu sviði sem sérfræðingur á öðru sviði þar sem hann eða hún hefur litla sérfræðiþekkingu.

Spurning: Í Lúk. 6:43-45, hvað er meiningin með tréð og fjársjóðinn?

S: Tréð velur ekki tegund ávaxta sem það ber. Tegund ávaxta ákvarðast af eðli trésins. Þó að við höfum ákveðinn valkost um það sem aðrir sjá, höfum við ekki eins mikinn beinan valkost um ávöxtinn sem líf okkar sýnir og við gjarnan teljum okkur hafa. Flestum sinnum er það sem birtist það sem kemur eðlilega fram úr hjarta okkar.

Ef einstaklingur notar klámfengið málfar og segir: "Fyrirgefðu, þetta rann bara út úr mér", af hverju var það þá í hjarta þínu í fyrsta lagi? Er vandamálið í raun að það sé þar inni og renni út, eða er vandamálið að það hafi verið þar frá upphafi?

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1391 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 972 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 6:43, þar sem gott tré ber ekki spillt ávöxt og öfugt, fara veraldlegir en réttlátir menn til himnaríkis?

S: Allir fullkomlega siðprúðu og réttlátu menn munu fara til himnaríkis, en það skiptir engu máli, því enginn maður, nema Jesú Kristur, hefur uppfyllt guðlega mælikvarðann um siðferðislega réttlæti.

Á sama hátt er barn sem hatar foreldra sína og neitar að heiðra þá ekki hlýðið barn, óháð því hvað annað það kýs að gera.

Spurning: Í Lúk. 6:46-49, hvað þýðir líkingin um tvö húsin?

S: Hægt er að skoða dæmið frá tveimur sjónarhornum.

Byggingameistararnir: Annar byggingameistarinn reisti hús sem átti að endast lengi ofan á undirstöðu sem ekki entist. Þannig entust þau bæði ekki lengur en undirstaðan. Lífið er oft svona. Þegar þú byggir eitthvað sem á að vera varanlegt ofan á eitthvað sem hreyfist eins og sandur, skaltu ekki undrast að byggingar sem virðast varanlegar geti hrunið svo fljótt.

Húsin: Bæði húsin gátu í fyrstu litið út fyrir að vera jafn traust. Hús sem er byggt til að endast er byggt öðruvísi en hús sem er ekki byggt til að endast. Guð hefur byggt okkur til að endast að eilífu, og við ættum að byggja líf okkar í samræmi við það.

Aðalatriðið: Þegar báðum sjónarhornum er sameinað er meginatriði Jesú að byggja á hlýðni við hann er varanlegt, en allt annað er eins og að byggja á sandi. Þó að það sé satt að fyrri byggingarmeistarinn hafi verið viturlegri og byggt betur en sá seinni, þá er það ekki það sem Jesús átti við. Jesús sagði að fyrri byggingarmeistarinn hefði heyrt orð mín og gert þau. Þess vegna byggði hann betra hús.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1392 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:1-9, hvað var merkilegt við hundraðstjórann og þjón hans hér?

S: Fagnaðarerindið var ekki einungis fyrir Gyðinga heldur fyrir alla menn, þar á meðal þennan ekki-gyðing en guðhræddan hundraðshöfðingja. Hundraðshöfðingi var undirefsti herforingi sem hafði umsjón með um það bil hundrað mönnum. Rómverska herdeildin var ekki í Galíleu fyrr en árið 44 e.Kr., svo hundraðshöfðinginn var sennilega undir stjórn Heródesar Antípas. Lúkas gefur aðeins meiri smáatriði en Matteus, sem endurspeglar meiri áherslu Lúkasa á fagnaðarerindið fyrir heiðingjana líka. Lúkas 7:10 gefur í skyn að gyðingar ættu að virða guðhrædda heiðingja, eins og þessir gyðingar gerðu. Reyndar hafði hann enn meiri trú en aðrir í Ísrael. Hundraðstjórinn var sennilega í vafa um að Jesús myndi verða við beiðninni, svo hann bað eldri borgarana í bænum einnig um að biðja. Æðstirnir gátu verið í mjög vandri stöðu. Jafnvel þótt þeir trúðu ekki sjálfir á Jesú, urðu þeir samt að fara til Jesú og biðja fyrir hönd hundraðshöfðingjans af virðingu fyrir því að hann gaf allt þetta fé.

Ef Jesús og gyðingaeldistirnir sýndu þessum heiðingja virðingu, ættu aðrir gyðingar að fylgja fordæmi þeirra. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1392, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 897, The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 510, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 221-222 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 815 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:6-9, hvað var sérstaklega lofsvert við trú hundraðshöfðingjans?

S: Það voru í raun að minnsta kosti tvö atriði. Í fyrsta lagi skynjaði hundraðshöfðinginn að orð Jesú hafði allan þann mátt sem hann þurfti, óháð því hvort Jesús stæði líkamlega fyrir framan þrællinn eða ekki. Eitt sem hundraðshöfðinginn skildi betur en flestir var hugmyndin um vald. Í öðru lagi, sem herforingi hersetuliðsins í Nain, sýnir hann einstaka auðmýkt í Lúk. 7:5-7. Hann gerði sér grein fyrir því að undirgefnu fólkið taldi hann of óhreinan til að ganga inn í húsið sitt, og hundraðhöfðinginn var sáttur við að setja sig sjálfviljugan undir þær takmarkanir. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1393 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 897 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:11, hvað er merkilegt við að Jesús framkvæmdi þetta kraftaverk í litla bænum Nain?

A: Nain var aðeins nokkrar mílur yfir hól frá Názaret. Nain var mjög nálægt Súnem, þar sem Elísa reis upp son Súnemítakonunnar. Allir í þorpinu vissu þetta og vissu að sami Guð sem reis upp son Súnemítakonunnar er sami Guð sem reis upp son ekkju. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 899 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 7:11-17, hvernig syrgðu Gyðingar á fornum tíma?

A: Í gyðinglegum siðum á þeim tíma var harmað í 30 daga. Stundum réðu þeir atvinnusorgarmenn sem sáu til þess að hinn látni væri réttilega harmaður. Sorgin var mikilvægt og mjög opinbert mál. Þegar Jesús reis upp son ekkjunnar misstu harmararnir auðvitað vinnuna sína. Það er áhugavert að í Lúk. 7:11,17 segir að Jesús hafi gert þetta kraftaverk í Nain og frægð hans dreifðist bæði um nágrannalandið og jafnvel til Júdeu.

S: Í Lúk. 7:21-23, af hverju virtist Jóhannes hvetja Jesú til að gera meira?

S: Jóhannes hafði kannski þegar heyrt af krafti Jesú, en varð hissa á því að Jesús notaði hann ekki á þann yfirgnæfandi hátt sem menn myndu búast við að Messías gerði. Kannski var Jóhannes að hvetja Jesú til að staðfesta vald sitt, en Jesús vissi að hann ætti ekki að gera það. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1392 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:30, hvernig gátu farísearnir, eða nokkur annar, uppfyllt tilgang Guðs, þar sem við erum syndug og ófullkomin?

S: Þetta gefur ekki í skyn að þeir hefðu átt að vera syndlausir fullkomnir. Heldur, voru þeir almennt að þóknast Guði? Til dæmis þjónaði Davíð tilgangi Guðs í sinni kynslóð í Postulasögunni 13:36.

Q: Í Lk 7:30, þar sem náð Guðs er óviðráðanleg, hvernig gátu farísearnir hafnað tilgangi Guðs fyrir sig?

S: Lúk. 17:31-33 getur hjálpað til við að skýra þetta. Kona Lots var bjargað frá tortímingu Sódómu með íhlutun englanna. Hún kaus þó að stöðva sig og líta til baka þegar henni var sagt að halda áfram, og því farnaði hún til tortímingar. Á sama hátt er þetta alvarleg viðvörun um að Guð geti frelsað fólk frá hættu og unnið í lífi þeirra. Enn geta þau þó farnað vegna eigin valkosta.

Orðtak sumra kalvínista er "engar glataðar ástæður". Þetta orðtak miðlar á áhrifaríkan hátt mörgum lykilatriðum í þeirra sýn. Þar sem Biblían kennir að Guð sé alvaldur, alvitur, fullkomlega sjálfstæður yfir öllu og að hver einasta áætlun Guðs gangi upp, er auðvelt að draga rökréttan ályktun um að engar "glataðar ástæður" séu til hjá Guði.

Rétt eins og "einusinni bjargað – ævinlega bjargað" er sannleikur, en ekki hlutlaus sannleikur, er "engar vonlausar aðstæður" sannleikur en ekki hlutlaus sannleikur heldur. Hér eru nokkur dæmi úr Biblíunni sem gætu valdið vandræðum fyrir einhvern sem hefur óhóflega afstöðu um að engar vonlausar aðstæður séu til.

1. Englar hjálpuðu til við að bjarga Lótar konu frá dauða. En hún dó samt skömmu síðar.

2. Á sama hátt sluppu allir Ísraelsmenn í Útganganum undan reiði Faraós og reiði Guðs í gegnum páskahátíðina. En það er okkur til fyrirmyndar að þeir dóu engu að síður undir reiði Guðs í eyðimörkinni, eins og Páll segir í 1. Korintubréfi 10:1-10.

3. Farísearnir hafnuðu tilgangi Guðs fyrir sig í Lúkasi 7:30.

4. Í líkingunni um sáningarmanninn var glatað mál um það sem sáð var í hjarta manns í Matteusi 13:19.

5. Í líking Jesú um veisluna í Lúkasi 14:23 býður Guð af einlægni gesti sem neita að koma.

6. Fyrir trúaða varar Páll okkur við að taka ekki við náð Guðs "í æði" í 2 Korintubréf 6:1. Páll gaf ekki varnaðarorð sem við eigum að taka léttúðugt með því að segja: "það getur aldrei gerst hjá mér". Páll var alvarlegur í varnaðarorðum sínum og ætlaði að við tækjum þau alvarlega.

7. Andi Guðs var svo sannarlega í lífi Sáuls konungs að Sáúl varð eins og annar maður, í 1. Samúelsbók 10:5-7,9-11. Þetta er eins dramatísk endurfæðingarupplifun og hægt er að fá í Gamla testamentinu. Enn sem komið er, yfirgaf Andi Drottins Sáúl í 1. Samúelsbók 16:14.

8. Á tímum Nóa, í Útkomu Gyðinga og mörgum öðrum sinnum segir að Guð "iðraðist" þess að hafa gert eitthvað. Þetta þýðir ekki að Guð hafi haft ámæli á því sem hann gerði, heldur að Guð hafi verið harmur. Maður gæti sagt að enginn þessara hafi í raun verið "taparleg mál" því Guð snéri aðstæðunum við og þau urðu einnig hluti af áætlun Guðs (Efesarubréfið 1:11; Rómverjabréfið 8:28; Orðskvæðin 16:4). En að segja að Guð hafi "snúið við aðstæðunum" er ósamræmi við þá sýn að Guð sé kyrrláttur og að öll veröldin hlýði ætíð fullkomlega hans æskilega (þó leynda) vilja.

9. Hrollvekjandi syndir voru framin í nafni trúar sem "komu ekki upp í hug Guðs" í Jeremía 7:31; 19:5; 32:35. Þetta þýðir ekki að Guð væri ekki alvitur. Heldur vildi Guð ekki að menn héldu einu augnabliki að þetta væri löngun Guðs eða hluti af vilja hans.

10. Stundum gerast hlutir sem Guð lýsir skýrt að hann hafi ekki viljað, svo sem dauða hinna óguðlegu í Esekíel 18:23, 32, og mjög viðbjóðslega hluti í Esekíel 8:6.

11. Guð réttar út hendur sínar til að fólk komi, en sumir koma ekki (Rómverjabréfið 10:21; Jesaja 65:2; Matteus 23:37). Guð býður fólki til veislu sinnar, en sumir af boðaða hafna (Matteus 22:3-8).

12. Sumt brýtur Guði hjartað (Jeremía 4:19-22; 9:1; Lúk. 19:41-44; Matt. 23:37-39). Hvort sem þú ert sammála um að þetta séu "vonlaus mál", eru þetta vissulega "mál sem brjóta hjartað". Ég hef lesið um að minnsta kosti einn öfgamann sem kenndi að Guð hefði haft ánægju af því að skapa ákveðna einstaklinga einungis til þess að geta sent þá til helvítis og píslarþjáð þá að eilífu. Hins vegar eru bæði and-kalvínistar og margir kalvínistar sammála um að þetta sé ekki það sem Biblían kennir. Sérstaklega segja 2. Pétur 3:9 og Esekíel 18:23,32 að það sé rangt.

Jafnvægið sannleikur: "engar vonlausar sakir" er hluti af biblíulegum sannleika. Allir ættu að geta verið sammála um að Guð hafi engar óvæntar vendingar, og enginn sem Guð, hinn alviti, vissi að myndi fara til himnaríkis, mun ekki komast þangað. Hins vegar verður "engar glataðar ástæður" að villu þegar það er túlkað sem "engar hjartnæmar ástæður", því þá gefur það í skyn að Guð hafi ánægju af illu og synd eða kennir okkur að bæn hafi enga þýðingu nema sem hughreystandi huggun til að breyta hjarta þess sem biður.

Niðurstaða: Illt hefur orsakir. Þar sem allir eru sammála um að Guð sé hvorki höfundur né bein orsök ills, eru til orsakir sem ekki eru beint frá Guði. Þessar orsakir eru að lokum tapaðar orsakir. Guð hefur engar glataðar orsakir í þeim skilningi að allt vinni saman sem hluti af áætlun hans. En Guð hefur glataðar orsakir á hjartnæman hátt, þar sem alvaldur og almáttugur Guð réttar út hendur sínar til fólks sem kemur ekki, og Guð kýs að láta það vera í þeirri glötun sem það hefur sjálft valið.

S: Í Lúk. 7:31-35, hvers vegna ber Jesús þessa kynslóð saman við kröfuhörð börn?

S: Margir hafnuðu Jóhannesi vegna ströngs lífernis hans, og sömu menn hafnuðu Jesú vegna þess að hann hafði ekki strengt líferni. Málið snerist ekki um líferni Jóhannesar né Jesú, heldur voru þeir einfaldlega að leita að afsökunum til að þurfa ekki að veita þeim athygli. Sjá Tony Evans Bible Commentary bls. 973, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 223, og Believer's Bible Commentary bls. 1394 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:36, af hverju samþykkti Jesús að borða með faríseumanni?

S: Af hverju ekki? Það væri skrýtið ef Jesús hefði tekið á móti og borðað með skattheimtumönnum og syndurum, en ekki öðrum eins og faríseum. Jesús hafnaði ekki faríseunum sem komu til hans, heldur höfnuðu þeir Jesú. Þeir höfnuðu Jesú vegna þess að hann vildi ekki staðfesta stöðu þeirra sem yfirvald yfir sér. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 515 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 7:36, í hvaða mæli ættum við að fara á veislur og aðra viðburði sem syndugir menn standa fyrir?

A: Við ættum ekki að fara á viðburði þar sem við gætum orðið fyrir freistingu til að fremja synduga gjörðir eða látið eins og við samþykktum þær. Til dæmis, ef einhver heldur partý þar sem sagt er að ólögleg fíkniefni verði notuð, ættir þú ekki að fara, jafnvel þó þú ætlar ekki að nota þau sjálfur. Ef hópur fólks vill fara í strippklúbb, eða jafnvel þótt yfirmaðurinn þinn segi að þú verðir að fara í strippklúbb, kannski fyrir viðskiptavini, þá er kominn tími til að ákveða og láta heiminn sjá hvort þú elskar vinnuna þína meira en Guð eða ekki. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1395–1396 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 7:38, borðuðu þeir liggjandi á maganum?

A: Þeir gerðu það, sem skýrir hvers vegna konan var aftan við Jesú til að þvo fætur hans. Þeir kunna að hafa lært þetta þegar þeir voru undir stjórn Persa, Grikkja og Rómverja, sem borðuðu einnig svona. Stundum höfðu gestir vatnsskál til að þvo sér fætur sjálfir, eða þræl til að þvo fætur þeirra, en greinilega hafði Símon ekki þetta. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 516 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 223 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 7:39, hvers vegna komst Símon faríseinn að þeirri niðurstöðu að Jesús væri ekki spámaður?

S: Ef Jesús gat ekki séð hið augljósa, að hann ætti ekki að láta konu sem augljóslega var syndari snerta sig, þá taldi Símon að hann gæti útilokað að Jesús væri spámaður. Símon, algengt gyðinglegt nafn, virtist vera meira viðbjóðssamur gagnvart Jesú en konunni. Sjá Tony Evans Bible Commentary bls. 973 og New International Bible Commentary bls. 1199 fyrir frekari upplýsingar.

S: Gefur Lúk. 7:47 í skyn að maður afli sér sjálfur fyrirgefningar?

S: Nei, þessi vers sýnir tengsl, ekki endilega orsakasamband. Konan sem mikið hafði verið fyrirgefið elskaði mikið, sem var afleiðing þess að henni hafði verið mikið fyrirgefið. Ekkert gefur til kynna að mikil ást hennar hafi valdið því að peningaskuld hennar var fyrirgefin. Ást hennar var afleiðing fyrirgefningar hennar, ekki orsök fyrirgefningar hennar á . Sjá Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 22 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 897 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:47, var Símoni fyrirgefið lítið vegna þess að minna var til að fyrirgefa, eða var mikið enn ófyrirgefið?

Svar: Símon hélt líklega hitt fram, en Jesús vissi betur. Tveir þættir ber að hafa í huga í svari.

Frá sjónarhóli Símonar taldi hann sig líklega nokkuð góðan mann og að aðeins lítið væri til að fyrirgefa.

Frá sjónarhóli Guðs er mikið til fyrirgefandi í hverjum og einum okkar.

Jesús var að segja að Símon sýndi ekki þakklæti ekki vegna þess að ekki væri mikið til fyrirgefandi, heldur vegna þess að Símon sá ekki mikið til fyrirgefandi.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1395 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 224 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 7:47, voru syndir konunnar fyrirgefnar vegna þess að hún elskaði mikið, eða erum við frelsuð fyrir trú eins og segir í Lúk. 7:50 og Efesusbréfinu 2:8?

S: Þau vinna saman. Tveir punktar til að íhuga í svari.

1. Samkvæmt F.F. Bruce í Hard Sayings of the Bible bls. 461–463 getur gríska orðið í Lúk. 7:47, hoti, þýtt "vegna" eða "afleiðing af".

2. Sama hvað, þó að það sé Guð en ekki við sem bjargar okkur, koma bæði kærleikur okkar og trú okkar við í því að við fáum þessa frelsun. Jesús sagði "trú þín hefur bjargað þér" í Lúk. 7:50.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible, bls. 816, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 7:47-50, hvernig bjargaði trú konunnar henni?

S: Jesús var ekki að segja að trú sem stendur í andstöðu við vilja Guðs geti einhvern veginn ógilt Guð. Heldur var trú hennar þáttur í því að hún væri bjargað. Reyndar er trú ástæða (þó ekki hin endanlega ástæða) fyrir því að maður er bjargaður, eins og Hebreum 4:2 sýnir.

Kaþólska kirkjan kennir að trú og verk hafi svipað hlutverk í frelsun, í því að gera okkur á einhvern hátt verðugri frelsunar. Margir lútherskir og kalvínistar (svo sem Loraine Boettner) kenna einnig að trú og verk veiti okkur ekki verðleika, heldur hafi þau sama hlutverk í frelsun, þar sem hvorki annað né hitt hafi neitt hlutverk í því að við verðum frelsuð, heldur eru bæði afleiðing frelsunar.

Raunin er sú að trú er ekki verk, og trú hefur annað hlutverk en verk, annars hefði Páll aldrei skrifað Efesusbréfinu 2:8-9. Ef við værum frelsaðir fyrir verk, þá væri verðleiki sumra verka okkar hluti af frelsuninni. Þó að meiri trú sé afleiðing frelsunar, stangast það ekki á við kenningu Páls um að trúin sé það sem við erum frelsaðir fyrir. Þar sem Páll segir að við séum frelsuð fyrir trú, ekki verk, er hann ekki einungis að benda á að trú sé ekki verk, heldur að engin "verðleiki" felst í því að átta sig með trú á hver Kristur er og varpa okkur á miskunn Guðs.

Lúkasarguðspjallið 7:50 og Hebreabréfið 4:2 eru meðal versanna sem sýna að trúin hefur hlutverk, þó hún veiti okkur ekki verðleika. Guð hefur náðlega leyft að trú okkar gegni hlutverki í því að við komum til Krists. Ennfremur gerði Páll skýran greinarmun á verkum sem frelsa ekki og trúinni sem við erum frelsuð fyrir.

Fyrir kalvínista og lútherana, sem og alla kristna almennt, er mælt með bók eftir kalvínistann R.C. Sproul. Bókin hans, Faith Alone, gerir frábært biblíulegt greinarmun á verkum annars vegar og því að verða frelsaður fyrir náð í gegnum trú hins vegar. Það virðist ósamræmið fyrir kalvínista að samþykkja bók R.C. Sproul ef hann eða hún teldi að trú væri bara annað verk.

Sp.: Í Lúk. 7:50, hvernig getur maður "farið í friði" eftir að hann veit að hann hefur framið stór syndir?

S: Þetta er friður sem enginn geðlæknir getur veitt. Þetta er friður af því að vita að þér hefur verið sannarlega og einlæglega fyrirgefið af Guði. Þetta er ekki afneitun á því sem þú gerðir, né afneitun á alvarleika þess, heldur vitneskja um að Guð er æðri en það. Manneskja þarf kannski enn að lifa með afleiðingum gjörða sinna á jörðinni, en Guð getur snúið jafnvel aga og afleiðingum í síðar blessun. Sjáðu Believer's Bible Commentary, bls. 1395, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 8:2, voru konurnar með illan anda bara að þjást af geðröskun?

S: Ef þú trúir Biblíunni gætirðu ekki trúað því að djöflar væru bara sálfræðilegt vandamál af eftirfarandi ástæðum:

Örverur eru ytri: þær geta komið inn í mann, yfirgefið hann og farið til að koma inn í svín, til dæmis.

Örverur hafa persónuleika: þær geta hugsað og aðgerðast óháð vilja manns.

S: Í Lk 8:3-4 og Jn 2:1-11, giftist Jesús einni eða fleiri af konum sem fylgdu lærisveinunum, eins og fjölkvænismormónar og sum önnur trúarbrögð trúa?

S: Nei. Í fyrsta lagi eru hér konurnar sem við vitum um að fylgdu Jesú og lærisveinunum. Samkvæmt Lúkasi 8:3-4 voru konurnar sem ferðuðust með Jesú Maríu Magdalenu, Jóönnu konu Chúza, Súsönnu og aðrar. Önnur ritstykki nefna Salóme (Markús 15:40), Maríu móður Jakobs (Markús 15:40, Lúkas 24:10) og Marthu, systur Maríu. Auk þess var Joanna, kona Kúza, í Lúkasi 8:3 og , fyrsta manneskjan sem nefnd er tengd konungsætt. Athugið að hún var þegar gift.

Í Jóhannesarguðspjallinu 2:2 segir að Jesús hafi verið boðinn sem gestur á brúðkaupið. Brúðguminn er aldrei boðinn á eigið brúðkaup.

Það er engin grundvöllur til að segja að Jesús hafi nokkurn tíma gengið í hjónaband, átt börn eða að börn hafi fæðst án syndar eðlis. Þó að engin vers segi beinlínis að Jesús hafi aldrei gengið í hjónaband, segir engin vers heldur að hann hafi ekki flogið til Mars. Röksemd byggð á þögn sýnir ekki meira fyrir annað en hitt.

Hér eru öll hin önnur kafla fyrir upprisu um konurnar:

Joanna og Salóme eru ekki nefndar annars staðar.

Marta (með Maríu) er aðeins nefnd í þremur köflum fyrir upprisu, við kvöldverð (Lúk. 10:38-41), við lækningu bróður þeirra Lázarusar (Jóh. 11:1-45) og í öðrum kvöldverði með Lázarus (Jóh. 12:1-8).

Þar sem ekki er minnst á það annars staðar, væri varla sterkari rök fyrir því að Jesús hafi gifst Maríu en að hann hafi gifst systur hennar, Marthu. Hins vegar hlýddi Jesús Móse lögunum, og hjónaband eins manns við tvær systur, á meðan báðar voru á lífi, var bannað í 3. Mósebók 18:18. Mormónar sem kenna þetta eru líklega ekki meðvitaðir um að þeir séu að kenna að Jesús hafi að öllum líkindum brotið hjónabandslög Gamla testamentisins.

Sjá When Cultists Ask bls. 163 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 8:9-10, gæti þetta mysterion verið svipað grískum leyndardómstrúarbrögðum?

S: Sumir frjálslyndir fræðimenn töldu svo vera. En samsvarandi hebreska orðið fyrir "mystérium" kom einnig fyrir í hebreskum ritum utan Biblíunnar, svo ekkert er sem tengir það við grískar dauðadýrkunartrúir. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 906, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 8:16-17, hvað er tilgangurinn með að ekki sé hulið logandi kerti undir luktur?

S: Tilgangur logandi kerti er að lýsa; að setja það undir körfu eða rúm væri fáránlegt. Á sama hátt er tilgangur kristins manns að dýrka Guð, og það er jafn undarlegt að fela vitnisburð sinn og vanrækja að dýrka Guð. Kornaílát voru notuð til að geyma korn og vörur sem keyptar og seldar voru. Rúmið var staður hvíldar, eða hjá sumum, leti. Sumir kristnir menn í dag fela vitnisburð sinn vegna viðskipta eða þæginda og lúxus. Sjá The Believer's Bible Commentary bls. 1398 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 8:18, hvers vegna ættu menn að gæta þess sem þeir heyra?

A: Guð ber enga ábyrgð á að veita neinum ótakmarkað tækifæri til að heyra fagnaðarerindið. Ekki taka tækifærið til að finna sannleikann sem sjálfsögðum hlut, hvorki fyrir þig né fyrir einhvern annan.

Auk þess dæmir Guð fólk út frá því sem það hafði tækifæri til að vita, eins og Rómverjabréfið 4:15 og 5:12 sýna. Í 2. Pétursbréfi 2:20-22 stendur að það hefði verið betra fyrir suma að hafa ekki þekkt sannleikans veg en að þekkja hann og snúa baki við honum.

Spurning: Í Lúk. 8:19-21 var Jesús að heiðra móður sína hér?

A: Jesús heiðraði foreldra sína, en hann fór þó gegn því sem hann vissi að vilji móður hans var hér. Við eigum að hlýða foreldrum okkar, en þegar óskir þeirra ganga þvert á það sem við vitum að Guð vill, verðum við að hlýða Guði fyrst. Það er erfitt fyrir ungt barn að vita hvað Guð vill, sérstaklega ef foreldrar þess segja annað. Jesús var hins vegar fullorðinn hér.

Q: Í Lk 8:19-21, af hverju var faðir Jesú, Jósef, ekki til staðar?

A: Ritningin segir það ekki. Kirkjuhefðin segir hins vegar að Jósef hafi látist áður en Jesús varð fullorðinn.

S: Í Lk 8:22, af hverju ættu lærisveinarnir ekki að hafa óttast?

S: Annars vegar voru þeir atvinnuveiðimenn sem höfðu án efa farið yfir þennan vatn mörgum sinnum. Hins vegar var stormurinn svo mikill að þeir óttuðust að drukna. En Jesús sagði: "Förum yfir á hinn bakka." Þegar Jesús sagði að þeir myndu fara yfir á hinn bakka gátu engir djöflar í helvíti hindrað þá í að komast þangað. Auk þess var þetta mjög afgerandi tilraun til að koma í veg fyrir að Jesús kæmi yfir á hinn bakka. Hins vegar er það eina sem skráð er að Jesús hafi gert hinum megin, að hann læknaði manneskju með óhreinum anda fyrir augum bæjarbúa. Við heyrum ekki af neinum bæjarbúum sem fylgdu Jesú, en þrátt fyrir það gaf Jesús þeim samt tækifæri. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 226, The Tony Evans Bible Commentary bls. 976-977 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 911-912 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 8:23 og Matt. 5:23-26, hvernig gat Jesús sofið í bát í mikilli stormi?

A: Annað hvort var Jesús eðlilega sofandi vegna þess að hann var mjög þreyttur, eða hann var yfirnáttúrulega settur í djúpan svefn til að prófa lærisveinana. Líklegast svaf Jesús rólega vegna þess að hann var búinn á geim af allri prédikuninni.

Það eru þrjár tegundir af eðlilegum svefni: djúpsvefn, REM-svefn (hröð augnhreyfing) þegar fólk dreymir, og léttur svefn. Fólk gengur í gegnum marga hringi af þessum þremur svefnsgerðum á hverri nóttu. Jesús gæti hafa verið í djúpri hvíld. Óháð því var Jesús, sem maður, sofandi þegar stormurinn skall á. En Jesús, sem Guð, sofnaði storminum þegar hann talaði. Í dag, ef við höfum djöfullegan storm geyslandi í hjörtum okkar, biðjum við Jesú um að tala, áreita og róa hann einnig.

Í mjög öðrum kringumstæðum var Jónas einnig sofandi í bát í mikilli stormi.

Sjáðu Believer's Bible Commentary, bls. 1398, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 8:25 og Matt. 8:26, af hverju spurði Jesús hvar trú þeirra væri?

S: Þetta var eins konar próf fyrir lærisveinana; þeir stóðust það ekki. Í Lúkasi 8:22 sagði Jesús lærisveinunum að þeir væru að fara yfir á hinn bak. Jesús varð hissa á ótta þeirra. Þeir efast um að

a) Guð faðirinn myndi vernda Jesú fyrir veðrinu, og/eða

b) Jesús sjálfur vildi halda þeim öruggum, og/eða

c) Jesús gat haldið þeim öruggum.

Stundum stafa efasemdir okkar í dag af sömu ástæðum.

S: Í Lúk. 8:37, af hverju vilja sumir í dag að Kristur og áhrif hans hverfi burt, jafnvel eftir að hafa séð áhrifin?

S: Jesús er of "óþægilegur" fyrir marga. Hann truflar tilfinningu þeirra fyrir þægindum, vellíðan og sjálfsbjargarviðleitni. Þeir gera sér grein fyrir að Jesús kallar þá til að breyta stefnu sinni, á þann hátt sem þeir telja sig ekki vilja fara.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1399 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 8:38, af hverju hafnaði Jesús beiðni mannsins um að fá að fylgja honum?

S: Það var líklega vegna þess að Jesús vildi að maðurinn dveldi á meðal þeirra sem þekktu hann, sem vitnisburður fyrir þá.

Sp.: Í Lk 8:43-45, gerði konan rétt í því að snerta kápu Jesú?

A: Í raun og veru áttu óhreinir að snerta ekki þá sem voru ekki óhreinir. Hún hafði eytt öllum peningunum sínum í lækna, án árangurs. Markúsarguðspjallið 5:26 segir að læknarnir hafi aðeins gert ástand hennar verra, en Lúkas, sem var sjálfur læknir, hefði kannski viljað sleppa þeirri smáatriði. En miðað við aðstæðurnar og vonleysi veikinda hennar hafði Jesús engin orð um ákæru fyrir henni; aðeins lækningu og hrósi. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1399–1400, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 227 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 817 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 9:1-11 er þetta öðruvísi en í Mt. 10:1-15 og Mk. 6:8-9.

Svar: Matteus greinir frá því að Jesús hafi sagt þeim að fara einungis til Gyðinga, en Lúkas tilgreinir það ekki. Þeir áttu ekki að hafa poka, ekki mat, ekki peninga og e k enga aukakyrtil. Í þessum hluta gefur Jesús þeim kraft sinn (dynamos/dynamin) og vald sitt (exousian), svo þeir þurfa ekki á öðrum hlutum að halda.

En ættu þeir að taka staf (eintala) eða ekki taka stafi (fleirtala)? Þó að Jesús hefði einfaldlega getað sagt að taka einn staf ef þeir ættu hann, en engan aukastaf, er önnur möguleiki ritvillta hjá afritara.

Kannski hafa eintök af Markúsarguðspjalli sem við eigum skipt út "ekki" fyrir "aðeins". Þó að öll eintök sem við eigum segi "ekki", er í grísku munurinn á "aðeins" og "ekki" sá að bætt er við tveggja stafa grísku orðinu ei. Í bókinni Hard Sayings of the Bible, bls. 422–424, er minnst á ritvillu af öðrum toga, þar sem Matteus var yfirleitt mjög kunnugur Markúsarguðspjalli, en fylgdi hér Lúkasi. Þannig að, með öðrum orðum, ætti "aðeins/nema stafur" í Markúsarguðspjallinu líklega að vera "ekki stafur" eins og í Matteusi og Lúkasi.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1400 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 918 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:1-11, telur þú að allir tólf hafi haft þessa völd og þennan valdsmátt, þar á meðal Júdas Ískaríot?

S: Það er mögulegt að Júdas hafi ekki gert neitt annað en haldið því fram að hann hefði unnið kraftaverk og rekið út illvætti. Hins vegar er líklegt, sérstaklega ef þeir fóru út tveir og tveir, að hann hefði verið séður og gæti ekki þykst. Með öðrum orðum, jafnvel Júdas hafði í raun þennan mátt líka. Mundu að illvættirnar á þessum tímapunkti vissu ekki að Júdas myndi snúa sér til hins verra.

Q: Í Lúk. 9:3-5, af hverju ættu þeir bara að dvelja í einu húsi í bænum?

S: Minni ástæða er sú að það myndi draga úr þeim aukatíma sem þeir þyrftu að eyða í að biðja fólk um gistingu á milli heimila. Meiri ástæða væri sú að forðast að skapa illvilja um hver fengi að hýsa lærisveininn. Helsti ávinningurinn er einfaldleiki, bæði hvað varðar tilfinningasár og skipulag.

Samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 918, skrifaði gríski rithöfundurinn Lucian Passing of Peregrinus, háðsádeilu um kínískan prédikara að nafni Peregrinus sem þóttist vera kristinn og lifði á gestrisni kristinna manna. Í fyrstu kristnu rituninni, Didache k. 11–12, er varað við flakkandi spámönnum sem lifa eingöngu á öðrum. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1400 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 9:5, eru til tímar í dag þegar þú ættir myndlíkingarlega séð bara að hrista rykið af fótum þínum?

A: Já, þó að vonandi verði það sjaldgæft. Í fyrsta lagi skal taka eftir því að jafnvel gagnvart heiðingjunum austan við Galíleuvatn, sem báðu Jesú að fara burt frá þeim stað, hristi Jesús ekki rykið af fótum sínum. En gagnvart þeim sem héldu því fram að fylgja Guði en höfðu hafnað postulum og þjónum Guðs, sagði Jesús að hrista rykið af fótum ykkar. Ef samtök eða kirkja segjast vera kristnar en hafna eða reka út þá sem fylgja Guði, gæti verið kominn tími til að hrista rykið af fótum þínum. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 979 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:7, hvað er tetrark?

S: Gríska orðið tetra þýðir "fjórir", og stjórnandi Galíleu var kallaður tetrark, vegna þess að hann réði yfir einu af fjórum héruðum Palestínu. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1401 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 9:7,9, er þetta sami Heródes sem ríkti þegar Jesús fæddist?

S: Nei. Heródes sem drap smábörnin í Betlehem var nefndur Heródes mikli. Þessi Heródes, nefndur Heródes Antípas, var yngri sonur Heródesar mikla og einnar af tíu eiginkonum hans, Malthace. Hann vissi sennilega ekki að þetta væri sami Jesús sem faðir hans reyndi að myrða sem barn. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 979 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 9:7-9, þegar Heródes tetrarkinn var forvitinn um Jesú, af hverju hætti Jesú ekki öllu, fór til höfðingjans og sagði honum?

Svarið við hver Jesús er var auðvelt að finna; maður þurfti bara að fara til Jesú og hlusta á hann. Það virðist sem erfiðara sé að fá fólk til að spyrja spurninguna og vilja leita að svari en að miðla upplýsingum um hver Jesús er. Jesús hljóp ekki til Heródesar, þess sem fangelsaði og drap Jóhannes. Ef Heródes hefði verið alvarlegur í því að vita, hefði hann getað komið og hlustað sjálfur.

S: Í Lúk. 9:14, af hverju þurftu menn að sitja í hópum fimmtíu manna?

S: Þetta voru fólk sem kom víða að til að hlusta á Jesú; hefðu það verið bara heimamenn hefðu þeir snúið aftur heim til sín. Ritningin segir ekki af hverju þeir áttu að sitja í hópum fimmtíu manna, en það hefði gert talningu og dreifingu körfanna auðveldari. Þetta minnir á kraftaverk í 2 Konungabókum 4:42-44, þar sem Elísa gaf 100 mönnum að borða úr einni potti. Fimm þúsund manns táknaðu hina týndu veröld, sem var að deyja úr hungri eftir brauði Guðs. Lærisveinarnir eru kristnir menn með takmarkaðar auðlindir. Auðlindir þeirra fjölguðust svo að tólf körfur (kophinoi) sem notaðar voru í viðskiptum urðu afgangs. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1401 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 228-229 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 9:20 hvað er munurinn á "Kristur" og "Messías"?

A: "Kristur" á grísku er samheiti við "Messías" á hebresku. Þetta er hinn smurði sem lofaður var í Gamla testamentinu. Sjá 1001 Bible Questions Answered bls. 28-29 fyrir ítarlegra svar.

S: Í Lúk. 9:20-21, neitaði Jesús því að vera þekktur sem Sonur Guðs, þar sem Jesús bað lærisveinana um að segja engum að hann væri Kristur Guðs í Lúk. 9:20-21, og í Lúk. 4:11 áreitti Jesús djöflana fyrir að segja að hann væri Kristur, Sonur Guðs?

S: Þetta er dálítið erfitt að svara því að báðar ritvísanirnar eru rangar, svo ég þarf að álykta hvaða ritversunir spyrjandinn átti við. Lúk. 9:20-21 segir ekki "Sonur Guðs" heldur "Kristur Guðs". Kóraninn viðurkennir jafnvel að Jesús væri Messías (Kristur), svo jafnvel múslimar yrðu að samþykkja að Jesús væri Kristur Guðs. Í Lúk. 4:11 er heldur ekki minnst á Son Guðs.

Spyrjandinn gæti hafa verið að hugsa um Matteus 8:29 þar sem illvættirnar spurðu: "Hvað viltu gera við okkur, þú sonur Guðs?" og báðu um að vera sendar í svínin. Jesús sagði ekki að segja engum frá þessu, heldur leyfði hann þeim að fara í svínin. En illvættirnar eru einfaldlega að viðurkenna að þær vissu hver Jesús raunverulega var, kannski í þeirri von að hlutirnir yrðu þeim auðveldari.

Í Matteusi 16:16-20 spurði Jesús lærisveinana hver hann væri, og Pétur sagði: "Þú ert Kristur, sonur hins lifandi Guðs." En jafnvel hér, á þeim tíma, "vísaði Jesús lærisveinunum frá sér að segja nokkrum að hann væri Kristur [Messías]". Ekki er minnst á að lærisveinarnir hafi verið varaðir við að segja að hann væri sonur Guðs.

Spurning: Í Lúk. 9:21 og Matt. 16:20, á þessum tíma, af hverju áttu lærisveinarnir ekki að segja neinum að Jesús væri Kristur (Messías)?

S: Hvaða gagn hefði það gert að nota það nafn, þegar þeir annaðhvort vissu ekki hvað Messías myndi gera, eða höfðu fengið rangar hugmyndir um Messías sem hernámsmann. Betra er fyrst að hreinsa upp misskilninginn um titilinn áður en maður kallar sig með honum. Fljótlega myndu þeir segja öllum opinskátt að Jesús væri Messías, en fyrst þurftu menn að sjá hver Jesús var og sönnunargögnin fyrir kröfu hans.

S: Í Lúk. 9:24-26, hvað eru tvö algeng hindrun fyrir kristna skuldbindingu, bæði þá og nú?

S: Losta eftir peningum og ótti við skömm. Maður getur grætt meiri peninga með því að leggja hjarta sitt og sál í að græða peninga, sem skilur engan tíma fyrir það sem Guð vill að þú gerir. Maður getur hikstað við að gera það sem Guð vill fyrir þig vegna ótta við höfnun eða missi virðingar annarra. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1403 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 979 fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Lúk. 9:27 og Matt. 16:28, hvernig gerðist það að sumir smökkuðu ekki dauðann áður en þeir sáu Guðs ríki koma?

S: Að smakka dauðann þýðir að upplifa dauðann. Sumir hér myndu ekki deyja áður en þeir sáu Guðs ríki koma með upprisu Jesú og hvítasunnu, 50 dögum síðar.

S: Í Lúk. 9:31, hver er munurinn á því að spá fyrir um að Jesús gæti verið drepinn og því að Jesús segi að hann verði að vera drepinn?

S: Jesús er ekki að segja að það gæti verið hættulegt og að möguleiki væri á að hann yrði drepinn. Það var engin hætta á að hann yrði drepinn; heldur var það algjörlega víst að hann myndi uppfylla örlög sín og verða drepinn. Auk þess er gríska orðið fyrir brottför/dauða það sama orð og í Biblíunni er þýtt sem "Útganga". Jesús var að fara í sína "Útgöngu", svo að segja. Sjá New International Bible Commentary bls. 1202 og Believer's Bible Commentary bls. 1404 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:36 og Matt. 17:9, af hverju sögðu lærisveinarnir engum frá umbreytingunni á þessum tíma?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár ástæður.

1. Það gæti vakið öfund meðal hinna lærisveinanna.

2. Gyðingar sem trúðu ekki á Jesú myndu ekki trúa þessu kraftaverki sem aðeins þrír lærisveinar urðu vitni að.

3. Fyrir trúaða myndi þessi atburður fljótlega verða skyggður af upprisu.

S: Í Lk 9:37-39 og Mt 17:15-17, af hverju meiða djöflar oft þá sem þeir búa í?

Sjá umræðuna um Matteus 17:14-16 fyrir svarið.

Spurning: Í Lk 9:45, hvers vegna var skilningi á orðum Jesú um svik hans haldið frá lærisveinunum?

S: Þetta var líklega hversdagslegt orðalag sem merkti að þeir skildu ekki. Hins vegar stendur kjarna spurningin enn: hvers vegna skildu þeir þetta ekki? Þó að ástæðan hefði getað verið Guð eða Satan, sem með yfirnáttúrulegum hætti hindruðu skilning þeirra, er raunveruleg skýring sennilega mun einfaldari. Almennt skilja menn oft ekki það sem þeir eru ekki reiðubúnir að samþykkja. Hvernig gat einhver sem birtist í slíkri yfirnáttúrulegri dýrð við umbreytinguna þjáðst svona skammarlega dauða? Dauði Jesú hefði verið ósigur fyrir málið, eða svo héldu þeir. Augljóslega myndi Jesús ekki láta málefni sitt verða sigrað. Postularnir höfðu aldrei heyrt þetta áður, þeir vildu ekki heyra það, og því voru það sennilega sjálfir postularnir sem hindruðu sig í að skilja þetta í fyrsta sinn.

Jesús, sem vissi þetta, sagði það hér og aftur síðar til að gefa því tíma til að síast inn. Þeir mótmæltu þjáningum Jesú. Síðar myndu þeir læra að ekki aðeins myndi Jesús þjást, heldur myndu einnig þeir sem fylgja Guði þjást fyrir fagnaðarerindið.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 231, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 531, The Tony Evans Bible Commentary bls. 980 og Believer's Bible Commentary bls. 1405 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 9:46, hvers vegna rökræddu lærisveinarnir um hver væri mesti?

A: Athugið tímasetninguna. Í Lúkasi 9:10 höfðu þeir komið til baka og greint frá árangri sínum; það virtist fara þeim til höfuðs. Í hroka sínum settu þeir Jesú í fyrsta sæti en sjálfa sig í annað sæti. Filippíbréfið 2:3ff. segir að við eigum að meta aðra sem betri en okkur sjálf.

Einnig, eins og G. Campbell Morgan sagði, "ást okkar á tölfræði er sjálfhverf og af holdinu, en ekki af anda." 61,5% fólks myndu vera sammála. (grín) (úr Believer's Bible Commentary bls. 1401.) Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1404 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:49, hvernig gat einhver annar getað rekið út illvætti?

S: Maður þurfti ekki að vera einn af tólf lærisveinunum til að reka út illvætti; aðrir fylgjendur gátu það líka. Guð getur gefið þá mátt hverjum sem hann vill.

Spurning: Í Lúk. 9:49, af hverju vildu lærisveinarnir stöðva manninn, og af hverju vildi Jesús að hann héldi áfram?

S: Þeir skildu ekki hvernig hann gæti trúað og gert þetta, ef hann var þeim ókunnugur. Tólf postularnir, sem og kristnir menn í hvaða kirkju sem er í dag, ættu ekki að líta á sig sem einkaumboðsmenn Guðs.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1203, Believer's Bible Commentary bls. 1406 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 980 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 9:49, hvaða dæmi eru til í dag um að einhver gæti freistast til að vilja stöðva þjónustu vegna þess að hún er öðruvísi?

S: Kristnir geta því miður stundum verið hópsinnaðir; það er að segja, þeir meta samtökin og verklagið meira en verkið. Málið snerist ekki um rétttrúnað heldur um tengsl. Ef um prest er að ræða gæti hann ekki verið sáttur við eitthvað sem er undir stjórn Guðs en ekki undir hans stjórn. Ef það kemur ekki frá þeirra samtökum gæti það talist ógn; en þeir þurfa að átta sig á því að það er aðeins ógn við þeirra stjórn og samtök, sem skipta í raun engu máli. Þeir gætu verið sakaðir um að stela kindum; en kindurnar tilheyr a hvorki leiðtoganum né samtökunum, heldur æðsta hirðinum, Jesú Kristi. Þú gætir orðið fyrir vonbrigðum þegar þú heldur að fólk tilheyri þér eða samtökum þínum, en í raun tilheyrir það Guði. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 931, fyrir nánari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:51 hafði Jesús áður farið til Jerúsalem, svo hvað var öðruvísi að þessu sinni?

S: Jesús vissi að hann þurfti að komast þangað fyrir páskahátíðina til "stefnumóts síns við örlögin." Ólíkt öðrum sinnum vissi Jesús að hann myndi ekki koma aftur fyrir dauða sinn. Það var einmana að bera þetta leyndarmál. Hann reyndi jafnvel að miðla þessari vitneskju til lærisveina sinna, en þeir skynjuðu það ekki. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 232 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 9:53, af hverju tóku Samarítumenn ekki við Jesú eins og áður?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Þó að það hafi líklega verið aðrir Samarítar, stendur spurningin enn um hvers vegna þessir Samarítar tóku ekki við Jesú.

2. Þessir Samarítar gætu hafa þegar heyrt um þá kröfu Jesú að vera [gyðinglegi] Messíasinn, og þeir hafnuðu því.

3. Þar sem Jesús var á leið til Jerúsalem af trúarlegum ástæðum, en samaritarnir töldu guðsþjónustu sína betri en guðsþjónustuna í Jerúsalem, passaði ferðalag Jesú ekki inn í þeirra sýn á það sem þeir töldu gott. Þeir hefðu ekki talið Jerúsalem réttan bænunarstað, heldur fjallið Gerísím í Samaría. Að Jesús færi til Jerúsalem myndi ekki staðfesta þeirra sjónarmið heldur hitt andstæða, svo þeir snúðu honum meðvitað baki við.

Þriðja ástæðan er líklegust.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1203, The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 933-934, og Believer's Bible Commentary bls. 1406 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:54-55, af hverju vildu lærisveinarnir drepa Samarítana?

S: Þó ritningin segi það ekki, getum við ályktað það út frá hegðun annarra. Stundum getur maður verið svo upptekinn af völdum að hann gleymir samúð með fólkinu.

Maður gæti haldið að eftir allt þetta tímabil sem þeir lærðu það sem Jesús kenndi, hefðu Jakobi og Jóhannesi betur skilja hjarta Jesú, en svo var ekki. Trúmenn geta vitað margt og verið áhrifaríkir í þjónustu, en samt haft skelfilega blindbletti. Þess vegna þurfum við ekki aðeins sannleikann í Biblíunni, heldur þurfum við hvert annað til að hvetja okkur á þeim sviðum þar sem við fylgjum ekki sannleika Biblíunnar.

Einu sinni var ég með nokkrum kristnum mönnum frá Mið-Austurlöndum og við vorum úti að miðla um Krist til annarra Mið-Austurlanda. Við hittum mann frá Jórdaníu sem hafði alist upp sem kristinn maður frá barnæsku. Við báðum hann um að ganga með okkur í vitnisburði fyrir múslima, en hann var tregur til. Eftir það sem hann hafði séð og heyrt um það sem múslimar gerðu kristnum mönnum þar sem hann kom frá, vildi hann ekki að múslimar kæmu til Jesú og kæmu til himnaríkis. Við sögðum honum að ef hann bar hatrammi en ekki kærleika í garð annarra, þá ætti hann að gæta sín vel og kanna hvort hann væri í raun bjargaður. (1. Jóhannesarbréf 3:14-16; 4:8). Sem betur fer breytti hann afstöðu sinni og ákvað að koma og segja múslimum frá Jesú.

Kannski voru lærisveinarnir að hugsa um Elía sem kallaði eld niður á 102 menn í 2. Konungabók 1:9-12. Aðstæðurnar voru hins vegar mjög ólíkar. Jesús kom ekki aðeins til að sýna Guðs kærleika og innleiða nýja ráðstöfun, Samarítumennirnir höfðu einfaldlega hafnað Honum og reyndu ekki að handtaka hann eins og 102 mennirnir reyndu að grípa Elía.

Spurning: Í Lúk. 9:54-55, af hverju vildi Jesús ekki sjá Samarítana drepna?

S: Þetta hefði ekkert stuðlað að því að leiða fólk til Jesú til að komast til himnaríkis. Jesús vildi ekki sjá fólk dæmt samstundis fyrir að fylgja honum ekki og hafna honum, og við ættum að vera mjög þakklát fyrir það. Í Lúkasi 9:56 sagði Jesús að hann kæmi ekki til að tortíma lífi manna, heldur til að bjarga því. Þetta var ekki aðeins sendiferð Jesú, heldur einnig hjarta hans. Við ættum einnig að hafa sama hjarta. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 981 fyrir frekari upplýsingar.

F: Þó að ritningin segi það ekki beinlínis, virðast aðstæðurnar hér mjög ólíkar þeim hjá manninum frá Gerasene sem var plágaður af illum öndum. Fyrir hinn læknaða mann sem var plágaður af illum öndum var ekki að finna neitt um ávítur, og Jesús gaf honum nýtt hlutverk, og það var árangursríkt.

S: Þó að ritningin segi það ekki berum orðum, virðast aðstæðurnar hér mjög ólíkar þeim hjá manninum frá Gerasa sem var plágaður af illum anda. Fyrir hinn læknaða mann sem var plágaður af illum anda var engin áminning um áfellu, og Jesús gaf honum nýtt þjónustustarf, sem gæti hafa verið mjög árangursríkt, þar sem hann dvaldi á meðal þeirra sem þekktu hann þegar hann var í valdi illra anda. Við þessa þrjá menn var Jesús gagnrýninn á skort þeirra á fullri skuldbindingu, og hann nefndi enga þjónustu fyrir þá.

Þrír mennirnir voru sammála markmiðinu, en ekki skuldbindingunni. Málið snerist ekki svo mikið um það hvað þeir voru reiðubúnir að fórna eða ekki, heldur um að setja Jesú í fyrsta sæti. Í öllum þremur tilfellunum var svar þeirra: "Já, en". Þeir litu til baka í stað þess að líta til framtíðar, eins og Jesús nefnir í Lúkasi 9:62. Þeir höfðu löngun til að hjálpa, en skorti á tilfinningu fyrir mikilvægi þess að hraða sér. Það felst fórn og verð í því að vera lærisveinn.

Ef þú lítur eingöngu á orðfæri setningarinnar færðu "Drottinn … mig fyrst". Gefum við æðri forgang verkefnum sem aðeins við sem erum andlega lifandi getum unnið að, eða verkefnum sem hver sem er getur unnið að? Trúuðum getur verið haldið frá þjónustu vegna ofurástar á efnislegum þægindum, starfsferli sínum, fjölskyldu og vinum.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 232-233, the New International Bible Commentary bls. 1204, the Believer's Bible Commentary bls. 1407 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 981 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 9:57-59, hvers vegna talaði Jesús um refi og fugla við mann sem vildi fylgja honum?

S: Jesús var að segja að hann og lærisveinar hans hefðu ekki öruggt skjól né mörg af þeim þægindum sem fólk tekur sem sjálfsögðum. Maðurinn myndi heldur ekki eiga slíkt. Það er enginn vafi á því að maðurinn vildi sannarlega fylgja Jesú. Það sem var í spurningu var skuldbinding hans til að setja Jesú í fyrsta sæti.

Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1406–1407, segir: "Þegar við lesum að Mannssonurinn átti engan stað til að leggja höfuð sitt niður, erum við líkleg til að kenna honum um. Einn skýrandi bendir á: 'Hann þarf ekki samúð þína. Kenndu heldur þér sjálfum um ef heimilið þitt heldur þér aftur þegar Kristur vill senda þig út á háu hæðir heimsins.'"

Sp.: Í Lúk. 9:59-60, var Kristur að kenna fólki að heiðra ekki foreldra sína, sem stangast á við það sem segir í 2. Mósebók 20:12?

S: Nei. Við eigum að heiðra foreldra okkar, en sumt hefur forgang fram yfir fjölskylduna eftir að foreldrar okkar eru fallnir frá. Mikilvægara er að heiðra foreldra okkar meðan þeir eru hjá okkur á jörðinni en að vanheiðra þá á jörðinni og síðan heiðra tómar hulstrar líkama þeirra eftir að þeir eru farnir.

Í bókinni Hard Sayings of the Bible, bls. 463-464, segir að skoskur prédikari frá nítjándu öld, John McNeill, hafi talið þennan vers mjög viðeigandi fyrir sig. Einu sinni, þegar hann átti að prédika á röð boðunar funda í Englandi, fékk hann fregnir af því að faðir hans hefði látist og að útförin yrði haldin sama dag og einn fundanna. Hann sagði: "Þessi sami Jesús stóð hjá mér og virtist segja: 'Sjáðu til, ég tek við af þér. Farðu og prédikaðu fagnaðarerindið fyrir þessa menn. Viltu frekar jarða hina dauðu eða vekja þá til lífs?'" Og McNeill fór að prédika.

Ef sonur þinn þyrfti að velja á milli að prédika fagnaðarerindið fyrir marga og að mæta á útför þína, hvað myndir þú kjósa?

Sjá Haley's Alleged Discrepancies of the Bible bls. 287 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 9:59-60, af hverju leyfði Jesús manninum ekki að grafa föður sinn fyrst?

S: Þegar sonurinn vildi grafa föður sinn fyrst, er ekki ljóst að faðirinn væri þegar látinn. Heldur gæti hann hafa verið að bíða eftir að aldraður faðir hans léti lífið áður en hann gekk til liðs við Jesú. Hann þurfti að vera viðstaddur jarðarför föður síns til að tryggja að hann fengi arf sinn. Sjá Tony Evans Biblíuathugasemdir bls. 980 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 9:61-62, hvers vegna mátti maðurinn ekki kveðja fjölskyldu sína?

A: Maðurinn hefði ekki einu sinni spurt Jesú ef hann hefði aðeins átt við fimm mínútna kveðjustund. Heldur var maðurinn að biðja um að fá fyrst að dvelja nokkra daga með fjölskyldu sinni, líklega eins og fjölskylda Rebekku vildi í 1. Mósebók 24:54-59. Elijah leyfði Elísa fyrst að kveðja fjölskyldu sína í 1. Konungabók 19:19-21.

Þetta er nokkuð sambærilegt við atvinnuviðtal í dag. Ef fyrsta spurningin þín, og margar af þeim sem henni fylgja, snúast um frí og veikindadaga, gæti viðmælandi velt því fyrir sér hversu spenntur þú ert fyrir að vinna verkið.

Þegar Elijah kallaði Elísa sagði Elísa foreldrum sínum stuttlega bless í 1. Konungabók 19:19-21, og það var í lagi. Þannig að þetta var ekki svo mikið gjörð heldur viðhorf. Fyrir okkur snýst þetta ekki bara um að hafa Jesú í hjarta okkar; það snýst um að hafa Jesú í fyrsta sæti í hjarta okkar.

Í gyðinglegri greftrunarsiðferð var maður venjulega grafinn sama dag og hann dó. Því gæti verið að faðirinn hafi enn verið á lífi en á barmi dauðans, og maðurinn hafi viljað eyða eftirstöðvum dægra föður síns með honum. Þetta er sjónarmið bókarinnar Bible Difficulties & Seeming Contradictions, bls. 114–115.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 464–465 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 819 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 10:1 lesum við: "Eftir þetta skipaði Drottinn einnig sjötíu aðra og sendi þá tvo og tvo fyrir augliti sínu til hvers borgar og staðar, hvert sem hann sjálfur ætlaði að koma." Spurningin er:

1- af hverju sendi Jesús þessa 70 eftir að hann hafði sent hin 12 (Lk 9:1)? Var verkefni þeirra eða áfangastaður annar? Hefur talan 70 táknræna eða allegóríska merkingu? Innihéldu þessir 70 hina upprunalegu 12?

2- Af hverju nefna hin fagnaðarerindin þessa atburðarás alls ekki? Eða var þetta táknræn saga sem gerðist ekki í raunveruleikanum?

S: Sautján menn voru ekki með Jesú allan tímann eins og hinir tólf, en þeir lærðu af Jesú og voru sendir til að boða. Nei, tólfmenningarnir voru ekki hluti af hinum sjötíu. Ég geri ráð fyrir að Jesús hefði getað valið annað tal, til dæmis 69 eða 71. En Jesús valdi viljandi 70, hringtala sem er margfaldari af 7. Sjö er tákn fullkomnunar, og þetta væri einnig líking við hina sjötíu öldunga sem þjónuðu undir Móse í 4. Mósebók 11:16-17.

Ekki ætti að líta á hverja tilvitnun eingöngu sem myndlíkingu fyrr en annað er sannað. Þvert á móti er hver tilvitnun bókstafleg nema samhengi sýni annað. Auðvitað gerðust sumar hlutir bókstaflega, en hafa einnig táknræna merkingu.

Spurning: Í Lúk. 10:2, af hverju sagði Jesús að vinnumennirnir væru fáir og að biðja um fleiri?

S: Auðvitað voru aðeins sjötíu verkamenn á þessum tíma, en það var ekki meiningin hér.

Síðar yrðu vinnumennirnir fáir. Fleiri verða kristnir en leggja sig virkilega fram fyrir Guð. Þetta er ekki vilji Guðs, því Jesús segir hér að biðja um fleiri vinnumenn.

Q: Í Lk 10:3, hvernig voru sjötíu lærisveinar eins og lömb meðal úlfa?

S: Lambar leitast ekki við að eyðileggja né drepa hver annan. Úlfar leitast ekki aðeins við að drepa og eyðileggja, heldur elska þeir einnig að éta lambi. Einnig eru til sumir sem fá rangsnúna ánægju af því að snúa réttlátum frá réttlæti.

Maður gæti spurt hvers vegna Jesús, jafnvel þegar hann vissi að hann var að senda þá eins og lömb meðal úlfa, kaus samt sem áður að senda þá. Eftir því sem kirkjan óx síðar voru sendiboðarnir margsinnis drepnir, en boðskapurinn var mikilvægari en sendiboðinn, og sendiboðarnir skildu það.

Spurning: Í Lúk. 10:4-12, af hverju fordæmdi Jesús Korasín, Betsaídu og Kapernaum?

S: Þó vissulega hafi verið margar fleiri illar borgir, voru þessar borgir "svona nálægt en samt svo fjarri". Þær voru svo nálægt að þær gátu auðveldlega heyrt orð Jesú, en samt voru þær daufar fyrir fagnaðarerindinu. Sumir eru svona; þeim hefur verið gefið svo mikið af kennslu og góðum fordæmum um að fylgja Kristi, en samt hafa þeir valið að fylgja ekki.

Auk þess er Korasin ekki nefnt annars staðar í Biblíunni né hjá Jósefus Fláki. En rústir þess, um 2,4 km norður af Kapernaum, má sjá í dag. Nú erum við ekki viss um hvort Jesús hafi persónulega farið til Korasin eða ekki, en engu að síður sýnir viðhorf fólks til boðbera Jesú hvort það taki boðskap þeirra eða hafni. Sjá New International Bible Commentary bls. 1204 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 938–939 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 10:8, gátu þeir þá borðað hluti sem voru bannaðir í Gamla testamentinu?

A: Nei, þessi vers styður það ekki. Þeir fóru til gyðingabæja og heimila, og þeim var ekki boðið svínakjöt, kameldýr eða neitt annað sem bryti í bága við Móse löggjöf. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 938 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 10:12, hvernig mun það verða þolanlegra fyrir Sódómu og Gomórru en fyrir sum bæjarfélög í Palestínu?

Svar: Lúk. 10:12 og 2 Pét. 2:21 sýna að refsingu fylgja mismunandi stig. Þó Sódóma og Gomórra hafi hafnað englunum beint, heyrðu þau ekki jafn skýra framsetningu fagnaðarerindisins og fólkið í galíleísku bærunum , sem heyrði Jesú. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 233 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 10:13, þar sem Sódóm og Gómorrah hefðu iðrast ef Jesús hefði komið til þeirra, og Guð vill engan glata í Esek. 18:23,32 og 2 Pét. 3:9, af hverju sendi Guð þeim engan?

S: Guð sendi bæði menn og engla. Lót var þar, og í 2. Pét. 2:7 segir að Lót hafi verið angraður af óhreinum lífsstíl löglausra manna. Guð sendi einnig engla, sem menn í Sódóma reyndu að misnota.

Spurning: Í Lúk. 10:13–14, þar sem Týrus og Sídon hefðu iðrast ef þeir hefðu séð kraftaverkin, af hverju gerði Jesús ekkert kraftaverk í þeim landshluta?

S: Það er ekki svo að allir myndu iðrast, heldur að sumir jafnvel í Týrus og Sídon myndu iðrast þegar þeir sáu Jesú, á meðan margir í borgum Galíleu myndu ekki iðrast. Jesús heimsótti reyndar svæðið við Týrus og Sídon í Markúsarguðspjallinu 3:8 og aftur í 7:24-31. Fólk kom frá Týrus og Sídon til að hlusta á Jesú í Lúkasarguðspjallinu 6:17.

S: Í Lúk. 10:15, getur heil borg verið send til helvítis?

S: Götum, byggingum og öðrum hlutum er ekki sent til helvítis. Þegar allir í heilli borg hafna Jesú, munu íbúar borgarinnar allir saman vera í helvíti.

S: Í Lk 10:18, hvernig féll Satan úr himni á þeim tíma?

A: Þegar þessi þáttur þjónustu Jesú var að þróast, sá hann spádómlega Satan, ákæranda, falla úr himni, því brátt myndu menn taka við orðinu um fyrirgefningu synda sinna og Satan myndi ekki hafa nein rök til að ákæra þá.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 465-466 fyrir frekari upplýsingar.

Sp: Í Lúk. 10:19, hvernig gátu lærisveinar Jesú stigið á orma og skorpíona?

A: Jesús var ekki að segja að menn ættu að vera óvarkárir eða prófa Guð. Þvert á móti myndi Guð vernda þá fyrir ormum og skorpíum, eins og Páll var varinn í Postulasögunni 28:3-5.

Spurning: Í Lúk. 10:21, hvað felst í því að opinbera þessar sannleika barnum en ekki hinum lærðu og vitru?

A: Eins og 1. Korintubréf 1:19-30 sýnir, gerði Guð ekki fræðimenn og vitur menn líklegri til að komast til himnaríkis vegna fræðslu sinnar og visku. Ef fræðsla gerði mann guðhræddari og réttlátari, hvað með nasistana í seinni heimsstyrjöldinni? Þjóðverjar voru meðal menntaðra manna á jörðinni, og flugvélar þeirra, kafbátar, eldflaugar, skriðdrekar og kolatækni voru best í heiminum. En samt frömdu þeir miklu illu með því að drepa yfir sex milljónir gyðinga.

Fagnaðarerindið er ótrúlegt að því leyti að það er svo djúpt að hinir vitru geta rannsakað það alla ævi og aldrei hætt að læra meira. Enn sem komið er geta hinir einföldu líka auðveldlega skilið það.

Spurning: Í Lúk. 10:22, hvernig gaf faðirinn öllu hlutunum Jesú?

S: Á minnst fjórum vegu:

Sköpun: Allt var skapað af föðurnum í gegnum Jesú (Jóhannesarguðspjallið 1:3; Kólossubréfið 1:16).

Viðhald: Allt er haldið saman í gegnum Jesú (Kólossubréfið 1:17).

Dómur: Faðirinn hefur falið dóminn um menn Jesú, svo að allir heiðri Soninn eins og þeir heiðra Föðurinn (Jóhannesarguðspjallið 5:22-23).

Frelsi: Enginn annar nafna undir himni er sem við getum verið frelsaðir með (Postulasagan 4:12).

Spurning: Í Lúk. 10:24, hvernig lönguðu guðhræddir menn sem dóu fyrir Krist til að sjá það sem lærisveinarnir sáu?

S: Messíasspádómarnir í Gamla testamentinu sýna að fólkið hlakkaði til að sjá Messías.

S: Í Lúk. 10:25, hvernig var spurning lögfræðingsins "að freista" Jesú?

Svar: Betra er að þýða þetta sem "að setja Jesú á próf". Eins og margir lögfræðingar í dag spurði þessi lögfræðingur spurningu sem hann hélt að hann vissi svarið við. Tilgangur hans með spurningunni var ekki í raun að komast að rétta svari, heldur að sjá hvað Jesús myndi segja og prófa hvort Jesús hefði rétt fyrir sér, að minnsta kosti í hans augum.

S: Í Lk 10:25-37, hvernig eigum við að vera náungi?

A: Dæmið um hinn góða Samarítumann er ekki ætlað að segja okkur hverjir aðrir eigi að vera nágrannar okkar og hjálpa okkur, heldur hverjum við eigum að vera nágrannar og hjálpa; og svarið er: öllum. Hér eru einkenni þess að vera góður nágranni.

1) Nágranni notar ekki afsakanir. Hvaða afsakanir notar þú?

2) Náungi er fús til að verða fyrir óþægindum. Að hjálpa ræntum manni kostaði hinn góða Samarítumann tíma og ferðalag um þennan hættulega vegarkafla í dagsbirtu. Að hjálpa öðrum kostar okkur tíma, orku, svefn og peninga. Hvenær varstu síðast fyrir óþægindum vegna einhvers annars?

3) Nágranni ræktar sinn persónuleika. Samúð okkar ætti að vera mótuð af orði Guðs, ekki menningu okkar. Menningin á þeim tíma var sú að ekki var ætlast til að hjálpa Samarítum. Elskar þú Guð og biðst þú? Fyrir hverjum varstu síðast nágranni? Gerirðu ? Átt þú samúðarnema, einhvern sem þú ert að þjálfa til að sýna samúð?

4) Þarf að spyrja þig? Í raun og veru gat hinn særði maðurinn ekki beðið um hjálp.

Þetta er tekið úr prédikun Jeff Miller í Trinity Bible Church þann 7. nóvember 2010.

Sp.: Í Lúk. 10:27, sagði lögfróða maðurinn þetta fyrstur, eða sagði Jesús það?

S: Þar sem við höfum ekki skrá yfir allt sem Jesús sagði, og ekki allt í guðspjöllunum er endilega í tímaröð, getum við ekki sagt með vissu hver sagði þetta fyrstur. Jafnvel þótt lögfræðingurinn hafi sagt það fyrstur, byggt á réttri skilningi hans á Biblíunni, bera orð Jesú samt sem áður með sér fullkomna valdsmennsku hans.

S: Í Lúk. 10:29, hver er náungi okkar?

S: Í Lúkasi 10:36 kaus Jesús viljandi að svara þeirri spurningu ekki. Í staðinn sagði hann nokkuð langa líkingasögu, svo að þegar hann lagði spurninguna aftur fyrir okkur gætu allir sem vildu komist að því sjálfir.

S: Í Lúk. 10:30, hvað vitum við um veginn frá Jerúsalem til Jeríkó?

S: Hún var ekki löng, um sautján mílur, en mjög brött; Jerúsalem var um 2500 fet yfir sjávarmáli, en Jeríkó er 770 fet undir sjávarmáli. Ræningjar lágu gjarnan í gildru á þessari bröttu, vindlaga vegi með hæðum og stórum klettum umhverfis hann. Eitt gælunafn hans var "blóðvegurinn". Það gat verið ákveðin hætta á daginn, en maður myndi hiklaust ekki vilja fresta ferðinni og ferðast þessa leið á nóttunni. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 943, og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 820, fyrir frekari upplýsingar.

Sp: Í Lúk. 10:33-36, af hverju hafði Samarítaninn þessa afstöðu?

Þó að Samarítumaðurinn vissi líklega að þessi maður var ekki Samaríti, segir í Lúk. 10:33 að hann "kenndi með honum". Venjulegur ferðalangur hefði líklega ekki haft nægilega bindi til að umbinda öll sár hans, svo hann gerði sennilega bindi með því að rífa stykki úr eigin fötum. Til sótthreinsunar notaði hann olíu og vín sem hann hafði með sér.

Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1410, og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 820, er sagt að mögulega hafi levítinn og presturinn talið að þetta gæti verið gildra og vildu ekki verða ræntir sjálfir. En samaritinn annaðhvort hugsaði ekki þannig, eða það var yfirstigið af manni sem augljóslega þurfti á hjálp að halda.

Við eigum að vera samaritani. En á öðru stigi gengu Gyðingarnir framhjá fórnarlambinu, en Jesús var samaritani sem stöðvaðist til að hjálpa.

Sjá The Expositor's Bible Commentary k.8 bls.943 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls.234 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 10:35, heldurðu að Samarítaninn hafi óttast að honum yrði rukkað of mikið? Átti hann að gera það?

Svar: Samarítaninn hafði enga "ótta" um að honum yrði rukkað of mikið, en það var þó nokkuð líklegt að svo yrði. Hann vildi hjálpa fórnarlambinu, og ef það að hjálpa öðrum gerði mann viðkvæmari fyrir svikum, þá skyldi svo vera. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 544 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Segir Lk 10:36 á grísku "var nágranni" (NIV) eða "varð nágranni" (NET Bible)?

S: Fyrst hvað mismunandi þýðingar segja, og síðan svar.

"var nágranni" (KJV, BSB, NKJV, NIV, NRSV)

"sýnist þér nágranni" (Berry's Interlinear)

"virðist þér hafa orðið nágranni" (Jay P. Green's Interlinear)

"verða nágranni" (NET Bible)

"sannaðist að vera nágranni" (ESV, NASB 2020, Wuest's Expanded translation)

Expositor's Bible Commentary k. 8 bls. 944, án þess að gefa beina þýðingu, segir: "samarítansmaðurinn gerði sjálfan sig að náunga"

Svarið er að það er bæði, og þetta undirstrikar erfiðleika í þýðingu.

Það er "var" vegna þess að faríseinn spurði "hver er náungi minn"

Það er einnig "varð" vegna þess að Samarítar bjuggu ekki í sömu bæjum og Gyðingar, Samarítar töldu sig ekki nágranna né vini Gyðinga, og Gyðingar töldu sig ekki nágranna né vini Samaríta.

Áhugaverð hlið athugasemd í The Expositor's Bible Commentary k.8 bls.944 segir að óvildin milli Gyðinga og Samaríta hafi verið svo mikil að faríseinn gat ekki einu sinni þvingað sig til að nota orðið "Samaríti" í svari sínu við Jesú.

Spurning: Í Lúk. 10:36-37, hvernig snéri Jesús spurningunni sem lögfræðingurinn spurði?

Lögfræðingurinn spurði hver náungi hans væri, þ.e. hverjum hann ætti að hjálpa og hverjum hann mætti ganga framhjá? Mætti hann ganga framhjá manni sem ekki var Gyðingur, einhverjum sem hann taldi óverðugan o.s.frv. Jesús hefði getað lokið máli sínu á því að segja að brotaþoli væri náunginn sem þurfti á hjálp að halda, en það er ekki það sem Jesús sagði. Þess í stað snéri Jesús spurningunni við og spurði "hver var náunginn", ekki í merkingu hver þurfti á hjálp að halda, heldur hver veitti hjálpina. Spyrðu því ekki: "Hver er náungi þinn?", heldur: "Að hverjum getur þú verið náungi?" Sjá The Tony Evans Bible Commentary, bls. 983, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 10:38-42, eru tímar þegar trúuð geta einbeitt sér að einu, en ættu að einbeita sér að öðru?

S: Þetta var ekki besta stund Marthu. Athugið að Martha kom ekki út úr eldhúsinu og bað Maríu að hjálpa sér. Nei, hún kom reið út úr eldhúsinu og kenndi Jesú um að María væri ekki að hjálpa sér. Þrátt fyrir slæma framkomu sína, ekki síst gagnvart Drottni sínum, svaraði Jesús og ávítaði hana náðlega og blíðlega. Martha taldi að það væri gott að hún væri svo einbeitt í undirbúningi kvöldverðarins. En í stað þess að vera of einbeitt sagði Jesús að hún væri of upptekin af minni hlutum.

Þjónusta Guði og samvera með Guði eru bæði góð, en af þeim tveimur er samvera með Guði betra. Meginatriðið var EKKI að Maríu og Marthu hefði ekki átt að undirbúa kvöldverðinn. Heldur þurfti Martha ekki að gera það svo flókið. Hún hefði getað undirbúið eitthvað einfalt og varið restinni af tímanum í að hlusta á Jesú. Eru tímar þegar þú gerir eitthvað flóknara en Guð vill að þú gerir?

Það er áhugavert að sjá að Marþa vissi ekki neitt að hún væri að missa af, og hún var sú sem hafði röngu forgangsmálin. Vertu á varðbergi svo þú lendir ekki í aðstæðum þar sem þú ert að missa af nánd við Drottin og ert alveg ómeðvituð um það.

Þessi líking er okkur viðvörun. Þegar þjónusta þín við Guð truflar samband þitt við Guð og kærleika þinn til annarra, þá þarftu að endurskoða hvort þjónusta þín sé í raun fyrir Guð eða ekki. Eins og Marta, verðum við að gæta þess að láta ekki svo margt verkefni, jafnvel verkefni í þjónustu, trufla okkur að einbeita okkur að því sem Guð vill að við einbeitum okkur að.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 984, The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 545 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 820 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 11:1, af hverju bað lærisveinninn: "Kenndu okkur að biðja"?

S: Í guðspjöllunum kemur fram að Jesús bað mikið. Hann bað þegar hann var skírður í Lúk. 3:21. Hann bað þegar hann valdi tólfina í Lúk. 6:12. Hann bað oft einn í Lúk. 5:16; 9:18. Hann bað einnig þegar aðrir voru viðstaddir í Lúk. 9:28-29. Hann bað fyrir Símoni Pétri í Lúk. 22:32 og í Getsemane-garðinum í Lúk. 22:40–44. Hann bað jafnvel á krossi í Lúk. 23:46. Að lokum bað einn lærisveinn hans: "Kenndu okkur að biðja."

Þessi beiðni felur í sér að kenna okkur aðferðina við bæn, en hún merkir meira en það. Hún nær einnig yfir "kennið okkur að vera bænfólk". Þetta var sagt beint eftir að Jesús ávítaði Marthu fyrir að vera upptekin án Guðs og hrósaði Maríu fyrir hollustu hennar við Jesú. Eins og lærisveinninn ættum við að átta okkur á þegar bæn skortir í lífi okkar. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 234, Believer's Bible Commentary bls. 1411 og New International Bible Commentary bls. 1206 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Lúk. 11:1-4, hvers vegna er þessi bæn öðruvísi en í nútímaútgáfunni?

S: Hún er styst í Lúkasi, lengri í Matteusi, og í sumum seinni handritum Matteusar er hún eins og í dag. Ef nútímaformið kom síðar, skrifuðu Matteus og Lúkas það sem þeir muna eftir Faðurs vor bæn, eða Jesús gæti hafa kennt hana fleiri en einu sinni. Lærdómur sem við getum dregið af þessu er að Faðurs vor bæn er ekki "galdraorð" sem við öll verðum að læra utanbókar og biðja nákvæmlega. Frekar sýnir orðaforða-breytingin okkur að það er stöðugur ásetningur og merking sem skiptir máli, og það er það sem Guð varðveitti, ekki neina formúlu. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 948 og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 821 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:2, hvers vegna ættum við smáðu menn að biðja um að nafn Guðs verði helgað?

S: Bænin er sú að nafn Guðs verði haldið heilagt á jörðinni. Nafn Guðs er kallað heilagt og dásamlegt í Sálmi 111:9. Gyðinglegar bænir eins og Kaddish og Áttatíu blessanirnar biðja einnig um að nafn Guðs verði heilagt. Guði þykir vænt um þegar við biðjum og biðjum um að nafn Hans verði dýrkað á jörðinni. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 948 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:4, þar sem Jesús greiddi fyrir syndir okkar, af hverju þurfum við samt að biðja um fyrirgefningu fyrir þær?

F: Jesús tók burt dómslega refsingu syndarinnar, en með anda sem vinnur í lífi okkar berum við ábyrgð á að útrýma framkvæmd syndarinnar í lífi okkar. Það er erfitt að hafa lifandi samband við Guð ef við tökum ekki alvarlega syndina í lífi okkar.

Auk þess segir í Lúkasi "syndir", en í Matteusi "skuldir". Annars vegar var þetta sagt áður en syndir okkar voru teknar burt við krossfestinguna. En jafnvel eftir það ættum við að vera eilíflega ákaflega þakklátir fyrir að Jesús greiddi verðið fyrir syndir okkar.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 985 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:4, af hverju biðjum við Guð að leiða okkur ekki í freistingu?

S: Guð freistar okkur ekki, eins og Jakobsbréfið 1:13-15 kennir. En Guð leyfir okkur að verða sett í freistingar, og við biðjum að Guð láti okkur ekki verða sett í freistingar umfram það sem við getum borið. Anglicanar biðja þetta sem "bjargaðu okkur í klukkustund þarfarinnar." Eða "færðu okkur frá aðstæðum sem við ráðum ekki við."

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 948, The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 235, og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 985 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:5, af hverju myndi ferðamaður koma um miðnætti?

A: Fólk ferðaðist venjulega um daginn við ströndina og í flestum hlutum Palestínu. En í vestur eyðimörkinni gátu menn kosið að ferðast um nóttina, sérstaklega þegar tunglið var fullt, til að forðast hitann. Eða ferðalangur gæti hafa misreiknað tímann og komið of seint.

Óháð því var brauð mjög ódýrt. Fjölskylda gæti bökuð mikið af fersku brauði og deilt því með nágrönnum sínum í þorpinu. Þegar það fór að verða gamalt gæti önnur fjölskylda bökuð mikið brauð og deilt því. Svo í þorpinu vissi maður hver átti ferska brauðið. Þannig, þegar ferðamaður kemur um miðnætti, gæti gestgjafinn bankað upp á hjá þeim sem hafði nýbakað mikið brauð. Auk þess var brauðið bakað í hringlaga köttum sem á yfirborðinu minntu á ljósbrúnan steina.

Fjölskyldur sem ekki voru ríkar áttu oft lítil, einherbergishús og gætu jafnvel hafa deilt svefnmátum. Það gat verið erfitt að standa upp án þess að vekja aðra. Það skýrir tregðu við að standa upp og opna dyrnar. Gríska hugtakið hér er tvírætt. Það getur þýtt að sá sem bankaði hafi verið djarfur, eða að hann hafi verið "fáránlegur" í að halda áfram að banka á þeirri stundu.

Kjarni þessarar líkingar er sá að jafnvel nágranni mun verða að gera það sem hann vildi helst ekki gera vegna ákafrar beiðni. Hversu miklu fremur mun Guð þá svara bænunum okkar vegna ákafrar beiðni.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1412, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 948, The Expositor's Greek Testament bindi 1 bls. 547, New International Bible Commentary bls. 1206 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 821 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 11:5-8, af hverju þurfum við að vera þrjósk gagnvart Guði?

S: Jesús sagði aðeins að við þyrftum að geta verið þrjósk; hér sagði hann ekki af hverju. Hins vegar sjáum við nokkrar ástæður fyrir þrjósku.

Daníel þurfti að vera þrautseigur því að Daníelsbók 10:12-13 sýnir að, án þess að hann vissi af því, var djöfulleg andstaða gegn englinum sem svaraði bæn hans.

Það er oft mikilvægt að bíða vegna tímasetningar Guðs.

Stundum þarf þrautseigju í bæn því það sem við erum að ráðast á er vígi Satans.

Sp.: Í Lúk. 11:5-8, hver er munurinn á þrautseigju í bæn og tómri endurtekningu, eins og í Matt. 6:7?

S: Í báðum tilfellum gæti einhver sagt nákvæmlega sömu orðin mörgum sinnum, eða beiðni er endurtekin á mismunandi vegu.

Ef orðin hafa merkingu í hvert sinn og eru tjáning á því sem raunverulega er óskað eftir, þá er um þrautseigju að ræða.

Ef orðin eru sögð án innihalds, þá skipta þau Guði engu meira máli en sá sem endurtekur þau til einskis.

Í kristnum guðsþjónustubrögðum segja allir það sama í hvert sinn sem þau eru notuð. Hvort um þrautseigju eða tómt endurtekningu er að ræða ræðst ekki af orðunum, heldur af hjörtum þeirra sem flytja brögðin. Sem söguleg athugasemd má nefna að við eigum handrit af guðsþjónustubrögðum frá tímum Klemens frá Alexandríu (193–217/220 e.Kr.).

Spurning: Í Lúk. 11:8, ætti þar að standa þrautseigja eða djarfleiki/þrýstingur?

A: Þrautseigja þýðir að spyrja aftur og aftur. Hreysti þýðir að vera ófeiminn við að biðja um þessi atriði. Gríska orðið getur þýtt bæði.

Það er þýtt sem "þrautseigja" í NKJV, NRSV, World English Bible, English Free Bible og Wuest's Expanded Translation.

Það er þýtt á hinn veginn sem "þrjósku" í KJV, 1901 ASV, 1895 RV, Young's Literal Translation, eða "djarfleika" í ESV, eða "fimleika" í NIV.

Spurning: Í Lúk. 11:10 (NIV), ætti það að þýðast sem "hurð" eða "það"?

S: Gríska textinn segir ekki beinlínis "hurð", heldur "það". Á hinn bóginn segir gríska textinn einnig "banka" og "opna", svo óbeina merkingin er hurð eða hlið.

Sp.: Í Lúk. 11:11-13, hvað var meining Jesú um jarðneska föður mót okkar himneska föður?

A: Þó að jarðneskir feður séu ekki fullkomlega góðir eins og Guð faðirinn, gefa þeir almennt börnum sínum góða hluti sem þau biðja um. Þeir reyna vissulega ekki að gefa börnum sínum slæma hluti þegar þau biðja um góða hluti. Því skulum við vera djarfir í að biðja himneska föður okkar um góða hluti.

Sp.: Í Lk 11:12, hversu algeng voru egg þá?

S: Ísraelsmenn áttu ekki hænur og egg fyrr en þeir lærðu af Babýloníumönnum meðan á fangavistinni stóð. En um þetta leyti voru þau orðin nokkuð algeng. Sjá The Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 548 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 11:13, hvernig gefur Faðirinn Heilagan Anda öllum sem biðja hann, þar sem Símon galdrameistari bað en fékk ekki Heilagan Anda í Postulasögunni 8:18-23?

A: Þó að Símon hafi ekki beðið föðurinn heldur postulana, er það ekki meginatriðið hér.

Frekar bað Simon Magus aldrei um að verða fylltur af Heilögum Anda. Heldur bauð Simon mútugreiðslu til að fá vald til að veita þetta öðrum og nýta það. Stundum í dag vilja menn nota Guð fremur en að láta Guð nota sig.

Sp.: Í Lúk. 11:13, þar sem Faðirinn gefur Heilagan Anda þeim sem biðja hann, þýðir það þá að kristnir menn hafi ekki Heilagan Anda fyrr en þeir biðja Guð um Heilagan Anda?

S: Eins og kemur fram í 1001 Bible Questions Answered, bls. 47–48, var þetta sagt fyrir Pétursmessu, þegar Heilagur Andi var hellt út yfir alla kristna. Frá Pétursmessu hefur komandi Heilags Anda í líf nýtrúaðs verið hluti af því að taka Krist inn í líf sitt. Hins vegar er til óvenjulegt tilfelli í Postulasögunni 8:14-17 þar sem fagnaðarerindið var boðið Samverjum ófullkomlega, þeir voru skírðir í nafni Jesú en heyrðu ekkert um Heilagan Anda. Pétur og Jóhannes komu til þeirra, lögðu hendur sínar á þá og þá fengu þeir Heilagan Anda. Hins vegar er venjulega staðan sú að fá Heilagan Anda þegar maður trúir. Þegar kristinn maður fær Heilagan Anda getur hann fyllst af Honum (Efesarbréfið 5:18-21), eða ekki, allt eftir því hvernig hann býr í Kristi.

Spurning: Í Lúk. 11:21-22, hver er hinn sterki maður og hver er sá sem er sterkari en hann?

S: Í þessari myndlíkingu er hinn sterki maður Satan og hinn sterkari maður er Jesús Kristur. Kristur er að taka aftur líf og líkama sem voru í valdi Satans. Kristur er ekki í varnarstöðu og að verja sitt eigið hér. Heldur er Kristur í sóknarstöðu, og ræður harkalega frá Satan þá sem ella myndu tilheyra Satan. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 236 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:23, hvernig ertu þá dreifður ef þú ert ekki með Jesú, þegar sumir voru að reka út illvætti í nafni Jesú í Lúk. 9:49-50?

S: Báðar fullyrðingarnar eru réttar. Athugið að fólkið sem rekur út illvætti í Lúk. 9:49-50 gerði það ennþá í nafni Jesú. Því var það með Jesú. Á hinn bóginn var það ekki hluti af mannlegri skipulagningu postula og sjötíu manna. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1413-1414 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 11:24-26, hvers vegna getur illur andi snúið aftur með sjö viðbótar anda en ekki sex eða átta?

S: Tveir þættir koma til greina í svari.

1. Jesús var ekki að segja að það væri alltaf sjö og aldrei önnur tala. Hann var bara að gefa dæmi.

2. Sjö var talið almenn tala um fullkomnun, og Jesús gæti hafa verið að segja að "fullkomið sett" af illum öndum myndi koma aftur.

Það er engin "andleg hlutleysi" í lífi okkar. Ef einhver er tómur vegna þess að djöflarnir hafa farið, er það frábært. En þeir þurfa að fyllast Heilögum Anda sem trúuð, annars gætu djöflarnir komið aftur, og jafnvel verri.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 822 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 986 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:27-28, hvernig geta sumir ranglega litið á fjölskyldu og móðurhlutverkið sem mikilvægara en Guð?

S: Bæði góðar og illar hlutir geta orðið að skurðgoðum. Til dæmis er fjölskylda góð, og gott er að vera nálægt fjölskyldu sinni. En ef fjölskylda þín segir þér að gera hluti sem ganga þvert á það sem Guð segir, þá þarftu að vera nánari Guði þínum en fjölskyldunni þinni. Ég þekki tvö pör sem skildu aðallega vegna þess að fjölskylda annars maka samþykkti ekki hinn maka. Guð hatar skilnað, og þegar þú skilur við maka þinn eingöngu vegna þess að þú hlustar á fjölskyldu þína, ert þú að syndga fyrir Guði.

Sp.: Í Lúk. 11:27-28, hvernig syndga sumir með því að heiðra Maríu á svipaðri stöðu og Jesú?

S: Jesús neitaði ekki því að María væri sæl, en það var mikilvægara að heyra orð Guðs og hlýða því en að kalla Maríu sæla. Það er í lagi að kalla hana sæla, en ekkert í Biblíunni segir að við eigum að dýrka hana eða tilbeiða hana. Í katekismum rómversk-kaþólsku kirkjunnar er María kölluð Miðlari (sammiðlari) og Frelsari (samfrelsari) með Kristi. Eins og segir í The Tony Evans Bible Commentary, bls. 986, kemur aðdáun á Jesú og móður hans ekki í stað hlýðni við Jesú.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1414 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 822 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:29-30, hvað var merki Jónasar?

A: Fyrst hvað er ekki svarið, og síðan svarið.

Ekki svarið: Jónas hefði vissulega litið undarlega út fyrir Nínevetum. Eftir að hafa verið í stóra fiskinum í þrjá daga og þrjár nætur var húð hans líklega alveg bleiktuð hvít og kannski hafði hann hluta af hárinu sínu rifið af. Hins vegar er Jesús hér ekki að vísa til húðar eða líkamlegrar útlits.

Svarið: Farísearnir báðu um kraftaverk að skipun þeirra, en Jesús myndi hér, líkt og Jónas, gera ekkert annað en að prédika fyrir þeim. Þar sem Jónas gerði aldrei neitt kraftaverk, myndi Jesús heldur ekki gera kraftaverk eftir kröfu þeirra. En samt iðruðust Nínevebúar þegar þeir heyrðu prédikun Jónas, en myndu f arísearnir iðrast þegar þeir heyrðu prédikun sonar Guðs? Ef ekki, hversu harðhjartaðir myndu farísearnir þá virðast, jafnvel miðað við ofbeldisfullu en iðrunarfullu Nínevebúa.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið, bls. 236, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 11:29-30, hvað segir þetta um að Jesús trúði því að Jónas væri söguleg persóna?

S: Sumir frjálslyndir kristnir menn halda því fram að bókin um Jónas sé táknræn. Hins vegar gaf enginn gyðingur né fyrstu kristnir menn nokkra vísbendingu um að þeir litu á hana sem annað en sögulega frásögn. Jesús notar hér sögulega staðreynd Jónasar og Nínevebúanna til að undirstrika alvarleika þess að þeir iðruðust ekki. Rétt eins og drottningin af Saba var söguleg persóna, var Jónas það einnig. Röksemd Jesú hefði byggst á villandi rökum ef hann sjálfur hefði talið söguna uppspuna. Ef frásögnin af Jónasi, sem kom út eftir þrjá daga og nætur í kviði hins stóra fisks, var tákn um dauða og upprisu Jesú sjálfs, þá ef þú trúir að saga Jónasar sé einungis myndlíking, trúir þú þá einnig að dauði og upprisa Jesú séu einungis myndlíking?

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1414–1415, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 236 og New International Bible Commentary bls. 1207 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 11:31, hvernig mun drottning suðursins rísa upp gegn þeirri kynslóð?

S: Drottning Suðurlanda var drottning Saba, sem heimsótti konung Sálómón í 1. Konungabók 10:1-10. Gyðingar höfðu vissulega enga afsökun fyrir að vera fjarri Galíleu, vegna fordæmis drottningar Saba, sem kom miklu lengra til að hlusta á Sálómón, og kenning Jesú var meiri en kenning Sálómóns.

Spurning: Í Lúk. 11:32, hvernig munu menn Níneve fordæma þennan kynslóð?

A: Gyðingarnir gátu hvorki sagt að þeir væru of illir né að kenning Jesú væri of framandi. Dæmið um menn Níneve mun sýna þeim að hinir illa útlendingarnir í Níneve iðruðust við prédikun Jónasar, en kenning Jesú er meiri en Jónasar.

Spurning: Í Lúk. 11:34, hvað átti Jesús við þegar hann sagði að ef augað er myrkt, þá er allt líkaminn fullur myrkurs?

A: Jesús notaði líkamlegt ástand sem líkingar dæmi um andlegan sannleik. Ef augun þín eru dökk (sjá ekki), þá sér líkami þinn ekki neitt ljós. Á sama hátt, ef eini andlegi innblásturinn þinn er myrkur, er það ekki undarlegt að það sem er innra með þér sé myrkur. Stundum geta menn haft ljós sem slokknar fljótt, eða annars verður það of dauft til að vera gagnlegt og gera nokkuð gott. Jesús er Ljósið sem kveikti ljósbrennuna, svo láttu ljósið þitt ekki dofna né slokkna. Sjá The Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 551, og Believer's Bible Commentary, bls. 1415, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:38-41, af hverju setti Jesús ekki gott hreinlætislegt fordæmi og þvoði sér ekki um hendurnar áður en hann borðaði?

S: Guð skipaði ekki fólki að þvo sér um hendurnar fyrir máltíð í Gamla testamentinu. Það er ekkert rangt við að þvo sér um hendurnar, en ef þú gerir það svo trúarlega að þú telur það merki um réttlætingu fyrir Guði, þá verður það rangt fyrir þig. Jesús var hér að gera athugasemd sem var mikilvægari en persónuleg hreinlæti. Þegar menn byrja að búa til reglur og segja að þú verðir að fylgja reglum þeirra til að fylgja Guði, mótmælti Jesús því. Þetta tengist náið Lúk. 11:45-46, þar sem Jesús sagði að þeir væru að vanrækja það sem Guð sagði og skipta út reglum Guðs fyrir reglur manna.

Segðu ekki að Guð hafi sagt eitthvað ef hann sagði það ekki í raun, eins og Orðskvæði 30:5-6 og 1 Korintubréf 4:6 segja.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 237, The Tony Evans Bible Commentary bls. 986, the Believer's Bible Commentary bls. 1415-1416 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 822 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 11:42-54, af hverju gagnrýndi Jesús faríseana svo harkalega?

A: Jesús lýsti djúpu vonbrigðum sínum gagnvart þessum mönnum. Annars vegar höfðu þeir mikla þekkingu á ritningunni og miðluðu henni til annarra. Hins vegar elskuðu þeir ekki Guð, og Jesús var vonsvikinn yfir því að þeir hefðu hafnað Guðs tilgangi fyrir sig (Lúk. 7:30). Þeir elskuðu alla hina látnu spámenn; það voru hinir lifandi sem þeir áttu í vandræðum með.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 987 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:49, hvers vegna myndi Guð senda spámann til þjóðar, þar sem Guð vissi að þjóðin myndi drepa spámanninn?

S: Guð er ákaflega þolinmóður við að gefa fólki tækifæri til að snúa sér til Hans. Jafnvel þegar fólk drepur guðhræddan spámann, iðrast sumir þeirra síðar og snúa sér til Guðs, eins og til dæmis Auca-indíánarnir gerðu í Ekvador eftir að þeir drápu Jim Elliot og aðra kristna trúboða.

Sp: Í Lk 11:51 og Mt 23:35, hver var Sakaría?

S: Þetta var líklega Sakaría prestur, sem Joas drap í 2 Króníkubók 24:20-21. Það gæti verið Sakaría spámaðurinn, eða þeir voru sami maðurinn. Abel var fyrsti píslarvotturinn í Biblíunni. Séra Sakaría var síðasti píslarvottur í síðasta bókinni í gyðinglega Gamla testamentinu, 2 Króníkubók. Tilviljun er að hægt er að draga þetta saman sem "þeir drápu spámenn frá A til Z". Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1416 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 237 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 11:52, hvaða leiðir geta trúarlegir og trúarlega fróðir kennarar í dag stundum hindrað fólk í að koma til Guðs?

S: Þeir höfðu sannleikann, "lyklinn" að eilífu lífi, en ekki aðeins notuðu þeir hann ekki sjálfir, heldur aftraðu þeir öðrum frá því að læra hann og nota hann líka.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1416–1417 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 956–957 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 11:53-54, af hverju var Jesú spurt svo margra spurninga?

Skrifarar og farísear spurðu hann svo margra spurninga, ekki vegna þess að þeir vildu læra af honum, heldur til að gildra hann til að segja eitthvað ósamræmið eða eitthvað sem Jesús myndi síðar sjá eftir. Sjá The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 555 og New International Bible Commentary, bls. 1207 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:1, af hverju bar Jesús kenningu faríseanna saman við ger?

S: Hér er ger tákn um hræsniskenningar. Gerinn sést ekki, en vöxtur hans og áhrif breyta deiginu gjörsamlega. Hann er hægur og leynilegur, en hann gegnsýrir og tekur völdin. Kenningar faríseyra voru áþekkar. Jesús taldi kenningar faríseyra ekki einungis óæskilegar, heldur andlega banvænar. Á sama hátt eru til kenningar í dag sem eru andlega banvænar ef fólk trúir þeim. Sem betur fer getur Guð, í þessum myndlíkingu, vakið fólk upp frá dauðum. Jesús sagði hið sama, en í öðru samhengi, í Markúsarguðspjalli 8:15. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 555, The Tony Evans Bible Commentary, bls. 987, og New International Bible Commentary, bls. 1208 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:2, hvað á Jesús við um hræsni?

A: Orðið hypokrisis á grísku vísaði upphaflega til einstaklings, yfirleitt leikara, sem bar grímu. Á einhverjum tímapunkti er gríman tekin af öllum og fólk sér hið sanna andlit þeirra. Þó að hræsni sé röng, er meining Jesú í þessu versi sú að hún sé heimskuleg. Ímyndaðu þér í augnabliki að einstaklingur gæti framið hvaða glæp sem er án afleiðinga; foreldrar hans, börn, vinir og lögreglan myndu þó öll komast að því. Í slíku tilviki, hve marga glæpi myndi hann vilja fremja við slíkar aðstæður? Almennt er mat fólks á líkum þess að verða gripið oft lægra en raun ber vitni. Hluti af þessu snýst um hvernig við metum. Ef þú gerir eitthvað 99 sinnum og kemst upp með það, en á hundraðasta sinni ertu gripinn og ferð í fangelsi, myndu þeir þá telja það a) mjög gott vegna þess að árangurshlutfallið var 99%, eða b) þú varst gripinn, fórst í fangelsi og mögulega eyðilagðir líf þitt. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 237, the Believer's Bible Commentary bls. 1417, og the Evangelical Commentary on the Bible bls. 822-823 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 12:6 og Lúk. 12:59, hvað er "penny" eða koparríkja hér?

S: Í Lúkasi 12:6 og Matteusi 10:29 var þetta rómverskur mynt sem kallast assarion, sem var sextánda hluti af denarius, sem var daglaun. Þetta orð er aðeins notað í Biblíunni í Lúkasi 12:6 og Matteusi 10:29.

Í Lúkasi 12:59; Markúsarbréfi 12:42 og Lúkasi 21:2 er orðið leptos, sem er gyðinglegt koparríkja sem nemur um einu áttundu af sent.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið bls. 237, 240 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:11-12, hvernig getum við treyst loforðinu hér og hvað er ekki lofað?

Svara: Það er lofað að þegar við erum leiddir fyrir dómara vegna ofsókna á trú okkar, mun Heilagur Andi sýna okkur hvað við eigum að segja til að vera góðir vitni fyrir Krist.

Það segir EKKI að okkur verði gefin orðin sem eru öruggust til að segja eða sem muni fá þá til að sleppa okkur. En áhyggjur okkar ættu að beinast að vitnisburði Krists, ekki öryggi okkar.

Það segir heldur ekki að við eigum ekki að undirbúa okkur áður en við leiðum biblíunámskeið eða flytjum prédikun.

Sjáðu Believer's Bible Commentary, bls. 1418, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:14, hvers vegna skiptði Jesús aldrei arfinum milli mannsins og bróður hans?

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

1. Aðeins maðurinn spurði, ekki bróðirinn. Það gengur ekki mjög vel að dæma í ágreiningi milli tveggja aðila ef annar aðilinn hefur hvorki beðið um, viljað né samþykkt sáttamiðlun.

2. Meginmarkmið Jesú var ekki að koma til jarðar til að leysa smávægileg borgaraleg mál. Að miðla í deilu væri gott, nema að það væri truflun frá því hvers vegna Jesús var þar.

3. Það voru þegar til dómstólar sem maðurinn gat leitað til.

4. Peningar eru ekki blessun þegar einstaklingur hefur meiri áhyggjur af peningum en Guði, eins og Jesús nefnir í Lúkasi 12:21.

Lúkas tilgreinir ekki hvort bróðirinn hafi beitt manninn órétti, eða hvort hann hafi einfaldlega verið gráðugur til að fá meira. Lúkas vissi líklega ekki svarið, en þar sem næstu vers eru um gráðgi, var einhver gráðugur. Í stóru samhengi skipti það engu máli hver var gráðugur, því hvort sem er, var maðurinn að missa af meginatriðinu. Það er ótrúlega sorglegt að hugsa til þess að þessi maður, sem lifði á þeim tíma, hafi verið svo heppinn að sjá Jesú, Guð í holdi. En í stað þess að biðja Jesú að kenna sér eða gefa sér eilíft líf, vildi hann aðeins að Jesú leysti smámál. Það er í lagi að spyrja Guð um smáatriði. En í dag, komum við þá fyrir Guð í bæn oft um smáatriðin en hunsum stóru málin?

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1418 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 12:15-21, hvað gerði hinn ríki maður nákvæmlega rangt?

S: Ríki maðurinn hafði alvarlegt vandamál, en það var ekki hvað hann gerði rangt. Heldur var það hvað hann gerði ekki rétt. Að hugsa um framtíðina, þakka Guði og spyrja hvernig hann gæti hjálpað öðrum þar sem Guð hafði blessað hann svo ríkulega, virtist vera langt frá meðvitund hans. Ríki maðurinn þurfti ekki að byggja nýja hlöðu til að geyma meira en hann þurfti. Hann þurfti einfaldlega að dreifa matnum til fátækra.

Eins og einhver sagði einu sinni: "Maðurinn býr til áætlanir en Guð ræður úrslitum." Rétt eins og hræsni er heimskuleg í Lúk. 12:2 er áhyggjufullt hugarfar gagnvart peningum heimskulegt hér í Lúk. 12:28-29.

Þetta líkist Sálmi 49:5-10,16-17 og í Apokryfubókunum Sirakh 11:18-19. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 557; The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 238; The Tony Evans Bible Commentary, bls. 988; Evangelical Commentary on the Bible, bls. 822-823; New International Bible Commentary, bls. 1209-1210; og Believer's Bible Commentary, bls. 1419 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:23-31, af hverju hafa menn áhyggjur?

S: Lúkas gefur okkur nokkrar ástæður hér.

a) Við erum of áhyggjufull um hvernig við eigum að útvega okkur sjálfum og fjölskyldu okkar grunnfæði og fatnað í Lúk. 12:23,29. Við ættum að hafa trú á að Guð séji fyrir okkur.

b) Við erum áhyggjufull um gildi okkar og mikilvægi í Lúk. 12:24. Við ættum að hafa áhyggjur af því að nafn Guðs verði dýrkað á jörðinni. Við gætum í raun ekki talist mjög verðmæt í augum heimsins, en það er Guðs sjónarmið sem skiptir máli.

c) Við erum áhyggjufull um líkamann okkar og heilsu í Lúkasi 12:25. Við eigum að hugsa vel um okkur, en hvað með andlegar og líkamlegar þarfir Guðs fólks?

d) Við erum áhyggjufull um útlit okkar, líkamlega fegurð og tísku í Lúk. 12:27. Við ættum að hafa meiri áhyggjur af því að Jesús líti fallega út þegar hann skín í lífi okkar.

e) Við erum áhyggjufull um allt það sem heimurinn sýnir okkur að við eigum að hafa áhyggjur af í Lúk. 12:30. Við ættum að gera okkur grein fyrir því að sem útlendingar og gestir í þessum heimi höfum við einfaldlega ekki áhuga á mörgum þeim hlutum sem við höfðum áhuga á áður þegar við vorum í heiminum.

Almennt, þegar þér er freistað til að hafa áhyggjur, hugsið um þessi atriði. Við eigum ekki að hafa áhyggjur vegna a) okkur er boðið að gera það ekki í Lúk. 12:22, trú okkar getur hindrað okkur í að hafa áhyggjur í Lúk. 12:28ff., hættu að leita að því sem heimurinn leitar að í Lúk. 12:30, heldur leitið af ákafa Guðs ríkis í Lúk. 12:31, því það er föðursins góðþóknun að gefa ykkur ríkið í Lúk. 12:32.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1419–1420 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:32, vísar "litla hjörðin" til smurðs flokks 144.000 manna, eins og vitni Jehóva kenna?

A: Nei. Vitni Jehóva kenna þetta, meðal annars í bók þeirra The Greatest Man Who Ever Lived, 1991, kafli 78. Hér né í Opinberunarbókinni er engin tilvísun í að himnaríki sé takmarkað við 144.000 manns. Raunar kennir Jesús ekki um neina framtíðar litlu hjörðina, heldur er hann að tala beint við þá litlu hjörð sem stendur fyrir framan hann. Litla hjörðin hér eru lærisveinar Jesú, þar á meðal Júdas. Við erum eins og varnarlaus sauðkindur lausar á óvinalegum heimi. Á eigin spýtur erum við máttlaus gegn Satan, öndum og öðrum "úlfum", en við höfum kraft Krists. Rómverjabréfið 8:35-39 kennir að þrátt fyrir að vera varnarlaus sauðkindur hefur Guð lofað að ekkert muni skilja okkur frá kærleika hans.

Sjá When Cultists Ask bls. 148-149, New International Bible Commentary bls. 1209 og Believer's Bible Commentary bls. 1420 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 12:33, hvernig eigum við að gera þetta?

S: Þar stendur að selja eigur; orðið "allt" kemur hvorki fram né er gefið í skyn í grískunni. En það sem er gefið í skyn er fórnfært gjafmildi, þ.e. að gefa þangað til það særir, til að sjá fátækum og þjónustu fyrir þörfum.

Hægt væri að rífast um hvort aðalmarkmiðið hafi verið að hjálpa fátækum eða að koma í veg fyrir að trúuðu yrðu þungbæraðir af eignum. Eitt einfalt svar er að báðir þessir ástæðan eru gildar.

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 964, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 12:37, hvað er einstaklega óvenjulegt við þessa líking?

S: Flestar dæmisögur Jesú kenna sannleika á þann hátt og í slíku samhengi að hlustendur geti auðveldlega tengt sig við þær. Þessi dæmisaga byrjar einnig þannig. En hugmyndin um að húsbóndi launi vökulum og hlýðnum þjónum með því að þjóna þeim er algjörlega óheyrð. Hvaða húsbóndi, sem er við rétta skynsemi, myndi gera slíkt? Rétt eins og hlýðnir þjónar hans eru tilbúnir til að bregða til verka og þjóna honum, snýr hann taflinu við og þjónar þeim á hjartnæman hátt.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1420–1421 og New International Bible Commentary bls. 1209–1210 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 12:41-44, hvernig svaraði Jesús spurningu Péturs um hverjum þessi kenning væri ætluð?

A: Jesús svaraði því með annarri líking. Kenning Jesú hér er ætluð hverjum þjóni sem er (eða ætti að vera) að bíða eftir komu Herra síns. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 988-989 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:42-48, hvað þýðir dæmið um þræla sem bíða eftir heimkomu húsbóndans?

S: Þetta líkingasaga hefur þrjár aðgreindar notkunarmöguleika.

Á tímum Jesú voru menn kannski ekki allir að bíða eftir Messías, en þeir hefðu átt að gera það.

Frá því að Kristur steig upp til himna er okkur sagt að vera á verði eftir komu hans. Jesús gefur í skyn að töf muni verða áður en hann kemur aftur í annað sinn.

Á öllum tímum eiga menn að leita Guðs og frelsar hans.

Þessi líking getur átt við alla, en hún á sérstaklega við trúaða, þ.e. þræla húsbóndans, þegar þeir hafa vald eða áhrif yfir öðrum trúaðum. Við ættum að íhuga vandlega hvernig við nýtum tímann okkar og auðlindir meðan við bíðum eftir endurkomu húsbóndans. Við ættum einnig að hugsa gaumgæfilega um hvernig við komum fram við aðra. Á meðan húsbóndinn var í burtu höfðu þrælarnir enn verk að vinna. Það sama gildir um okkur.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 966–967, og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 823, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:45, hversu slæmur er þjónninn í þessari líking?

Svar: Þjónninn reynir ekki einu sinni að gera boð meistarans. Hann er hrokafullur og þrjóskur, því hann heldur að meistari hans muni ekki snúa aftur í langan tíma. Hann eignar sér eignir meistarans og aðra þjóna í eigin þágu og til eigin ánægju. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 562 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Lúk. 12:45, hvernig verða ótrúverðugir þjónar Guðs, Herra, dæmdir?

Svar: Sumir, hinir sönnu trúuðu, verða dæmdir með missi umbunar, eins og 1. Korintubréf 3:12-17 sýnir.

Aðrir, sem þjónuðu ekki Guði, þótt þeir töldu sig líklega vera þjóna Guðs, munu verða eyðilagðir, eins og 1 Korintubréf 3:16-17, Matteus 7:21-23, Hebrearabréfið 6:4-8 og 2 Pétursbréf 2:1-3 sýna. Þeir urðu ekki frelsaðir og eru á leið til helvítis. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 989 og Believer's Bible Commentary bls. 1421 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 12:47-48, hvað kennir þetta okkur um þekkingu og ábyrgð?

Þrællinn sem hafði þekkingu mun verða harðlega refsað. Þrællinn sem hafði ekki þekkingu mun verða væglega refsað. Það eru mismunandi refstig. Þetta má draga saman með Lúk. 12:48: "því að þeim mun meira sem gefið er, þeim mun meira krefst." Sjá The Believer's Bible Commentary bls. 1421 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 12:49-52, hvaða skírn er þetta?

S: Þetta vísar til veruleikans sem skírn okkar er tákn um. Þetta vísar til dauða og upprisu Krists. Eldurinn hér gæti vísað til hreinsunar, dóms, eða beggja. Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 471-472, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 968, og Believer's Bible Commentary bls. 1421 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:49,51 hvers vegna kom Jesús, friðarprinsinn, ekki til að færa frið heldur sundrungu? (Músliminn Ahmed Deedat benti á þetta.)

S: Með Jesú höfum við frið á þrjá vegu, en ekki á fjórða vegu.

1) Jesús kom til að færa okkur frið og sátt við Guð.

2) Við eigum einnig að hafa frið við bræður og systur okkar í Kristi.

3) Svo langt sem unnt er eigum við að lifa í friði við alla menn.

X 4) Hins vegar munu menn andæfa okkur vegna þess að við berum sannleikann í fagnaðarerindinu. Bæði Jesús og Páll vara okkur við að menn muni hata okkur, skilja sig frá okkur og ofsækja okkur vegna fagnaðarerindisins.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 989 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 12:50, hvernig var Jesús þrýstur þangað til þessi skírn var fullgerð?

S: Þetta skírn er ekki skírn Jesú af hendi Jóhannesar, því hún hafði þegar átt sér stað. Heldur vísaði þetta til dauða Jesú á krossi og afleiðinga hans, þar á meðal upprisu hans og úthellingar Heilags Anda á hvítasunnu. Aðeins þá myndi Heilagi Andi búa í öllum trúaðmönnum og vinna verkið sem Jesús sendi hann til að vinna.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 472–475, Believer's Bible Commentary bls. 1421, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 239 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 989 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:51 hvernig kom það til að Jesús, friðarprinsinn, kæmi ekki með frið á jörðinni heldur sundrung?

S: Að fylgja Jesú leiddi til sundrungar, ekki endilega stríðs og ofbeldis. Jafnvel þegar vantrúaðir beita ofbeldi til að ofsækja kristna er það vantrúaði, ekki kristinn maður, sem beitir ofbeldinu. Jafnvel innan eigin fjölskyldu geta verið vantrúaðir sem ofsækja okkur. Það er nánast eins og foreldri segi: "Barn mitt gæti verið lygari, þjófur og áfengissjúklingur, en að minnsta kosti er það ekki kristinn maður!" Jesús endurómar mjög svipaða hugsun í Míka 7:5-7. Í Jóhannesarguðspjallinu 15:18-21 sagði Jesús okkur að undrast ekki þessa ofsókn. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 239 og Believer's Bible Commentary bls. 1422 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 12:52-53, hvernig geta kristnir heiðrað foreldra sína og ekki biturð börn sín, þar sem fagnaðarerindið mun valda sundrungu í heimili?

S: Kristnir menn eiga að heiðra foreldra sína og hlýða þeim, nema foreldrar þeirra krefjist þess að þeir geri eitthvað sem er gegn orði Guðs. Á svipaðan hátt eiga menn að hlýða reglugerðum bæjarins eða borgarinnar sem þeir búa í, nema þegar þær stangast á við lög ríkisins eða héraðsins. Menn eiga að hlýða lögum ríkis síns eða héraðs nema það þýði að brjóta þjóðleg lög.

Kristnir menn eiga að meta fjölskyldu sína og vera friðarsinnar, en gera sér jafnframt grein fyrir að fagnaðarerindið veldur sundrungu. Við eigum að gæta þess að sundra ekki öðrum, og enn fremur vegna þess að fagnaðarerindið mun stundum valda því að aðrir sundrist frá okkur.

Spurning: Í Lúk. 12:57-59, hvað á Jesús við með því að maður skuli ekki ganga út fyrr en hann hefur greitt síðasta eyri?

S: Þegar maður hvorki biður um né fær miskunn, getur réttlætið verið hart.

Spurning: Í Lk 12:59, Lk 21:2 og Mk 12:42, af léttari togað, hvers vegna myndu agneðlisfræðingar hafa áhuga á þessum versum?

S: Í Lúkasi 12:59 segir gríska textinn bókstaflega að þeir muni ekki komast út fyrr en þú hefur greitt síðasta leptonið. Í Lúkasi 21:2 er minnst á tvö leptóní. Í nútíma eðlisfræði eru leptónar flokkur undiratómaagnanna sem inniheldur rafeindir og hlutlausagnir, svo má segja að þeir muni ekki komast út fyrr en þeir hafa greitt síðasta leptonið.

Spurning: Í Lúk. 13:1, af hverju sögðu sumir Jesú frá Galileumönnum, blóð þeirra sem Pílatus blandaði saman við fórnir þeirra?

S: Þetta hefði verið viðbjóður gyðingum. Þeir vildu annaðhvort fá viðbrögð Jesú, skýringu hans á því hvers vegna Guð leyfði þetta að gerast, eða staðfestingu á því að þetta ætti ekki að vera þolað. Þar sem þetta hefði gerst í Jerúsalem bendir þetta til þess að Jesús hafi ekki verið í Jerúsalem á þeim tíma. Þeir vildu vita hvernig Jesús myndi svara vandamáli hins illa og þjáninga í þessu tiltekna tilfelli. Voru þessir menn illari en aðrir, eða var það eitthvað annað? Kannski voru þeir hasarmenn sem vildu munnlega stuðning við uppreisn gegn Róm.

Á meðan fyrsta dæmið var hörmung sem illur maður olli, var hið annað dæmið hörmung sem enginn olli (að minnsta kosti ekki viljandi).

T.W. Manson í Sayings, bls. 273, bendir einnig á að kannski hafi þeir sagt Jesú þetta svo hann myndi gagnrýna Pílatus, sem þeir gætu svo borið til baka til hans. Athugið hér að Jesús hvorki gagnrýndi né vísaði til Pílatusar.

Hvað sem þeir vildu, var viðbragð Jesú, svar hans og það sem hann staðfesti líklega nokkuð óvænt. Jesús lét íþyngjandi ummæli um það sem allir vissu þegar að var illt ósögð vera og beindi athyglinni í staðinn að því hvers vegna þetta gerðist þeim. Þrjár athuganir má draga úr svari Jesú.

1. Slíkt gerist almennt hjá fólki vegna þess að við erum syndarar, en það hafði ekkert með neitt sérstakt sem þau gerðu að gera.

2. Hins vegar er rangt að ætla að refsing þeirra, til skamms tíma, hafi verið sanngjörn miðað við aðra Galíleumenn. Ekki má draga þá ályktun að þeir hafi verið verri syndarar en aðrir.

3. Þó að Jesús hafi aldrei réttlætt þessa gjörð né sagt að hún væri góð, var þó ein góð lærdómur sem draga mátti af illsku Pílatusar. Fyrr eða síðar munu allir á sama hátt farast, nema þeir iðrast.

Pílatus gerði svipaða hluti samkvæmt Jósefus í Antiquitates Iudaeorum bók 18, kafli 3.2, bls. 379 og De Bello Iudaico bók 2, kafli 9.4, bls. 479. Sjá The Expositor's Greek New Testament, bindi 1, bls. 564; New International Bible Commentary, bls. 1210; og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 824 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 13:6-9, hvað er meiningin með líkinguna um fíkjutréð?

S: Hvað gagnar ávöxtur fígentréinu? Í þessu tilfelli bæði ekkert og allt. Að mynda fíkjur notar næringarefni sem fígentréið hefði getað notað til að verða sterkara og hærra. Fíkjur eru eingöngu til að rækta fleiri tré; þær gagnast ekki trénu sjálfu. Hins vegar, ef tréð ber ekki fíkjur, mun eigandinn láta höggva það niður, svo í þeim skilningi eru fíkjur mjög, mjög mikilvægar fyrir tréð.

Það eru tvær samverkandi merkingar.

Almenn notkun: Þó að ekki væri fígjutímabil, gæti maður haldið að fígjuviður við veginn, mögulega skjólgóður fyrir versta vetrarveðri, gæti þegar haft nokkrar fígjur. Hvenær sem Jesús kemur, verðum við að vera tilbúin. Ef þú berð ekki góða ávexti í lífi þínu, mun dómurinn koma.

Tíminn er kominn: Almennt byrjuðu fíkjur ekki að bera ávöxt fyrr en á fjórða ári. Ekki er tilgreint hvort eigandinn beið þrjú ár frá því að fíkjutréð var gróðursett eða þrjú ár frá þeim tíma sem það átti að byrja að bera ávöxt. Hvort sem er, þrællinn bað húsbónda sinn um að bíða til fjórða árs. Þegar Guð vill að við gerum eitthvað, ættum við að vera tilbúin. Annars gæti tækifærið farið framhjá okkur.

Sértæk beiting: fíkjutréð táknaði gyðingaþjóðina. Jesús fékk merki um hvort gyðingaþjóðin sem heild myndi taka hann til sín, og svarið var að hún myndi það ekki.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 240, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 970, og The Tony Evans Bible Commentary bls. 989 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Lk 13:12; Er allur líkamlegur kvilli djöfullegur?

S: Alls ekki. Í Jóhannesarguðspjallinu 9:1-5 var maður fæddur blindur, og við höfum enga vísbendingu um að djöflar hafi haft nokkuð með það að gera.

Sp.: Í Lk 13:13, ættum við að vera jafn reiðubúin til að starfa með fólki sem glímir við líkamleg veikindi, fötlun eða andleg vandamál?

S: Ef við gerðum það ekki, þá myndum við útiloka Pál, sem hafði þyrnina í holdinu, Tímóteus, sem var með tíð magaveiki, Matteus, sem starfaði í skuggalegu starfi sem skattinnheimtumaður, eða Pétur, sem einu sinni neitaði Jesú. Það væri mjög, mjög sorglegt að segja að þessir menn séu nógu góðir fyrir Guð, en ekki nógu góðir fyrir okkur, því við erum ekki aðeins að reyna að vera dómarar þeirra, heldur að reyna að vera harðari dómarar en Guð. Ávextarík þjónusta er engu að síður ekki háð okkar krafti, hvort sem hann er líkamlegur eða annar, heldur anda Guðs.

Það er algjörlega ekkert sem bendir til þess að einstaklingur með fötlun eða líkamlegan sjúkdóm geti ekki verið jafn áhrifaríkur og gagnlegur og sá sem er laus við slíkt. Raunar getur Guð stundum notað aðstæður þeirra til dýrðar sinnar. Jafnvel mætti halda því fram að sérstaklega ætti að leita til þeirra sem eiga í erfiðleikum eða eru litið til, sem samstarfsfélaga í þjónustunni.

Varðandi andleg vandamál er svarið "fer eftir aðstæðum". Ef einstaklingur hefur iðrast og losnað úr viðvarandi synd, skaltu heiðarlega viðurkenna hvað var þá og hvað er nú, og samþykkja hann eða hana algjörlega. Kannski viltu ekki koma þeim aftur í aðstæður sem freista þeirra. Á sama hátt, ef einstaklingur er veikburða á ákveðnu sviði, gætirðu ekki viljað setja hann í aðstæður þar sem hann gæti auðveldlega fallið. Sumir kristnir menn, eins og Martin Luther, þjást af þunglyndisköstum. En áður en þú skrifar þá af sem ekki góða hermenn Krists, skoðaðu allt sem Luther gerði, jafnvel þrátt fyrir gríðarlega andstöðu.

Spurning: Í Lúk. 13:14, af hverju taldi foringi samkunduhússins það rangt að lækna á hvíldardeginum?

Svar: Farísearnir höfðu 39 flokka verknaða. Þar sem þeir túlkuðu hvaða skapandi athöfn eða framleiðsluátak sem vinnu, taldist lækning manneskju til beggja þeirra. Augljóslega voru bæði lög Guðs og viðbótarhindranirnar sem þeir höfðu búið til þeim mikilvægari en Guð sjálfur. Ef Guð veitti lækningu á hvíldardeginum, hver voru þá þeir til að segja að Guð mætti ekki lækna? Gættu þín þegar þú reynir að segja Guði að hann þurfi að hlýða reglum þínum, eða jafnvel reglum sem hann gaf okkur.

Sp.: Í Lúk. 13:15-17, hvers vegna svaraði Jesús samkundustjórnendunum svona?

S: Jesús hefði getað vísað til lögmáls Gamla testamentisins (sem þessi maður hafði aðra túlkun á), eða til þess að hann væri Messías (sem þessi maður samþykkti líklega ekki). Í staðinn skammaði Jesús manninn fyrir ósamræmi hans og skort á samúð.

Samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 971, voru mörg dæmi um rabbína sem kenndu um aðstoð við dýr í neyð á hvíldardeginum. (Hins vegar sögðu þeir í Qumran að ekki mætti hjálpa dýri neitt á hvíldardeginum, jafnvel þó það hefði fallið í brunn eða væri að fæða.) Oft, þegar rætt er við aðra, er mikilvægt að byrja á "sameiginlegum grundvelli" þess sem þið báðir viðurkennir. Eftir það, ef þú bendir á mótsagnir hjá hinum aðilanum, þá fyrst myndu þeir (mögulega) sjá þörfina á að íhuga aðra sjónarhorn.

Auk þess er þessi röksemdarfærsla kölluð að færa rök frá minni til stærri. Þetta var algeng aðferð rabbína til að færa rök sín.

Jesús afhjúpaði að þrátt fyrir að þeir hefðu yfirbragð þess að vilja vita um trúarleg málefni, hefðu þeir í raun ekki áhuga á að Guð starfaði í lífi þeirra.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 240, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 970, og Evangelical Commentary on the Bible bls. 824,825 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 13:15-17, fyrir utan Biblíuna, hvernig vitum við að samkunduhús hafi verið til á biblíutímum og ekki síðar þróun?

S: Ein leið til að vita að þær voru til snemma er sú að áletrun Theódótusar fannst undir lok nítjándu aldar, sem minnir á hellenískum Gyðingi að nafni Theódótus, son Vettenosar. Theódótus var prestur og höfðingi samkundunnar, sonur og barnabarn höfðingja samkundunnar. Þetta var mjög líklega skrifað fyrir árið 70 e.Kr. Sjá Dictionary of New Testament Background, bls. 534, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 13:18-21, hvers vegna er Guðs ríki líkt sinnepsfræi eða ger?

Bæði vaxa af sjálfu sér. Sinnephirð er smávaxin en fullvaxta sinnepsplanta verður um 10 fet (3 metra) á hæð. Kannski notaði Jesús bæði líkingarnar vegna þess að sinnephirð vex að utan en ger að innan. Ger sést ekki en það skapar áhrif sem sjást sem loðið brauð að utan.

Þessi kafli er einnig mikilvægur til þess að sýna að ger tákni hið góða, því hann vegur á móti öðrum köflum þar sem ger er myndlíking fyrir illa kenningu faríseyanna. Þessi notkun gers sýnir að ekki er hægt að taka líkinguna með ákveðinni merkingu og gefa sama orðinu nákvæmlega sömu merkingu um alla biblíuna, án tillits til samhengi.

Á hinn bóginn telja Believer's Bible Commentary bls. 1424 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 240-241 að ger/hefð tákni alltaf illt og spillingu. Evangelical Commentary on the Bible bls. 824 segir að þetta sé rangt hér.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 972 og Believer's Bible Commentary, bls. 1424, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 13:19, tákna fuglarnir heiðingja eða spillta og falska trúuða?

S: Kristnir eru ekki sammála. Þetta vísar til annarra veru, ekki hluta af stóru runnans, sem njóta skugga eða ávinnings af runnanum. Sumir telja að þetta vísi til heiðingja sem eru blessaðir. Aðrir telja að þetta séu falskir trúmenn sem eiga engan sess í kirkjunni, en eru þó þar.

Þetta er spillt samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1424. Hins vegar er Evangelical Commentary on the Bible bls. 824 ósammála.

S: Í Lúk. 13:23-27, af hverju eru aðeins fáir frelsaðir?

S: Lærisveinarnir gátu búist við því að mikil kennsla Jesú og kraftaverk myndu sannfæra nánast alla. Þeir gátu orðið vonsviknir þegar það gerðist ekki, og þess vegna útskýrði Jesús að vegurinn til hjálpræðis er þröngur. Það voru ekki þeir sem sáu og heyrðu Jesú sem yrðu frelsaðir. Það var ákvörðun þeirra og viðbragð við því sem þeir heyrðu. Það stendur ekki að þú eigir að ferðast í gegnum þrönga dyrnar, eða bíða eftir að þær opnist. Frekar segir það bókstaflega að "kappkosta" að komast inn um þrönga dyrnar.

Þó að Jesús hafi ekki fjallað um þá viðbótar spurningu hvers vegna aðeins fáir verða frelsaðir, getum við dregið ýmsar ályktanir.

1. Þeir sem deyja eftir að hafa náð ábyrgðaraldri hafa valið örlög sín, beinlínis eða óbeinlínis.

2. Guð "hikstar" við að dæma því að hann vill gefa fólki tækifæri til iðrunar (2. Pétur 3:9).

3. Guð er ekki skylt að gefa tækifæri til iðrunar að eilífu, né einu sinni að halda áfram að gefa tækifæri meðan einstaklingur er enn á lífi. Þeir sem fremja guðlast gegn Heilögum Anda eru ekki alltaf drepnir samstundis.

4. Að lokum iðrast Guð ekki þess að senda fólk á áfangastað þeirrar leiðar sem það hefur valið.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 241, the Believer's Bible Commentary bls. 1424 og the Evangelical Commentary on the Bible bls. 825 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 13:25, hver er nákvæmlega að banka í þessari líking?

S: Þó að dæmisagan segi það ekki beint, gefur Jesús skýrlega í skyn að gyðingaþjóðin muni banka en verði ekki látin inn, ef hún hafnar Honum.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1424 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Lk 13:31, af hverju sögðu þessir farísear Jesú að Heródes Antípas (sonur Heródesar mikla) ætlaði að drepa hann?

S: Það gæti verið vegna nokkurra ástæðna.

1. Kannski voru þessir tilteknu farísear samúðarfullir gagnvart Jesú og vildu tryggja öryggi hans.

2. Að öðrum kosti vildu þeir kannski bara að Jesús færi burt. Kannski var þessum faríseum ekki svo mikið um að hafa Jesú dauðan; þeir vildu bara losna við hann. Sjá einnig næstu spurningu. Biblíuþekkingarritgerðin: Nýja testamentið, bls. 241–242, styður þessa sýn.

3. Að lokum, ef þeir gætu sagt fólki að Jesús hafi flúið til að bjarga lífi sínu þegar hann heyrði ógnina, myndi það grafa undan stöðu hans í augum almennings sem hins volduga Messías.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1424, The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 569, Evangelical Commentary on the Bible bls. 825 og New International Bible Commentary bls. 1211 til að fræðast nánar um hvernig Jesús hefði getað verið sagt frá þessu af ýmsum hvötum.

S: Sýnir Lúk. 13:31 að Heródes Antípas hafi ætlað að drepa Jesú?

A: Nei, þessi vers sýnir hvorki né afsakar það. Biblían skráir orð faríseans, en segir ekki hvort hann hafi sagt sannleikann eða ekki. Margir í dag heyra hótanir og þurfa að bregðast við þeim án þess að vita hvort þær séu sannar eða ekki.

S: Í Lúk. 13:31-33, hvað merkti svar Jesú við þessari ógn?

S: Það eru þrjú atriði sem við getum dregið fram úr þessu vers.

1. Jesús sagði Heródes Antípas vera snjalla kvenrev, sem var ekki hróssyrði. Revur var þá talinn ómerkilegur. Revur var einnig talinn klókur, bæði þá og nú.

2. Jesús óttaðist hann ekki og hafði ekkert á móti því að þeir endurtökuðu svar sitt við Heródi.

3. Jesús vissi að hann myndi deyja á krossi, en hann vissi líka að allt myndi gerast á föðurlegum tíma.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1424, Evangelical Commentary on the Bible bls. 824, og The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 974 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 13:35, hvað er merkilegt við að segja "sælur er sá sem kemur í nafni Drottins"?

S: Jesús hefði einfaldlega getað sagt: "Þið verðið að segja 'sælur er Jesús Messías' eða eitthvað álíka." En þar sem þeir viðurkenndu ekki að Jesús væri Messías, var Jesús að koma þessu fram á þann hátt sem þeir gátu viðurkennt. Þeir myndu ekki komast til himnaríkis fyrr en þeir viðurkenndu hinn sanna Messías, sem var nafnlaus fyrir þeim.

Það er áhugavert að bera saman hvernig Jesús og Páll gerðu allt sem í þeirra valdi stóð til að miðla sannleikanum, við þá staðreynd að þeir beygðu aldrei fyrir innihaldi fagnaðarerindisins.

S: Í Lúk. 14:1, hvers vegna leyfði farísei í forystu Jesú að kenna í húsi sínu?

S: Ekki voru allir farísear og valdamenn á móti Jesú – spyrðu bara Jósef frá Arimatía og Nikódemus. Reyndar, eftir upprisu sýnir Postulasagan 15:5 að nægjanlegur fjöldi farísea trúði og þeir áttu sinn eigin hóp innan kirkjunnar. Jóhannesarguðspjallið 12:42 segir einnig að margir farísear trúðu kenningu Jesú, en í leyni því þeir vildu ekki verða reknir úr samkunduhúsinu.

Á hinn bóginn telur Believer's Bible Commentary, bls. 1425, að þetta hafi ekki verið af einlægum vinsemdaráhuga, heldur tilraun til að gildra Jesú. Lúkasarguðspjallið 14:1 o.s.fr. segir nefnilega að Jesú hafi verið vandlega fylgst með. Hvers vegna myndi faríseinn bjóða bæði Jesú og manni sem þurfti lækningu, nema maðurinn hefði mætt óboðinn?

Hins vegar er þetta fjórða sinn sem farísearnir koma inn á málefni hvíldardagsins (Lúk. 6:1-5; Lúk. 6:11; Lúk. 13:10-17), svo kenning Jesú um hvíldardaginn var þeim stórt hneyksli. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 976, The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 242, og New International Bible Commentary, bls. 1211 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 14:2, hvað er dropsy?

S: Þetta læknisfræðilega ástand er uppsöfnun vökva í líkamanum. Orsakirnar eru margvíslegar, svo sem að vinstri slegill hjartans starfi ekki eðlilega, vandamál með lifur eða eitla, lupus eða eiturefni eins og Argemone-olía. Argemone er illgresi sem vex oft á sinnepsakurjum og getur borist með sinnepsfræjum. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1425 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 825 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 14:3-6, af hverju spurði Jesús þá?

S: Þeir voru að reyna að gildra hann með því að koma með mann sem var með vatnslag. Það getur stafað af lifrarsjúkdómum, nýrnasjúkdómum eða krabbameini. Jesús tók frumkvæðið og spurði þá hvort það væri löglegt að gera gott á hvíldardeginum eða ekki. Ef þeir sögðu já, þá væri leyfilegt að gera gott sem ekki er bannað í Tóru. Ef þeir sögðu nei, þá myndi það sýna hvar hjörtu þeirra raunverulega lágu: föst við reglur sínar í stað þess að gera gott fyrir Guð. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 242 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 14:7-11, hver var meining Jesú með kenningu sinni um að taka sér lægsta sætið?

S: Í fyrsta lagi skipta sæti engu máli, og mannlegur heiður skiptir heldur engu máli. Frekar eigum við að vera auðmjúk og hafa áhyggjur af því að þóknast Guði. Það að Guð heiðri okkur er miklu mikilvægara en nokkur mannlegur heiður gæti nokkurn tíma verið.

Þetta er gott vers til að deila með börnum þegar þau rífast um hver eigi að sitja í fremsta sætinu í bílnum.

S: Í Lk 14:7-11, af hverju kenndi Jesús faríseunum um að taka lægsta sætið rétt eftir að hann hafði reynt að leiðrétta þá varðandi lækningu á hvíldardegi?

S: Við getum giskað á nokkrar ástæður.

1. Sameining kennslu faríseyanna var löngunin til að hljóta heiður og öðlast virðingu. Gerðu þeir virkilega öll þessi lög um hvíldardaginn vegna kærleika síns til Guðs? Nei, þeir vildu trúarlegan heiður. Jesús gefur í skyn að maður eigi ekki að sækjast eftir trúarlegri virðingu; heldur láta Guð veita heiðurinn.

2. Ef farísearnir gátu ekki sannað að hann hefði rangt fyrir sér varðandi lækningu með guðlegri mátt á hvíldardeginum, ættu þeir að vera auðmjúkir og hætta að andæfa Jesú.

Spurning: Í Lúk. 14:12-15, hvað var meining Jesú með því að bjóða fátækum, lamum, krúppnum og blindum?

S: Samfélagið taldi þessa einstaklinga ekki kjörna til að mæta á veislu. Þeir voru ekki kjörnir til vinnu og yfirleitt í engri stöðu til að endurgjalda greiða. Þrír lærdómar má draga:

1. Eitt atriði er að Guð velur og notar oft þá sem við myndum telja ókjörna.

2. Þessir menn gera sér oft grein fyrir því að þeir eru ekki fullkomnir og eru því mun líklegri til að treysta á Guð og gefa Honum dýrðina.

3. Hins vegar er sannleikurinn sá að við öll erum ekki fullkomin. Ef réttlætisstaðall Guðs væri borinn saman við líkamlega heilsu, þá erum við öll örkumlaðir, blindir og án auðæfa eða vonar, fyrir utan Guð.

Sjá Biblíuerfiðleikar og sýnilegar mótsagnir bls. 117–118 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 14:16–24, hvað var meiningin með dæmi Jesú um veisluna, í veislunni?

A: Þegar einn af gestum kvöldverðarins flutti blessun yfir alla þá sem myndu borða í ríkinu, gerði hann ráð fyrir að allir viðstaddir myndu borða í ríkinu. Jesús benti á að ekki allir þar myndu vera viðstaddir og borða í ríkinu. Voru orð Jesú góð? Ef þú hugsar um það, hefði það verið mjög óvinalegt af Jesú að gefa í skyn að allir þar væru í lagi og myndu borða í ríkinu, þegar svo var ekki. Svo já, stundum eru orð sem hljóma hörð það vinalegasta sem þú getur sagt.

Þar sem hlustendur Jesú gátu vel tengt sig við veislur sem menn héldu, sagði hann þeim líkingarsögu um Guð og veislu hans. Það væri dásamlegt að borða á veislu Guðs; hins vegar er sorglega satt að flestir hafna boðinu. Eins og veislustjóri getur boðið fólki og það getur annaðhvort hafnað eða þegið, býður Guð af einlægni öllum að njóta náðar sinnar, og þeir geta annaðhvort þegið eða hafnað. Það segir að allir hafi hafnað öðru boðinu. Í þeirri menningu var boðið sent nokkuð snemma og síðan sent aftur seinna sem áminning. Þeir gáfu ýmsar afsakanir, sumar ansi fátæklegar, en staðreyndin er sú að húsbóndinn bauð fólki sem vildi ekki koma. Ef hjónaband manns hefði neytt hann til að hafna boðinu, af hverju kom það þá ekki fram við fyrsta boðið? Það virðist ótrúlegt að einhver myndi hafna boði í stórkostlegan jarðneskan veislu, en það gerist.

Á sama hátt virðist það líklega ótrúlegt fyrir englana að nokkur neiti yfirlætisríku tilboði Guðs til hvers og eins, en það gerist líka.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 242, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 978, The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 574-575, the New International Bible Commentary bls. 1212, og the Believer's Bible Commentary bls. 1426 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 14:16-24, af hverju er þetta svipað, en ekki alveg eins og dæmisagan í Matt. 22:1-10?

S: Mundu að Jesús kenndi í næstum þrjú ár, sem er mun lengur en það tekur að lesa guðspjöllin. Jesús prédikaði líklega röð prédikana í einu bæjarfélagi, og flutti síðan í næsta bæjarfélag og prédikaði svipaða röð prédikana. Þær eru svipaðar en ekki nákvæmlega þær sömu; kannski hafði Jesús aðeins mismunandi áheyrendur og breytti prédikuninni örlítið. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 979 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 14:23, þar sem húsbóndinn þrýstir á fólk að koma inn, sýnir það þá ekki að fólk hafi ekki frelsi til að koma til Krists?

S: Þetta sýnir það ekki frekar en að þeir sem ekki voru boðaðir hefðu enga ábyrgð til að fylgja Guði.

Augljóslega myndi enginn í þessari líkingahátt halda að húsbóndinn væri að senda her, setja fólk í fjötra og taka það sem þræla á veislu sína. Þvert á móti gefur "þvingun" í þessari líkingahátt til kynna sterka sannfærslu.

Ef einhver reyndi að nota þennan kafla til að sanna að fólk hefði engan frjálsan vilja, myndi tilraunin snúast gegn þeim. Upprunalegu gestirnir voru boðaðir en komu ekki. Því var upprunalega boðið "tapmál". Ennfremur, ef einhver í heiminum hefði löngun til að koma, en var ekki boðinn, væri það þá rangt að hafa þá löngun? Það eru ekki-kristnir einstaklingar sem vilja fara til himnaríkis – að minnsta kosti á eigin forsendum, þó ekki á Guðs forsendum.

Athugið að Granville Sharp-reglan hefur undantekningar: Lúkasarguðspjallið 14:23 og Efesusbréfið 2:20. Sjá Believer's Bible Commentary, bls. 2064, fyrir frekari upplýsingar. Að fylgja Granville Sharp-reglunni um Títusarbréfið 2:13 styður eftir-þjáningarkenninguna.

Spurning: Í Lúk. 14:24, hvers vegna fengu engir gestir sem voru hafnaðir annað tækifæri?

S: Guð gefur oft fólki mörg tækifæri, en takmörk eru fyrir hendi. Þó fjöldi tækifæra sé ekki meginatriði þessa dæmis, er Guð ekki skyldugur til að veita neinum mörg tækifæri.

Spurning: Hvað kennir Lk 14:25-35 um að telja kostnaðinn og um drottnunarrétt?

A: Manni ætti að segja að hann skuli reikna kostnaðinn áður en hann skuldbindur sig til að fylgja Kristi. Annars vegar hafði Sakkeus ekki tíma til að hreinsa húsið sitt, eða líf sitt, áður en Jesús kom til hans og lýsti því yfir að Sakkeus hefði fengið hjálpræði. Hins vegar leiðréttir Lúk. 14:25-35 þessa misskilning að Jesús myndi frekar vilja hafa hálfkláraðan turna en engan. Fólk hefur ekki kraftinn til að hreinsa líf sitt sjálft, svo við komum til Jesú áður en líf okkar er hreinsað; en við verðum að koma til Jesú með skuldbindingu um að leyfa Honum að hreinsa líf okkar. Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 826 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 14:26, hvernig eiga lærisveinar Jesú að "hata" föður sinn, móður sína, konu sína, börn sín og bræður sína?

S: Samhengi bæði þessa kafla og menningarheims þeirra, sem byggðist á Móse lögunum, myndi túlka þetta sem "að elska minna". Jesús er ekki að segja þeim að óhlýða Orði Guðs, sem segir að elska foreldra sína í 2. Mósebók 20:12 og síðar að elska eiginkonur sínar í Efesusbréfinu 5:25. Til dæmis í 5. Mósebók 21:15, þegar talað er um mann sem elskar eina konu sína meira en aðra, er notað orðið "hata". Svipað orðalag er notað í 1. Mósebók 29:31 þar sem Jakobs elskar Rakel meira en Líu. Matteus 10:37 sýnir að meining Jesú er sú að við eigum ekki að elska foreldra okkar meira en Guð.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 475–476, the Complete Book of Bible Answers bls. 56–57, the Believer's Bible Commentary bls. 1427 og Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 116, 210 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 14:26, hvernig tengist kenning Jesú um foreldra lögmálinu?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Áhorfendur Jesú voru allir kunnugir Móse lögunum um foreldra, og Jesús vissi það.

2. Meginatriði Jesú var jafnvægi. Að elska Guð er fyrsta boðið, og að elska aðra er annað, ekki öfugt.

3. Ef kærleikur þinn eða tryggð til foreldra, barna eða annarra er meiri en kærleikur þinn og tryggð til Guðs, þá þarf að endurskoða forgangsröðun þína. Jafnvel góðar hlutir geta orðið að skurðgoðum.

Spurning: Í Lúk. 14:28, hvernig ættu menn að reikna kostnaðinn við að fylgja Jesú, og reikna kostnaðinn við að fylgja honum ekki?

S: Að fylgja Jesú hálfa leið, eða reyna að fylgja Honum um stund og svo snúa aftur, gagnast alls ekki. Ókristinn maður sem kom í biblíunámskeið spurði mig einu sinni: "Ef ég geri ekki Jesú að Drottni lífs míns, mun kristni þá gagnast mér nokkuð?" Ég svaraði því að nema í nokkrum smávægilegum og ómerkilegum atriðum, þá í meginatriðum ekki. Það er allt eða ekkert. Þú verður að leggja líf þitt í hendur Jesú. Við þurfum að prédika um að reikna kostnaðinn þegar við prédikum fagnaðarerindið. Jesús prédikar gegn hálfherttri fylgismönnum.

John Calvin sagði: "Ég gaf allt upp fyrir Krist, og hvað hef ég fundið? Ég hef fundið allt í Kristi." Henry Drummond sagði: "Inngangsgjaldið í himnaríki er ekkert: árlegi áskriftargjaldið er allt."

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1428 og New International Bible Commentary bls. 1213 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 14:31-32, hvað vísar þessi orrustuhugmynd til?

S: Þetta hefði verið á huga hlustenda, þar sem möguleiki var á að Heródes færi í stríð gegn Aretasi, tengdaföður sínum. En dæmi Jesú nær lengra en það og segir að almennt sé ekki nokkur ávinningur af því að hefja það sem maður getur ekki klárað. Raunar getur það verið verra að hefja eitthvað sem maður klárar ekki en að hefja ekkert yfirhöfuð. Það gæti verið betra að gefa upp eftirsótta, mögulega sigurrík, ef þú varst í raun ekki að fara að vinna.

Sjá The Expositor's Greek New Testament, bindi 1, bls. 567, og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 244, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 14:34-35, hvað átti Jesús við þegar hann sagði að salt sem hefur misst bragðið sé aðeins gott til áburðarhaugs?

S: Salt er almennt gott til að veita lífsnauðsynleg efni, bragðbæta og varðveita mat. Salt sem hefur misst bragðið sitt, vegna þynningar með mold eða öðrum orsökum, er ekki gott til margs. Saltið sem eftir er, ef það er sett á áburðarhaug, mun valda því að það molnar hægar niður, sem mun þýða minna þéttan illa lykt. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 577 og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 992 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 14:34-35, á hvaða vegu geta sumir kristnir menn í dag "misst saltleika sinn"?

A: Líkamlega séð var hágæða salt dýrt. Á seinni tímum, í afrísku borginni Timbuktu, var sagt að eitt pund af salti væri jafngilt einu pundi af gulli. Saltleiki getur glatað verðmætum sínum á nokkra vegu. Það gæti innihaldið lítið magn af óhreinindum sem bragðast illa. Eða það gæti verið þynnt með óvirkum, bragðlitlum fylliefnum, þannig að þótt það liti ennþá út eins og salt, var jafnvel hinn góði hluti verðlaus vegna þess að hann var þynntur.

Andlega séð getur maður unnið hörðum höndum í þjónustu, en örlítið magn af heiðskemmd, gráðgi eða losta getur eyðilagt vitnisburð hans. Eða manneskja getur verið ákaflega tilbúin til að þjóna Guði þegar hún hefur tíma, en vegna krefjandi vinnu, mikilla tímaþörfa sem lífsstíll hennar, afþreyingar eða annarra hluta krefst, hagar hún sér eins og hún hafi margt mikilvægara að gera en að þjóna Guði.

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1427-1428 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 15:1-32, hvað eiga þrjár líkingarnar sameiginlegt?

A: Öll þrjú dæmisögurnar fjalla um týndingu og gleði þess að vera fundinn. Dæmisagan um 99 + 1 týnda kind sýnir að Guð leitar að hinum týndu, og gleðin yfir að finna hina einu er meiri en yfir þeim 99 sem þurfa ekki lengur að vera fundnar. Dæmisagan um 9 + 1 týnda mynt sýnir að Guð leitar mjög vandlega, og gleðst yfir að finna hið týnda. Dæmið um soninn sem sóaði eignum sínum sýnir að Guð fyrirgefur og tekur við hinum týndu og villtúu. Auðvitað, þegar við leitum að hjarta Guðs, viljum við að kærleikur okkar og viðhorf til annarra endurspegli einnig kærleika og viðhorf Guðs.

Í gegnum Lúkasarguðspjallið 15 vill Guð að við höfum hjarta fyrir týnda eins og hann hefur. Í Lúkasarguðspjallinu 16 vill Guð að við höfum hug fyrir týnda.

Spurning: Í Lúk. 15:1-32, hvað er meginatriðið; glötunin, iðrunin eða gleðin?

S: Er meginatriði dæmanna iðrunin eða gleðin? Ekki er minnst á að týnda sauðurinn eða myntin iðrist, svo aðalatriðið í þessum dæmum er gleðin, ekki iðrunin. Farísearnir, þrátt fyrir allt sitt nám, skildu ekki hjarta Guðs. Þess vegna, þegar Farísearnir í sjálfréttlæting sinni gagnrýndu Jesú fyrir að umgangast syndara, svaraði hann í raun með því að segja þeim þrjár dæmisögur um gleði.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1213 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 994 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 15:1, hvernig gerum við okkur "aðgengileg" grófum syndurum, svo að þeir viti að við elskum þá, þótt við samþykkjum ekki gjörðir þeirra?

Svara: Sýnið þeim að þið berið virðingu fyrir þeim, elskið þá, berið umhyggju fyrir þeim og séuð reiðubúin að verja tíma til að hjálpa þeim. Þó að gott sé að eyða tíma með þeim, skulið þið ekki eyða tíma í siðferðilega vafasamar athafnir.

Það eru nokkur atriði sem við þurfum þó að gera okkur grein fyrir um okkur sjálf.

1) Stundum höfum við tilhneigingu til að hanga með hinum 99 "réttu kindum" í stað þess að hafa hjarta til að leita að hinni týndu kind.

2) Persónuleiki þinn gæti verið gagnrýndur fyrir að hanga með syndurum.

3) Stundum er best fyrir þig að vera ekki í kringum þá. Einu sinni bauð trúleysingji kristnum stúlku einkaseksí boð. Stúlkan hafnaði honum en hélt samt vináttu við hann. Það fer eftir aðstæðum hvort hún hefði átt að forðast hann eða ekki. Ef hann taldi vináttu hennar enn vera boð til sín, þá hefði hún átt að forðast hann.

4) Stundum geta vantrúaðir dregið okkur niður eða lokkað okkur til óguðlegra hluta. Þó að Biblían segi að við eigum að standast hið illa, segir hún aldrei að við eigum að standast freistingu; heldur eigum við að flýja freistingu.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1428, New International Bible Commentary bls. 1213, 1214 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 992 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 15:2, hvenær ættu trúuð að borða með syndurum eða ekki borða með þeim í dag?

S: Gamla testamentið segir ekki að þeir megi ekki borða með vantrúuðum, en Gyðingar á dögum Jesú fylgdu eigin hefð um að borða ekki með vantrúuðum, eins og fram kemur í Postulasögunni 10:28 og Galatíumönnum 2:12-14. En Galatíumenn 2:12-14 sýna að við eigum að borða með öllum mönnum, og einu undantekningarnar eru eftirfarandi.

1. 2 Þessaloníkubréf 3:10 sýnir að ef einhver neitar að vinna, þá á hann ekki að borða.

2. 2 Þessaloníkubréf 3:14 segir að við eigum ekki að eiga neitt samskipti við þá sem segjast vera trúarmenn en kjósa að óhlýða því sem Páll skrifaði.

3. 2. Jóhannesarbréf 7-11 segir að svikari skuli ekki vera boðinn velkominn heim til okkar.

4. 1 Korintubréf 5:9-13 segir að þótt við getum átt samneyti við siðspillta, gráðuga, ræningja eða skurðdýrkendur, eigum við ekki að borða með neinum þeirra ef þeir segjast vera kristnir.

S: Í Lúk. 15:8-10, hvernig gæti kona misst og fundið slíka mynt?

Svar: Þessi líking gefur til kynna að tíu silfurskildingar hafi verið allt sem hún átti. Silfurskildingin hér var sennilega drakma, sem jafngilti einum denarius, dagslaunum verkamanns. Myntir gátu verið gefnar í brúðkaupsgjöf, og kona gæti borið silfrið sem höfuðskraut. Í dag er þetta nokkuð svipað í Indlandi þar sem konur gætu borið gull sem þeim var gefið í brúðkaupsgjöf.

Ef konunni datt að hún hefði glatað myntinni inni í húsinu, myndi hún gera miklar tilraunir til að sópa gólfinu, og myntin gæti klangrað við eitthvað.

Í The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 578, er bent á að konan sé ekki að gefa formlega boðun til nágrannanna um að fagna; heldur hafi hún fulla vissu um að þeir muni gera það.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 982, New International Bible Commentary, bls. 1213, 1214, The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 244, og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 992-993 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Lúk. 15:12-13, hvers vegna fara sum börn, jafnvel börn trúaðra, að sóa eignum sínum?

S: Það getur verið samspil að minnsta kosti átta þátta.

1) Að finna fyrir takmörkunum, þurfa að lifa eftir reglum sem þeir myndu ekki velja á þessu stigi lífs síns.

2) Freisting um óhóflega hátíðlíf.

3) Að finna að "grasið er grænna hinum megin við girðinguna".

4) Jafningjapresía eða ofsóknir: annað hvort félagslegar eða verri.

5) Geðsjúkdómur

6) Vonbrigði sem eyðilögðu vonir þeirra eða væntingar.

7) Ótti við að missa af tækifærum sem krafðist þess að hann tæki ákvörðun til að uppfylla allt sem hann vildi núna; hann gat ekki beðið þangað til faðir hans lést.

8) Vanræksla á að íhuga mögulega háa kostnað þeirra syndugu gjörða.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 993 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 15:17-18, hverja tákna hinir tveir synirnir og faðirinn?

Svar: Faðirinn táknar hjarta Guðs. Faðirinn tók vel á móti sóunarsyninum en bað einnig ákaflega um skilning hjá eldri syni sínum.

Elri sonurinn táknar faríseana samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 245. Fyrir þá sem gagnrýndu Jesú fyrir að borða með syndurum hefði þessi líking stingið. En þetta má alhliða til allra trúuðra sem meta verk sín og trúarbrögð meira en að elska aðra.

Það eru nokkrar skoðanir á yngri syni. Í The Believer's Bible Commentary: New Testament bls. 244 segir að yngri sonurinn snúist í raun um trúaða sem hafa fallið frá, því hann var sonur áður en hann bað um arfinn. Á hinn bóginn er frelsun ekki í brennidepli hér, heldur eingöngu kærleiki föðurins. Algengara er að telja að yngri sonurinn tákni hvaða týndan einstakling sem er. Þó svo að hann hafi mögulega verið trúarlegur, var hann týndur.

Spurning: Í Lúk. 15:17-18 iðraðist sóðasynið eða var hann bara svangur?

S: Lúk. 15:14 segir að hungursneyð kom. Á meðan á hungursneyð stóð vildu menn í framandi landi ekki hafa hann né meta hann, þeir gáfu honum bara svínamjöl af vorkunn, en kannski svona lítils metið fæði til að hvetja hann til að fara burt. Það hefði verið niðurlægjandi fyrir Gyðing að þurfa að vinna við að fóðra svín. Þar var hvorki matur né ást, né von um neina breytingu. Hebreska orðtækið "að koma til skyns" gefur í skyn iðrun. Það gæti verið bæði. Það var vissulega hungur, en hungur getur einnig knúið fram iðrun.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 984, The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 580-581, the Evangelical Commentary on the Bible, bls. 827, og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 245 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 15:20-24, af hverju tók faðirinn soninn sem sóaði eignum sínum aftur til sín, og hefði hann átt að gera það?

S: Faðirinn sá soninn áður en hann kom nær; af þessu sjáum við að faðirinn hafði oft verið að bíða eftir honum. Faðirinn tók villta soninn aftur einfaldlega af samúð, því hann elskaði hann. Allar góðar gjörðir sem sonurinn hafði unnið voru glataðar. Sonurinn gerði föður sínum rangt og sýndi honum vanvirðingu, en faðirinn gaf syni sínum, sem sneri aftur, óskilyrt fyrirgefningu. Veislan gæti verið leið til að sýna þjónum, nágrönnum og öðrum hver sonurinn var og endurkomu hans.

Vesturlenskur kristinn maður las einu sinni líkinguna fyrir ýmsa í Miðausturlöndum, sem voru ekki kristnir og ekki kunnu að meta líkinguna, og spurði þá hvað ef sonur myndi biðja um arfinn. Hann fékk svörin " ið myndi aldrei gerast", og "Ég myndi berja son minn ef hann segði það." Annað svar var frá manni sem sagðist hafa heyrt um að slíkt hefði gerst, og innan árs dó faðirinn, hjartveikur.

Faðirinn var ekki skyldugur til að taka soninn aftur, svo ekkert segir að hann "ætti" að hafa gert það. Hins vegar hafði faðirinn fullan rétt til að sýna gjafmildi og tók son sinn aftur af náð.

Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 582 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 15:25, 29–30, hafði eldri bróðirinn rétt fyrir sér?

S: Svarið fer eftir því hvort peningar og auðæfi séu taldir mikilvægari en fólk. Eldri bróðirinn taldi að faðir hans ætti að elska hann vegna vinnu hans. Eldri bróðirinn fékk bróður sinn til baka, en hann virtist ekki meta það jafnmikið og einn fituðan kálf í viðbót. Áhyggjur bróðurins af sanngirni, niður í einn fituðan kálf, sýndu skort á kærleika. Athugið að eldri bróðirinn sagði ekki "bróðir minn" heldur "þessi sonur þinn".

Það hefur verið sagt að sumir noti hluti en elski fólk, á meðan aðrir elski hluti og noti fólk. Þegar einlægur kristinn maður byrjar jafnvel að elska hluti meira en fólk, er sýn hans langt frá því sem Guð vill að hún sé. Hluti geta falið í sér efnisleg verðmæti, þekkingu, helgiathafnir og jafnvel trúarbrögð. Eini hluturinn sem okkur er sagt að elska meira en fólk er Guð.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 476-477, The Tony Evans Bible Commentary bls. 995, og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 245 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 15:28, hvað er meining Jesú með viðbrögð eldri bróðurins?

S: Kindareigandi með 99 kindur var efnaður, og kona með aðeins tíu peninga var nokkuð fátæk. En fyrir utan það eru þessi þrjú dæmisögur nokkuð svipaðar; þar til við komum að Lúk. 15:28. 99 kindurnar og 9 aldrei týndu peningarnir kvarta ekki né verða reiðir. Það var ekki vegna réttlætis að faðirinn tók soninn aftur sem sóaði eignum sínum, heldur vegna miskunnar og kærleika. Orðið sem faðirinn notar er bókstaflega "barn mitt" (teknon), sem er mýkra orð en "sonur minn". Enn í dag eru sumir meira uppteknir af réttlæti og refsingu en miskunn og kærleika. Rými er fyrir bæði, en miskunn sigrar dóm samkvæmt Jakobsbréfinu 2:13.

Komst eldri bróðirinn loks til skyns og fagnaði eða ekki? Jesús sagði það ekki, og það með ásetningi. Jesús var í raun að spyrja faríseana hvar hjarta þeirra væri. Ætlarðu að koma til skyns og deila hjarta Guðs eða ekki?

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 984-985, Evangelical Commentary on the Bible, bls. 827, og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 993 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 16:1, er hinn ríki maður / húsbóndinn Jesús, Guð faðirinn, eða einhver annar?

S: Ekkert tengir herran við Jesú eða Föðurinn. Þetta er einfaldlega auðugur maður, og Jesús notar eðlilega aðstöðu til að draga nokkrar lífsins kennslur. Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 827 fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í Lk 16:6-9, hvernig var umsjónarmaðurinn nákvæmlega óheiðarlegur hér?

Svar: Húsbóndans umsjónarmaður (eða fjármálastjóri heimilisins) var gripinn í að sóa eignum húsbóndans fyrir líkinguna, svo umsjónarmaðurinn var óheiðarlegur eða gáleysislegur áður en líkingin hófst. Kannski lofaði hann að gera sitt besta til að stjórna peningum húsbóndans en hafði ekki hag hans í huga. Þannig var óheiðarleiki umsjónarmannsins til staðar áður en hann lækkaði reikningana, þó að húsbóndinn hefði ekki haft forvitund um að reikningunum yrði lækkað.

Nákvæma heitið var notað í Qumran-handritunum þar sem það merkti "heiðingjalegt" eða lýsti eðli aldarinnar, samkvæmt The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 987.

Sp: Í Lúk. 16:6-8, hvers vegna var óheiðarlegi umsjónarmaðurinn lofaður?

S: Maður þarf að þekkja menningarlegt samhengi til að sjá svarið. Þó Ísraelsmönnum hafi verið bannað að taka hverjum öðrum vexti af lánum (3. Mósebók 25:35; 2. Mósebók 22:25), var raunin á þessum tíma sú að þeir gerðu það gjarnan. Auk þess var það í lagi að taka vexti af útlendingum (5. Mósebók 23:20).

Umsjónarmaðurinn skilaði til baka 50 af 100 olíufötum og 20 af 100 kornílátum. Í Wycliffe Bible Dictionary, bls. 1761, segir að algengur vextir af korni hafi verið 25% til 33 1/3%. 80 kornílát plús 25% vextir myndu verða 100 íláta. Ég hef heyrt kenningu um að vextir af ólífuolíu hafi verið 100%, en ég hef ekki getað staðfest það, þó að New Geneva Study Bible bls. 1636 bjóði einnig upp á þá kenningu. Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 988, segir að 100 korngeymslur hafi verið mikið magn: uppskera af um 100 akra samkvæmt Jeremias Parables of Jesus, bls. 181. Á sama hátt segir Evangelical Commentary on the Bible, bls. 828, að þjónninn hafi verið að fella niður vexti sem voru lagðir á, þegar lög Gamla testamentisins sögðu að vextir skyldu ekki vera lagðir á í fyrsta lagi.

Þannig að með því að veita þessar "afslætti" var skiptastjórinn kannski ekki að svíkja húsbóndann, heldur að fella niður vexti sem hann hefði engu að síður ekki átt að rukka annan Ísraelsmann. Mikilvægt er að skiptastjórinn var EKKI að reyna að fá starfið sitt til baka; hann vissi þegar að hann gæti ekki gert það. Skiptastjórinn var að reyna að komast vel fyrir hjá kröfuhöfum svo að þeir íhuguðu að gefa honum starf.

Annátaður maðurinn vissi annaðhvort af afslöttunum eða hann vissi það ekki. The Believer's Bible Commentary bls. 1430–1431 bendir á að herra maðurinn vissi af þeim og hann (kannski treglega) hrósaði umsjónarmanninum fyrir framsýni hans. Biblíuþekkingar- -skýringin: Nýja testamentið, bls. 246, og The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 987, benda einnig til þess að hinn ríki maður vissi afsláttinn og hrósaði samt sem áður umsjónarmanninum fyrir hyggni hans.

Stundum, þegar fyrirtæki eða fjárfestir er á barmi gjaldþrots, lækkar bankinn lánsupphæðina tilviljunarlega um smá. Betra er að fá aðeins minna fé og ekki þurfa að kyrrsetja veð, en að fá ekkert fé og aðeins veðsetninguna.

Spurning: Í Lúk. 16:9, hvernig eiga trúuð að eignast vini með peningum?

Óheiðarlegi umsjónarmaðurinn virtist örlátur á þeim tíma, ekki af óeigingjörnum mannúðarsinnum, heldur af köldum hagnýtni. Þegar trúuðu gera sér grein fyrir tímabundnu gildi jarðneskra auðæfa ættu þeir að vera enn fúsari til að fórna auðæfum til þess að boða fagnaðarerindið. Eins og hinn frægi kristni sendiboði og píslarvottur Jim Elliot skrifaði í dagbók sína: "Hann er ekki fífl sem gefur það sem hann getur ekki haldið til að öðlast það sem hann getur ekki misst."

Í bókinni Hard Sayings of the Bible, bls. 477–478, bætir við: "'Sjáið til,' sagði Jesús, 'veraldlegir menn, sem hafa engar hugsanir um annað en þetta líf, haga sér stundum skynsamlegar og forsjálegar en himneskir menn, 'börn ljóssins.' Þeir munu nota efnisleg auðæfi til að undirbúa jarðneska framtíð sína; hvers vegna geta börn ljóssins ekki notað þau til að undirbúa eilífa framtíð sína? …"

F: Í Lk 16:9, ef þú kemst að því að þú hefur þegar verið óréttlátur eða vantrúr í augum Guðs, hvað ættir þú þá að gera til að þóknast Guði?

A: Að viðurkenna syndir sínar og biðja Guð um fyrirgefningu er frábær byrjun, en það er meira í boði. Kannski ættir þú einnig að biðja þá sem þú hefur beitt órétti afsökunar. Einnig, þegar það er mögulegt, skaltu bæta fyrir með því að endurgreiða þeim það sem tekið var frá þeim, annaðhvort beint af þér eða óbeint vegna gjörða þinna.

Sp: Í Lúk. 16:9 skulum við ímynda okkur hversu gott það væri að eiga viðskiptavini, seljendur og viðskiptafélaga sem myndu alltaf koma fram við þig af sanngirni, jafnvel þegar þú myndir ekki taka eftir ósanngjarnri meðferð, og segja þér alltaf sannleikann. Hvað getur þú gert til að verða svona manneskja?

S: Það er í lagi að semja um samning og það er í lagi að segja ekki öllum allt sem þú veist. En þú ættir ekki að ljúga, jafnvel þó það sé það sem fólk kallar "hvítt lygi". Það er í lagi að semja hart til að fá gott samkomulag, en það kemur að því, ef sá sem þú ert að semja við er örvæntingarfullur, að þú ferð fram úr því að fá gott samkomulag og byrjar að misnota örvæntingu hans. Gerðu öðrum eins og þú vilt að þeir geri þér. Ertu sú tegund manneskju sem þú myndir vilja vinna hjá, hafa yfirstjórn á eða eiga viðskipti við?

Það er engin trygging fyrir að þú verðir ríkari með því að gera þessi atriði. En þú munt þóknast Guði betur með því.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 994 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 16:9, hvernig getum við betur munað að við séum umsjónarmenn, en ekki eigendur, þess sem Guð hefur blessað okkur með?

A: Í fyrsta lagi, íhugaðu hvaða gjafir eða hæfileika þú hefur umfram aðra sem þú áttir ekki skilið. Þú átt engan slíkan. Íhugaðu síðan hvaða eignir eða peninga þú átt utan náðar Guðs. Þú gætir hafa öðlast ávöxt og áorkað hluti með harðri vinnu, en hver leyfði þér að hafa þá hæfileika og þá stöðu að erfið vinna þín bærist?

Í öðru lagi, hugsaðu um hversu lengi þú munt eiga jarðnesku blessanirnar sem þú átt núna. Einhver sagði að engir U-Haul-bílar væru á eftir líkkörfum. Allt mun hverfa, gefið öðrum, sem gætu notað það skynsamlega eða ekki, eins og Predikarinn 2:18-19 segir.

Að lokum, trúðu Orðskvæðunum 8:10-11 þar sem segir að viska sé betri en gull eða silfur. Eyddu öllum aukatíma þínum og orku í að leita að visku Guðs og ríki Hans, ekki gulli eða silfri. Auðurinn sem þú átt er ekki markmiðið; hann er tæki til að hjálpa þér að ná markmiði þínu um að þjóna Guði og efla ríki Hans.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary, bls. 994–995, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 16:14, af hverju gerðu farísearnir, sem elskuðu peninga, grín að Jesú?

Skýringarritið The Bible Knowledge Commentary: Nýja testamentið, bls. 246, orðar þetta vel og segir að Jesús hafi verið fátækur maður, sem fylgdu fátækir menn, og hann reyndi að kenna þeim um peninga. Eitt af hverjum sex versum í guðspjöllunum fjallar um peninga. Í Lúkasi fjalla 18 af 40 dæmisögum um peninga. Farísearnir töldu það samrýmanlegt að þjóna bæði peningum og Guði.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 828 fyrir frekari upplýsingar.

Sp: Í Lk 16:15ff., hvað eru nokkur dæmi um hluti sem veröldin metur mjög en eru viðurstyggð í augum Guðs?

S: Sumt óheiðarleiki og að grípa til snjallsemi er metið af heiminum. Í Ocean's XX-myndunum eru "hetjurnar" glæpagengið sem stelur milljónum úr spilavítum. Í Minions-myndunum eru "góðu krakkarnir" þeir sem stela frá öðrum. Fólk er stundum dáð ef það gerir eitthvað fjárhagslega rangt eða vafasamt og sluppir með það. Sálmur 49:18ff segir að menn muni lofa þig ef þú tekst vel til. Furðulega eru þessir sömu einstaklingar hins vegar fordæmdir sem illmenni ef þeir gera mistök eða verða gripnir. Það er nánast eins og fólk líti ekki upp til þeirra vegna siðferðislegs eðlis þeirra, heldur af öfund. Augljóslega komst Kim Kardashian til frægðar eftir að hafa tekið upp kynlífssenu. Hversu marga þætti af sjónvarpsþáttunum um Kardashian-fjölskylduna hefurðu horft á? Ef það er meira en núll, af hverju gerðirðu það?

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 995 og Believer's Bible Commentary bls. 1432 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 16:16 og Mt 11:12, er "himinn" virkur þátttakandi í einhverju eða passívur, þ.e. er eitthvað gert við hann eða gegn honum í þessum versum?

S: Fyrst smá málfræði, síðan þrjár skoðanir og að lokum svarið.

Bókin Hard Sayings of the Bible, bls. 479–480, og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 829, segja að óvissa ríki um gríska sögnina hér. Það getur verið virkt, eins og "Guðs ríki er brýnlega að bjóða öllum að koma", eða þolgigt, eins og "fólk er að reyna að komast inn í Guðs ríki", eða "Guðs ríki er beitt ofbeldi…" eða "menn eru að þvinga sig inn í Guðs ríki".

1) Virkt: "Guðs ríki hvetur alla eindregið til að koma." NET-Biblían styður þessa túlkun og í Evangelical Commentary on the Bible, bls. 829, segir að hún hafi mest til sín að vinna.

2) Passív: Allir eru að reyna að komast inn. Biblíuathugasemdir trúarmannsins, bls. 1432, styðja þessa skoðun.

3) Passív og ofbeldisfull: Menn beita heimslegu ofbeldi til að reyna að komast inn. Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 247 og flestar þýðingar deila þessari sýn.

Svarið: Í Matteusi 11:12 er orðið "ofbeldi" notað tvisvar og gefur til kynna að fólk sé virkt og ofbeldisfullt. Í samhengi faríseanna er þetta gagnrýni á trúarlegt fólk sem reynir að nota ofbeldisfullar eða veraldlegar aðferðir til að komast inn í ríkið. Allt 16. kapítuli Lúkasarguðspjallsins fjallar um trúfesti og gráðgi, og farísearnir eru sérstaklega nefndir í Lúkasi 16, því allt þetta á einnig við um þá.

Spurning: Í Lúk. 16:16ff og Matt. 11:12, hvernig reyna sumir að brjótast með valdi inn í Guðs/himnaríkis ríki?

S: Í The Believer's Bible Commentary bls. 1432 er bent á að samhengi Lúk. 16:16 snýst alfarið um faríseana, gráðgi þeirra og girndarfulla hræsni. Þetta gildir óháð því hvort fólk var að reyna að komast inn í Guðs ríki eða eyðileggja ríkið sem Jóhannes skírari boðaði. Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1244, er bent á að prédikun Jóhanns skírara hafi vakið öfluga viðbrögð.

Mikilvægt er að skilja hvaða ríki er hér átt við. Þetta þýðir ekki endilega að allir sem þrýsta sér inn muni hljóta hjálpræði, heldur eru þeir að þrýsta sér fram fyrir pláss í sýnilegri birtingu Guðs ríkis á jörðinni.

Hagnýtingin er sú að við verðum að huga bæði að aðferðum og markmiðum. Sumir vildu komast til himnaríkis, sem er gott, en þeir reyndu að nota veraldleg vopn til að komast þangað.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 479–480 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 828 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 16:17, þar sem það er auðveldara að himinn og jörð hverfi en að minnsta hluti lögmálsins hverfi, af hverju mega kristnir menn borða svínakjöt, kameldýrakjöt og skelfisk, og af hverju færast þeir ekki lengur með dýrablót?

S: Jesús tók hér við af lögmálinu í Gamla testamentinu.

Matur: Jesús sagði að það sem fer inn í mann gerði hann ekki óhreinan, heldur það sem kemur út úr manni, í Matteusi 15:10,17-20 og Markúsi 7:14-15.

Markúsarguðspjallið 7:19 bætir við að með þessu hafi Jesús lýst öll matvæli hrein.

Engill Guðs skipaði Pétri að slátra og éta dýr sem áður voru talin óhrein í Postulasögunni 10:12-16.

Múslimar ættu að geta tengt sig við þetta atriði, þar sem Múhameð hlýddi heldur ekki lögmálinu í Gamla testamentinu þegar hann át kameldýrakjöt.

Fórnir: Ísraelsmenn áttu að framkvæma fórnir; því miður varð það fyrir marga aðeins formlegi athöfn þar sem merkingin glataðist. Fórn er jafn mikilvæg, eða jafnvel mikilvægari, fyrir kristna en fyrir Ísraelsmenn, eins og Hebreum 7:23-10:26 sýna. Við þurfum einnig fórn, og fórn okkar var framkvæmd einu sinni fyrir öll af æðsta presti okkar, Jesú Kristi, sem fórnaði sér á krossi.

S: Í Lúk. 16:19, af hverju er hinn ríki maður oft kallaður Dives?

Þar sem Lásaríus er nefndur í þessari líkingi hafa sumar hefðir kallað hinn ríka mann "Dives". Hins vegar er Dives bara latneska orðið yfir ríkan mann.

Lazarus var gríska myndin af hebreska nafninu Elasar, sem þýðir "Guð hefur hjálpað". Hades, hebreska Sheol, er gröf. Þetta orð er notað tíu sinnum í Nýja testamentinu. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 992, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 16:19-31, hverjir eru helstu punktar þessa líkingar?

A: Jesús var að segja líkingar um peninga og heldur áfram með aðra. Margir gyðingar töldu að efnisleg auðlegð væri merki um guðlega náð. Það hefði verið áfall að heyra að auðugur gyðingur færi í eldinn.

Það eru þrír meginpunktar.

1) Endanleiki dauðans og meðvitund eftir hann.

2) Það er betra fyrir guðhrædda en guðlausa sem hugsa ekki um fátæka.

3) Fólk hefur nægilegan leiðarvísi í ritningunum.

Sjá New International Bible Commentary bls. 1216 og Believer's Bible Commentary bls. 1433 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 16:19-31, hvað er túlkun Votta Jehóva á Lasarus og hinum ríka manni?

S: Þessi líking hrekur kenninguna um sálardvala, samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1433. Jehóva vitni eru hins vegar ósammála. Þetta var sagt mér munnlega af Jehóva vitni, og hluta af þessu hef ég einnig séð skrifað. Haldið ykkur fast, því þetta er nokkuð skrítið.

Ríki maðurinn er farisearinn (eða klerkastéttin) sem skammast sín fyrir trúfasta þrælahópnum (sem fylgir Guði). Hundar tákna falska kennara, brauðmolar tákna kenningar Guðs. "Lífstími" í Lúkasi 16:24 þýðir að þeir lifðu undir lögmálskerfinu. Dauði merkir ekki líkamlegan dauða, heldur stöðubreytingu. Að Lasarus sé borinn burt af englum, á meðan hinn ríki maður var grafinn, merkir að þeir hafi skipt um ástand, sem gerðist annaðhvort eftir að andi Jesú reis í andalegum líkama eða á hvítasunnu. (Ég er dálítið óviss um þetta.) Pína hér felur ekki í sér merkingu líkamlegs óþægindis og takmarkana eins og annars staðar. Heldur merkir hún andlegt kvalarþjáning vegna þess að guðhræddir prédikarar segja illa um þá. Þar sem [að því er virðist] brenndir menn þrá ekki vatn, er eldurinn ekki bókstaflegur eldur. Stóri gjánninn er einfaldlega sá að allur hópurinn getur ekki farið yfir, þó einstaklingar geti það.

Eins og segir í When Cultists Ask, bls. 149: "Vegna þess að þessi kafli styður svo augljóslega þá hugmynd að meðvitundarvera haldi áfram eftir dauða – sem og meðvitaða þjáningu hinna illa eftir dauða – leggja Jehóva-vitnin sig fram um að endurtúlka hann."

Sjá einnig næstu spurningu.

S: Í Lúk. 16:19-31, hver er svarið við túlkun Jehóva vitnanna?

S: Fjórir þættir til að íhuga í svari.

1. Fyrstu kristnir menn, sem töluðu grísku, trúðu samstætt á meðvitaða kval eftir dauða fyrir guðlausa. Fyrir utan skrif fyrstu kristnu manna má einfaldlega lesa Matteus 13:40-42,50, Opinberunarbókina 20:10 og Opinberunarbókina 14:9-11

2. Gyðingar trúðu einnig á þetta sama. Þetta er sannað með 1. Enoch 22:1-4, Upplyftingu Móse 10:10, 2. Esra 7:36, Júdit 16:17 og Sálmum Sólómons 3:13. Sjá umfjöllun um Lúkas 23:43 fyrir hin eiginlegu tilvitnanir. Rabbínarnir töldu að Sheol/Hades væri með tvennar deildir aðskildar með vegg, pálmabreidd eða fingurbreidd (sjá Weber, Lehre des Talmud, bls. 326ff.) samkvæmt The Expositor's Greek Testament, bls. 589.

3. Jesús gerði ekkert til að gagnrýna eða leiðrétta þessar meinta ranghugmyndir. Raunar samþykkti hann þær með því að nota þær án þess að leiðrétta þær. Ennfremur eru hugtökin sem Jesús notaði: "brjóstkassa Abrahams" og "Paradís" í raun hugtök sem notuð eru í gyðinglega Talmúd.

4. Annaðhvort var Jesús að blekkja þá með því að styðja þá meinta ranghugmynd um meðvitaða tilveru eftir dauða, eða hann var að staðfesta sem satt eitthvað sem almennt var viðurkennt.

Dæmi sem ég gaf tveimur boðberum Jehóva vitnanna sýnir þetta atriði.

Ímyndum okkur að ég tæki einn daginn upp eintak af tímaritinu Vakandi vitni Jehóva og þar væri sagt frá sögu tveggja drengja. Annar þeirra ólst upp og fylgdi Guði, og honum gekk vel eftir dauða sinn. Hinn drengurinn ólst upp við að hafna Guði, og eftir dauða sinn var hann endurfæddur sem skordýr. Síðan spurði ég þá hvort þeir héldu að ég myndi nokkurn tíma lesa slíkt í vakandi vaktarútgáfunni, og þeir sögðu að það væri alls ekki, því endurfæðing væri ekki biblíuleg. Ég var sammála, en spurði þá hvort þeir myndu samt ekki reyna að nota ranga kenningu eins og endurfæðingu til að sanna réttan punkt, að maður eigi að fylgja Guði? Þeir voru mjög ósammála og sögðu að það væri blekkjandi af þeirra hálfu. Ég var sammála, en sagði að ef meðvitund guðlausra eftir dauða væri röng kenning, væru þeir þá ekki að segja að Jesús hefði gert einmitt það?

Sp.: Hvað segir Lúk. 16:19-31 okkur um fátæka?

S: Þessi kafli er harðorð áminning fyrir marga (en ekki alla) auðmenn. Auðmaðurinn er kallaður "auðmaðurinn" þrisvar sinnum áður en hann deyr, en hvorki hann né Lásaríus eru kallaðir auðmaðurinn né fátækur maðurinn eftir að þeir dóu. Nafnið "Lásaríus" þýðir "hinn hjálpaði af Guði", en hann var svo fátækur að hundar léku sár hans. Hundavökvi er bakteríudrepandi en okkar, svo jafnvel villihundarnir hjálpuðu Lasarus meira en hinn ríki maður gerði. Fátækir, fangar og kúgaðir kunna að vera óséðir fyrir okkur, en þeir eru alls ekki óséðir fyrir Guði. Á sama hátt geta sumir þeirra sem dýrkaðir eru í þessum heimi verið vanvirðingarverðir í augum Guðs. Við ættum ekki að dáðst að þeim sem lifa lífi sem Guð fyrirlítur. Óskandi væri að við gætum séð fólk og hluti með augum Guðs!

Spurning: Hvað segir Lúk. 16:19-31 okkur um hina ríku?

S: Það segir sérstaklega ekki að auður sé illur, því þar er sérstaklega vísað til Abrahams í paradís, og Abraham var afar auðugur maður, hvort sem litið er til forna eða nútíma viðmiða. Hins vegar þjást margir auðmenn af því sem Darrell Bock kallar "dái hjartagöllu", og sjá ekki einu sinni fátæka menn fyrir utan hliðið að höll sinni. Fátæki maðurinn Lasarus var nánast ósýnilegur hinum ríka manninum. Ef þú ert ekki varkár geta auðæfi skaðað sjón þína og heyrn, gert þig blindan gagnvart fátækum og heyrnalausan fyrir kveini kúgaðra. En óháð auðæfum þínum, ef þú gætir séð og heyrt aðeins betur en þú gerir nú, andlega séð, hvaða eitt skref gætir þú stigið til að hjálpa fátækum, föngum og kúguðum, til að láta þá vita að þeir séu ekki gleymdir og að einhver hugsi um þá og vilji hjálpa þeim?

Spurning: Ef Lúk. 16:20-25 er dæmi, af hverju er það eina dæmið þar sem nafn einhvers er nefnt?

A: Þó að fólk geti deilt um hvort þetta sé algjörlega í samræmi við dæmisögu eða ekki, þjónaði nafn Lasarusar mikilvægu hlutverki í dæmisögunni. Engum öðrum í þessari dæmisögu er gefið nafn nema Lasarus; Lasarus kann að hafa virst ómerkilegur, en Guð vissi nafn hans. Lasarus þýðir "hinn hjálpaði af Guði", en við sjáum einhvern sem fékk litla hjálp frá Guði, hinum ríka manni, eða nokkrum öðrum á þessu lífi. Okkur er ekki einu sinni sagt að Lásarusi hafi verið komið fyrir með sæmilegri greftrun, en hann fékk mun betri hjálp en það þegar hann fór til paradísar þar sem Abrahám var. Ríki maðurinn þekkir nafn Lásarusar í Lúkasi 16:24, svo hann var að minnsta kosti óskýrt meðvitaður um að Lásarus væri til rétt utan þæginda hliðsins á herragarði hans. En fólk sem kann að virðast ósýnilegt hinum ríku (og því miður kannski jafnvel okkur) er Guði kunnugt og mikilvægt. Allir eru skapaðir í Guðs mynd, og við eigum að virða alla, óháð því hvort þeim sé heiðrað í þessum heimi eða ekki.

Lazarus, og gríska myndin hans, Eleazar, voru algeng nöfn, og engin ástæða er gefin í ritningunni fyrir því hvers vegna þessi betlari er nefndur sama nafni og bróðir Maríu og Marthu. Hins vegar gæti þetta verið fyrirboð. Þegar Lazarus var síðar vakið upp frá dauðum gæti einhver rifjað upp að hafa heyrt þessa líkingarsögu og beiðni hins ríka manns um að senda Lazarus aftur frá dauðum.

S: Í Lúk. 16:25, hvað merkir það hvernig Abrahám ávarpar hinn ríka mann?

S: Hér er gríska orðið teknon, eða "barn", ekki "sonur minn". Þetta er milt og hlýlegt orð, en það gefur ekki í skyn að Abrahám hafi verið að segja að hinn ríki maður væri barn hans eða afkvæmi, jafnvel þó hinn ríki maður hafi verið gyðingur.

S: Í Lúk. 16:26, hvað er hinn mikli gjörð/skurðræð á milli píslarvættis og Paradísar?

S: Þetta er gjáin sem Guð gerði milli himins (paradísar) og helvítis (fangelsis). Þetta er eina staðurinn í Nýja testamentinu þar sem þetta gríska orð, chasma, er notað, og við verðum að muna að margir sem við umgöngumst hvern dag munu vera hinum megin við hina miklu gjá eftir dauða. C.S. Lewis í skáldsögu sinni um Himnaríki og Helvíti, sem nefnist The Great Divorce, velti fyrir sér að fólk í Helvíti gæti ferðast til Himnaríkis, en fáir myndu nokkurn tíma kjósa að gera það. Hins vegar stangast Lúk. 16:26 á við þessa vangaveltu C.S. Lewis. Júdasbréfið 7 og Matteusarguðspjallið 25:46 segja einnig að refsing þeirra sé eilíf.

Furðulega bað hinn ríki maður aldrei um að komast út, hann bað einungis um létti. Síðan bað hann, eða réttara sagt krafðist þess, að Abraham sendi Lasarus til að vara bræður sína við, og sagði í raun: "Ég hafði ekki nægar sannanir; sendu bræðrum mínum sannanir."

Auk þess er orðið "paradís" aðeins notað þrisvar sinnum í Nýja testamentinu. Ef einhver frá helvíti gæti sent skilaboð, hvað myndi hann segja? Í fyrsta lagi vildi hinn ríki maður draga úr kvalar sínum. Í öðru lagi vildi hinn ríki maður senda boðskap svo bræður hans gætu forðast þann stað þar sem hann var. Jafnvel þessi maður í helvíti vildi að einhver deildi fagnaðarerindinu með öðrum. Athugið einnig að hinn ríki maður gat séð Abrahám og Lásarús, en ekki er sagt að Lásarús hafi getað séð hann.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 480-482 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 16:31, hvað átti Jesús við þegar hann sagði að þeir myndu samt ekki trúa, jafnvel þótt einhver rísi upp frá dauðum?

S: Þetta var bæði athugun á núverandi viðhorfi þeirra og spádómur um viðbrögð þeirra við upprisu Jesú. Það er áhugavert að Abrahám kallaði ennþá hinn ríka mann "barnið". Auðvitað sannaði Jesús þetta stuttu síðar með því að vekja bróður Maríu og Marthu, Lázarus, til lífsins aftur, í Jóhannesarguðspjalli 11:45-53 og 12:10-11.

S: Í Lúk. 16:31 var Abraham í himni, eins og kemur fram á bls. 985 í skeptíska Asimov's Guide to the Bible?

A: Nei, Biblían segir ekki hvar Abrahám var. Þó að Abrahám og Lásarús væru á þægilegum stað, kenndu margir kristnir menn að þeir væru ekki enn á himnum, heldur á "biðsvæði", þar sem Jesús sagði ræningjanum til hægri handar að hann myndi fara þangað þann dag, sem Jesús kallaði Paradís. Paradís er sá hluti eilífðarinnar þar sem þeir sem fylgdu Guði dvöldu þar til Jesús reis frá dauðum.

S: Í Lúk. 16:31, sýna kraftaverk að sendiboðunar Jesú sé rétt?

S: Undrakraftar voru vitni sem studdu boðunarverkefni Jesú samkvæmt Hebreum 2:4, en kraftaverk í sjálfu sér "sanna" ekki neitt þar sem hægt er að framkvæma fölsk kraftaverk. Hins vegar, jafnvel með sönnunargögnum um upprisu og önnur kraftaverk, öllum uppfylltu spádómunum og vitnisburði hinna fyrstu kristnu, höfum við samt sem áður ekki "algilda sönnun", þar sem aldrei er hægt að hafa algilda sönnun fyrir sögulegu atburði.

Þrátt fyrir það, þótt Jesús hafi lagt fram yfirgnæfandi sönnunargögn, er eitt að leggja fram yfirgnæfandi sönnunargögn en annað að hlustandi taki þau til sín. Jafnvel á okkar dögum má finna nokkra sem trúa því að jörðin sé flöt, telja að helförin hafi aldrei átt sér stað, eða að morðið á -ákveðnum einstaklingum og drykkja blóðs þeirra veiti vörn gegn alnæmi. En sú staðreynd að fáir trúi hverri þessara þriggja lyga, þrátt fyrir yfirgnæfandi sönnunargögn til hins gagnstæða, þýðir ekki að sönnunargögnin gegn þessum brjálæðislegu hugmyndum séu ekki yfirgnæfandi.

Sjá When Critics Ask bls. 392-393 fyrir viðbótarsvar.

Sp.: Í Lúk. 17:1-2, af hverju er það svo alvarlegt brot að valda öðrum að hrasa?

A: Afleiðingarnar eru alvarlegar ef maður verður tæki Satans til að snúa einhverjum frá lífi fyllu gleði með Guði að eilífu.

Sp.: Í Lk 17:2, hverjir eru "litlu börnin" hér?

S: Skoðum þrjár möguleika.

a) Þetta gætu verið börn, en ekkert annað í þessari kenningu vísar til barna, eins og í öðrum kenningum. Jesús og Biblían telja börn jafngild fullorðnum, en ekki mikilvægari.

b) Þetta gætu verið nýtrúaðir, trúarunglingar og þeir sem eru að móta trú sína, hvort sem þeir eru líkamlega börn eða eldri.

c) Það gæti verið "litlir", þ.e. fátækir í heiminum. Hins vegar, fyrir utan tengslin við líkinguna um Lasarus og hinn ríka mann, er ekkert annað sem styður þessa túlkun.

Svarið: Þar sem samhengi málsins snýst um að móðga eða valda einhverjum til að hrasa sem gæti orðið móðgaður eða hrasað, er svarið b). Það geta verið efnislega fátækir sem eru ríkir í trú og myndu ekki hrasa.

Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 994, segir einnig að það geti hiklaust ekki verið a), og Believer's Bible Commentary, bls. 1434, Tony Evans Bible Commentary, bls. 996, og New International Bible Commentary, bls. 1216, segja að það sé b).

Spurning: Í Lúk. 17:3-4, af hverju er það svo móðgandi fyrir trúaðan að fyrirgefa ekki öðrum?

S: Kannski getur dæmi hjálpað hér. Hvers vegna er það svo mikilvægt að blóðið okkar flytji súrefni og fæðu til frumanna í líkamanum og flytji koltvíoxíð og úrgang burt? Eins og þessar líkamlegu hlutir eru merki um líf, svo er kærleikur og fyrirgefning merki um andlega líf okkar. Allt sem hindrar starfsemi blóðsins er alvarlegt mál.

Líkaminn okkar þarfnast fæðu og súrefnis, og þannig þurfum við stöðugt náð og kærleika Guðs. Líkaminn okkar þarf að losna við koltvíoxíð og úrgang, og þannig þurfum við fyrirgefningu og hreinsun Guðs. Við getum fyrirgefið öðrum auðveldlega vegna þess hve mikið Guð hefur fyrirgefið okkur sem erum í Kristi. Ef einhver getur ekki fyrirgefið, þá annaðhvort hefur hann ekki áttað sig á því hve mikið Guð hefur fyrirgefið honum, eða hann hefur kannski ekki verið frelsaður.

Spurning: Í Lúk. 17:5-6, hvað kennir Jesús hér um trú?

A: Trú er ekki efni sem þér er gefið, og það sem þú átt er allt sem þú munt nokkurn tíma eiga. Því snýst þetta ekki um að fá fleiri "bútana" af trú, heldur um að rækta það sem þú átt þegar þú trúðir fyrst á Krist. Lífandi trú er eins og fræ; hún hefur líf og vex. Jafnvel þótt þú eigir aðeins lítið magn af lifandi trú getur hún samt vaxið og orðið mikil trú, svo lengi sem illgresi og skordýr eru haldin í burtu og hún er vökvuð og sinnt. Þess vegna þarftu ekki "stóra trú"; þú þarft bara einlæga trú, því hún getur vaxið og orðið stór trú. Ef þú ert einlægur kristinn, hvernig ertu þá að næra trú þína?

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1435 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 996-997 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 17:6, hvað vitum við um möndlutré?

Þó að til séu 12 tegundir af mulberjatrjám var sú tegund sem ræktað var í Ísrael og Miðjarðarhafi almennt svartmulberjatré, einnig kallað sykamine-tré. Þau voru ræktað fyrir ávexti sína og voru ekki notuð fyrir silkiorma í vestrinu fyrr en löngu eftir tíma Jesú.

Mullberjatré hafa grunnrótarkerfi og sterkur vindur getur hvolft trénu og blásið því burt. Í myndlíkingu má ímynda sér sterkan vind (heilagan anda) sem færir mullberjatré til sjávar, útkomu sem virðist ómöguleg en hefur án efa gerst.

Annað svar: Í New International Bible Commentary, bls. 1217, og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 248, segir að sycamine-tréð hafi mjög sterkar rætur. Hins vegar segir https://homeguides.sfgate.com/potting-soil-and-cactus-mix-13768053.html að mulberjatré almennt hafi víðara og grynnra rótarkerfi en mörg önnur tré til að aðstoða við að ná næringarefnum betur. En í lausum jarðvegi með sterkum vindi myndi þetta gera það auðveldara að uppræta tréð.

Spurning: Í Lúk. 17:7-10, hvað kennir Jesús um þjónustu þegar hann talar um þrælinn sem kemur af akrinum og undirbýr máltíðina?

S: Þrír punktar til að íhuga í svari.

Stolt af hlýðni okkar er heimskulegt. Hlýðni er einungis okkar eðlilega skylda. Hlýðni okkar ætti að vera tjáning þakklætis okkar til Guðs.

Hroki: Við ættum ekki að segja Guði hversu frábær og hlýðin við erum. Jesús gaf dæmi um þetta í bæn faríseans og tollheimtumannsins (skattheimtumanns) í Lúkasi 18:9-14.

Sérmeðferð: Við ættum ekki að halda að við eigum skilið sérmeðferð vegna hlýðni okkar. Engin andlegi styrkur né fyrri hlýðni frelsar okkur frá því að hlusta á Guð og hlýða Honum í framtíðinni. Við ættum ekki að hafa tilfinningu um að okkur sé allt leyfilegt, og við ættum ekki að veita öðrum slíka tilfinningu, eins og Jakobsbréf 2:1-9 sýnir.

Spurning: Í Lúk. 17:11-19, hvers vegna móðgaðist Jesús af níu holdsveikum?

S: Allir voru læknaðir, en aðeins einn sýndi þakklæti með því að snúa aftur til Jesú til að þakka honum. Og sá fátæki maður var ekki frá Júdeu og hafði sennilega ekki tækifæri til að læra Gamla testamentið eins og hinir. Það getur verið móðgandi fyrir aðra og fyrir Guð þegar maður hugsar svo mikið um sjálfan sig að maður gleymir að sýna þakklæti. Allir tíu voru læknaðir af holdsótt sinni, en aðeins sá sem sneri aftur fékk sérstaka blessun frá Jesú. Þetta undirstrikar að fagnaðarerindið er jafnmikið fyrir þá sem ekki eiga gyðingaarf sem og fyrir þá sem eiga það.

Eftir að Jesús læknaði alla tíu, sendi hann þá til prestanna svo þeir gætu hlýtt 3. Mósebók 14:2-32. Presturinn átti að skoða manninn, og ef holdsóttin hafði læknað var hann að lýsa hann hreinan, og þá gat hann aftur gengið til liðs við samfélagið. Þetta myndi einnig vera vitnisburður fyrir prestana. Við vitum ekki hvort prestarnir ræddu harkalega við holdsveikina eða ekki þegar þeir fréttu að Jesús hafði læknað þá, og við vitum ekki hvort þeir hafi gefið þeim einhverjar viðvaranir. Óháð andstöðu hefðu þeir þó átt að snúa aftur til að sýna Jesú þakklæti.

En áður en þú ert of harður við níu holdsveikina, skaltu gera þér grein fyrir að margir eru svona í dag. Þeir eru mjög vingjarnlegir þegar þeir biðja um hjálp, en um leið og þeir hafa fengið alla þá hjálp sem þeir þurfa, sýna þeir enga þakklæti því þeir líta á viðkomandi eingöngu sem tæki til að ná markmiði sem þeir töldu sig eiga rétt á. Sem trúmenn verðum við að gæta þess að sýna ekki óþakklæti gagnvart öðrum. Jesús móðgaðist þegar níu holdsveikirnir sýndu enga þakklæti heldur tóku hann bara sem sjálfsögðum hlut. Finnst Guði móðgað þegar við sýnum honum ekki þakklæti og tökum hann sem sjálfsögðum hlut? Ég vona að þið "teljið blessanir ykkar" daglega og þakkið Guði kærlega og reglulega í bæn.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1436 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 829 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 17:19, af hverju sagði Jesús oft við fólk: "Trú þín hefur gert þig heilbrigðan"?

S: Í fyrsta lagi vildi Jesús hrósa trú þeirra, og við ættum að gera hið sama. Í dag nægir ekki fyrir kristna aðeins að þola og samþykkja trúaða í öðrum guðlegum þjónustustörfum. Við ættum að biðja fyrir þeim, lofa Guði fyrir þá og hrósa þeim opinberlega fyrir trú þeirra og störf fyrir Drottin.

S: Í Lk 17:20, voru þessir farísear einlægir þegar þeir spurðu Jesú hvenær ríki Guðs væri að koma, voru þeir að gera gott grín að Jesú, eða bara að reyna að gildra hann?

S: Miðað við samhengi getum við ekki sagt til um hvoru um var að ræða, eða hvort það var að hluta til einlægni og að hluta til efasemd. Einhver sem heyrði spurninguna á þeim tíma hefði kannski ekki getað sagt það heldur. En það skiptir engu máli. Þegar okkur er lögð fyrir spurningu sem gæti verið einlæg, þurfum við ekki að eyða tíma í að reyna að meta hjarta annars; svaraðu bara spurningunni.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1436 fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Lk 17:21, þar sem Guðs ríki er innan trúaðra, þýðir það þá að mannleg ríki séu óraunveruleg, eins og sekta hreyfingin Christian Science kennir?

S: Nei. Maður þyrfti að trúa óraunverulegri skilgreiningu á veruleikanum til að segja þetta. Auðvitað er ekki allt á jörðinni, ekki bara konungsríkin, jafn raunverulegt og himnaríkið. Hins vegar ber ekki að gera lítið úr jarðneskum konungsríkjum sem "raunverulega" pyntuðu og píslarvottuðu kristna menn, né jarðneskum konungsríkjum og heimspeki sem "raunverulega" snúa fólki til illsku, sem einungis fantasíu.

Sjá When Cultists Ask bls. 150 fyrir annað en samverkandi svar.

S: Í Lk 17:21, þar sem Guðs ríki er innan trúaðra, þýðir það þá að menn séu guðlegir, eins og Kristinn vísindasekta kenna?

A: Nei. Við getum verið viss um að Páll postuli vissi svarið við því. Í Postulasögunni 14:11-18 vildu Páll og Barnabas ekki láta lýkónísku mannfjöldann dýrka sig. Að hafa Guðs ríki innan þín sýnir að þú ert barn Guðs, en það gerir þig hvorki guðdómlegan né að Guði. Það er áhugavert að í svari sínu við faríseunum sagði Jesús að leita að því sem þegar er hér, en strax í kjölfarið, þegar hann talaði við lærisveinana, sagði Jesús að vera á verði gagnvart framtíðinni. Sjá When Cultists Ask bls. 150–151 og Believer's Bible Commentary bls. 1436 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 17:31-33, hvað er Jesús að segja um að muna eftir konu Lots?

S: Það eru að minnsta kosti tvær kennslur sem þarf að draga.

Skyndilega var eiginkona Lots eyðilögð einmitt þegar hún fannst örugg eftir að englarnir björguðu henni. Guð bjargaði lífi hennar, en hún fórst síðar vegna óhlýðni sinnar. Vandamálið var, eins og segir í Believer's Bible Commentary bls. 1437, "Hún var komin úr Sódómu, en Sódóma var ekki komin úr henni."

Almennt gætu kristnir menn velt því fyrir sér hversu mörg ár það taki áður en þeir geti afléttað vörnum sínum gegn freistingum og synd, þar á meðal efnishyggju, losta, hroka og örvæntingu. Hvenær verða þeir svo andlega þroskaðir að þeir geti gleymt því að standa gegn þessum illsku? Svarið er að, hér á jörðinni, geti menn aldrei afléttað vörnum sínum. Endurtekið varar Biblían okkur við að við verðum að halda áfram að sýna þolgæði. Nokkrar leiðir eru:

Að gæta lífs okkar og kenningar gaumgæfilega. 2. Tímóteusarbréf 1:14; Kólossubréf 1:23; Orðskvæði 22:5

Ekki að fylgja visku þessa heims. Kólossubréfið 2:8-9; Jakobsbréfið 3:15; 1. Korintubréf 1:17-27; 2:6,8,14; 2. Korintubréf 1:12

Almenn þrautseigja. Hebreum 10:23,36; 12:1,12-13; 1. Jóhannesarbréf 2:24; 1. Korintubréf 13:7; Rómverjabréfið 5:3-4; Jakobsbréfið 1:3-4,12; 5:11; 2. Pétursbréf 1:8-10

Trúmenn verða að þrauka í þjáningum. Rómverjabréfið 8:17-18; 2 Korintubréf 1:8-9; 4:8-12; 6; 2 Tímóteusarbréf 2:3; 4:5

Spurning: Í Lúk. 17:34-36, hvað segir þetta um dag og nótt á jörðinni?

Svar: Þetta gefur til kynna að það geti verið nótt hjá sumum í vers 34, og samstundis dagur hjá öðrum í 17:35-36. Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1437 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 17:37, hvað átti Jesús við þegar hann sagði "þar sem líkið er, þar safnast hræætur"?

S: Óháð því hvort um er að ræða ránfuglategund eða almennan hræætur, er Jesús að nota myndlíkinguna um stóra ránfugla sem tákn um röð yfirvofandi dóma. Auðvitað, þegar hlutir eru til, eins og líkin, fylgja almennt ákveðnar afleiðingar, eins og að ránfuglar mæti. Hins vegar er það ekki meginatriðið hér, því Jesús hefði getað notað fjölda annarra myndlíkinga hefði hann einungis ætlað sér að segja að hlutir hafi afleiðingar.

Almenn notkun hvenær sem er: Í bókinni Hard Sayings of the Bible, bls. 482–483, segir að sumir sjái þetta sem að segja: "þar sem ástand er þroskað fyrir dóm, mun dómurinn falla."

Beiting í endatímanum: Jesús er að tala um líkingarætu um eina afleiðingu illsku áður en hann kemur. Hinir óguðlegu verða drepnir og hræætur munu hafa gnægð af fæðu. Þetta er nánar útskýrt í Opinberunarbókinni 19:17-21.

Notkun árið 70 e.Kr.: Sumir telja að "örnarnir" hér vísi einnig til merki rómversku örnanna sem voru á fánum hersveita. Rómverski herinn kom og lagði Jerúsalem í rúst árið 70 e.Kr. The Evangelical Commentary on the Bible bls. 830, The Tony Evans Bible Commentary bls. 998 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 249 skilja þetta einfaldlega sem hræætur.

Sjá einnig Believer's Bible Commentary bls. 1437 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 18:1-8, ef Guð er eins og hinn óréttlati dómari í líkingunni, þá kemur Guð þá nokkurn tíma fram sem óréttlátur?

A: Guð er ekki óréttlátur, en Guð getur í forsjá sinni virst óréttlátur um tíma – spyrðu Job. Tilgangur þessa líkingar er að sýna að þar sem fórnarlömb eru þrálát jafnvel fyrir óréttlátum dómara, hversu miklu fremur ættu börn Guðs að vera þrálát hjá himneska föður sínum, sem er réttlátur. Jesús vildi varpa ljósi á ákveðið atriði með hinum óréttláta dómara, á svipaðan hátt og hann vildi sýna ákveðið atriði með hinum ríka manninum sem rak snjalla stjórnandann í Lúk. 16:1-9. Málin eru oft óréttlát á jörðinni, en Guð getur leiðrétt allt í hinni endanlegu dómsdagsdómi. Sjá New International Bible Commentary bls. 1217-1218, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 249-250, The Tony Evans Bible Commentary bls. 999, og The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 596 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 18:4-6, hvað kennir Jesús um þörf okkar fyrir þrautseigju í bæn?

S: Ef maður eigi að vera þrjóskur gagnvart dómara sem ber engan áhuga á réttlæti, hversu miklu fremur eigum við þá að vera þrjóskir gagnvart Guði. Þetta getur átt við bæn almennt, en samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1437 bendir staðsetning hennar beint á eftir Lúkasi 17 til þess að þessi líking sé sérstaklega viðeigandi fyrir þá sem biðja lengi um endurkomu Krists.

1. Þessaloníkubréf 5:17 skipar okkur að biðja án afláts. Gríska orðið "wears me out" er í raun erfitt að þýða. Það þýðir bókstaflega "gefa mér svart auga", sem getur bæði þýtt "berja mig" og "gera mig illa út".

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1000, til að fá nánari upplýsingar um hvernig þetta þýðir "að spilla mannorði mínu". Hins vegar segir Evangelical Commentary on the Bible, bls. 830, að dómari hafi EKKI tekið tillit til þess hvað fólk hugsaði, heldur hafi hann einfaldlega verið orðinn þreyttur á að konan skyldi angra hann.

Sp.: Í Lúk. 18:4-5, hvernig á að bregðast við þegar einhver telur þig of ómerkilegan til að sinna því sem hann á að gera fyrir þig?

S: Lærdómurinn af þessari líkingasögu er að halda áfram að pirra þangað til þú færð það sem þú vilt. Stundum þurfum við að vera þrjósk. Ekki vera dónaleg eða missa þolinmæðina, heldur vera kurteislega þrjósk án afláts.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 998–999 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 830 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 18:8ff., hvað átti Jesús við þegar hann spurði hvort hann myndi finna trú á jörðinni?

A: Jesús fann ekki mikla trú á jörðinni, eins og Jóhannesarguðspjallið 1:10-12 sýnir. Biblíuþekkingarritskýringin: Nýja testamentið, bls. 249-250, segir að Jesús hafi ekki verið talaði ekki af vanþekkingu né efast um upptökuna, heldur hvatti hann þá til að halda trú sinni með bæn og aukinni þjónustu. Sjá Hard Sayings of the Bible, bls. 483-484, fyrir viðbótarsvar.

Spurning: Í Lúk. 18:9, er það í lagi að treysta á sjálfan sig í sumum málum?

S: Við berum ábyrgð á eigin gjörðum og eigum að hafa fulla trú á að með hjálp Guðs getum við gert það sem hann ætlar okkur að gera.

Hins vegar gætum við ekki einu sinni haldið áfram að vera til án Guðs, skapara okkar og viðhaldara. Ennfremur getum við ekki gert eina einustu góða gjörð sem skiptir máli til eilífðar án Guðs. Því höfum við enga forsendu til að treysta á eigin góðvild, mátt eða hæfileika án Guðs.

Spurning: Í Lúk. 18:9-14, erum við skyldug til að greiða tíund?

S: Tíund, eða tíundi hluti, er hluti af tekjum þínum sem gefinn er til verka Drottins. 3. Mósebók 27:30-33 segir að tíundin tilheyrði Guði, og hún var ætluð prestum og levítum í Gamla testamentinu í 4. Mósebók 18:21-32, 1. Mósebók 14:20; 28:22; 2. Króníkubók 31:5; og Malakí 3:7-12.

Í Nýja testamentinu, frá upprisu Jesú, erum við ekki undir lögmáli Gamla testamentsins (þar með talið tíundargreiðslu) heldur undir náð. Við getum gefið meira! En "tíundina" má enn hugsa sem viðmið fyrir örlátar gjafir. Nýja testamentið nefnir tíundargreiðslu í Lúkasi 18:9-14; 1. Korintubréfi 16:1; og 2. Korintubréfi 8.

Sp.: Í Lúk. 18:9-14, er mögulegt að tollafallinn hafi verið Sakkeus? Gæti það útskýrt hvers vegna Drottinn kallaði hann niður í næsta kafla, Lúk. 19:1-10?

S: Þó að Sakkeus passi við þessa aðstöðu, telja flestir fræðimenn að Lúkasarguðspjallið 18:9-14 sé líking og gildi ekki um neinn sérstakan tolltöku­mann eða farísea.

S: Í Lúk. 18:11, ættum við nokkurn tíma að þakka Guði fyrir að við séum siðferðilega betri en einhver annar?

S: Þessi líking bendir til þess að við eigum ekki að gera það. Við eigum ekkert gott sem ekki var gefið okkur af Guði. Það er hrokafullt að halda því fram, jafnvel fyrir Guði, að við séum betri eða mikilvægari en einhver annar. Filippíbréfið 2:3ff segir að við eigum að meta aðra mikilvægari en okkur sjálf.

Eins og segir í New International Bible Commentary, bls. 1218, horfir faríseinn "til Guðs, en hugleiðir sjálfan sig." Í mótsögn við það gat tollafllinn ekki staðið fyrir sjálfum sér þegar hann leit á helgi Guðs.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 830 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 250 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 18:12 hvenær föstuðu Gyðingar tvisvar í viku?

S: Gyðingar sem föstuðu gerðu það venjulega á mánudögum og fimmtudögum.

Spurning: Í Lk 18:14 getur bæn réttlætt mann?

A: Nei. Það er áhugavert að þegar dæmisagan byrjar myndu margir gera ráð fyrir að hinn réttlátur farísei væri hetjan og tollheimtumaðurinn illmennið. Það er Guð sem ákveður að réttlæta eða ekki. Bænir eða aðrar gjörðir okkar "neyða" ekki hinn almáttuga Guð til að réttlæta neinn. Hins vegar er meining Jesú í þessu erindi sú að Guð kaus að réttlæta iðrandi tollheimtumanninn fremur en hinn hrokafulla farísea. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 999 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 18:16, af hverju voru lærisveinarnir að hugsa um að ávíta börnin?

S: Jesús var upptekinn maður sem þeir töldu "augljóslega" ekki hafa tíma til að hitta alla sem vildu hitta hann. Lærisveinarnir voru að reyna að vernda dýrmætan tíma Jesú fyrir því sem þeir töldu vera sóun á dýrmætum tíma hans. Þeir voru að reyna að "aðstoða Guð" með því að útiloka þá sem þeir töldu vera minna verðmæt. Athugið að Jesús bað aldrei um slíka aðstoð.

Í dag ættum við að gæta okkar hvenær sem er hugsað að Guð þurfi á okkar hjálp að halda, sérstaklega með því að gera hluti sem hann bað okkur aldrei um að gera.

Í mótsögn við sýn lærisveinanna á börn sagði hinn guðhræddi boðberi D.L. Moody einu sinni vini sínum að "tveir og hálfur einstaklingur hafi verið bjargaður í dag." Vinurinn spurði: "Áttirðu við tvo fullorðna og eitt barn?" Moody svaraði neitandi: "Nei, tvö ung börn og einn eldri fullorðinn." Í grundvallaratriðum höfðu börnin alla ævi framundan til að þjóna Guði. Það var frábært að sá eldri gæti bæði farið til himna og þjónað Guði núna, en hann hafði minna en helming ævi sinnar eftir til að þjóna Guði á jörðinni.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 830-831 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 18:16ff., hvernig er Guðs ríki fyrir slíka sem börn?

A: Ein leið er sú að börn geri sér grein fyrir því að þau eru börn. Þau eru oft auðmjúkari en fullorðnir, þar sem þau gera sér grein fyrir því að þau hafa ekki þekkingu, styrk né getu til að gera margt. Það truflar þau þó ekki, ef foreldrar þeirra eru til staðar til að hjálpa þeim. Litlir krakkar koma engu með í foreldra-barna samband nema eigin veikleika, þörf, háð og kærleika. En þótt þeir viti að þeir séu háðir, hafa þeir væntingar og spennu. Á sama hátt ættum við að vera eins og börn þegar við förum inn í Guðs ríki.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 999 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 250 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 18:18-23, af hverju lagði Jesús áherslu á lögmálið við hinn ríka unga höfðingja?

S: Þetta er rétt eftir atburðinn með litlu börnin, og þetta sýnir einhvern sem mun EKKI taka við ríki Guðs eins og lítið barn. Ríki ungi herrann sá sig ekki sem týndan, þurfti ekki á fyrirgefningu að halda né þurfti hann náð til frelsunar. Jesús fór niður á hans stig og nefndi fimm af Tíu boðorðunum, þó ekki ennþá girnd. Boðorð Jesú má einnig líta á sem duldri spurningu: "Hversu mikils skipta peningarnir þínir fyrir þig?" Í stað þess að segja unglingnum einfaldlega að trúa á sig vildi Jesús fyrst sýna honum að verk hans og hjarta væru ekki næg til að komast til himnaríkis á eigin spýtur. Jesús sakaði ekki hinn ríka unga valdamann um hræsni; heldur vildi hann gefa honum dýpri skilning á eigin hjarta.

Þó að bæði hinn ríki ungi höfðingi og blindi maðurinn hafi komið til Jesú – blindi maðurinn jafnvel eftir að honum var sagt að hætta að reyna – bauð Jesús mjög fáum til að leggja allt á sig og fylgja sér. En samt sneri hinn ungi maður sér burt. Ef þú gætir verið hver sem er í sögunni, væri það ekki frábært að vera þessi ríki ungi höfðingi og, þegar Jesús bað þig um að fylgja sér sem lærisveinn, hefðir þú fúslega gefið allt frá þér og gert það!

Sjá When Cultists Ask bls. 151-152, the Believer's Bible Commentary bls. 1438-1439, og the Evangelical Commentary on the Bible bls. 831 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 18:18-23 og Matt. 19:21, verðum við að gefa allt sem við eigum fátækum, eins og Jesús bað hina ríku ungu menn að gera?

S: Ritningin segir þetta aldrei, og Abraham var reyndar mjög auðugur maður. Páll átti enn einkaeign, yfirhöfnina sína í 2. Tímóteusarbréfi 4:13. Í stað þess að segja að ríkir verði að gera þetta eða hitt skulum við einfaldlega sjá hvað Páll sagði um ríka í 1. Tímóteusarbréfi 6:17-19.

Segðu hinum ríku í þessum heimi að vera ekki hrokafullir og að setja ekki vonir sínar á óvissu auðsins, heldur á Guði, sem ríkulega útvegar allt til ánægju okkar. Segðu þeim að gera gott, að ríka af góðum verkum og að vera örlátir og reiðubúnir til að deila, safna fyrir sig traustum grundvelli fyrir framtíðina, svo að þeir geti náð tökum á því sem er raunverulegur líf.

Athugið að hinn ríki ungi höfðingi hafði að öllum líkindum fylgt lögmálinu betur en Sakkeus, en viðbrögð þeirra voru mjög mismunandi.

Auk þess eru að minnsta kosti tvö grísk orð yfir "gott". Gríska orðið kalos merkir fallegt eða gott ávöxt, en agathos merkir eðlislægt gott. Hið síðara orðið er notað hér.

Sjá When Critics Ask bls. 502 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 251 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 18:31, þar sem Kristur sagði í meginatriðum: "Við erum að fara upp til Jerúsalem og allt sem spámennirnir hafa ritað um Mannsoninn mun rætast," af hverju hafa spádómar um aðra komu hans ekki enn rætst?

S: Öll spádómur mun rætast. Þrátt fyrir fyrirfram þekkta höfnun Krists af hálfu Gyðinga munu þessir spádómar samt rætast. Hins vegar, ef eilíft ríki Krists á jörðinni hefði byrjað áður en hann var hafnaður og Jesús hefði aldrei verið hafnaður, þá væru spádómar í Jesaja 53 ósannir.

Þetta sýnir mikilvægt atriði um Guð. Guð hefur tilfinningu fyrir tímasetningu í verkum sínum, og stundum verðum við að vera þolinmóð og bíða eftir tíma Guðs, eins og fyrsta líkingin í Lúkasi 18 minnir okkur á.

S: Í Lúk. 18:34, af hverju sagði Jesús þeim hluti sem þeir skildu ekki?

S: Jesús sagði þeim það skýrt, en þeir muna það ekki og skildu það ekki skýrt. Þetta er þriðja atvikið í fyrstu þremur guðspjöllunum þar sem Jesús segir þeim að hann muni verða drepinn. Stundum, þegar þú kennir einhverjum og hann á í erfiðleikum með að skilja hvernig þetta gæti gerst, þarftu að endurkoma þolinmóður margoft. En í hvert sinn sagði Jesús þeim fleiri smáatriði. Lærisveinarnir myndu skilja það skýrt síðar. Sjá umræðuna um Lúk. 9:45 í The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 251, og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 831, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 18:40-41, hvað segir þetta okkur um Jesú?

S: Jesús myndi stöðva allt fyrir blindan betlara. Eins og segir í Believer's Bible Commentary bls. 1440, á meðan Jósúa sá sólina standa kyrra á himni, stóð Drottinn sólarinnar kyrr fyrir einn blindan betlara. Síðan spurði Jesús, á undarlegum hátt, blindan manninn hvað hann vildi. Það var ekki vegna þess að Jesús gæti ekki áttað sig á augljósu, heldur vildi Jesús að hann orðaði þörf sína.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1000-1001 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 19:1-9, hvað í reynslu Sakkæusar gefur okkur sérstaklega von?

S: Textið byrjar á því að þessi illa maður leitar að Jesú, en í raun var það Jesús sem leitaði að Sakkeusi allan tímann. Jesús bað ekki um að gista hjá Sakkeusi; Jesús sagði við Sakkeus að Hann yrði að gista hjá honum, eins og Sakkeus hefði engan annan kost. Sakkeus þurfti ekki að hreinsa heimilið sitt fyrst, né gerði Jesús ráð fyrir því. Sakkeus fékk ekki tækifæri til að hreinsa líf sitt fyrst, og Jesús gerði heldur ekki ráð fyrir því.

Við gætum spáð því að eftir að hinn réttlátur ríki maður neitaði að gefa upp eigur sínar til að fylgja Jesú, hefði spilltur ríkur maður nánast enga möguleika á að gefa frá sér fé sitt og vilja fylgja Drottni. Þetta sýnir okkur , að við ættum ekki að reyna að spá fyrir um hver muni þiggja Krist og hver ekki. Prédikaðu bara, og Guð mun sjá um viðbrögðin.

Fólk vissi hver Sakkeus var, og þótt það hefði litið óvirðulega út fyrir Sakkeus að klifra upp í tréð, hefði það litið enn verr út í augum annarra að Jesús tæki við honum. En Jesús lét það ekki á sig kreista. Fólk hefði kannski háð Sakkeusi fyrir að halda að Jesús vildi hann, en Sakkeus lét það ekki á sig kreista. Þegar við lifum fyrir augum margra, leitum við þá lófaklappið hjá Einum?

Zakkéus breyttist, og það að innan. Jesús sagði ekki við Zakkéus að hann skyldi endurgreiða peningana sem hann hafði tekið af fátækum og öðrum. Nýja hjarta Zakkéusar sagði honum að hann yrði að gera það.

S: Í Lúk. 19:2, hvað er óvenjulegt við þennan vers?

S: Í Lúkasi 19:2 er gríska orðasambandið "höfuðskattinnheimtumaður" ekki notað annars staðar í allri grískri bókmenntasögu, þar með talið í Biblíunni. Þetta er líklega titill skattinnheimtumanns sem hafði umsjón með öðrum skattinnheimtumönnum. Sjá The Expositor's Greek New Testament bd. 1, bls. 603, Evangelical Commentary on the Bible, bls. 831, og New International Bible Commentary, bls. 1219 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 19:8, af hverju gaf Sakkeus helming eigna sinna fátækum?

S: Ritningin segir það ekki en einn þáttur var nýja umhyggja hans fyrir fátækum. Önnur ástæða gæti verið sú að ef hann endurgreiddi allt sem hann svindlaði af öðrum, hefði hann kannski ekki meira en helming eftir. Samkvæmt Believer's Bible Commentary bls. 1441 ætti gríska orðið ekki að þýða sem "ef" heldur frekar "þar sem". Athugaðu að meðan hinn ríki ungi yfirmaður vildi ekki láta eignir sínar af hendi, ætlaði Zakkeus að gefa frá sér meirihluta þeirra. Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 252 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 19:13a, af hverju nefndi Jesús tíu þjóna í líkingunni um talenturnar?

A: Jesús sagði aðrar dæmisögur um peninga og einnig aðrar dæmisögur um vald. Þessi dæmisaga er óvenjuleg að því leyti að hún sameinar bæði peninga og vald. Í Lúkasi 19:15-26 fjallar Jesús aðeins um niðurstöður þriggja þjóna; svo margir muna því ranglega að í dæmisögunni hafi aðeins verið þrír þjónar. Jesús nefnir að tíu þjónum hafi verið gefið fé, en hann þegir um hvað hinir sjö gerðu með sitt. Það er nánast eins og Jesús hafi ekki alveg klárað dæmið; hinir sjö þjónarnir eru við, kirkja hans, og við klárum ennþá dæmið með því sem við gerum með okkar mínum.

Þetta minnir á endi Jobsbókar, þar sem spurningunni er skilið óleyst hvort Jónas hafi iðrast hins hræðilega viðhorfs síns gagnvart hinum týndu eða ekki.

S: Í Lúk. 19:14, af hverju nefndi Jesús að undirmenn sendu sendinefnd sem sagði: "Við viljum ekki að þessi maður ríkji yfir okkur"?

S: Þeir sem hlustuðu á Jesú gátu vel tengt sig við þessa lýsingu, því um það bil árið 4 f.Kr. fór sendinefnd frá Heródesi mikla og syni hans, Heródes Archelaus, frá Jeríkó til Rómar einmitt af þessum sökum. Hins vegar sendu menn frá Júdeu boð til rómverska keisarans um að þeir vildu ekki að Archelaus yrði konungur þeirra. Auk þess sviptu Rómverjar Heródes Archelaus völdum að lokum vegna stöðugra kvörtunarbréfa undirmenn hans. Sjá The NIV Study Bible bls. 1577, The Expositor's Greek New Testament bd. 1 bls. 603, the Believer's Bible Commentary bls. 1441, the New International Bible Commentary bls. 1219, sem byggja þetta á Jósífusar verkum Stríðum Gyðinga 2.6.1 og Fornminjum Gyðinga 17.9.3 (rituðum um 93-94 e.Kr.) fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 19:16-26, af hverju færði húsbóndinn þessa peninga í hendur þjóna sinna?

A: Mina var um það bil þriggja mánaða laun verkamanns samkvæmt The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 252 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 832. Það voru um 100 dagar samkvæmt The Tony Evans Bible Commentary bls. 1001. Þó að húsbóndinn gæti viljað fá nokkrar fleiri silfursmíður, myndi sá sem ætlar að stjórna borgum líklega hafa mun stærri ástæðu. Hann var að leita að stjórnendum fyrir borgirnar sem hann ætlaði að stjórna og vildi vita hverjir yrðu trúir og hverjir ekki. Þrællinn sem gerði tíu mínur úr einni mínu hlýtur að hafa sýnt útsjónarsemi við það. Á sama hátt, þegar við erum trúir í því sem Guð hefur gefið okkur, er það ekki bara að Guð fái nokkur aukaframlög, heldur er hann að prófa okkur til að sjá hvort okkur megi treysta með mikið. Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 606 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 19:20 hvað þýðir gríska orðið fyrir "annar" hér?

S: Á vissan hátt er gríska nákvæmari en önnur tungumál, og hún hefur þrjú mismunandi orð fyrir "annan". Orðið sem notað er hér er eteros (Strong's 2087), sem er uppruni fornafssins hetero í orðum eins og "hetero-", og merkir "annar af öðrum toga". Þetta orð er einnig notað í 1. Korintubréfi 3:4; Hebríum 7:15 og Postulasögunni 1:20. Annað orð, allos (Strong's 243), þýðir "annar af sama tagi". Allos er notað í Matteusi 4:21; 6:15; 20:3; 21:23; 27:42; og Postulasögunni 19:32.

S: Í Lúk. 19:20, á meðan þriðji þjónninn vildi ekki taka ábyrgð af umsjóninni, hvernig geta kristnir menn (því miður) verið svona í dag?

S: Engin vísbending er um að þjónninn hafi verið óheiðarlegur. Að minnsta kosti tapaði þjónninn ekki því sem honum var falið. En þjónninn hafði engan áhuga á að vera ábyrgðarmaður í málefnum konungsins þegar konungur var fjarverandi. Eins og sá þjónn geta kristnir menn látið gjafir sínar og hæfileika liggja óhreyfðar eða ekki nota þær fyrir Guð. Ef við nýtum ekki tækifæri okkar geta þau verið tekin frá okkur. Þá, þegar ekkert gerist, hafa sumir tilhneigingu til að kenna húsbóndanum um, eins og þjónninn.

Ein tegund leti er að gera ekki það sem þú ættir að vera að gera. Annað form leti er að vilja ekki skipuleggja né hugsa um það sem þú ættir að vera að gera. Engum þjóninum var sagt í hvað hann ætti að fjárfesta. Fyrstu tveir þjónarnir þurftu að vera úrræðagóðir og nota eigin frumkvæði til að finna leiðir til að græða peninga. Frumkvæði okkar ætti að vera undir yfirstjórn Krists; þegar ein stefna virðist okkur góð en Guð vill að við förum aðra leið, ættum við að fara Guðs leið. En við ættum samt að sýna frumkvæði og vera úrræðagóðir í því að reyna að nýta hæfileika okkar fyrir Guð. Við vitum ekki hvort þriðji þjónninn var latur í því sem hann gerði, latur í því að vilja ekki skipuleggja, eða hvort hann gerði það sem hann gerði vegna afstöðu sinnar til herra síns. Líklegt er að það geti verið allt þetta þrjú, þar sem báðar tegundir leti spretta af afstöðu hans.

Þegar þriðji þjónninn gróf holu til að fela mínuna sína, var hann í vissum skilningi að grafa holu fyrir sjálfan sig. Enginn þjónnanna gat verið viss um að þeir myndu ná árangri. En af of mikilli varúð gerði þriðji þjónninn það versta sem hann gat gert, að mati húsbóndans. Stundum gera menn heimskulega hluti af ótta eða þegar þeir finna fyrir ógn. Þegar englarnir sögðu hirðunum "óttist ekki" gat það átt við tvær mismunandi en tengdar merkingar. Sú fyrri er "finndu ekki ótta" og sú síðari "gerðu ekki hluti af ótta."

Að lokum, þegar Guð gefur okkur gjöf eða hæfileika, og við ákveðum annaðhvort að nota þá ekki, eða að nota þá ekki fyrir Guð, erum við þá ekki jafn slæm og þriðji þjónninn? Augljósustu náttúrulegu gjafirnar sem fólk hugsar um eru auður og starfsferill, en kannski er mikilvægari náttúruleg gjöf tíminn. Þegar þú einfaldlega "getur ekki" þjónað Guði meira, vegna þess að þú eyðir of mörgum klukkustundum í hverjum degi í að horfa á sjónvarp eða kvikmyndir, ertu þá ekki að grafa holu til að setja hæfileika þína í? Eins og einn sjónvarpspredikari sagði einu sinni, fyrir suma er fyrsta skrefið til að þjóna Guði að lyfta vísifingri beint upp, snúa svo hendi svo hann vísi frá þér og ýta síðan á af-hnappinn á sjónvarpinu. Svo dæmið ekki þriðja þjóninn of hart, því það gæti snúist aftur á ykkur. Iðkið ykkur yfir þeim hætti sem þið hafið óviljandi grafið holu til að sóa gjöfum ykkar og hæfileikum sem hefðu mátt nýtast Guði.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1002, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 252-253, og The Believer's Bible Commentary bls. 1442 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 19:38 o.s.fr. af hverju sögðu þeir ekki "friður á jörðu" eins og við fæðingu Jesú?

Svar: Lúk. 19:38 vísar til Sálms 118:26a og Sálms 148:1; þó hefðu þeir getað endurtekið það sem englarnir sögðu við fæðingu Jesú, en þeir gerðu það ekki. Þeir töluðu innblásnir af Heilögum Anda, og friður myndi brátt ríkja á himni, en leiðtogarnir og margir gyðingar synjuðu Jesú, svo friður á jörðinni þurfti að bíða. Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1443 fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Lk 19:39, af hverju sögðu farísearnir Jesú að ávíta lærisveina sína?

S: Hósianna þýðir lof, og þeir sáu að lærisveinarnir voru að lofa Jesú, en aðeins Guð ætti að hljóta lof. Þeir höfðu rétt fyrir sér í einu atriði: aðeins Guð ætti að hljóta slíkt lof.

Spurning: Í Lk 19:40, hvað þýðir það að steinarnir myndu hrópa?

S: Farísearnir voru óánægðir því Jesús hneigðist til að láta eins og Musterið og borgin tilheyrðu Honum. Ef fólkið myndi ekki dýrka Jesú, myndu steinarnir sjálfir dýrka Hann. Gyðingar þekktu þetta myndmál vel, því í Habakkúk 2:11 stendur að jafnvel steinarnir muni hrópa. Habakkúk 2:11 sýnir þó að það yrði ekki gott fyrir þá sem hafna Kristi, því steinarnir myndu hrópa í dómi. Sjáðu Believer's Bible Commentary, bls. 1443, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 19:41-44, af hverju grætur Jesús hér?

S: Það er EKKI vegna þess sem hann er að fara að þjást; heldur vegna þess sem mun gerast í Jerúsalem. Síðar, í Getsemane-garðinum, myndi Jesús spyrja hvort nokkur leið væri til að þessi bolli færi framhjá, svo Jesús vissi hvað myndi gerast við hann. En hér beinist athygli Jesú að sorg yfir komandi þjáningum Jerúsalem. Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 832, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 253-254 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 1002-1003 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 19:44, af hverju spáði Jesús að gyðingaungabörn yrðu mulin til molna?

S: Jesús var ekki að segja þetta með gleði, né skipa þetta, heldur einungis spá fyrir um þetta með miklum söknuði og gráti. Guð leyfir þessum hlutum að gerast, en sumt vekur sorg í hjarta Guðs.

Spurning: Í Lúk. 20:2, hvers vegna spurðu foringjarnir Jesú hvaðan hann hefði fengið vald sitt?

S: Það er spurningin, og svo spurningin á bak við spurninguna. Spurningin sem var sett fram var einfaldlega að spyrja hvers vegna Jesús taldi sig hafa vald til að láta mannfjöldann lofa sig og reka peningaskiptafólk úr musteri annars. Á virðist sem þeir hafi einfaldlega verið forvitnir um hvar hann fékk prófskírteini sitt, vígslu eða rabbínatarfsskírteini.

En raunverulega spurningin var frekar svona: "Hvernig þorir þú að gera þessi verk, þar sem þú hefur ekki vald til þess." Rabbí getur átt fylgjendur, en venjulegur rabbíni ætti ekki að vera lofaður svona, nema hann væri í raun Messíasinn, eða meira. Bæði Jesús og allir leiðtogarnir vissu fyrirfram að enginn trúarlegur eða pólitískur leiðtogi, né nokkur annar á jörðinni, hafði gefið Jesú þessa valdheimild. Og samt, þrátt fyrir hversu reiðandi það hefði verið fyrir volduga æðsta prestana og aðra, var augljóst að Jesús lét það ekki angra sig. Jesús var Guð, og vald hans kom frá Föður.

Jesús svaraði þeim ekki beint heldur spurði eigin spurningu. Á yfirborðinu var spurningin: "Ég var líka forvitinn um hvort þið tölduð vald Jóhanns skírara lögmætt eða ekki." En á bak við spurninguna var Jesús að kalla þá hræsnara. Ef svarið var þeim ljóst, hvers vegna þurftu þeir þá að ræða það fyrst sín á milli? Ef Jesús hefði spurt um Jeremía, hefðu þeir einfaldlega svarað samstundis: "Já, hann var frá Guði." Hvers vegna tregða varðandi Jóhannes skírara? Þeir gátu ekki einu sinni svarað einfaldri spurningu, annaðhvort óttuðust þeir að fólkið myndi steina þá eða þeir sáu hvert spurningin var að leiða. Ef Jóhannes skírari hafði heldur ekki mannlegt vald, heldur vald frá Guði, af hverju spyrjið þið mig þá, þegar þið hafið sjálf viðurkennt að vita að Jóhannes var frá Guði en fylgið samt ekki völdum Guðs.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 832, Tony Evans Bible Commentary bls. 1003, Believer's Bible Commentary bls. 1444, New International Bible Commentary bls. 1220, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 254–255 og The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 611 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 20:8, af hverju neitaði Jesús að svara spurningu þeirra?

S: Áður en svarað er, skal taka eftir því að þeir spurðu ekki sjálfa sig "hvert er rétt svar" eða "hvað vill Guð að við segjum", heldur hvaða svar þeir gætu búið til sem hljómaði best. Þeir höfðu engan áhuga á því hvort þeir svöruðu satt eða ekki hér.

Svarið: Aðalprestarnir og fræðimennirnir vissu að þeir hefðu ljósið frá Guði í kennslu Jóhannesar skírara, en þeir neituðu að taka við því ljósi sem þeir höfðu. Jesús neitaði að gefa þeim meira ljós þegar þeir hafnuðu því ljósi sem þeir höfðu. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1013, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 20:9-14, hvernig voru æðstu prestarnir og sadúsearnir líkir leiguliðunum í dæminu um vínekruna?

A: Leiguliðar sem voru fjarverandi eigendur voru algengir í Palestínu á þessum tíma, svo umgjörð dæmisins hefði hljómað þeim kunnuglega. Í Jesaja 5:1-7 er svipuð myndlíking þar sem Guð er eigandi vínekrunnar og Ísrael er vínekran, sem gaf af sér verðlaus vínber.

Það eru fjórir líkir þættir. Bæði leiguliðarnir og æðstu prestarnir/sadúsearnir voru að búa í og afla sér framfærslu af því sem tilheyrði öðrum, sem í sjálfu sér var í lagi. En báðir neituðu að viðurkenna vald hins Herra. Báðir fengu þá hugmynd að það ætti í raun að tilheyra þeim, en ekki lögmætum eiganda. Báðir myndu grípa til morðs til að ná því sem þeir töldu sig eiga rétt á.

Þegar valdastétt telur að guðsdýrkun eigi réttilega undir valdsvið hennar, skapast vandræði. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1014, The Believer's Bible Commentary, bls. 1444 og Evangelical Commentary on the Bible, bls. 833 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 20:18 hvað er Jesús að segja um steininn sem er bæði undir fæti og fellur á einhvern?

S: Hér er aðeins einn steinn. Steinninn sem er óþægindi undir fótum er trúarleiðtogarnir sem urðu órólegir við fyrstu komu Jesú. En steinninn, sami steinninn, sem síðar fellur úr himni og mulir suma, mun gerast við aðra komu Jesú. Það er engin leið framhjá því; þú getur ekki hafnað steininum og sloppið ómeiddur. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1004 og Believer's Bible Commentary bls. 1444-1445 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 20:19-22, af hverju spurðu æðstu prestarnir og fræðimennirnir Jesú um skatta?

S: Þessi spurning snerist ekki bara um skatta, heldur líka um peninga, trú og stjórnmál. Þeir litu á Jesú sem ógn við völd sín yfir trúarkerfinu. Þeir reyndu að gildra Jesú, sem þýddi að ef hann svaraði öðruvísi en til var ætlast, gætu margir lærisveinar hans orðið vonsviknir, þar sem hann væri þá að segja þeim að halda áfram að greiða skatta. En ef Jesús svaraði hinum veginn, neitaði að greiða skatta, þá væri það enn betra. Þeir gætu hlaupið til Pílatusar eða Heródesar og sagt þeim að þessi maður hefði opinberlega sagt að þyrfti að neita að greiða skatta, og ef þið eruð tryggir Róm munið þið handsama Jesú.

Margir gyðingar höfðu þrjú vandamál með að greiða skatta. Þeir vildu ekki greiða peninga til útlends kerfis til að styðja kúgun gyðinga. Þeir voru skattlagðir allt að þriðjungi af tekjum sínum, samkvæmt The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1015. Í öðru lagi voru rómverskir peningar venjulega með mynd af keisara á sér, og þeir töldu að þessi höggmynd myndi brjóta annað boðorðið. Í þriðja lagi, um þetta leyti lýstu keisarar sér yfir sem guði, og rómverskur peningur með mynd af keisara var því guðlastarleg mynd af goði.

Jesús svaraði þeim þó ekki beint og féll ekki í gildru þeirra. Í fyrsta lagi benti Jesús á að þetta væri gildra eða prófraun í Lúk. 20:23. Í öðru lagi spurði Jesús einfalda spurningu til að finna sameiginlegan grundvöll og í þriðja lagi færði Jesús boltann aftur í þeirra herbúðir. Jesús sagði að greiða keisara það sem keisara er og Guði það sem Guði er. Jesús tilgreindi þó ekki hversu mikið ætti að vera keisara. En hvaðan fékk Jesús myntina? Einn af Gyðingunum var með hana. Ef myndin var guðlastarleg mynd af goði, af hverju var þá gyðingurinn með hana?

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 833, The Tony Evans Bible Commentary bls. 1004, New International Bible Commentary bls. 1220, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 255 og Believer's Bible Commentary bls. 1445 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 20:27-38, af hverju prófuðu sadúsear Jesú með þessu?

A: Þetta er önnur tegund prófs. Sadúsear héldu að þeir hefðu óyggjandi rök, og þetta myndi ekki aðeins sýna að Jesús hefði rangt fyrir sér, heldur líka farísear. 5. Mósebók 25:5-10 segir að bróðir hins látna eigi að giftast ekkjunni. Ef maður gerði ráð fyrir að hjónabandstengsl væru á himni eins og á jörðu, þá gætu þeir haft rétt fyrir sér. En Jesús sýndi þeim að forsendan þeirra var röng. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1004–1005, New International Bible Commentary bls. 1220–1221 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1016 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 20:35, hvernig eru sumir "taldir verðugir"?

S: Almennt er maður talinn verðugur (verðskulda) eitthvað gott af einni af tveimur ástæðum.

1. Þeir sjálfir greiddu fyrir það, unnu sér það eða áttu það.

2. Annar greiddi fyrir það, aflaði þess fyrir þeirra hönd eða gaf þeim það.

Jesús átti við seinni merkingu, ekki þá fyrstu, því hann segir ekki að við séum verðug, heldur að við séum talin verðug.

Í augum manna, engla og djöflanna erum við sannarlega talin verðug til að taka þátt í eilífri lífi, því Jesús greiddi verðið fyrir syndir okkar með því að gefa okkur þetta dýrmæta gjöf. Fólk sem reynir að vinna sér leið til himnaríkis og sannkristnir geta verið sammála um að trúaðir séu frelsaðir fyrir verðleika. Ágreiningurinn snýst um hvort verðleikarnir séu frá Jesú eða frá þeim sjálfum.

Spurning: Í Lúk. 20:41-44, hvað var meining Jesú hér?

S: Þessir tveir þættir, að Messías væri afkomandi Davíðs og jafnframt Drottinn Davíðs, eru í sama versinu í Sálmi 110:1, svo þeir verða að vera sami einstaklingurinn. Hvar er í guðfræði þeirra pláss fyrir eina veru sem er bæði mannlegur afkomandi Davíðs og Drottinn Davíðs konungs? Ef enginn staður er í guðfræði þeirra fyrir þessu orði Guðs úr Gamla testamentinu til að passa, þá þurfa þeir að fara aftur og endurskoða guðfræði sína.

Spurning: Í Lúk. 20:44-47, af hverju var Jesús sérstaklega á móti fræðimönnunum?

A: Þrjár ástæður eru taldar upp. Í fyrsta lagi elskuðu þeir langa kápur, titla og kveðjur og bestu sætin. Í öðru lagi tóku þeir peninga frá fátækum ekkjum til að styðja lúxuslíf sitt. Í þriðja lagi gerðu þeir langar bænir bara til að hljóma vel. Þeir misnotuðu trúarlegt vald sitt fyrir eigin hroka og fjárhagslegan ávinning. Því miður hafa margir trúarleiðtogar í löngum kápum hagað sér á svipaðan hátt síðan þá. Lúkasarguðspjallið 20:47 o.s.fr. segir að trúarleiðtogar sem eru svona muni hljóta harðari dóm. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1005, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 256, New International Bible Commentary bls. 1221 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1018 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 21:1-4, af hverju hrósaði Jesús ekkjunni?

S: Myntirnar tvær hétu lepta og voru virði um það bil eins áttundu hluta af penni. Það var afar lítil upphæð, en það var allt sem hún átti.

Jesús hrósaði ekkjunni af nokkrum ástæðum. Jesús hafði rétt áður talað um þá sem gleyptu hús ekkja í Lúk. 20:47. Nú setur Jesús þetta í samhengi með því að líta á hlutina frá sjónarhóli ekkjunnar. Á meðan aðrir gáfu lítið hlutfall af gnægð sinni, gaf hún allt sem hún átti úr fátækt sinni. Á meðan aðrir sýndu litla traust á Guði, sýndi fórn hennar traust á Honum. Ekkjur áttu erfitt með að framfæra sig í fornum tíma nema þær ættu syni og dætur. Sumir gætu búist við að ekkja væri í musterinu að biðla til fólks um pening, en í staðinn var hún í musterinu að gefa pening.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 834, The Tony Evans Bible Commentary bls. 1005, Biblíuþekkingarútskýringin: Nýja testamentið bls. 256, Trúarmannsins Biblíuútskýringin bls. 1446, Gríska nýja testamentið eftir The Expositor bindi 1 bls. 618, Nýja alþjóðlega Biblíuútskýringin bls. 1221, og Biblíuútskýringin eftir The Expositor bindi 8 bls. 1018 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 21:5-6, hvernig er það sem við teljum glæsilegt öðruvísi en það sem Guð telur glæsilegt?

S: Heródes mikli hóf endurbætur á Musterinu árið 20/19 f.Kr., og það var enn ekki lokið á dögum Jesú. Það var ekki klárað fyrr en árið 63 e.Kr. Jesús veitti ekkjunni meiri athygli en hinum flóknu byggingum sem Heródes mikli reisti.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 834 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 1005 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 21:5-6, ættu kirkjur og trúarlegar byggingar að vera dýrar skreyttar?

A: Jesús var hér að tjá sig um hvernig allt þetta myndi verða eyðilagt, eins og gerðist árið 70 e.Kr. Almennt eru sumir áhugasamari um að gefa Guði dýrmætar gjafir en að færa Guði líf sitt.

Tvö hugtök í Biblíunni sýna að það sé í lagi að skreyta kirkju fallega.

Í Gamla testamentinu voru skýlið og síðar Musterið ríkulega skreytt til heiðurs Guði.

Synduga konan sem smurði Jesú með olíu sem kostaði eins árs laun, tilbað Jesú á réttan hátt. Þess vegna er enn í lagi að eyða einhverjum peningum í hluti sem dýrka Guð, umfram það að gefa fátækum pening (sem einnig dýrkar Guð).

Spurning: Í Lúk. 21:7, af hverju voru lærisveinarnir svo forvitnir um hvenær musterið yrði eyðilagt?

A: Annars vegar undruðust þeir að svo risavaxin bygging yrði svo gjörsamlega rifin að ekki yrði steinn yfir steini. Hins vegar, þegar svo stórt mál gerðist, töldu þeir ranglega að messíasríkið myndi koma strax í kjölfarið.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1446 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 1005-1006 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 21:8-28 svaraði Jesús nákvæmlega spurningu þeirra?

A: Já, Jesús svaraði því sem þeir spurðu, en Jesús svaraði líka því sem þeir voru líklega að hugsa. Þeir spurðu skýrt hvenær musterið yrði eyðilagt. Jesús talaði fyrst um merki, eins og falska kristna, stríð og orðróm um stríð o.s.frv. En það sem þeir vissu ekki var að sumt af þessu myndi gerast mjög fljótlega, áður en musterið var eyðilagt árið 70 e.Kr., en endanleg uppfylling yrði á síðustu tímum þegar endurbyggða musterið verður eyðilagt.

Auk þess, þegar Gyðingar risu upp gegn Rómverjum og sigruðu tvo heri, sneru Rómverjar aftur um 67 e.Kr. með fimm heri. Eftir að Jerúsalem var umkringd rómverskum herjum (Lúk. 21:20-21), hörfuðu þeir um stund áður en þeir sneru aftur. Maður gæti af öryggisástæðum verið hneigður til að dvelja innan borgarmúranna. En kristnir menn vissu að þeir ættu sérstaklega að flýja Jerúsalem og fara annað, til dæmis til Pella, rétt austan við Jórdanánna og sunnan við Galíleuvatn, í nútíma Jórdaníu. Jerúsalem var tekin og íbúar hennar drepnir eða gerðir að þrælum árið 70 e.Kr.

Áhugavert er að árið 362 e.Kr., í tilraun til að hrekja sannleika kristni, gaf rómverski keisarinn Júlíanus villutrúarmaðurinn út tvö fyrirmæli: annað um að Gyðingar endurbyggjuðu Jerúsalem og hitt sérstaklega um að endurbyggja musterið. Júlíanus lést árið 363 e.Kr. í orrustu gegn Persum. Eldur kviknaði nokkrum dögum eftir að byggingunni var hleypt af stokkunum og henni var síðan hætt.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1447, The Tony Evans Bible Commentary bls. 1006, The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 620, og Believer's Bible Commentary bls. 1446 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 21:8-28, hvernig samræmist saga fram til ársins 70 e.Kr. þessum spádómum?

S: Hér eru nokkrar spádómar, svo skulum við skoða þær eina í einu.

1 (já, en aðeins 3 til 6) Falskir spámenn og kristur (Lúk. 21:8): Í Postulasögunni 5:34-37 segir hinn frægi gyðinglegi rabbíni Gamalíel frá Þúdas (um 44 e.Kr.) og Júdas frá Galíleu, sem risu upp með fylgjendum sínum til að frelsa Ísrael undan rómversku okinu. Í Postulasögunni 8:9-24 áreitti Pétur falskan trúarleiðtoga að nafni Símon, síðar þekktan sem Símon Seiðmaður. Kirkjusagan segir að Símon Seiðmaður hafi síðar stofnað eigin trúarbrögð, sagan segir að þau hafi verið byggð á Kristi, og varð falskur Messías. Fyrsta bréf Jóhannesar var sennilega skrifað eftir árið 70 e.Kr., en þar er minnst á að margir falskir spámenn með anda andkrists hafi farið út (1. Jóhannesarbréf 4:3). Skrif snemma kirkjunnar nefna Menander, Cerinthus og Carpocrates, en ekki er ljóst hvort þeir hafi verið til fyrir 70 e.Kr. eða ekki.

2 (já 19 stríð) Stríð (Lúk. 21:9-10): Þó að mikið hafi verið um átök í Kína og nokkur í Indlandi á þessum tíma skulum við einbeita okkur eingöngu að Rómaveldi og Parþaveldi.

35–42 e.Kr. Parþíski hershöfðinginn Vardanes bælir uppreisn borgarinnar Seleukíu.

37 e.Kr. Heródes Antipas sigrar Nabataíska konunginn Areta.

40 e.Kr. Önnur uppreisn gegn Róm í Mauretaníu

48 e.Kr. Rómverjar endurheimta Frísumenn, sem höfðu verið í uppreisn í tuttugu ár.

43–51 e.Kr. Rómverjar undir forystu Aulus Plautius ráðast inn í England og leggja undir sig Kent og Maiden Castle.

44 e.Kr. Rómverjar endurheimta Mauretaníu.

44 e.Kr. Rómverjar leggja undir sig Pannóníu (Serbíu)

44 e.Kr. Þeudas rís upp gegn Róm í Palestínu.

46 e.Kr. Rómverski Plínus eldri stígur í víg í Þýskalandi.

47–77 e.Kr. Silúrarnir standa gegn Rómverjum í Englandi.

47/49 e.Kr. Parþíumaðurinn Vardanes ræður Babýlonarhéraði þar til hann er myrtur.

51 e.Kr. Parþar sigra og drepa parta-kröfugann Meherdates.

54 e.Kr. Postulasagan 21:38 nefnir Gyðing sem leiddi 4.000 morðingja út í eyðimörkina. Sagan segir að hann hafi heitið Ben Stada.

60/61 e.Kr. Drottning Boudicca af Bretlandi leiðir stórsókn gegn Rómverjum. Um 80.000 drepnir.

66–71 e.Kr. Gyðingar rísa upp gegn Rómverjum og sigra tvær legiónir. Rómverjar snúa aftur með fimm fleiri legiónir.

68 e.Kr. Batavar og Frísar gera uppreisn gegn rómverska keisaranum Níró.

69 e.Kr. Róksolanar ráðast inn í Móesíu og eyðileggja rómverska liðsveit III Gallica.

69–70 e.Kr. sigraði Vespasian keppinauta sína um embætti rómverska keisara.

69–70 e.Kr. Rómverjinn Vespasian kúgar uppreisn Batava undir forystu Julius Civilis

3 (já, en aðeins 3) jarðskjálftar á ýmsum stöðum (Lúk. 21:11):

33 e.Kr. Jarðskjálfti í Bitýníu og Níke samkvæmt veraldlega höfundinum Phlegon.

60 e.Kr. Laodicea eyðilögðist í jarðskjálfta. Laodiceumenn endurbyggðu borgina með eigin fjármunum, án nokkurrar rómverskrar aðstoðar.

62 e.Kr. Jarðskjálfti við Mt. Vesuvius á Ítalíu. (Pompeii var ekki eyðilögð í eldgosinu fyrr en árið 79 e.Kr.)

4 (ekki) Hungursneyðir (Lúk. 21:11): Engar skráðar í Rómaveldi og Parþaveldi.

5 (ekki) Heimsfaraldrar (Lúk. 21:11): Engir skráðir í Rómaveldi og Parþaveldi.

6 (ekki) Hrollvekjandi sjónir og stór merki af himni (Lúk. 21:11). Enginn skráði neitt um að slíkt hefði gerst.

7 (já, en aðeins 2) Ofsóknir (Lúkasarguðspjallið 21:11):

54 e.Kr. Fyrsta staðbundna rómverska ofsókn gegn kristnum undir keisara Níró.

64 e.Kr. Fyrsta almenn (um allt heimsveldið) ofsókn gegn kristnum undir rómverska keisaranum Níró.

Heiðarlega sagt, ofsóknir urðu mun fleiri eftir árið 70 e.Kr.

8 (nei) Kristnir sviknir af nánum ættingjum (Lúk. 21:16): Ekkert sérstakt var skráð.

9 (ekki) Kristnir hataðir af öllum vegna nafns Krists (Lúk. 21:17): Ekki alveg, nema hvað varðar ofsóknir Neros, og fólk hataði Níro meira en kristna.

10 (alveg örugglega já) Íbúar Jerúsalem drepnir með sverði og leiddir í fangavist (Lúk. 21:24). Þetta gerðist. Þú getur lesið allar upplýsingar í Jósefusar verkum.

11 (já, þó óvenjulegt sé að kalla það troðning) Jerúsalem troðið af heiðingjum (Lúk. 21:24 o.s.fr.) Rómverjar tóku borgina og eyðilögðu musterið.

12 (nei) Táknin í sólinni, tunglinu og stjörnunum (Lúkas 21:25): Engin skráð.

13 (nei) Áhyggjur þjóðanna og brimgnýr hafsins (Lúk. 21:25): Minna en borgarastyrjaldir Rómverja og Parþíumanna á öðrum tímabilum. Mun minna en innrás Húna og hin hæga hnignun Rómaveldis og rán Rómar.

14 (ekki) Jesús kemur með miklum mætti og dýrð (Lúk. 21:27): Kristnir menn vissu ekkert um þetta árið 70 e.Kr.

Aðeins sex af fjórtán þáttum (43%) mátti telja uppfyllta fyrir árið 70 e.Kr.

Sjá The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 256–257 og The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 619 fyrir frekari upplýsingar.

S: Hvernig samræmist Lúk. 21:8-28 Opinberunarbókinni?

S: 1 (já, en aðeins 3 til 6) Fölskir spámenn og kristnir menn (Lúk. 21:8): Í Postulasögunni 5:34-37 segir hinn frægi gyðinglegi rabbíni Gamalíel frá Theudas (um 44 e.Kr.) og Júdas frá Galíleu, sem risu upp með fylgjendum sínum til að frelsa Ísrael undan rómversku okki. Í Postulasögunni 8:9-24 áreitti Pétur falskan trúarleiðtoga að nafni Símon, síðar þekktan sem Símon Sefna. Kirkjusagan segir að Símon Sefna hafi síðar stofnað eigin trúarbrögð, sagan segir að þau hafi verið byggð á Kristi, og varð falskur Messías. Fyrsta bréf Jóhannesar var sennilega skrifað eftir árið 70 e.Kr., en þar er minnst á marga falsspámenn sem hafa anda andkristsins farið út í 1. Jóhannesarbréfi 4:3. Skriftir snemma kirkjunnar nefna Menander, Cerinthus og Carpocrates, en ekki er ljóst hvort þeir hafi verið til fyrir 70 e.Kr. eða ekki.

2 (já 19 stríð) Stríð (Lúk. 21:9-10): Opinberunarbókin 6:2-3, 12; 13:7

3 (já) Jarðskjálftar á ýmsum stöðum (Lúk. 21:11): Opinberunarbókin 6:12; 11:13

4 (já) Hungursneyðir (Lúk. 21:11): Opinberunarbókin 6:6,12

5 (já) Heimsfaraldrar (Lúk. 21:11): Opinb. 11:6.

6 (já) Hrollvekjandi sjónir og mikil merki frá himni (Lúk. 21:11) Opinberunarbókin 6:12-13.

7 (já) Ofsóknir (Lúk. 21:11): Opinberunarbókin 12:17

8 (ekki) Kristnir sviknir af nánum ættingjum (Lúk. 21:16): Ekkert í Opinberunarbókinni, aðeins í Matteusi 24 og Markúsi 13.

9 (já, að hluta til) Kristnir menn hataðir af öllum fyrir nafns Krists sakir (Lúk. 21:17): Opinberunarbókin 11:9-10, gleðjast yfir dauða hinna guðhræddu.

10 (nei) Íbúar Jerúsalem drepnir með sverði og leiddir í fangavist (Lúk. 21:24)

11 (já) Jerúsalem troðið af heiðingjum (Lúk. 21:24 o.s.fr.) Opinberunarbókin 11:2 o.s.fr.

12 (já) Táknin í sólinni, tunglinu og stjörnunum (Lúk. 21:25): Opinberunarbókin 6:12-13.

13 (já) Þröng meðal þjóðanna og haföldurnar gnýja (Lúk. 21:25): Opinberunarbókin 6:15-17, 13:1

14 (já) Koma Jesú með miklum krafti og dýrð (Lúk. 21:27): Opinberunarbókin 19:11-16

Þannig eru 12 af 14 atburðum (86%) í Lúkasi einnig nefndir í Opinberunarbókinni. Auðvitað inniheldur Opinberunarbókin marga atburði sem ekki eru nefndir í Lúkasi 21.

Spurning: Í Lúk. 21:23, hver er "þessi kynslóð"?

A: Það er einn stafur sem skilur á milli orðanna "kynslóð" og "kynþáttur", svo þetta gæti verið ein kynslóð frá þeim tíma sem fyrstu merkin sjást, eða það gæti verið að gyðingakynþátturinn verði til staðar þar til þessi merki koma fram. Kynslóð var talin vera um 40 tunglár eða um 39,5 sólarár. Þar sem spádómurinn hefur tvöfalda uppfyllingu myndi kynslóðin sem sá fyrstu þessaramerkja verða vitni að uppfyllingunni. Árið 70 e.Kr. er aðeins nokkrum árum frá því að liðin séu ein kynslóð frá árinu 33 e.Kr. Þar sem fyrstu merkin sjást á endatímanum mun allt ganga upp innan einnar kynslóðar frá fyrstu merkjunum. Því henta bæði "kynþáttur" og "kynslóð".

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1448 og The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1022 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 21:24ff., hvað þýðir "að troðast af heiðingjum"?

Svar: Opinberunarbókin 11:2 segir að í endatímanum muni heiðingjar stíga niður hina helgu borg í 42 mánuði.

Spurning: Í Lúk. 21:29-31, af hverju ber Jesús þetta saman við fíkjutré?

A: Jesús er ekki að kenna neitt nýtt um tré; það var þegar augljóst öllum. Jesús var að nota myndlíkinguna um eitthvað sem allir þekktu til að útskýra að þessi merki verði ekki dulin, heldur augljós öllum. Fíkjutré táknar oft Ísrael í ritningunni, og þetta á vissulega við um Ísrael. Hins vegar segir Jesús fíkjutré "eða hvaða tré sem er", svo þetta er ekki eingöngu um Ísrael hér.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1006, Evangelical Commentary on the Bible bls. 835, The Expositor's Bible Commentary bindi 8 bls. 1022 og The Expositor's Greek New Testament bindi 1 bls. 622 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 21:34-36, hvernig verða trúarmenn þungir eða flæktir í málefnum þessa heims?

A: Trúendur þurfa ekki að hafna neinu né neita því beinlínis til að kólna. Þeir geta smám saman gert Guðs málefni sífellt minna forgangsatriði og heimsins málefni sífellt meira. Hvað eru mikilvægustu hlutirnir í lífi þínu akkúrat núna? Ef það felur ekki í sér að dýrka Guð, boða fagnaðarerindið til annarra, hjálpa öðrum, styrkja aðra kristna og verja hjörðina, skaltu íhuga að forgangsröðun þín gæti verið algjörlega úr skorðum.

Satan og illir andar geta freistað okkar með "eldspjótsoddum". Eldspjótsoddur getur skoppað af brynju Guðs, en þú finnur samt fyrir hita. Stundum getur eldspjótsoddur komist inn um glapp í brynjunni, og sem trúuð þurfum við lækningu frá Jesú, hinum mikla lækni.

Á einn hátt er orrustan unninn þegar við komum fyrst til Krists. En á annan hátt hefur orrustan, baráttan fyrir helgun, rétt nýlega byrjað. Gakktu úr skugga um að þú sért raunverulega að berjast, og ekki bara að gefast upp fyrir heiminum. Boðorðið í Rómverjabréfinu 12:2, um að umbreytast, er ekki boðorð fyrir himnaríki heldur boðorð fyrir líf okkar núna. Þó að það gæti verið auðveldara að gera það ef við værum utan þessa heims, lætur Guð okkur halda áfram að vera í heiminum; en við eigum ekki að vera af honum, eins og segir í Jóhannesarguðspjallinu 17:14-16.

Stundum þurfum við að taka ákvörðun um að standa gegn óvini sem rænir okkur gleðinni sem við getum haft í Guði. Ég er ekki að tala um Satan, djöflana eða aðra menn hér. Einn lykilóvin sem við verðum að glíma við og sigra er eðli okkar.

S: Í Lúk. 21:34-36, hvernig getur trúmaður greint að hann eða hún sé orðinn þungur eða flæktur?

S: Stundum geturðu einfaldlega skynjað það í hjarta þínu. Hvað fær þig úr rúminu á morgnana? Hvað vekur þig áhuga en hvað finnst þér leiðinlegt. Þegar þú hefur ekkert sem þú þarft virkilega að hugsa um, hvað hugsaðir þú þá um? Eru það hlutir Guðs eða minni máttar hlutir?

Q: Í Lk 21:36 hvað eigum við nákvæmlega að fylgjast með og biðja um?

S: Allt kaflann má draga saman sem ástæður fyrir því að við þurfum að taka alvarlega boðorðið um að vera á verði og biðja. Að vera á verði gagnvart þessum hlutum og biðja um það sem Guð hefur ákveðið að muni gerast er aðeins aukamerking. Aðalmerkingin er að gæta lífs þíns og biðja þess að Guð telji þig verðugan til að komast undan þessum hlutum.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1448 fyrir frekari upplýsingar.

Sp: Í Lk 22:3 og Jn 13:2,27, hvernig og hvers vegna kom Satan inn í Júdas hér?

S: Þó að þetta geti vísað til djöfullegs áhrifs á Júdas, þýðir það ekki endilega svo. Djöfullegt áhrif er oft þegar einstaklingurinn missir stjórn eða veit ekki hvað hann er að gera. Ekkert bendir til þess að Júdas hafi misst stjórn né verið ómeðvitaður um hvað hann var að gera. Því er "djöfullegt samstarf" ekki alltaf "djöfullegt áhrif".

Einnig, hvaðan komu peningar sem prestarnir greiddu Júdas í Lúkasi 22:5? Þeir komu úr musterissjóðnum; með öðrum orðum, peningar sem einlæglega voru færðir Guði voru misnotaðir til að greiða fyrir svik við Jesú. Satan er ekki skapari; hann skapaði ekki peningana. Hann sannfærði ekki einu sinni fólk um að færa sína eigin peninga til að svíkja Jesú. Allt sem Satan þurfti að gera var að láta æðsta prestinn snúa tilgangi framlagningarinnar til að þjóna tilgangi Satans.

S: Því miður, já. Þó að kristinn maður sé ekki djöfullega áþreifanlegur, getur hann samt verið undir áhrifum djöflanna ef hann leyfir sér það. Ef kristinn maður kýs að trúa því sem djöfullinn freistar hann með, snýr sér að dimmum hlutum.

A: Því miður, já. Þó kristinn maður sé ekki djöfullega áþreifanlegur, getur hann samt verið undir áhrifum djöflanna ef hann leyfir sér það. Ef kristinn maður kýs að trúa því sem djöfullinn freistar honum með, snýr sér að dimmum hlutum til skemmtunar, eða leyfir djöflum að hafa stjórn á ákveðnu sviði lífs síns, þá getur hann, að minnsta kosti að hluta til, verið undir vilja djöfulsins.

S: Í Lk 22:10, hvað er dálítið óvenjulegt hér?

A: Þetta er ekki tilviljun að Jesús gæti spáð fyrir um vatnsberann og síðan húsbóndann sem var sagt að útvega gestaherbergi og gerði það fúslega. Reyndar telja margir að húsbóndinn hafi líklega þegar verið lærisveinn Jesú.

Í öðru lagi, í þeirri menningu unnu margir karlar sem daglaunamenn, og konur voru oft þær sem báru vatnið. Maður sem bar vatn væri ekki einstakur, en samt mun sjaldgæfari. Í The Believer's Bible Commentary, bls. 1449, segir einnig að lærisveinarnir hafi beðið um gestaherbergi en gestgjafinn hafi gefið þeim meira en þeir báðu um; stórt, innréttað herbergi á efri hæð. Maðurinn vissi líklega hver Jesús var. Einnig hefðu menn líklega herbergi til leigu á þessum tíma þegar margir gestir komu til páskahátíðarinnar. Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 835, The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 259 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 1007 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 22:19-21 hafði Jesús þegar borðað marga máltíðir með lærisveinunum, svo hvað var sérstakt mikilvægi þessarar máltíðar?

S: Frekar en að velta því fyrir okkur, skulum við sjá hvað Jesús sjálfur sagði um það.

Almenn þýðing

Í Lúkasi 22:15 sagði Jesús að hann hefði "þráð með ákafa" (bókstaflega þráð með þrá) að eta þetta síðasta máltíð með lærisveinum sínum.

Í Lúkasi 22:16,18, Matteusi 26:29 og Markúsi 14:25 sagði Jesús að hann myndi ekki aftur eta brauð né drekka af ávöxt vínsins fyrr en Guðs ríki kemur, svo þetta hafði mikilvægi fyrir endatímana.

Sérstakur mikilvægi

Í Jóhannesarguðspjallinu 13:14-15 sagði Jesús að hann hefði gefið þeim fordæmi um að þvo fætur lærisveina sinna.

Í Jóhannesarguðspjalli 13:18 borðaði Jesús sérstaklega með Júdas, sem uppfyllti Sálm 41:9.

Í Lúkasi 22:19 braut Jesús brauðið og sagði að gera þetta til minningar um sig.

Auðvitað hélt Jesús páskahátíðina eins og trúuð gyðingar áttu að gera, og Hann kenndi lærisveinum sínum líka.

Sjá Believer's Bible Commentary bls. 1450 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 836 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 22:19, hvers vegna eru brauðið og vínið ekki líkamlegt hold Krists?

A: Við sjáum að Jesús átti tákngildi brauðsins og vínsins sem líkama sinn af tveimur ástæðum.
Í fyrsta lagi er ekki ein einasta sönnun þess að fólk hafi tilbeðið brauðið og vínið, hvorki í Biblíunni né í frumkirkjunni. Við eigum ekki að tilbeiða neitt né neinn nema Guð. Við tilbiðjum Jesú, en ef brauðið og vínið eru ekki Jesú, eigum við ekki að tilbeiða brauðið og vínið.
Í öðru lagi, ef einhver teldi þessa myndlíkingu merkja að brauðið og vínið væru eða yrðu Jesús, þá yrðum við, til að vera samkvæm, að taka aðrar myndlíkingar um líkama Jesú sem Jesú sjálfan líka, eins og í 1. Korintubréfi 12:27: "Þið eruð líkami Krists." Heldurðu að fólk eigi að tilbiðja þig eða söfnuðinn sem þú sóttir? Ef hvorki annað, af hverju ættir þú þá ekki að tilbiðja kristinn mann, sem er skapaður í Guðs mynd, fremur en brauð og vín, sem eru ekki sköpuð í Guðs mynd?
Auðvitað eigum við ekki að dýrka kristna menn. En væri það verra að dýrka aðra menn og réttlæta það með myndlíkingu Krists, en að dýrka brauðið og vínið og réttlæta það með myndlíkingu Krists?

Sjá When Critics Ask bls. 393-394 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 22:24-30, hver eru þrjú svikin í þessum kafla?

S: Sú fyrsta og mesta var þegar Júdas tók við peningum til að svíkja Jesú. Sú önnur er sú að jafnvel eftir að hafa verið með Jesú í yfir þrjú ár voru lærisveinarnir enn fullir af eigingjörnum metnaði. Sú þriðja er þegar ótti Péturs um líf sitt yfirstéð ást hans til Jesú. Sem kristnir menn, jafnvel þótt við gefumst ekki upp fyrir fyrstu freistingunni, verðum við að gæta þess að falla ekki fyrir hinum tveimur síðustu.

S: Í Lúk. 22:31, hvernig síar Satan einhvern eins og hveiti?

S: Ritningin segir það ekki, en hún gefur í skyn að Satan brjóti niður mótspyrnu þeirra og andlegan styrk, samheldni lífs þeirra, og skilji þá eftir eins og leir í höndum Satans og ófæra um að hlýða Guði. Gríska orðið fyrir "þú" hér er í fleirtölu, ekki eintölu. Þannig að annars vegar vildi Satan sigta alla lærisveinana eins og hveiti. En hins vegar var Jesús að tala eingöngu við Pétur, þann sem myndi halda hópnum saman. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1008 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 22:32, var bæn Jesú um að trú Símonar Péturs misheppnaðist ekki svarað jákvætt eða neikvætt?

S: Grísku orðin má þýða sem "að mistakast" eða "að slokkna". Bæn Jesú fékk fljótlega neikvæða svörun þar sem trú Péturs mistókst um stund þegar hann neitaði Jesú þrisvar sinnum. En í öðrum skilningi fékk bæn Jesú að lokum jákvæða svörun þar sem Pétur sneri aftur. Stundum gengur trúarmaður algjörlega frá Drottni, en snýr síðar aftur. Í Lúk. 22:32 sagði Jesús Pétri ekki hvað hann ætti að gera EF hann snýr aftur, heldur, með þeirri þekkingu sem Jesús hafði, sagði hann Pétri HERÐEIR hann snýr aftur. Pétur var of sjálfsöruggur hér vegna þess að hann hafði ranga sýn á eigin veikleika. Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 1028-1029 og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 1008 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 22:38, af hverju vildi Jesús ganga úr skugga um að þeir hefðu tvö sverð?

S: Það eru að minnsta kosti fimm mismunandi túlkanir á því hvað Jesús var að miðla til lærisveinanna.

Ósk uppfyllt: Jesús vildi að þeir tækju tvö sverð. Hann vissi að þeir myndu þurfa sverð, þar sem Jesús átti enn eftir að framkvæma kraftaverk, að lækna eyra þræls sem átti að vera skorið af.

Ávítun: "Það er nóg" þýddi að Jesús var að tala um sverð táknrænt, en lærisveinarnir tóku orðin "með sverði" bókstaflega. Jesús sagði að nóg væri komið af slíkum orðum. Þetta er túlkun Nýju Genfarnámsbiblíunnar bls. 1649 og Trúarmannsbiblíutúlkunarinnar bls. 1452.

Óáhugi: Jesús var hvorki að áreita þá né að hrósa þeim. Hann var einfaldlega að segja að tveir sverðir væru nóg og að þeir ættu ekki að hafa áhyggjur af þessu lengur.

Fyllt spádómur: Jesús vildi að þeir hefðu tvær sverð, svo að spádómurinn um að þeir yrðu flokkaðir með glæpamönnum fylltist. Biblíukunnáttukommentarinn: Nýja testamentið, bls. 260, fjallar um þrjár aðrar skoðanir en kýs þessa.

Bókin Hard Sayings of the Bible, bls. 486–488, bætir við að þetta sýni hversu ólíkir þeir voru hópi Zealóta-byltingarsinna. Stríðsliði væri mun betur útbúið til að berjast.

Spurning: Í Lúk. 22:40, hvað segir þetta okkur um freistingu?

S: Í þessari tilteknu aðstöðu sagði Jesús þeim að forðast freistingu með bæn. En þetta er gott ráð almennt. Þegar við erum freistaðir skulum við biðja; og enn betra, biðja með einhverjum öðrum.

Sp.: Í Lk 22:42, hvað var nákvæmlega "bollinn" sem Jesús bað að færi framhjá sér ef mögulegt væri?

S: Fyrst hvað er ekki svarið, og síðan svarið.

Ekki svarið: Sumir hafa talið að Jesús væri að biðja um að hann myndi ekki flýja né kalla á engla til að bjarga sér og þar með mistakast í sendiboði sínu um að deyja á krossi. Aðrir hafa giskað á að Jesús væri að biðja um að hann myndi ekki deyja úr þreytu áður en hann kæmi að krossinum.

Svarið: Með vitneskju um bæði yfirvofandi líkamlega þjáningu og, enn verra, yfirvofandi sundrun frá Föður, spurði Jesús hvort önnur leið væri til sem uppfyllti skilyrði frelsunar. Það var í lagi að Jesús spurði, en það að varðmennirnir komu á meðan hann var enn að biðja bendir til þess að Faðirinn svaraði beiðni hans með "nei".

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 8, bls. 1032, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 22:50-52, hvað er merkilegt við musterisverðina hér?

S: Þetta eru gyðinglegir musteris-"lögreglumenn" sem handtóku Jesú, ekki rómverskir varðmenn. Musterisverðirnir höfðu það hlutverk að viðhalda reglu í húsi Guðs, en hér fóru þeir langt út fyrir musterissvæðið til að vera notaðir af Satan til að viðhalda reglu. Stundum hindrar Satan ekki einhvern í að sinna starfi sínu, heldur halda þeir áfram að vinna verkið sitt, endurnýttir fyrir Satan og djöflum.

Sjá The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 623-624 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 22:54-60, hvað sjáum við um neitun Péturs?

S: Pétur er eini lærisveinninn sem nefndur er sem hafði kjark til að fylgja Jesú yfir höfuð. Pétur var hugrakkur, en hugrekki hans hvarf þegar þrællstúlkan kom honum á óvart með því að spyrja hvort hann væri lærisveinn Jesú. Pétur neitaði ekki Jesú vegna þess að hann missti ást sína til hans; heldur var ótti hans um líf sitt og efasemdir um vernd Guðs meiri en ást hans á þessum tímapunkti. Ef Jesús var afhentur prestunum í stað þess að verndast, gæti Pétur velt því fyrir sér hvaða vernd hann myndi fá. Hins vegar virðist Pétur hafa lært lexíuna vel. Í Postulasögunni 4:3-21 og einnig 5:18-33 var Pétur ekki áhyggjufullur um að lifa án Guðs verndar. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1035; New International Bible Commentary, bls. 1224; The Expositor's Greek New Testament bindi 1, bls. 628; og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 1008-1009 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 22:57–60, hvað er svo klunnalegt við neitun Péturs?

A: Pétur neitaði ekki aðeins því að vera lærisveinn; Pétur neitaði alfarið að vita hver Jesús var. Í ljósi þess að Jesús kenndi í Galíleu og Júdeu í um þrjú ár, kom í sigursókn, kenndi í hofinu í næstum viku og rakst á peningaskiptafólkið, velti ég fyrir mér hvaða prósenta gyðinga í Jerúsalem með galíleuískan hreim gæti sagt að það hefði aldrei heyrt um samgalíleumanninn Jesú. Pétur neitaði ekki aðeins Jesú, hann var heldur ekki einu sinni mjög góður í því!

S: Í Lúk. 22:64, bundu þeir fyrir augu Jesú eða ekki?

S: Þeir huldu augu Jesú um hluta af þeim tíma sem þeir voru að gera grín að honum. Það segir ekki að Jesú hafi verið bundinn fyrir augu allan tímann. Þú vildir vissulega ekki gera grín að rómverskum hermönnum.

S: Í Lúk. 22:70; 23:3, hvað átti Jesús við þegar hann sagði: "Þú segir að ég sé"?

S: Þetta var tjáning um sterka staðfestingu á því sem sagt var. NIV-þýðingin þýðir þetta rétt sem: "Þú hefur rétt fyrir þér þegar þú segir að ég sé."

Dauðahafsritin varpa nýrri ljósi á þessa spurningu sem lögð var fyrir Jesú. Ein trú þessarar sekta í Qumran var sú að Messías myndi framkvæma kraftaverk og lækningar, en myndi persónulega drepa rómverska keisarann. Það myndi taka mörg ár að grafa alla þá sem féllu í hernaðarsigrum Messíasar. Þannig að, eins og Christian News (23.11.1998) segir, "Við vitum því nú að þegar Kaífas hélt réttarhöldin yfir Jesú, þurfti hann einungis að fá Jesú til að játa að hann væri Messías. Þegar Jesú, sem hafði framkvæmt spáðuðu kraftaverkin, gerði þá játningu, var hann talinn sekur um landráð gegn keisaranum."

Sp.: Í Lúk. 23:2, þar sem meginmarkmið réttarhalds Sanhedrins var að finna ákærur til að leggja fyrir Pílatus, hverjar voru ákærurnar gegn Jesú og hversu alvarlegar voru þær?

Svar: Gyðingaráðið hafði ekki vald til að dæma neinn til dauða, svo þeir afhentu Jesú æðsta rómverska valdhafa landsins: Pontíusi Pílatusi. Þegar Sanhedrín afhenti Jesú Pílatusi með ákærunum var þetta opinber synjun gyðingayfirvalda á Jesú. Ákærurnar voru þrjár.

Að grafa undan gyðingum þjóðinni hefði líklega ekki verið mjög mikilvægt í augum Pílatusar, þó hann hefði kannski sýnt að hann hefði áhyggjur.

Að banna greiðslu rómverskra skatta hefði verið verulegt, og sú ótryggð hefði verið talin verðskulda dauða. Gyðinglegu yfirvöldin vissu að þetta ákæruatriði var lygi.

Að kalla sig Messías, konung. Þetta er flóknara. Pílatusi hefði ekki verið annt um það þótt einhver væri kallaður með ómerkilegu trúarlegu nafni, en gyðinglegri öldungarnir bættu við að þetta þýddi "konungur". Auðvitað hefði það verið mjög alvarlegt að kalla sig konung; landstjórinn gat engan veginn leyft mögulegan uppreisn sjálfskipaðs konungs að komast upp. Þess vegna hóf Pílatus með þessari síðustu ákæru.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1039-1040; Evangelical Commentary on the Bible, bls. 837; New International Bible Commentary, bls. 1224; Believer's Bible Commentary, bls. 1453-1454; The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 262; og The Tony Evans Bible Commentary, bls. 1010 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 23:4, af hverju var Pílatus reiðubúinn að láta Jesú fara eftir að hann sagðist vera konungur?

A: Við verðum að muna að guðspjöllin halda aldrei fram að vera upplestur af öllu samtalinu. Þó svo að það sé ekki nefnt í Lúkasi, eftir að þeir ræddu málið, eins og sjá má í Jóhannesarguðspjallinu 18:33-38a, vissi Pílatús að Jesús krafðist ekki þess að vera pólitískur konungur þessa heims, og Jesús vildi ekki að fylgjendur hans börðust. Því hafði Pílatús engan vanda með Jesú þá. Munið að Pílatus hafði reynslu af því að fást við sanna uppreisnarmenn, en hann vissi að Jesús var ekki slíkur. En eins og við munum sjá nokkrum versum síðar var réttláttur dómur um sakleysi eða sekt ekki aðaláhyggjuefni Pílatusar. Hann var meira upptekinn af því að viðhalda reglu en réttlæti.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1040, The Tony Evans Bible Commentary, bls. 1011, og Believer's Bible Commentary, bls. 1454 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 23:6-8, af hverju sendi Pontíus Pílatus nákvæmlega Jesú til Heródes Antípas?

S: Yfirborðarástæðan var sú að Jesús bjó innan lögsagnarumdæmis Heródesar. En Pílatus hefði getað hunsað það. Hin raunverulega ástæða var ein eða fleiri af þremur hlutum.

Pílatus vildi ekki fást við Jesú. Þar sem hann hafði afsökun til að afhenda hann Heródi, lét hann Heróda sjá um það. Eða kannski sá Pílatus tækifæri til að dreifa ábyrgðinni fyrir hvað sem myndi gerast.

Pílatus vildi fræðast meira: Þar sem Heródes þekkti gyðinglegar venjur mun betur en Pílatus vildi hann heyra frá sérfræðingi í málinu hversu alvarleg þessi fullyrðing um messías var.

Pílatus vildi gera Heródes greiða. Pílatus og Heródes höfðu ekki gott samband, og kannski taldi Pílatus að ef hann víkaði fyrir Heródes á þennan ómerkilega hátt og fullnægði forvitni hans, gæti það bætt samband þeirra.

En Pílatus fann enga sök hjá Jesú í Lúkasi 23:4, og bæði Heródes Antípas og Pílatus fundu enga sök hjá Jesú í Lúkasi 23:14-15.

Sjá Evangelical Commentary on the Bible bls. 837 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 23:16, af hverju sagðist Pílatus refsa/klappa Jesú og sleppti honum svo, ef hann taldi hann saklausan?

S: Í fyrsta lagi er gríska orðið fyrir refsingu/þjótun hér, paideusas, annað orð en það sem notað er um hina eiginlegu þjótun, phragellosas, sem Jesús hlaut síðar í Matteusi 27:26 og Markúsi 15:15.

Hugmynd Pílatusar var að sleppa Jesú eftir væga refsingu. Pílatus gæti viljað vara Jesú við að "halda friðinn" svo gyðingleiðtogarnir gætu séð að Jesú hefði fengið einhvers konar refsingu. Einnig gæti Pílatus ekki verið ánægður með að Jesú hefði hagað sér þannig að gyðingleiðtogarnir urðu svona reiðir í fyrsta lagi. Að lokum kemur fram í Matteusi 27:19 að kona Pílatúsar hafi varað hann við að gera Jesú ekkert, því hún hafði þjáðst mikið í draumi vegna þess. Því sá Pílatus, samkvæmt " ", hvernig hann gæti fundið "miðveg" í öllu þessu. Hugmynd Pílatúsar varð þó ekki að veruleika. Eins og Helmut Gollwitzer orðar það: "Pílatus hefur vald, en ekki frelsi."

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1040–1041, the Believer's Bible Commentary bls. 1454, the New International Bible Commentary bls. 1225, the Evangelical Commentary on the Bible bls. 837 og The Tony Evans Bible Commentary bls. 1010 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 23:31, í samhengi við fíkjutréð, hvað átti Jesús við þegar hann sagði: "Því ef menn gera þessi hlutverk meðan tréð er grænt, hvað mun þá gerast þegar það er þurrt?"

A: Grænt við brennur ekki vel, og saklausir eiga ekki að vera teknir af lífi. En ef (saklaust) grænt við er brennt, í myndlíkingu, hvað mun þá gerast með þurrt við og sekta? Ef menn gera þessi verk þegar Jesús er til staðar, jafnvel eftir að hafa séð kraftaverk hans, hversu miklu fremur munu þeir þá hafna Guði þegar Jesús er ekki líkamlega við hlið þeirra og þeir sjá ekki kraftaverkin? Sjá New International Bible Commentary bls. 1225 og Believer's Bible Commentary bls. 1455 fyrir frekari upplýsingar.

F: Í Lúk. 23:33, hét krossfestingarstaður Jesú Kalvary, eða var hann Golgata eins og Matteus 27:33 segir?

A: Bæði, þar sem fólkið var fjölmála. Calvary kemur úr latneska rómverska heitinu yfir hnakka, en Golgata úr arameísku. New International Bible Commentary bls. 1225 og Asimov's Guide to the Bible bls. 893 segja hið sama.

S: Í Lúk. 23:33-49, hvað er áhugavert við þessa vers?

S: Fólk hafði svo margar mjög mismunandi viðbrögð við þessum eina atburði. Hermennirnir voru of uppteknir við að spila til að veita Jesú mikla athygli. Konurnar grétu, Jesús var að deyja í kvalarþjáningu og flestir gyðinglegri leiðtogarnir voru glaðir. Annar þjófur á krossinum háði Jesú en hinn trúði Honum. Hundraðhöfðinginn, sem áður var áhugalaus gagnvart Jesú, hefur breyst og er nú fullur undrunar. Sjá New International Bible Commentary bls. 1225 og Evangelical Commentary on the Bible bls. 837–838 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 23:40-43, geta þeir sem hafna Guði alla ævi en taka Jesú við dauðans dyr enn farið til himnaríkis?

S: Bæði já og nei.

Já: Ef einhver kemst að sannri trú á Krist þegar hann er að deyja, þá mun hann eða hún fara til himnaríkis, líkt og þjófurinn á krossinum í Lúk. 23:40-43. Hann eða hún kann að missa af öllum umbununum sem Páll nefnir í 1 Kor. 3:11-15, en hann eða hún mun vissulega vera í himnaríki.

Nei: Ef einhver segir bara orðin, eins konar eldhættutryggingu, án þess að treysta sál sinni raunverulega fyrir Kristi, þá, eins og R.C. Sproul nefnir í Now That's a Good Question, bls. 113–115, "játar hann trú" en "á ekki trú".

S: Í Lúk. 23:40-43, hvað er mótsagnakennt við þjófinn til hægri við Jesú?

A: Þrátt fyrir að sumir hafi séð Jesú rísa upp dauða, trúðu þeir samt ekki. Ránsmaðurinn sá Jesú verða drepinn og trúði samt. Eftir að Jesús reis upp Lasarus var viðbragð Sanhedrins að leggja ráðin um hvernig best væri að drepa Jesú. Jafnvel í dag, ef þú gætir gert jafn mörg kraftaverk og Jesús gerði, myndi það hjá sumum aðeins harðna andstöðu þeirra gegn fagnaðarerindinu.

Sp.: Í Lúk. 23:40-43, hvað kennir þjófurinn á krossinum okkur um vatnsskírn?

S: Í svari eru tvö atriði sem þarf að huga að.

1. Kristinn maður í kirkju Krists sagði mér að þar sem kennt er að maður verði að skírast með vatni til að verða frelsaður, hefði frásögnin af þjófinum á krossinum sem var með Jesú í paradís valdið honum miklum erfiðleikum um langan tíma. En hann komst þá að þeirri niðurstöðu að þar sem þjófurinn hefði ekki haft tækifæri til að láta skírast, skilji Guð vissulega aðstæður fólks.

Ályktun hans er algjörlega rétt. Guð er ekki bundinn við að bjarga einhverjum sem er ekki vatnsskírður. Þó að vatnsskírn sé eitthvað sem hver hlýðinn kristinn maður gerir ef og þegar hann hefur tækifæri til, er Guð ekki bundinn af aðstæðum okkar.

2. Önnur skoðun sem mér var opinberlega sagt í umræðu við einstakling úr Kirkju Krists er sú að þjófurinn til hægri hlýtur að hafa verið fyrri fylgjandi Jesú eða Jóhannesi skírara, og hann hafi verið skírður áður en hann var krossfestur.

3. Þriðja sjónarmið innan kirkju Krists er að þjófurinn á krossinum hafi dáið fyrir upprisu Krists og að skírn sé nauðsynleg einungis eftir upprisu. Auðvitað var þá einnig kennt sem satt fyrir upprisu að Jóhannesarguðspjallið 3:5, "enginn getur komist inn í Guðs ríki nema hann sé fæddur af vatni og anda," gilti.

Þetta er sjónarmið sem setur takmörk fyrir mátt Guðs. Ímyndaðu þér að dæmdur glæpamaður í fangelsi í ekki-kristnu landi kæmi til sanns trúar á Krist og fangaverðirnir leyfðu honum ekki að verða skírður með vatni fyrir aftöku. Myndu gjörðir fangaverðanna "neita" almáttugu Guði um að leiða mann til himnaríkis sem sannarlega trúir á Krist?

Ennfremur, um 400 e.Kr., á tímum Ambrósíusar, Ágústínusar og Prosperusar frá Aquitaine, varð það almenn skoðun að skírð ungbörn sem d u færu til himna, en ósmírð ungbörn sem d u færu til helvítis. "Afleiðingarnar urðu þær að barnaviðskiptin urðu mjög vinsæl. Í gegnum mestan hluta sögunnar, fram að tíma endurskírenda á siðaskiptunum, stunduðu kristnir menn nánast alhliða barnaviðskiptin. Er hver einasti kristinn maður frá 400 e.Kr. til um 1514 e.Kr. að fara til helvítis vegna þess að Guð getur ekki eða vill ekki bjarga þeim?

Spurning: Í Lúk. 23:43, hvernig gat Jesús sagt þjófinum til hægri handar að í dag myndi hann vera í Paradís, þegar Jesús reis ekki upp fyrr en á þriðja degi?

A: Jesús fór til paradísar og prédikaði fyrir andum í fangelsi strax eftir dauða sinn og áður en hann reis upp. Það er áhugavert að Jesús sagði ekki við ræningjann: "í dag munt þú vera með mér í himninum," heldur: "í dag munt þú vera með mér í paradís."

S: Í Lk 23:43, segir þessi vers "Sannlega segi ég þér í dag," eins og Vottar Jehóva segja, eða "Sannlega segi ég þér, í dag"?

A: Nei. Engin merki eru um að grískumælandi kristnir menn hafi skilið að "í dag" vísaði til þess tíma sem Jesús var að tala, en ekki til þess tíma sem orðin myndu rætast. Í bókinni When Cultists Ask, bls. 152, segir að af 74 tilvikum orðanna "sannarlega segi ég yður" væri þetta eini staðurinn þar sem orðið "í dag" væri notað með þessari setningu. Þegar nútíma hópur manna kemur með nýja túlkun á forngrískri málfræði, ætti að vera einhver sönnun þess að að minnsta kosti sumir fyrstu kristnir menn hafi skilið hana þannig.

Spurning: Í Lúk. 23:43, hvað er nákvæmlega paradís?

A: Þar sem þjófurinn til hægri við Jesú var með honum þann dag í Paradís, er Paradís staðurinn sem Jesús fór til þann dag. Fyrir fæðingu Jesú skildu gyðingar að gröf, Sheol, væri skipt í tvo hluta, "fangelsi" fyrir ósanngjarna og "paradís" fyrir réttláta. Þar sem Jesús notaði þetta hugtak án nokkurra fyrirvara hafði hann í raun enga leiðréttingu á þessari kenningu. Páll heimsótti þriðja himininn, paradís, í 2 Korintubréfi 12:2,4.

Gyðingleg vísun til tveggja hluta Sheol er í 1. Enoch 22:1-4. Eftir dóm myndu hinir óréttlátu þjást af sársauka og plágu að eilífu. Aðrar gyðinglegar vísanir til eilífrar refsingar hinna illa eru:

Upplyfting Móse 10:10

2 Esra 7:36, þegar synir Makkabea voru brenndir til bana, sögðu þeir: "Við munum brenna aðeins um stund, en þið munið brenna að eilífu."

Júdit 16:17 "eld og orma mun hann gefa holdi þeirra; þeir munu gráta í sársauka að eilífu."

Sálmum Sólómons 3:13. 4. Makkabeusar í LXX nota það fyrir hebresku orð eins og 'asam, til bóta fyrir sekt. Í Septúagínta er það notað í 1. Samúelsbók 6:3, o.s.frv. , 8, 17 sem sektarfórn. Það er þýtt sem skömm, vanheiður í Esekíel 16:52, 42; 32:24,30, og sem orsök syndar og óheppni í Esekíel 3:20 og 7:19. Esekíel 16:52,52 og 32:24,40 sýna refsingar Guðs. Viska 3:1 segir að réttlátir séu ósnertir af neinum basanos.

2. Maccabeum 7:13 og oft í 4. Maccabeum eru nafnorðið og sögnin notuð um pyntingar gyðinglegra píslarvotta. Það er notað um pyntingar kristinna píslarvotta í 1 Klemensbréfi 6:1,15, 2 Klemensbréfi 17:7, Kirkjusögu Eúsebíusar 5,1,20 og 24 og Píslarvottariti Pólýkarps 2,3.

Sjá Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 367–368 og Hard Sayings of the Bible bls. 488–489 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 23:44, hvenær var sjötta klukkan?

S: Gyðingadagurinn hófst um klukkan sex að morgni, svo sjötta klukkustundin væri um hádegi. NIV Study Bible bls. 1587, NET Bible, The New Geneva Study Bible bls. 1652 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament bls. 262 segja allir hið sama. Þetta gat ekki verið sólmyrkvi, því páskahátíðin hefði átt sér stað við fullt tungl samkvæmt The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 641.

Spurning: Í Lúk. 24:4, af hverju kallaði Lúkas þessa tvo menn í stað engla?

S: Lúkás skrifar eins og hlutirnir virtust, og þeir virtust vera menn. Hins vegar skildi Lúkás sjálfur að þeir væru englar, því hann kallar þá svo í Lúkasi 24:23. Einnig, jafnvel í Lúkasi 24:4 voru mennirnir í skærum klæðum (þ.e. dúkur, ekki brynja), sem væri englafatnaður. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1048 og The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 643-644 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 24:5ff., hvernig leita menn í dag að lifanda meðal hinna dauðu?

S: Eins og konurnar leituðu á röngum stað að upprisnum frelsaranum, geta menn í dag leitað til dauðra hluta til að reyna að finna líf. Annars vegar geta þeir bókstaflega stundað okkultisma, eins og að fara í spjall við dauða eða biðja miðla um að hafa samband við þá, sem trúaðir eiga ekki að gera. Í myndlíkingu geta þeir leitað til dauðra stofnana, frjálslyndra kirkna og falskra trúarbragða eftir lífi. Þeir geta leitað til samtaka sinna, hefða sinna, látinna helgra manna eða hetja sinna eða laga eftir lífi. En líf fæst aðeins í gegnum Jesú. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1013 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 24:13, hvar var þorpið Emmaus?

S: Emmaus var lítill staður og við vitum það ekki nákvæmlega. Lúkas segir að það hafi verið sextíu stöðíur, sem er um sjö mílur. En þar sem það var aðeins stuttur göngutúr frá Jerúsalem, eru þrír möguleikar. Abu-Ghosh er um níu mílur í burtu, El-Qubeibeh er um sjö mílur í burtu. Motza-Illit er aðeins þrjár og hálfa mílu í burtu, en ferðin fram og til baka væri sjö mílur. Jósefus nefnir hana Emmaus og Talmúdíð nefnir hana Motza. Semítíska orðið Ha-Motza er líkt orðinu Emmaus. Síðar var þar bysantínsk kirkja.

Það er annar staður, Imwas, einnig kallaður Nicopolis, sem var til á þeim tíma, en hann var 160 stöðvar (stadia) í burtu, um það bil 15 mílur. Sinaiticus og nokkur önnur handrit segja 160 stöðvar.

Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 8, bls. 1055, fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lúk. 24:13-35 hvernig á þetta við um okkur í dag?

Þessir trúmenn þekktu ekki Jesú þótt hann væri að ganga við hlið þeirra. Í dag gætir þú verið á þinni eigin Emmaus-götu. Þú sérð Jesú enn ekki, þótt hann sé að ganga beint við hlið þína. Stundum er það sem Guð vill að þú gerir augljóst, en þú sérð það ekki.

Þó að mögulegt sé að Guð hafi með yfirnáttúrulegum hætti hindrað þá í að þekkja Jesú, er líklegra að þeir hafi ekki þekkt hann af venjulegum ástæðum. Fyrir utan að hann hafi mögulega verið í öðrum fötum, sáu þeir að Jesú var dáinn, þeir voru ekki að leita að lifandi Jesú og þeir sáu ekki það sem þeir voru ekki að leita að. Þeir vissu það sem konurnar og aðrir sögðu þeim, og hjörtu þeirra brunnu innan þeirra þegar þeir gengu með þeim sem þeir elskuðu, en þeir skorti trúna og voru of hægir til að trúa því að Guð gæti risið Jesú upp. Þegar við höfum þekkingu og ást, geta hlutirnir samt ekki fallið saman í göngu okkar með Drottni ef okkur skortir trúna.

Spurning: Í Lúk. 24:16 hvernig var lærisveinunum meinað að þekkja Jesú?

S: Yfirnáttúrulega hefði Guð auðveldlega getað hindrað þá í að þekkja hann, rétt eins og mennirnir við dyr Lót voru ekki færir um að finna einfaldar dyr í 1. Mósebók 19:11. Eðlilega séð, ef einhver hefði klæðst einhverju sem líktist bedúínskikkju til að verja sig fyrir sól og ryki, þá hefði hann litla möguleika á að sjá andlit hans. Þeir gætu einnig hafa verið of uppteknir af sorg til að fylgjast svo nákvæmlega með fólki. Þeir trúðu ekki að Jesús myndi sigra dauðann, svo jafnvel þótt þeir hefðu haldið að maðurinn liti út eins og Jesús, hefðu þeir hafnað þeirri hugsun vegna vantrúar sinnar. Að lokum voru þeir vissulega ekki að leita að Jesú, þar sem þeir vissu að hann hafði verið drepinn. Í The Expositor's Greek Testament, bindi 1, bls. 646, er ekki talið þörf á yfirnáttúrulegum ástæðum fyrir því að þeir þekktu Jesú ekki. Sjá The Tony Evans Bible Commentary, bls. 1013–1014, fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 24:19-21 sögðu hinir tveir lærisveinarnir frá því hvernig þeir höfðu lagt alla von sína á Jesú, og hvernig vonir þeirra og draumar voru algjörlega brjótast. Hvernig myndir þú bregðast við, eða hvernig myndir þú bregðast við ef Guð leyfði vonum þínum og draumum að verða brjótast?

S: Markmið okkar er að þóknast Guði, ekki að uppfylla eigin metnað. Við ættum að hafa brennandi áhuga á því sem Guð er að gera og hvernig við getum verið hluti af því. Á hinn bóginn ættum við að hafa minni áhuga á hlutum sem Guð er ekki hluti af. Stundum getur verið sárt að sleppa því sem virðist ætla að uppfylla metnað þinn, en við ættum að gera okkur grein fyrir að Guð hefur eitthvað betra í boði. Kristnir menn ættu, ef rétt er á það litið, að vera mjög metnaðarfullir. En við ættum að vera metnaðarfull með hans metnaði, fyrir ríki hans, en ekki með okkar eigin metnaði.

Sp.: Í Lúk. 24:30-31 varð gesturinn, Jesús, að gestgjafanum. Hvernig getur Jesús farið frá því að vera gestur til að vera gestgjafi í lífi okkar?

S: Margir eru vingjarnlegir gagnvart kristni og Jesú. Aðrir vilja hlusta á það sem hann kenndi og kannski fylgja sumu af því, en hafna öðrum hlutum. En muntu láta Jesú verða Drottin lífs þíns, snúa þér frá því sem virðist lofandi eða ánægjulegt, vegna þess að hann segir það, annaðhvort í hinu skrifaða orði Guðs eða eftir bæn, og fylgja því sem hann vill?

Sjáðu Believer's Bible Commentary bls. 1458 og New International Bible Commentary bls. 1226-1227 fyrir frekari upplýsingar.

Sp.: Í Lúk. 24:39, hvernig voru hold og blóð Jesú öðruvísi fyrir og eftir upprisu?

S: Ritningin segir það ekki, en við getum gert ráð fyrir nokkrum hlutum. Eftir upprisu var Jesús ekki lengur háður sársauka, dauða né nokkurri hættu fyrir líkama sinn. Óneitanlega gat hann gert meira með líkama sínum þegar hann var dýrðlegur en þegar hann var venjulegur mannslíkami. Jesús gat í líkama sínum gengið í gegnum dyr og veggi, en hann gat einnig verið fastur til að borða og verða snertur. Sjá When Cultists Ask bls. 154-157 og When Critics Ask bls. 395-399 fyrir ítarlegri umræður.

S: Í Lúk. 24:39-43, hvað þýðir þetta fyrir Vottum Jehóva og meðlimum Sameiningarkirkju Rev. Moon?

S: Þeir eiga í alvöru vandamál með þennan vers, því báðar hreyfingar kenna að Jesús hafi verið "andalega uppvakinn", sem þýðir að líkamlegi líkami hans hafi enn verið í gröfinni. Annaðhvort

1. Jesús var að ljúga og hann hafði ekki líkamlegt hold hér.

2. Þar sem lærisveinarnir voru hægir til að trúa, skapaði Jesús tímabundið líkamlegt líkama og gaf hann upp sem sinn (ég heyrði þessa kenningu frá vitni Jehóva). Með öðrum orðum blekkti Jesús lærisveinana sína. Ef einhver sem trúir á e , samþykkir þetta, þá ætti hann ekki að taka það of alvarlega að kristnir menn segi að Jesús hafi risið upp líkamlega frá dauðum, því Jesús blekkti þá líka um það.

3. Jesús sagði sannleikann. Hann sagði þetta vegna þess að hann reis virkilega upp frá dauðum líkamlega.

Hvað mig varðar, þá trúi ég að Jesús hafi sagt sannleikann. Sjá When Cultists Ask, bls. 152-154, fyrir aðra en samvaxandi svör.

S: Í Lúk. 24:39-43, hvað þýðir þetta fyrir ranga trú Christian Science?

S: Kristnir vísindamenn trúa því að Jesús hafi ekki risið upp frá dauðum líkamlega. Samkvæmt When Cultists Ask bls. 157-158 segir Mary Baker Eddy, stofnandi Kristins vísindatrúar, að Jesús "væri einfaldlega að aðlaga sig að óþroskuðum hugmyndum lærisveina sinna (Eddy, 593)".

Eddy segir að Jesús hafi hreinlega blekkt lærisveinana. Þar sem lærisveinarnir kenndu að Jesús reis upp líkamlega, blekkti meinti svik Jesú vestræna heiminn í tæp 2.000 ár. Ennfremur, ef Jesús var einfaldlega að aðlaga sig að óþroskuðum hugmyndum, hvernig stendur þá á því að þegar Tómas trúði ekki að Jesús hefði risið upp líkamlega, blekktu meinti svik Jesú Tómas til að breyta sjónarmiði sínu úr "upplýsdra" í "óþroskaðra"?

S: Í Lúk. 24:41-43 og Postulasögunni 10:10-16, er það í lagi að kristinn maður sé grænmetisæta?

A: Já, það er í lagi. Hins vegar er það ekki kristilegt að segja að kjötætla sé siðferðislega rangt. Jesús borðaði fisk í Lúk. 24:41-43, og Pétur var skipaður að slá og éta í Post. 10:10-16. Auðvitað sýnir fiskætla að Jesús gat étið, og því hafði hann líkamlegt, dýrðlegt líkama. Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 1018 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í Lúk. 24:44, hvernig talaðu rit Móse um Jesú?

S: Skoðum helstu meginreglurnar, síðan hinar sérstöku spádóma og að lokum myndmálin í Tóru, fyrstu fimm bókum Biblíunnar.

Helstu meginreglur: Ekki er hægt að lesa Tóruna án þess að verða fyrir því hve oft og mikilvægt fórnarkostnaður er. Guð lét þá iðka þessa hugmynd í 1.400 ár, þar til hún varð svo reglulegur hluti af menningu þeirra að þegar Jóhannes kallaði Jesú "Guðs lamb", vissi hver sem var hvað hann átti við.

Sértækar spádómar:

1. Mósebók 3:15 segir að fræ (í eintölu) konu muni brjóta höfuð Satans.

1. Mósebók 49:10 segir að stafurinn muni ekki hverfa frá Júda þar til "Síloh" kemur. Þetta vísar til þess að þeir muni ekki missa réttinn til aftöku þar til Kristur kemur. Sjá umfjöllun um 1. Mósebók 49:10 fyrir rökstuðning þessarar staðhæfingar.

5. Mósebók 18:15-19 segir að einn af Gyðingum muni koma eftir Móse og að þeir skuli hlýða honum.

Myndmál: Það eru nokkrir kaflar sem veita myndmál og fyrirboð um komu Krists, en þeir eru ekki sértækar spádómar.

Bronsormurinn (Jóhannesarguðspjallið 3:14; 4. Mósebók 21:8,9)

S: Í Lúk. 24:46, hvar segir Gamla testamentið að Messías verði að þjást og deyja og rísa upp frá dauðum á þriðja degi?

S: Nokkrir verslar sem segja að Messías muni þjást og deyja eru Daníel 9:26; Jesaja 53:1-12; og Sakarías 12:10 (að syrgja þann sem þeir stungu í gegnum). Áður en þetta gerðist hafði Jesús kennt að dvöl Jónasar í kviði fisksins væri fyrirboð um hann, í Matteusi 12:40-41.

Sp.: Í Lúk. 24:50-51, steig Jesús upp frá Betaníu eða frá Olíufjalli eins og segir í Post. 1:9-11?

S: Bæði. Betanía var á suðausturhalla Olíufjallsins, um mílu frá toppi þess. Í When Critics Ask bls. 401 er einnig bent á að lærisveinarnir gætu hafa staðið á toppi fjallsins með Jesú, og að Jesús hafi risið til austurs (fjarri Jerúsalem) yfir Betaníu. Sjá einnig Bible Difficulties & Seeming Contradictions bls. 200, The Expositor's Greek Testament bindi 1, bls. 651, og Evangelical Commentary on the Bible bls. 839 fyrir frekari upplýsingar.

S: Í Lk 24:53, ætti Jn 7:53-8:11 að bæta við í lok Lúkasarguðspjallsins?

A: Nei. Eina handritið sem Aland o.fl. (3. útgáfa) segja að hafi haft þetta var handritið 1333, sem var skrifað á elleftu öld. Ennfremur var það bætt við þetta handrit sem leiðrétting, greinilega af annarri hendi.

Sp.: Hvers vegna ætti Lúkasarguðspjallið að vera í Biblíunni?

S: Það eru tvær ástæður, og þriðja ástæðan gerir fyrstu tværnar minna mikilvægar.

1. Lúkas er talinn einn nákvæmasti fornaldarsagnfræðingur.

2. Þar sem Lúkas skráir nákvæma frásögn af orðum Jesú, viljum við lesa um orð og gjörðir Messíasar.

3. Páll og snemma kirkjufræðimenn viðurkenndu það sem orð Guðs. Eins og fram kemur í bókinni The Complete Book of Bible Answers, bls. 27–28, vitnaði Páll í 1. Tímóteusarbréfi 5:18 í bækurnar 5. Mósebók [5.Mósebók 25:4] og Lúkasarguðspjallið [Lúk. 10:7], kallaði þær báðar ritningu og nefndi þær " ". 1. Tímóteusarbréf var skrifað árið 63 e.Kr., aðeins þremur árum eftir Lúkasarguðspjallið, en Lúkasarguðspjallið er samt kallað ritning á sama stigi og 5. Mósebók.

Spurning: Í Lúkasi, hvaða sönnunargögn eru til þess að Lúkas hafi skrifað hið guðspjall sem ber nafn hans?

S: Snemma kirkjan viðurkenndi almennt Lúkasi, fylgdarmann Páls, sem höfund Lúkasarguðspjallsins.

Írenæus í verkinu Gegn villitrúum bls. 439, kafli 14, vers 1 og 3 (rituðu 182–188 e.Kr.) vitnar í Lúk. 1:2 og nefnir að það sé eftir Lúk.

Tertullían (198–220 e.Kr.) í verkinu Á móti Marcion, bók 4, kafli 2, segir að "fagnaðarboðastextinn hafi postula sem höfunda sína". Í sama kafla viðurkennir Tertullían að Lúkás hafi ekki verið "postuli" heldur "postulískur maður" vegna þess að hann var með Páli. Fyrir áreiðanleika Lúkasarguðspjallsins almennt, sjá næstu þrjár spurningar.

Kýpríanus, biskup í Kartagó (um 246–258 e.Kr.), vitnar í Lúkasarguðspjallið sem frá Lúkasi í Traktati 12, þriðja bindi, kafli 116.

S: Hvenær var Lúkasarguðspjallið skrifað?

S: Við vitum með vissu að það var skrifað eftir árið 33 e.Kr., á undan Postulasögunni, og líklega fyrir árið 70 e.Kr.

Skoðanir ýmissa rithöfunda

NIV Study Bible, bls. 1533, segir að tvö algengustu tímabilin sem nefnd hafa verið séu árin 59–63 e.Kr. og árin sjöunda eða áttunda áratuginn.

Biblíuþekkingarathugasemdir: Nýja testamentið, bls. 199, segir að þar sem Postulasagan var skrifuð meðan Páll var enn á lífi, en Lúkasarguðspjallið var skrifað á undan henni, gæti hún hafa verið skrifuð fyrir árið 64 e.Kr. Þar er lagt til að dagsetningin sé 58–60 e.Kr.

Nýja Genfarnámsbókin, bls. 1599, segir að Lúkasarguðspjallið og Postulasagan hafi hugsanlega verið skrifuð um 63. ár e.Kr.

The Believer's Bible Commentary bls. 1367–1368 segir að líklegasti tími sé mjög snemma á sjöunda áratugnum. "Þó sumir setji Lúkas milli áranna 75–85 (eða jafnvel á annan öldina), er það venjulega að minnsta kosti að hluta til vegna neitunar á því að Kristur gæti nákvæmlega spáð fyrir um tortímingu Jerúsalem."

Nýja alþjóðlega orðabókin um Biblíuna, bls. 605, segir að skyndilegt endalok Postulasögunnar bendi til þess að Lúkasi hafi ekki verið langt um liðið eftir fangelsun Páls. Einnig er ekki líklegt að hún hafi verið skrifuð eftir eyðileggingu Jerúsalem. Þar segir að árin 58–59 e.Kr. hefðu gefið Lúkasi nægan tíma til rannsókna.

Wycliffe Bible Dictionary, bls. 1056–1057, segir einfaldlega seinni hluta fyrstu aldar.

The New International Bible Commentary, bls. 1182, gefur rök fyrir þremur sjónarmiðum.

80–85 e.Kr. ef maður neitar spádómi: Þar segir að þessi algengasta skoðun byggist á því að Lúk. 21:20, sem segir "þegar þið sjáið Jerúsalem umkringda af herjum", geti ekki verið spádómleg spá.

100 e.Kr., ef Lúkasarguðspjallið og Postulasagan byggja á Jósefusar verkum: Jósefus og Lúkas skrá nokkur sömu atburði, svo sumir telja að Lúkas hafi afritað úr Jósefus.

Fyrir 70 e.Kr., vegna þess að Postulasagan endar með Páli á lífi.

Skeptíski Asimov's Guide to the Bible, bls. 912, segir að það hafi verið skrifað einhvern tíma eftir árið 70 e.Kr. Þó sumir leggi til dagsetningar jafn seint og árið 100 e.Kr., er árið 80 e.Kr. almennt viðurkennt.

Spurning: Hvernig vitum við að Lúkas sé í dag áreiðanleg varðveisla þess sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár góðar ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Hér eru nokkrir höfundar sem vísa til versanna í Lúkasi.

1. Klemens (96–98 e.Kr.) vitnar í Lúk. 6:36–38; 8:5 (paraphrase af líkingunni um sáningarmanninn); 17:2. Tilvitnunin úr Lúk. 6:36–38 (kafli 13, bls. 8) getur einnig vísað til Matteusar 6:12–15; 7:2. Túlkunin á Lúk. 17:2 getur einnig vísað til Matt. 18:8; 26:24; Mark. 9:42.

Didache (um 60–120 e.Kr.) bindi 7, kafli 1, bls. 377 vitnar í Lúk. 6:30 "Gef öllum sem biður þig og krefstu ekki endurgjalds;"

Barnabasarbréfið (um 70–130 e.Kr.) kafli 5, bls. 139, tiltekur Lúk. 5:32 (einnig Matt. 9:13; Mk. 2:17)

Barnabasarbréfið (um 70–130 e.Kr.) kafli 19, bls. 148, tilvitnar hálfa setningu úr Lúk. 6:30 (sjá einnig Matt. 5:42)

2. Klemensbréf (120–140 e.Kr.) kafli 13, bls. 254, vitnar lauslega í Lúk. 6:32 þegar Drottinn talar: "Enga þökk hafið þið ef þið elskið þá sem elska ykkur, en þökk hafið þið ef þið elskið óvini ykkar og þá sem hata ykkur." Þar er einnig vísað til Lúk. 16:12.

2. Klemensbréf (120–140 e.Kr.) kafli 13, bls. 254, tilgreinir hluta af Matteusi 9:13 og Lúkasi 6:32 sem ritningu. "Og önnur ritning segir: 'Ég kom ekki til að kalla réttlátu, heldur syndara.'" 2. Klemens tilnefnir einnig Matteus 6:24 og Lúkas 16:13 í kafla 16, bls. 252.

2. Klemens (120–140 e.Kr.) kafli 5, bls. 252, vísar til samtals Péturs og Jesú sem er ekki í ritningunni og lýkur því með tilvitnun í Matteus 10:28 og Lúkas 12:4–5.

Þetta eru allar tilvísanirnar sem 2. Klemens hefur í Lúkas.

Pólýkarp (100–155 e.Kr.) vitnar í þriðjung af Lúk. 6:37 "fyrirgefið, og ykkur mun fyrirgefið verða;" í bréfi Pólýkarps til Filippíumanna, kafli 2, bls. 33.

Pólýkarp (100–155 e.Kr.) vitnar lauslega í það sem er bæði í Matteusi 7:2 og Lúkasi 6:38. "Hvaða mæli þér mælið, þeim mæli skal ykkur aftur mælt verða;" Bréf Pólýkarps til Filippíumanna kaf. 3 bls. 33.

Polycarp (100–155 e.Kr.) vitnar lauslega í bæði Matteus 5:3,10 og Lúkas 6:20. "Sælir eru fátækir og þeir sem ofsóttir eru fyrir réttlætis sakir, því að Guðs ríki er þeirra." Bréf Polycarps til Filippíumanna k.3 bls.33.

Þetta eru allar tilvísanirnar sem bréf Pólýkárps inniheldur í Lúkasarguðspjallið.

Justin Martýr skrifaði um 138–165 e.Kr. Hann vitnar í eða endursegir Lúk. 1:32,35,38,78; 6:28-30,34-36; 9:22; 10:16,19; 12:48; 13:26; 18:18ff.; 20:34,35; 22:19,42,44; 23:46; 24:32

Lúkas er nefndur í Muratoríuskananum (um 170 e.Kr.) ásamt hinum þremur guðspjöllunum.

Hirðirinn Hermas (um 160) bók 2, kafli 6, bls. 30, tilgreinir hálfa Lúkasarguðspjallsins 12:5, sem er einnig Matteusarguðspjallsins 10:28.

Athenagoras (177 e.Kr.) vitnar í Lúk. 6:27–28, sem er einnig Matt. 5:44–45. A Plea for Christians k. 11 bls. 134

Athenağoras (177 e.Kr.) vitnar í Lúk. 6:32,34, sem er einnig Matt. 5:46. A Plea for Christians k.12 bls. 134

Melító frá Sárdis (170–180 e.Kr.) vitnar í hluta af Lúkasi 11:20: "og í fagnaðarerindunum: 'Ef ég rek út illvætti með fingri Guðs'." Úr Ræðu um píslarvætti Drottins, bindi 8, bls. 761

Diatessaron Tatians (um 172 e.Kr.) tilvitnaði 77,4% af Lúkasi eða allt nema 260,3 af 1151 versum.

Kristnir menn í Vínarborg og Lúgdúnum (177 e.Kr.) vísa til Lúk. 1:67 "og hann sjálfur hefur Verjandann, anda, ríkulegar en Sakarías;" bindi 8, bls. 779

Theófilus frá Antíokkíu (168–181/188 e.Kr.) vitnar í Lúk. 18:27 í verkinu Theophilus til Autolycus, bók 2, kafli 13, bls. 99

Írenæus frá Lússíön (182-188 e.Kr.) vitnar í alla eða hluta af 130 versum úr Lúkasi.

Írenæus frá Ljóssæli (182-188 e.Kr.) vitnar í Lúk. 1:6 sem úr Lúkasi. Írenæus, Á móti villutrú, bók 3, kafli 10.1, bls. 423

Muratoríski kánónín (190–217 e.Kr.) 1. Þriðja bókin um fagnaðarerindið er Lúkas. (Þannig eru nafnlausi Matteus og Markús taldir sem tveir.)

Klemens frá Alexandríu (193-202 e.Kr.) vitnar í Lúk. 3:1,2,23 sem í Fagnaðarerindi Lúkasar í Stromata, bók 1, kafli 21, bls. 333

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.) vitnar í Lúk. 16:9 sem orð Drottins. Hver er hinn ríki maður sem verður frelsaður? k.13 bls. 594-595.

Tertullían (198-220 e.Kr.) leggur áherslu á höfundarhlutverk Matteusar, Markúsar, Lúkasar, Jóhannesar, Opinberunar og margra bréfa Páls í Fimm bókum gegn Marcion, bók 4, kafli 5, bls. 350.

Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) vitnar í Lúk. 21:28; 21:18 sem "Drottinn segir" í Ritgerð um Krist og Antíkrist bls. 218

Commodianus (um 240 e.Kr.) vísar til bæði Markúsar 12:42 og Lúkasar 21:2. Kennslur Commodianusar k.72 bls.217

Theódótus, líklegur montanisti (um 240 e.Kr.), vitnar í hluta af Lúk. 12:49 sem frá "Frelsaranum" Útdrættir úr Theódótusi k. 27 bls. 46

Theódótus, líklegur montanisti (um 240 e.Kr.), vitnar í Lúk. 1:43 sem "fagnaðarerindið" Útdrættir úr Theódótusi k.50 bls.49

Júlíus Africánus (232–245 e.Kr.) nefnir "fagnaðarerindamanninn Matteus" og "Lúkas" þegar hann ber saman tvær ættartölur Jesú. Bréf til Aristídesar, kafli 3, bls. 126

Orígenes (225-254 e.Kr.) nefnir Matteus, Markús, Lúkas og Jóhannes. Orígenes gegn Celsus, bók 5, kafli 56, bls. 568. Einnig vitnar hann í Matteus 18:1 í skýringu Orígenes á Matteusi, bók 13, kafli 14, bls. 482.

Novatían (250/4–256/7 e.Kr.) "Því að þeir leggja fram og vísa til þess sem sagt er í Lúkasarguðspjalli" og vísar til Lúk. 1:35. Um þrenninguna k. 24 bls. 635

Ritgerð gegn Novatíusi (254–256 e.Kr.) kafli 15, bls. 662, tilgreinir Lúk. 8:1–5 sem sagt af Drottni sjálfum í Fagnaðarerindinu.

Ritgerð gegn Novatíusi (254-256 e.Kr.) kafli 6, bls. 659, vitnar í Lúk. 10:19 sem sagt er af Drottni í Fagnaðarerindinu. Í verkinu er einnig vísað til Lúk. 11:10 og 7:39.

Traktat um endurskírn (um 250–258 e.Kr.) k. 14 bls. 675 "í fagnaðarerindinu eftir Lúkasi" og vitnar í Lúk. 12:50.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) vitnar í Lúk. 11:41 og segir: "Drottinn kennir þetta einnig í fagnaðarerindinu," í Ritgerðum Kýpríanusar, Ritgerð 8, kafli 2, bls. 476.

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) "Í fagnaðarerindinu eftir Lúkasi: 'Og þér munuð verða hataðir af öllum vegna nafns míns.'" (Lúk. 21:17) Ritgerðir Kýpríanusar, ritgerð 3, kafli 29, bls. 542

Firmilianus frá Kesaríu til Cyprianusar (256 e.Kr.) vitnar í Lúk. 11:23 sem orð "Krists, Drottins vors". (Bréf 74, kafli 14, bls. 394)

Gregory Thaumaturgus (240–265 e.Kr.) vísar til Lúk. 21:2, fórnar fátæku ekkju, sem "sett í hinum heilögu ritningum" Oration and Panegyric Addressed to Origen Argument 3 bls. 23

Dionysius frá Alexandríu (246-265 e.Kr.) "Það var 'í lok hvíldardagsins', eins og Matteus segir; það var 'snemma, þegar enn var myrkur', eins og Jóhannes ritar; það var 'mjög snemma morguns', eins og Lúkas orðar það; og það var 'mjög snemma morguns, við sólarupprás', eins og Markús segir. Enginn hefur því sýnt okkur skýrt hvenær nákvæmlega hann reis." Bréf 5 til biskupsins Basilides bls. 94

Bréf Hymenaeusar (268 e.Kr.)

Pierius frá Alexandríu (275 e.Kr.) skrifaði bók

með titlinum "Um guðspjallið eftir Lúkasi" Brot 1 bls. 157

Anatólíus frá Alexandríu (270–280 e.Kr.) vitnar í Lúk. 15:6 sem sagt er af Drottni sjálfum. Páskakanon Anatólíusar frá Alexandríu, kafli 10, bls. 149

Adamantius (um 300 e.Kr.) "Munt þú samþykkja ef ég sýni úr fagnaðarerindunum að þau séu ekki uppspunnin?" … "Nemendur Krists skrifuðu þau: Jóhannes og Matteus; Markús og Lúkas. Samtal um hina sönnu trú, fyrsti hluti "b 5" bls. 41

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í Lúk. 23:46; 50-53 sem frá guðspjallanum. Samtal um hina sönnu trú, fimmta hluti, kafli 12, bls. 163

Adamantius (um 300 e.Kr.) vitnar í Lúk. 1:35 sem úr fagnaðarerindinu. Samtal um hina sönnu trú, fimmta hluti, kafli 9, bls. 159.

Victorinus frá Petau, biskup í Petau í Austurríki (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.), nefnir Matteus, Markús og Lúkas í Skýringu á Opinberunarbók hins heilaga Jóhannesar, úr fjórða kafla, vers 7–10, bls. 348

Pamphilus (dauðadæmdur 309 e.Kr.) "Við gerum þessar útskýringar því samkvæmt frásögn Lúkásar, fagnaðarerindisins og sagnfræðingsins." Skýringu á köflum Postulasögunnar bls. 166

Methodius (270–311/312 e.Kr.) (hálf tilvitnun) vitnar í Markúsarguðspjallið 11:9b, sem er einnig Sálmur 118:26a; Matteusarguðspjallið 21:9b; Lúkasarguðspjallið 19:38a; og Jóhannesarguðspjallið 12:13b. "Í stað klæða vorra skulum við strá hjörtum vorum fyrir Föður." Í sálmum og lofsöngvum skulum við lyfta til Hans hrópi þakklætis; og án afláts skulum við hrópa: 'Sælur er sá sem kemur í nafni Drottins;'" Ræða um sálmana k.1 bls.394

Aþanasius (318 e.Kr.) vitnar í Lúk. 19:10: "eins og hann [Jesús] segir sjálfur í fagnaðarerindunum: 'Ég kom til að leita að hinum týndu og bjarga þeim.'" Inkarnasjón Orðsins k.14 bls.43. Hann vitnar einnig í Lúk. 4:34, sem er hið sama og Mk. 5:7, í Inkarnasjón Orðsins k.32.5 bls.53.

Athanasius (318 e.Kr.) vitnar í Lúk. 10:18 í Orðfæring Orðsins k.25 bls.50

Kirkjusaga Eúsebíusar (318 e.Kr.) bók 3, kafli 24, bls. 152 fjallar um fjögur guðspjöllin: Matteus, Markús, Lúkas og Jóhannes. Nicene and Post-Nicene Fathers, önnur röð, bindi 1, bls. 152

Laktantius (um 303–325 e.Kr.) vitnar í Lúk. 14:2 í Guðlegum stofnunum, bók 5, kafli 16, bls. 151.

Laktantíus (um 303–325 e.Kr.) vísar til Matteusar 14; Markúsar 6, Lúkasar 9 og Jóhannesar 6 þegar hann segir frá atburðinum með fimm brauðunum og tveimur fiskunum. Guðlegar stofnanir, bók 4, kafli 15, bls. 115

Sjáðu næstu spurningu til að sjá hvaða vers og hluta af versum var vitnað í og hvaða ekki.

Eftir Níkea

Juvencus (329 e.Kr.) samdi epíska kvæðið sem sameinar fjögur guðspjöllin.

Eusebius skrifaði heilar skýringarritgerðir um Lúkasarguðspjallið og 1. Korintubréf. Nicene and Post-Nicene Fathers Second Series, bindi 1, bls. 41.

Aphrahat frá Sýrlandi (337–345 e.Kr.) Völduð sönnunargögn

Hegemonius (4. öld) vitnar í Lúk. 4:34. Deila við Manes, kafli 48, bls. 225.

Philo frá Karpasíu (4. öld) vísar til Lúkasarguðspjallsins 23:11

Optatus (4. öld) vísar til Lúk. 8:45

Zenó (4. öld)

Hilari frá Poitiers (355-367/368 e.Kr.) vísar með yfirburðum til Jóhannesar, Lúkasar, Matteusar og Markúsar. Um Þrenninguna, bók 10, kafli 43, bls. 193

Hilari frá Poitiers (355-367/368 e.Kr.) vitnar í Lúk. 18:19 sem orð Jesú. Um Þrenninguna, bók 1, kafli 31, bls. 48. Hann vísar einnig til Lúk. 1:35.

Athanasius (367 e.Kr.) skráir bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir Lúkas sem hluta Nýja testamentisins. Hún vitnar í allt Lúkasarguðspjallið 1:1.

Skiptingarsinninn Lúsífer frá Kagliari (370/371 e.Kr.) vísar til Lúk. 13:27; 19:25

Efraím Sýrlendingur (373 e.Kr.)

Títus frá Bostra (fyrir 378 e.Kr.)

Basilíus frá Kappadókíu (357–379 e.Kr.) vitnar í Lúkasi sem efni frá Jesú. Hann vísar einnig til Lúk. 9:26. Hann vísar einnig til Lúk. 14:29 sem orða Drottins í bréfi 42, kafla 1, bls. 143.

Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.)

Kýril af Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) vitnar í hluta af Lúk. 4:41 sem ritningu í Lærdómsfyrirlestri 10.15, bls. 4. Hann vísar til þess sem fagnaðarerindisins í Lærdómsfyrirlestri 2.4, bls. 9.

Þing Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánón 60 bls. 159 skráir bækur Gamla testamentisins og Nýja testamentisins. Kánón 59 bls. 158 segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lesa í kirkju.

Cheltenham-kanónín (= Mommsen-katalógurinn) (um 360–370/390 e.Kr.) vísar til hvers og eins af fjórum guðspjöllunum.

Ambrosius frá Mílanó (370-390 e.Kr.)

Apollinaris frá Laodicea (um 390 e.Kr.) vísar til Lúkasarguðspjallsins 1:35

Gregory Nazianzen (330–391 e.Kr.) vísar til Lúkasar

Amphilochius (-397 e.Kr.) vitnar í Lúkas í Iambi ad Seleucum

Gréta frá Nyssa (um 356–397 e.Kr.) vísar til Lúk. 6:36 sem orða Drottins í Árás á Eúnomíus, bók 1, kafli 34, bls. 89

Didymus blindi (398 e.Kr.)

Sýríski stiga-bókin (Liber Graduum) (350–400) vísar til hluta af Lúkasi sem frá Jesú.

Maximus frá Torino (4./5. öld)

Asterius frá Emesa (um 400 e.Kr.)

Sýrlenskur skrá Sankta Katrínar (um 400 e.Kr.)

Epiphanius frá Salamis (360-403 e.Kr.) Lúk. 1:28

Umsögn Rufinusar um postulínatrúnaðinn (376–406 e.Kr.)

Jóhannes Krýsómómos (d. 406 e.Kr.) segir ættartölu Lúkasar ríkari en ættartölu Matteusar. Skýring á Matteusarguðspjallinu, prédikun 1.14, bls. 7 (bindi 10)

Gaudentius (eftir 406 e.Kr.)

Chromatius (dáinn 407 e.Kr.)

Severianus (virkaði 400–408 e.Kr.)

Jerómus (317–420 e.Kr.) nefnir hvert og eitt af fjórum guðspjöllunum með nafni í bréfi 53.9, bls. 101.

Sozomenos (370/380–425 e.Kr.) vísar til Lúkasarguðspjallsins sem ritningar. Kirkjusaga Sozomenosar

Þing í Kartagó (393-419 e.Kr.) (218 biskupar) (Óbeint)

Niketa frá Remesianus (361–um 415 e.Kr.) vitnar í Lúkasarguðspjallið. Hann vísar til Lúk. 12:39.

Orosius/Hosius frá Braga (414–418 e.Kr.) vitnar í Lúkás

Sulpicius/Sulpitius Severus (363-420 e.Kr.) nefnir Lúkas sér til nafns í sögu 2., kafla 28, bls. 110

Ágústínus frá Hippo (354-430 e.Kr.) vísaði til allra fjögurra guðspjallanna í verki sínu sem nefnist Samhljómur guðspjallanna.

Johannes Cassianus (hálf-pelaíski) (419–430 e.Kr.) nefnir Lúk. 4:27 sem úr Lúkasi í Ræðu við abbann Nesteros, k. 1, bls. 445

Nilus (um 430 e.Kr.) vísar til Lúkasar

Hesychius frá Jerúsalem (d. 450 e.Kr.) (framburður: HESS-us) vísar til allra fjögurra guðspjallanna

Kýril frá Alexandríu (444 e.Kr.)

Theodoret frá Kýrós (biskup og sagnfræðingur) (423–458 e.Kr.)

Speculum (fimmta öld)

Pádraig af Írlandi (420–461 e.Kr.) vitnar í Lúkas. Bréf til Corticus

Páfi Leo I í Róm (440-461 e.Kr.)

Proklos (412–485 e.Kr.)

Vottar um villutrúarmenn og falskar bækur

Enkratítaheretikinn Tatían (um 172 e.Kr.) skrifaði samhljóm hinna fjögurra guðspjalla sem kallast Diatessaron, sem þýðir "í gegnum [hin fjögur]". Í því vísar hann til 890,7 versanna í Lúkasi. Það er 77,4% af öllu Lúkasarguðspjallinu.

Postullegar stjórnarskrár (375-380 e.Kr.)

Ptólemus og Valentíníus samkvæmt Írenæusi frá Lióni (182-188 e.Kr.)

Priscillianus (um 385 e.Kr.) vísar til Lúk. 1:35 og annarra versanna.

Bazars Herakleíðesar Nestóríosar (451/452 e.Kr.)

Maníkeíska villutrúarmaðurinn Faustus frá Milevis (383–400 e.Kr.) vitnar í Lúk. 3:22–23 sem eftir Lúkasi. Svör Ágústínusar til Faustusar maníkeíska, bók 23, kafli 2, Níkeu- og eftír-níkeu-feður, fyrsta röð, bindi 4, bls. 313

Pelaíska villutrúarmaðurinn Júlíanus frá Eclanum (um 454 e.Kr.) vísar til Lúk. 20:36

3. Elstu handritin sem við eigum eftir Lúkasi sýna að smávægilegar handritabreytingar eru til staðar, en engar guðfræðilega marktækar villur.

Lúkaskóði í París fyrir Lúk. 3:23; 5:36 er dagsettur af Philip Comfort um það bil árið 100 e.Kr. Nánar um þetta er í bókinni eftir Thiede, Carsten P. og Matthew d'Ancona, Eyewitness to Jesus: Amazing New Manuscript Evidence About the Origin of the Gospels (NY Doubleday 1996, 206 bls.). Þeir tímasetja þetta sem "ekki mikið síðar en árið 68 e.Kr." Auðvitað var Lúkasarguðspjallið skrifað áður en Postulasagan var rituð.

bls. 3 Lúk. 7:36-45; 10:38-42 6./7. öld. Alexandríu-texti.

6. eða 7. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p4 Lúk. 1:58-59; 1:62-2:1; 2:6-7; 3:8-4:2; 4:29-32, 34-35; 5:3-8; 5:30-6:16 (miðja 2. öld samkvæmt The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bls. 33.) Mynd af p4 er í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bls. 32. p4, p64 og p67 koma öll úr sama handriti.

Dagsetning handritsins er sem hér segir:

3. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

3. öld - 1975 - Aland 3. útgáfa

Svipað og snemma 2. aldar - 1990 - Philip Comfort í Early Manuscripts and Modern Translations of the New Testament bls. 32 nefnir að fram til skamms tíma hafi það verið dagsett á 3. öld (um 250 e.Kr.), en þar sem p4 er annaðhvort hluti af sama handriti og p64 og p67, eða skrifað af sama rithandskrifara, og vitað er að p64/67 er frá byrjun annarrar aldar, hlýtur p4 að vera frá svipaðri tímasetningu. (Hins vegar segja aðrir að þau séu ekki sömu handritin.)

3. öld - 1998 - Aland, 4. endurskoðuð útgáfa

Miðja 2. öld - 1999 - Philip Comfort í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bls. 33

p7 Lúk. 4:1-3 (var í Kænugarði, nú glötuð) (3. til 4. öld?)

5. öld - 1968 - Í Text of the New Testament segir að hann innihaldi aðeins Lúk. 4:1-2.

p42 Lúk. 1:54-55; 2:29-32 (7. til 8. öld) Samræmist Alexandrinus.

7.–8. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins.

p45 Chester Beatty I (öll fjögur guðspjöllin og Postulasagan) (100–150 e.Kr.) (áður talið vera frá seinni hluta 2. aldar eða byrjun 3. aldar e.Kr.) 233 vers af Lúkasi. (Lúk. 6:31–41; 6:45-7:7; 9:26-41; 9:45-10:1; 10:6-22; 10:26-11:1; 11:6-25, 28-46; 11:50-12:13 (12:9 var aldrei skrifað); 12:18-37; 12:42-13:1; 13:6-24; 13:29-14:10; 14:17-33) Í bókinni The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts er ljósmynd sem sýnir hluta af p45 á bls. 146. Á bls. 150–151 segir að afritið hafi verið lausleg frásögn þar sem hann reynir að draga fram hugsun hvers orðasambands. Í almennri inngangsgrein að Biblíunni ( ) á bls. 389 segir að talið hafi verið að upprunalega handritsrúllan hafi haft um 220 blaðsíður, en af þeim séu 30 varðveittar. Við eigum sjö blaðsíður úr Lúkasi.

3. öld – 1968 – Texti Nýja testamentisins

3. öld - 1975 - Aland o.fl. Þriðja útgáfa

3. öld - 1998 - Aland o.fl. fjórða endurskoðuðu útgáfan

Seint á 2. eða snemma á 3. öld - 1999 - The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

p69 (=Papyrus Oxyrhynchus 2383) Lk 22:40,45-48,58-61 (miðja 3. öld). Það innihélt aldrei Lúk. 22:43-44. Bókin The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts sýnir ljósmynd af hluta p69 á bls. 460, eins og gerir The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts á bls. 470.

3. öld - 1968 - Texti Nýja testamentisins.

p75 Bodmer 14/15 Papyrii (stærstur hluti Lúkasar og Jóhannesar) inniheldur Lúkas 3:18-22; 3:33-4:2; 4:34-5:10; 5:37-6:4; 6:10-7:32; 7:35-39,41-43; 7:46-9:2; 9:4-17:15; 17:19-18:18; 22:4-24:53. Venjulega er það dagsett á árunum 175–200 e.Kr., eða 175–225 e.Kr. Handletur þess er hins vegar mjög líkt öðru handriti, Papyrus Fuad XIX, sem vitað er að hafi verið skrifað á árunum 145–146 e.Kr. Texti þess er mjög líkur Vaticanus (Almenn inngangsgrein að Biblíunni bls. 390) The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts hefur ljósmynd af hluta þess á bls. 495 og segir að faglegur kristinn ritaðili hafi skrifað handritið, og á bls. 496 segir að það sé 97% samhljóða við Vaticanus (92% samhljóða í Jóhannesi). Bókin The Archaeology of the New Testament (Finnegan) sýnir ljósmynd af Lúk. 9:23-33 á bls. 383. International Standard Bible Encyclopedia (1982), bindi 6, bls. 414, sýnir ljósmynd af Lúk. 16:9-21 og gefur henni dagsetninguna 175–225 e.Kr.

upphafs þriðju aldar – 1968 – Textinn í Nýja Testamentinu hefur Lúk. 3:18-22; 3:33-4:2; 4:34-5:10; 5:37-6:4; 6:10-7:32,35-43; 7:46-8:18; 22:4-24:53

p82 Lúk. 7:32-34,37,38 (4. til 5. öld)

p97 Lúk. 14:7-14 (6.–7. öld)

p111 (3. öld) Oxyrhynchus Lúk. 17:11-13, 22-23

0171 (um 300 e.Kr.) inniheldur Lúk. 22:44-50; 22:52-56

Vaticanus [B] (325–350 e.Kr.), Sinaiticus [Si] (340–350 e.Kr.) og Alexandrinus [A] (um 450 e.Kr.) innihalda allt Lúkasarguðspjallið.

Washington-kóðexinn (4.–5. öld) inniheldur allt af Lúkasi.

Cambridge 5. / 6. öld

Bohairískt koptneskt [Boh] 3./4. öld

Armenískur [Arm] frá 5. öld

Sahídískt koptneskt 3./4. öld

Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld

Gótneska 493–555 e.Kr.

Etiópísk [Eth] frá um 500 e.Kr.

Kúretónísk sýríumenska [Syr C] 4.–7. öld

Sínaískt sýrlenskt [Syr S] 4.–7. öld

Geórgíska [Geo] 5. öld

Mynd af Lúkasi 16:16-21 úr Bodmer-pappýrusi (um 180 e.Kr.) er í New International Dictionary of the Bible, bls. 604. Mynd af hluta af handritinu Bodmer 14/15 Papyrii er í New International Dictionary of the Bible, bls. 706.

Fram til ársins 200 e.Kr. höfum við varðveitt handrit sem innihalda 71% versanna í Lúkasi (818 af 1151 versum). Þau eru: Lúkas 1:58-59; 1:62-2:1; 2:6-7; 3:8-4:2; 4:29-32; 4:34-5:10; 5:30-7:32; 7:35-39,41-43; 7:46-9:2; 9:4-17:15; 17:19-18:18; 22:4-24:53.

Sjá www.BibleQuery.org/Luke Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit Lúkásarguðspjallsins.

Q: Í Lúkasi, hvaða vers og brot úr versum voru tilvitnuð af rithöfundum fyrir Níke-þingið (fyrir 325 e.Kr.)?

S: Fyrir árið 325 e.Kr. vitnuðu kirkjuritarar í um 84,7% versanna í Lúkasi. Það eru 975,25 vers. Með öðrum orðum, öll 1151 versin í Lúkasarguðspjallinu eru vitnuð nema 175,75 vers. Erindin og hlutar erinda sem ekki voru vitnað í eru: Lúk. 1:1; 1:3-4; 1:5m (ekki 5 3 ekki 19 orð);

3:21m (ekki 12 1 ekki 3 orð); 3:24-38; 4:2a (7/9 orð);

4:3m (5 ekki 5 7 orð); 4:4; 4:8-11; 4:12; 4:22f (7/24 orð); 4:31a (8/14 orð); 4:38f (10/23 orð); 4:40a (1/24 orð); 4:41a (5/28 orð); 4:42m (3 ekki 5 9 ekki 8 orð);

5:13; 5:14m (7 ekki 7 6 ekki 4 orð); 5:17a (5/16 orð); 5:36f (9/36 orð);

6:1-2; 6:5; 6:10-11; 6:13a (8/17 orð); 6:17f (10/30 orð); 6:21a (6/12 orð); 6:29m (1 ekki 9 1 ekki 11 orð);

7:1a (11/14 orð); 7:3f (8/19 orð); 7:7; 7:37m (ekki 1 1 ekki 19 orð);

8:4; 8:5m (ekki 5 3 ekki 16 2 ekki 2 orð); 8:10-12; 8:13ff. (10/29 orð); 8:14; 8:16; 8:21; 8:22m (19 ekki 6 2 orð); 8:23; 8:28a (11/26 orð); 8:29ff. (ekki 10 11 ekki 11 orð); 8:37ff (6/23 orð); 8:40a (6/15 orð); 8:41m (2 ekki 22 3 orð); 8:42-44; 8:45a (13/21 orð); 8:51-52; 8:54;

9:4; 9:6; 9:10; 9:12; 9:13a (4/32 orð); 9:14a (5/17 orð); 9:16-17; 9:18a (14/23 orð); 9:19f (4/18 orð); 9:23a (4/22 orð); 9:26m (ekki 3 1 ekki 10 1 ekki 13 orð); 9:28; 9:29a (12/18 orð); 9:30a (6/11 orð); 9:31a (4/13 orð); 9:32m (ekki 9 2 ekki 12 orð); 9:35; 9:38a (4/20 orð); 9:39m (ekki 5 13 ekki 2 orð); 9:40; 9:42a (22/28 orð); 9:43f (12/20 orð); 9:50a (10/17 orð); 10:23a (8/15 orð); 10:24f (17/23 orð); 10:25f (7/14 orð); 10:26; 10:27m (4 ekki 22 6 ekki 6 orð); 10:34-35; 10:36m (ekki 2 2 ekki 6 3 orð); 10:37m (3 ekki 6 3 ekki 5 orð); 10:38a (3/17 orð); 11:1a (12/30 orð); 11:3-4; 11:15; 11:18m (4 ekki 4 4 ekki 9 orð); 11:29; 11:33; 11:42; 11:44; 11:48-50;

12:6-7; 12:9m (ekki 10 2 ekki 1 orð); 12:34; 12:39 (blandað 1/4 tilvitnun); 12:40; 12:42a (4/26 orð); 12:43; 12:44m (ekki 7 1 ekki 3 orð); 12:57a (2/9 orð); 12:59a (8/12 orð);

13:18a (2/18 orð); 13:20a (2/9 orð); 13:21; 13:35f (17/23 orð);

16:13m (ekki 5 20 ekki 3 orð);

17:1-2; 17:19a (5/10 orð); 17:22a (5/20 orð); 17:23-24; 17:26f (10/16 orð);

18:15-17; 18:25-26; 18:27a (3/12 orð); 18:32; 18:40f (7/10 orð); 18:41;

19:34; 19:44m (9 en ekki 8 9 orð); 19:45; 19:46a (1/5 tilvitnun);

20:3; 20:4f (6/9 orð); 20:5a (7/10 orð); 20:7; 20:8a (5/14 orð); 20:9a (9/21 orð); 20:10-12; 20:15-16; 20:18-19; 20:21-22; 20:23a (3/8 tilvitnun); 20:23f (3/8 tilvitnun); 20:24; 20:27-28; 20:33f (helmingur tilvitnunar); 20:40-47;

21:1-2; 21:6; 21:10a (3/10 tilvitnun); 21:15m (ekki 10 2 ekki 5 orð); 21:29a (4/11 tilvitnun); 21:32-33;

22:1; 22:2a (11/15 orð); 22:4f (8/16 orð); 22:5; 22:6f (6/12 orð); 22:11f (16/22 orð); 22:13; 22:17-18; 22:20; 22:22a (10/18 orð); 22:24; 22:25a (11/16 orð); 22:26; 22:33a (10/16 orð); 22:34a (10/15 orð); 22:39; 22:42a (1/19 orð); 22:45f (2/15 orð); 22:46f (9/12 orð); 22:47; 22:50; 22:51a (5/14 orð); 22:54; 22:55f (4/14 orð); 22:56; 22:58f (15/19 orð); 22:59a (9/20 orð); 22:60a (4/16 orð); 22:66a (4/20 orð);

23:1; 23:2a (5/22 orð); 23:3; 23:5m (ekki 2 1 ekki 17 orð); 23:17; 23:18f (5/11 orð); 23:24; 23:25f (7/19 orð); 23:26a (12/19 orð); 23:34a (17/19 orð); 23:38; 23:45f (7/10 orð); 23:47a (10/16 orð); 23:50; 23:51m (ekki 10, 5 ekki 6 orð); 23:52-54;

24:3a (3/10 orð); 24:4a (2/17 orð); 24:8-9; 24:12-13; 24:49f (12/23 orð)

Öll erindi eða hlutar erinda sem ekki eru skráðir hér voru tilvitnuð. Sjá www.bibleQuery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx fyrir frekari upplýsingar.