< Biblíufyrirspurn úr Filemon
S: Í Fíl, hvaða gildi hefur stutta bókin Filemon í Biblíunni?
S: Í ljósi þess að þetta er bréf frá postula Páli og var samþykkt sem ritning af fyrstu kirkjunni, ættum við að meta Filemon sem orð Guðs, jafnvel þó (hypotetískt séð) við gætum ekki séð neina verðmæti í Filemon.
En við getum séð mikla verðmæti í þessari stuttu bók. Þó að margar aðrar bækur fjalli um kenningar og framkvæmd, gefur Filemon okkur gott dæmi um eina leið til að eiga samskipti við samkristna um viðkvæm málefni.
Páll segir að þessi þræll, sem áður hafði verið gagnslaus Filemoni, hefði síðan orðið gagnlegur bæði Filemoni og Páli. Lykilþátturinn á bak við þessa breytingu frá gagnsleysi til gagnsemi var andlega umbreytingin sem átti sér stað þegar Onesimus tók Krist sem frelsara sinn.
Bókin um Filemon sýnir einnig að þótt Guð hafi þolað þrældóm á þeim tíma, var það ekki hans fullkomna vilji.
Að lokum má kalla Filemon-bókina bók fyrirgefningar. Filemon varð fyrir fjárhagslegu tapi þegar hann leysti Onesimus úr þrældómi, og Onesimus var ekki að hluta til eða með skilyrðum fyrirgefið, heldur var honum algjörlega fyrirgefið. Páll hvatti Filemon til að fyrirgefa, en skipaði það ekki, því fyrirgefning verður að vera sjálfviljug.
S: Hver er yfirlitsáætlun Filemons?
S: Hér er einn möguleiki á að skoða Filemon
Fíl 1-3 Kveðjur frá Páli
Phm 4-7 Þakkar og bænir fyrir Filemon
Phm 8-17 Ákall um hinn flúna þræl
Phm 18-22 Staða Páls gagnvart Onesímusi
Phm 23-25 Lokakveðjur og blessun
S: Í Fíl 1, hvað er svo óvenjulegt við kveðju Páls hér?
S: Í öðrum bréfum sínum nefnir Páll yfirleitt vald sitt sem postuli, þræll Krists o.s.frv., en Páll segir ekkert slíkt í þessu persónulega en opinbera bréfi til Filemons. Þess í stað segir Páll einfaldlega að hann sé fangi. Páll veit hvernig það er að hafa einhvern yfir sér.
En hver er fangelsisvörður Páls? Hann var fangelsaður vegna ákæra gyðinglegrar forystu. Hann er fluttur til Rómar af rómverskum hermönnum og settur í rómverskt fangelsi. En Páll sér það ekki svona. Páll segir heldur að hann sé fangi k s Krists Jesú. Sá sem ber ábyrgð á að fangelsa hann og frelsa hann (eða ekki) er Kristur Jesús, og Jesús vildi viljandi að Páll þjáðist sem fangi sem vitni fyrir aðra. Og Páll er sáttur við það.
Sp.: Í Filemon 1 og 2. Tímóteusarbréfi 1:8, hvernig tók Drottinn Pál sem fanga?
S: Páll var ekki fangelsaður af Jesú; Páll var fangelsaður vegna Jesú, eins og 2. Tímóteusarbréf1:12 sýnir. Rómverjarnir sem gættu hans myndu þó vissulega ekki sjá það svona. Hins vegar hafði Páll val. Þar sem Heilagur Andi hafði varað hann við fangelsisvist sinni í gegnum spámanninn Agabus, hefði Páll getað flúið, en Páll valdi meðvitað þessa leið, sem hann vissi að myndi leiða til fangelsisvistar hans.
S: Í Filemon 2, hvað er óvenjulegt við nafnið Apphia?
S: Í jónísku grísku menningu svæðisins er Apphia greinilega ekki græskulegt nafn, skrifað í frýgískum rúnum.
S: Í Fím 4-5, af hverju ávarpar Páll Filemon svona?
S: Páll hrósa Philemon, ekki fyrir kærleika hans til hinna helgu (trúaðra í Kristi), heldur fyrir kærleika hans til allra hinna helgu, sem Philemon mun nú komast að því að innifelur einnig Onesimum.
Filemon hafði orðspor sem kærleiksríkur og guðhræddur maður, og Páll minnir hann fyrst á því og hrósaði honum fyrir það, áður en hann biður hann að standa undir orðspori sínu og gera Páli greiða.
Spurning: Í Filemon 10, 2. Tímóteusarbréfi 1:2, Títusarbréfi 1:4 og 1. Korintubréfi 4:17 kallar Páll Onesímus, Tímóteus og Títus syni sína. Af hverju gerir hann það, þar sem Jesús sagði í Matteusi 23:9 að kalla engan mann föður sinn?
S: Filippíbréfið2:22 sýnir að Páll kallaði Tímóteus son sinn, ekki vegna líffræðilegs tengsla, heldur vegna þess að Tímóteus var eins nálægt og sonur í þjónustu fagnaðarerindisins.
Onesimus var eins gagnlegur og sonur og eins kær sonur fyrir Pál meðan hann var í Róm.
Það er ekki lygi að nota myndlíkingu sem er ekki bókstaflega sönn, þegar talaendur og hlustendur gera sér grein fyrir að um myndlíkingu er að ræða.
Spurning: Í Filemon 10, er einhver önnur sönnun en í Biblíunni fyrir Onesimus?
S: Það gæti verið, í raun. Í Kirkjusögu Eusebiusar 3:36 er minnst á bréf Ignatiusar til Efesusmanna (kafli 1). Ignatius nefnir Onesimus sem prest þar. Það segir þó ekki beinlínis að um sama Onesimus sé að ræða.
S: Í Filemon 10–15, af hverju þolir Páll þrældóm?
S: Páll ræðir þrælahald í 1 Korintubréfi 7:20-23. Páll segir Filemon óbeint að frelsa Onesímus. Varðandi hvers vegna Páll bannaði ekki þrælahald algerlega, sjá umfjöllunina um Efesusbréfið 6:5-8 og Efesusbréfið 6:9.
S: Í Fíl 11, af hverju kallar Páll Onesímus áður ónytsaman?
S: Á grísku þýðir nafnið Onesimus "nytsamur". Páll er að gera orðaleik hér, þar sem Onesimus var flóttamaðurinn hjá Filemoni. Þræll sem flúði er ekki mjög arðbær.
S: Í Fíl 12, af hverju er Páll fullviss um hlýðni Filemons, þar sem hann bað hann ekki raunverulega um neitt?
S: Páll sagði Filemoni að þótt hann hefði sem postuli rétt til að skipa honum, þá væri hann í staðinn einungis að hvetja Filemon til að frelsa Onesímus. Því var Páll fullviss um hlýðni Filemons við Guð. Ef Filemon viðurkenndi að hann ætti að taka við, fyrirgefa og frelsa kristinn bróður sinn, var Páll fullviss um að Filemon myndi gera það sem Guði þóknaði. Í Jakobsbréfinu4:17 stendur: "Því hver sem veit að hann á að gera gott og gerir það ekki, fyrir hann er það synd."
Sp: Í Filemon 12–15, hvað er Páll í meginatriðum að segja?
S: Það eru fjögur atriði.
1. Páll er að biðja Filemon um eitthvað, sem hann mun útskýra í fjórða atriðinu. (Filemon 8)
2. Onesimus varð sonur Páls í trú, kristinn maður. (Filemon 10)
3. Páll sendi Onesímus aftur til Filemons. (Filemon 12)
4. Páll biður Filemon að frelsa Onesímus, flóttahirð sem Páll sendi aftur til Filemon.
Mörgum sinnum treystum við Kristi þegar við deilum fagnaðarerindinu, en við þurfum ekki að treysta því að viðtakandinn hafi móttekið það. Við deilum eins vel og við getum og vonumst svo eftir árangri í krafti Heilags Anda, því við vitum ekki með vissu hvort einhver fylgi Kristi í raun eða ekki. En hér þurfti Páll að treysta því að Filemon væri í raun bjargaður, varðandi hvernig hann myndi koma fram við Ónesímus. Það getur komið fyrir að við þurfum að taka ákvörðun um hvort við trúum því að einhver sé sannur kristinn eða ekki. Við getum litið til verka þeirra, en við getum ekki alltaf vitað hvötina á bak við verkin. Vonandi munum við ekki villast hvort sem við treystum eða ekki, en ef svo fer, er betra að villast á hlið trúnaðar en á hlið efahyggju.
S: Orðréttu orðin eru "í holdi", eins og Jay P. Green's Literal Translation segir. "Í holdi" er þýðing ESV, KJV, NKJV,NASB 2020 og NRSV. Það eru fjórar túlkanir.
Persónulega: "persónulega og í Drottni" BSB
Vinur: "í holdi og í Drottni" þýðir að Onesimus myndi þjóna honum á líkamlegan hátt og veita honum samveru sem trúmaður. Þetta er líklega ástæðan fyrir því að NIV þýðir þetta sem "sem maður". (The Believer's Bible Commentary bls. 215) NET Bible segir: "mannlega séð".
Kannski ennþá þræll: "í holdi" vísar til persónulegs sambands, en það gæti einnig þýtt að viðhalda húsbónda-þræls sambandinu. (The Bible Knowledge Commentary : New Testament bls. 773)
Líffræðilegur bróðir: Filemon og Onesimus voru líffræðilegir bræður. Með öðrum orðum hafði Filemon gert eigin bróður að þræli. Bókin 1001 Bible Questions Answered bls. 314 heldur þessari skoðun fram, en þessi skoðun er þó sjaldan trúað.
Í samræmi við allar túlkanir felst endurheimt einhvers konar náttúrulegs sambands
Williams-þýðingin hefur hér parafraserað: "bæði sem þræll og sem kristinn maður"
Q: Í Phm 17, hvað er merkilegt við orðið "samstarfsaðili" hér?
S: Þetta merkir ekki almennt "félaga", heldur nákvæmar viðskiptafélaga eða samstarfsfélaga.
Q: Í Filemon 17–18, er þetta dæmi um kenninguna um úthlutaða réttlæti?
S: Bókin 1001 Bible Questions Answered, bls. 67–68, segir já. Rétt eins og syndir okkar voru skráðar á reikning Krists bauð Páll að greiða allt sem Onesimus skuldaði Filemon.
Það eru tvær líkingar á milli þessa og sætmælingar Krists.
1. Það er ekki ósanngjarnt að Páll borgi reikninga Onesimusar. Páll bauð sig fram til að gera það fyrir hann, rétt eins og Kristur bauð sig fram fyrir okkur.
2. Engar heimildir eru til um hvort Páll greiddi þetta, eða Onesimus greiddi það, eða hvort Filemon gaf skuldirnar eftir. Á sama hátt er tilboð Krists fyrir alla, en greiðslan fer ekki fram fyrir þá sem vilja ekki þiggja Krist.
Munurinn: Flestar líkningar eru ekki fullkomnar, og þessi er engin undantekning. Það var undir Filemoni komið hvort hann tæki boð Páls til greina. Onesimus hafði lítið um það að segja. Í samanburði erum við bjargaðir fyrir náð "með trú", og eins og Hebreum 4:2 sýnir, var fagnaðarerindið án verðmæta fyrir suma, vegna þess að það var ekki sameinað trú.
Spurning: Í Filemon 17–19, myndu Filemon eða aðrir kristnir menn ekki hafa áhyggjur af því að þrælar þeirra gætu spurt Pál hvenær þeir gætu flúið til hans? Með öðrum orðum, hvað með "hálkuhalla" hvatningar annarra þræla til að flýja og fordæmið um að húsbændur refsuðu þeim ekki?
S: Áætlað er að að minnsta kosti helmingur íbúa Rómaveldis hafi verið þrælar. Í fortíðinni þurftu Rómverjar að glíma við nokkrar þrælauppreisnir og tóku flúðaða þræla mjög alvarlega. Þrátt fyrir það átti Filemon ekki að hafa áhyggjur af "hálkuhalla"; hann átti ekki að gera það sem var rangt af ótta við að skapa óþægilega fordæmi, og né heldur eigum við það að gera. Þetta myndi í raun skapa fordæmi, ekki fyrir þræla, heldur fyrir kristna húsbændur að sýna þrælum sínum miskunn og fyrir gottverk þess að frelsa þá.
S: Í Fíl 18, hvaða guðfræðilegu meginreglu er hér kennt?
A: Þetta er meginreglan um bætur. Ef einhver stal einhverju eða gerði rangt og fær fyrirgefningu, ætti hann samt að borga til baka það sem hann stal. Að því marki sem unnt er ætti hann að leiðrétta það rangt sem hann gerði.
S: Í Fím 18, hvenær ættum við að greiða bætur fyrir aðra?
S: Ef Onesimus hefði stolið peningum, hvort sem það var til að ferðast til Rómar eða almennt, ætti hann að borga þá til baka. Einnig mætti segja að Onesimus "stolið" frá Filemoni verði einnar þræls. En fólk ætti að greiða bætur, og Onesimus var sennilega ekki í stakk búinn til að borga það til baka. Þess vegna bauð Páll sig til að borga það fyrir hann. Það gætu verið tímar í dag þegar Guð vill að við greiðum bót fyrir aðra eða til annarra, þótt við berum enga lagalega né siðferðilega ábyrgð á því. Eins og Kristur dó fyrir okkur, þegar sektin var okkar, gætum við íhugað að greiða skuld annars.
En hér þarf að gæta hófs. Guð vill ekki að við séum "stuðningsmenn" fíkniefnaneytenda eða óhófssinna. Páll segir í 2. Þessaloníkubréfi 3:10: "Því að jafnvel þegar við vorum hjá ykkur gáfum við ykkur þetta boðorð: 'Ef einhver er ófús til vinnu, skuli hann ekki borða.'" (BSB). Við eigum ekki bara að gefa peninga, heldur eigum við að gefa skynsamlega. Auðvitað getum við forðast vandamálið að gefa ekki skynsamlega með því að gefa aldrei neitt. En það er of einföld lausn; og Guð vill það ekki.
Sumir eru fátækir, vinna eins hart og þeir geta, jafnvel með þrjú störf, og ná samt ekki endum saman. Aðrir eru fátækir vegna kostnaðar sem tengist heilsufarsvandamálum, annaðhvort fyrir sig sjálfa eða fjölskyldu sína. Ímyndaðu þér hversu móðgandi það er fyrir þessa einstaklinga að heyra: "Þeir eru fátækir, þeir hlýta að vera latur." Við verðum að vera skynsöm, en við verðum líka að vera örlát.
Stundum gæti einhver krafið okkur um bætur vegna þess að þeir telja okkur skylduga, en við teljum okkur í raun ekki bera ábyrgð; við erum ekki skyldug samkvæmt eigin samvisku. Eigum við samt að greiða bætur? Stundum er svarið já; til að vera gott vitni og ljós í heiminum.
Sp.: Í Phm 19, hversu mikið myndi maður tapa með því að frelsa þræl?
S: Á þeim tíma kostaði ungur, hraustur, óþjálfaður karlkyns þræll um 500 denara, og einn denarius var daglaun venjulegs verkamanns. Með öðrum orðum, þetta nemur um einu og hálfu ári af launum. En við vitum ekki hvaða tegund þræls Onesimus var. Margir þrælar voru mjög hæfileikaríkir og unnu sem bókhaldarar, kennarar, heimakennarar og opinberir embættismenn. Því hefði Onesimus getað verið verðmætari en það. Rómverski rithöfundurinn Cicero nefnir í Q. Rosc.28 einn þræl sem keyptur var fyrir 3.000 denara, hafði verið þjálfaður og var nú metinn á 50.000 denara. Auk þess vitum við ekki hvort Onesimus stal af Filemoni þegar hann flúði; hann þurfti að fá peninga einhvers staðar frá til að ferðast til Rómar.
Sp.: Í Fíl 19, af hverju minnir Páll Filemon á að hann skuldi honum eigið líf?
S: Í þágu Onesimusar er Páll hér nokkuð þungur á höndum. Páll er í raun að segja: "Ef þú, Filemon, ert þakklátur mér fyrir að deila fagnaðarerindinu með þér til að bjarga sál þinni, sýndu þakklæti þitt með því að frelsa Onesimus úr þrældómi."
S: Í Fíl 19, var það rangt af Páli að vera svona ákveðinn og þunglamalegur?
A: Nei. Páll elskaði bæði Filemon og Onesímus. Páll vissi að það að frelsa þræl var fjárhagslegt fórn, og þótt það væri erfitt, ætti Filemon að gera það. Stundum ættu kristnir að vera ákveðnari um góða hluti, til hagsbóta fyrir aðra.
S: Í Fím 24 og Kól 4:14, hvers vegna er Páll með Demasi, þar sem Demas sneri baki við vegna þess að hann elskaði þennan heim í 2 Tím 4:10?
S: Eins og aðrir, hjálpaði Demas fyrst til í þjónustunni en sneri síðar baki við. Kom Demas nokkurn tíma aftur og var hann frelsaður? Við getum vonað það, en höfum engar heimildir um það.
S: Í Filemonarbréfinu gerði Filemon þá það sem Páll bað um?
S: Bókin um Filemon segir það ekki. Kannski er það látið opið vegna þess að það verða tímar í lífi okkar þegar, eins og Filemon, vitum við að Guð vill að við gerum eitthvað sem fer beint gegn menningu okkar eða eðlislægum hvötum og löngunum.
Á hinn bóginn rífur Filemon ekki bréfið í sundur (þar sem það er varðveitt), svo það gefur vísbendingu um að hann hafi gert það sem Páll bað um.
Q: Vitum við um einhvern annan sem skrifaði bréf fyrir hönd flóttanlegs þræls?
A: Já. Um 60 árum síðar skrifaði heiðingjagubernatorinn Plíníus yngri bréf til Sabinianusar fyrir hönd flóttanlegs þræls sem tilheyrði Sabinianusi. The Expositor's Bible Commentary, bindi 11, bls. 456, nefnir þetta.
Rómverski rithöfundurinn Cicero nefnir þrjá flúna þræla í skrifum sínum. Einn þeirra var haldinn í fangelsi. Stundum voru þeir blindaðir og neyddir til að ganga hring eftir hring allan daginn til að snúa kvarnarsteini, eins og dýr.
S: Hvenær var Phm skrifað?
S: Þar sem það var skrifað þegar Páll var fangi og eftir að hann hafði ferðast um svæðið, eru tvö líkleg tímabil.
58–60 e.Kr. þegar Páll var fangi í Róm
56 e.Kr. þegar Páll var fanginn í Efesus.
Sennilegri möguleiki er þegar Páll var fanginn í Sesareu.
Frjálslyndir fræðimenn nítjándu aldar við Tübingen-skólann, svo sem F.C. Baur, töldu að verkið hefði verið skrifað af einhverjum öðrum á annarri öld, en þeir reyndu að afneita tilgreindum höfundarhætti hluta af nánast hverri bók í Nýja testamentinu, svo ekki er furða að þeir hafi einnig neitað því að Páll hafi skrifað Filemonarbréfið.
Flestir kristnir telja síðari dagsetninguna, en Onesimus hefði getað leitað hælis í Efesus sem og í Róm.
Sp.: Hvað eru sameiginlegt milli Filemonarbréfsins og Kólossubréfsins?
S: Fræðimenn eru ekki sammála um hvort bækurnar tvær voru skrifaðar samtímis eða með nokkurra ára millibili. En önnur var bréf til kirkju, en hin til einstaklings sem og til kirkju (Fíl 2). Allavega, hér eru líkindi.
1) Kólossar, ásamt Hierapolis og Laodikeu, voru í Frýgíu, og Apphia var frýgískt nafn.
2) "Náð og friður til yðar frá Guði, föður vorum" Fil 3 og Kól 1:2b
3) Báðar eru sagðar vera skrifaðar af Páli og Tímóteusi, þó innihald Filemon sé augljóslega eingöngu frá Páli. Tímóteus gæti þó hafa verið ritari Páls.
4) Bæði vísa til Archippusar (Kól4:17 , Film 2)
5) "trúna á Krist Jesú og kærleika ykkar til allra hinna helgu" (Kól 1:4) og "trúna á Drottni Jesú og kærleika ykkar til allra hinna helgu" (Fm 5)
6) "Ég, Páll, skrifa þessa kveðju með eigin hendi." (Kól 4:18a) "Ég, Páll, skrifa þetta með eigin hendi." (Fm 19)
7) Þau enda á "Náðin sé með ykkur" (Kól 4:18b) og "Náðin Drottins Jesú Krists sé með anda þínum" (Fm 25)
Spurning: Í Filemon, hvaða sönnunargögn höfum við fyrir því að þessi bók eigi heima í Biblíunni?
S: Heiðarlega, þar sem Filemon er svo stuttur bók, höfum við ekki eins margar tilvísanir í Filemon og í aðrar bækurnar. Hér eru þrjár ástæður fyrir því að við vitum að hann eigi heima í Biblíunni.
1. Páll skrifaði það, og hann var postuli. Pétur staðfesti að orð Páls væru ritning í 2. Pétusi 3:15-16.
2. Páll sjálfur sagðist vera postuli í 1. Tímóteusarbréfi 1:1; 2:7, Rómverjabréfinu 1:1; 1. Korintubréfinu 1:1; 9:1, 2. Korintubréfinu 1:1, 11:5; Galatíubréfinu 1:1, Efesusbréfinu 1:1; Kólossubréfinu 1:1; 2. Tímóteusarbréfi 1:1; Títusarbréfinu 1:1.
3. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni
Muratoríuskaninn (170–210 e.Kr.) ANF bindi 5, bls. 603, nefnir að Páll hafi skrifað sjö söfnuðum í bréfum sínum: Korintubréfum (2 bréf), Efesusbréfi, Filippíbréfi, Kólossubréfi, Galatabréfi, Þessalóníkubréfum (2 bréf), Rómverjabréfi. Páll skrifaði Filemon, Títus og tvö bréf til Tímóteusar.
Tertullían (198-220 e.Kr.) nefnir að Marcion hafi ekki lagt " fölsuðu hendur" á Filemon, þó að hann hafi ekki nefnt titil bókarinnar. Tertullían, Á móti Marcion, bók 5, kafli 21, bls. 473 (gefið í skyn)
Origenes (225–253/254 e.Kr.) vitnar í Filemon 14. "Páll sagði með skilningi við Filemon í bréfinu til Filemons um Onesímus: Til þess að gott verk þitt verði ekki gert undir þvingun, heldur af fúsum og frjálsum vilja." Predikanir um Jeremía Predikan 28, kafli 2, bls. 224
Eftir Níkea
Eusebíus frá Kesaríu (326–339–340 e.Kr.) vísar til "herbræðra", eins og í Filemon 2, en þetta er nánasta tilvísun hans í Filemon.
Hilariusi frá Poitiers (355-367/368) vitnar í fyrri hluta Filemonsbréfs 1. "Lesið postula: Páll, þjónn Krists, montist af böndum sínum. Sjáum hvort þessi 'fangi Jesú Krists'" Um þrenninguna, bók 4, kafli 39, bls. 83
Aþanasius frá Alexandríu (367 e.Kr.) vísar ekki til neinna tiltekinna versanna í Filemon, en hann telur upp bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552
Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir bréf Páls til Filemons sem hluta Nýja testamentisins. Það tiltekur allt Filemon 1.
Cheltenham-kanónín (= Mommsen-katalógurinn) (um 360–370 e.Kr.)
Efraím Sýrlendingur (350–378 e.Kr.)
Kýril af Jerúsalem (um 348–386 e.Kr.) (óbeint)
Synódi Laodicea (í Frýgíu) (343–381 e.Kr.) kánónísk regla 60, bls. 159, telur upp bækur Gamla testamentisins og Nýja testamentisins. Kánónísk regla 59, bls. 158, segir að einungis kánónískar bækur Gamla og Nýja testamentisins megi lesast í kirkju.
Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.) vísar til Filemon 2,6,12,25
Amfilókíus Iambi ad Seleucum (394 e.Kr.)
Jóhannes Krýsómómus (396 e.Kr.) skráði þrjár prédikanir um Filemon. Í prédikun 1 segir hann að Páll hafi skrifað þetta bréf til Filemons, dásamlegs manns.
Sýrlenski katalógur heilagrar Katrínar (um 400 e.Kr.)
Epiphanius frá Salamis (360–403 e.Kr.) (gefið í skyn)
Páfi Ínnósent I í Róm (um 405 e.Kr.)
Rufinus (374-406 e.Kr.)
Þing kirkjunnar í Karþagó (218 biskupar) (393–419 e.Kr.) (Óbeint)
Jerómus (373-420 e.Kr.) fjallar um bækur Nýja testamentisins. Hann nefnir sérstaklega hvert og eitt af fjórum guðspjöllunum, bréf Páls til sjö kirknanna, Hebreabréfið, og bréf Páls til Tímóteusar, Títusar og Filemons. Jerómus fjallar síðan um Postulasöguna. Að lokum fjallar hann um sjö bréfin frá Jakobi, Pétri, Jóhannesi og Júdas. Að lokum fjallar hann um Opinberunarbók Jóhannesar. Bréf 53, kafli 9, bls. 101–102.
Jerómus (373–420 e.Kr.) vísar til Filemonarbréfsins 2,6,12
Ágústínus frá Hippo (388-430 e.Kr.)
Johannes Cassianus (faðir hálfpelaískiðunnar) (419–430 e.Kr.)
Sönnunargögn um villutrúarmenn og falskar bækur
Villutrúarmaðurinn Marcion tók Filemon inn í kánónína sína samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 11, bls. 453.
Villutrúarmaðurinn Pelagius (416–418 e.Kr.) vísar til Filemonarbréfsins 2,6,12
Pelaíska villutrúarmaðurinn Þeódór frá Mopsuestia (392–423/429 e.Kr.) vísar til Filemonarbréfsins 6,25
Við eigum enn allt þetta í dag.
Spurning: Hvernig vitum við að Filemon í dag sé áreiðanleg varðveisla þess sem upphaflega var skrifað?
S: Það eru að minnsta kosti þrjár góðar ástæður.
1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.
2. Sönnunargögn um fyrstu kirkjuna. Sjá fyrri spurningu um nokkra höfunda sem vísa til versanna í Filemon.
3. Elstu handritin sem við eigum af Filemon sýna að smávægilegar handritabreytingar eru til staðar, en engar guðfræðilega marktækar villur.
p87 inniheldur Phm 13–15, 24 (að hluta), 25b með eyðum (um 125 e.Kr.). Handletur er nánast eins og í p46.
Í textanum The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts á bls. 608 segir að upprunalegu ritstjórarnir hafi dagsett p87 sem "snemma á þriðju öld" vegna þess að handleturnirnar eru nánast samhljóða p46, og áður var talið að p46 væri frá þriðju öld. Þar sem nú er vitað að p46 er eldri, er p87 endurdagsett á miðja til seinni hluta annarrar aldar. Önnur sönnunargrein er sú að letur bæði í p46 og p87 er nánast eins og í Papýrus Oxyrhynchus 841 (annar hönd, um 120–130 e.Kr.). Þriðja sönnunargreinin er sú að p87 ber "furðulegar skyltir" við p52, sem er dagsett snemma á annarri öld.
p61 Rómverjabréfið 16:23,25-27; 1 Korintubréfið 1:1-2, 2-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippíum 3:5-9, 12-16, Kólossum 1:3-7, 9-13, 1 Þessaloníkubréf 1:2-3; Títus 3:1-5, 8-11, 14-15 Filemon 4-7. um 700 e.Kr.
um 700 e.Kr. - 1968 - Texti Nýja testamentisins.
Um 700 e.Kr. - 1975 - Aland o.fl., þriðja útgáfa.
Um 700 e.Kr. - 1998 - Aland o.fl., fjórða endurskoðaða útgáfa.
Sinaiticus [Si] 340-350 e.Kr.
Filemon er ekki varðveittur í Vaticanus [B]
Alexandrinus [A] um 450 e.Kr.
Bohairískt koptískt [Boh] 3./4. öld
Sahídískt koptneskt [Sah] 3./4. öld
Ephraemi Rescriptus [C] 5. öld
Í Washington D.C. 5. öld (Phm 2, aðrir?)
Claromontanus [D] 5./6. öld
Texti Nýja testamentisins bls. 167, skrifaður árið 1968, segir að minnsta kosti 10 stórstafa handrit (með fjórum leiðréttendum) og 42 smástafa handrit.
Sjá www.BibleQuery.org/Philemon Manuscripts.html fyrir frekari upplýsingar um elstu handrit Filemons.